கழுகுக்கு அசாத்தியத் திறனைக் கொடுத்தது யார்? #MotivationStory

கழுகு

ன்று ஓர் அபூர்வமான உயிரினத்தைப் பற்றிப் பேசப் போகிறோம்..."

கனிவும் கருணையும் பொங்கும் பார்வையால் சீடர்களைப் பார்த்தார் குரு. சீடர்களின் ஆர்வம் முகத்தில் தெரிந்தது. குரு சொல்லப்போகும் அபூர்வ உயிரினத்தின் கதையைக் கேட்க ஆயத்தமானார்கள்.

``நாம் இப்போது எந்த உயிரினத்தைப் பற்றிப் பேசப் போகிறோம் என்று யாராவது கணிக்க முடியுமா?" - குரு கேட்டார்.

``அண்டரண்டப் பறவை...’’

``சரபம்.’’

``அன்னம்.’’

``பீனிக்ஸ்.’’

``இரண்டு தலைப் பறவை.’’

ஆளுக்கொன்றாகச் சொன்னார்கள்.

குரு புன்முறுவலோடு எல்லாவற்றையும் கேட்டார். தன் வெண்தாடியைத் தடவியபடி சொன்னார்... ``நீங்கள் சொன்ன எல்லாப் பறவைகளைவிடவும் சக்திமிக்க, சுய உணர்வுள்ள கழுகைப் பற்றித்தான் நாம் பேசப்போகிறோம்.’’

சீடர்களின் முகங்கள் சற்றுக் கலைந்து, இணைந்தன.

கழுகு

`கழுகு மாமிச பட்சினி... பிணம் தின்னும்... அதைப் பற்றிப் பேச, அதனிடம் இருந்து கற்றுக்கொள்ள என்ன இருக்கிறது..?’ - எல்லோர் மனதிலும் தொக்கி நின்றது இந்தக் கேள்வி.

``கழுகைப் பற்றி உங்களுக்குத் தெரிந்த விஷயங்களைச் சொல்லுங்கள்...’’ - குரு கேட்டார்.

``வெகு உயரத்தில் பறக்கும்.’’

``மிகச் சரியாக இரையைக் கவ்வும்.’’

``பெரிதாக இருக்கும்.’’

``கரடுமுரடான பறவை...’’

``உண்மைதான்... இதையெல்லாம் தாண்டி, கழுகு பல தனித்திறன்களைப் பெற்றிருக்கிறது. வெகு உயரத்தில் பறக்கிற கழுகு, மிகச் சரியாக பூமியில் இருக்கும் தன் இரையை அடையாளம் கண்டுகொண்டு அதிவேகத்தில் இறங்கி வந்து கொத்திக்கொண்டு பறக்கிறதல்லவா..? அதைப் பார்த்து வியந்திருக்கிறீர்களா? சிறிதும் களைப்பில்லாமல் ஆகாயத்தை அளக்கிற மாதிரி பறந்து திரிகிறதே... அந்தத் திறன் கழுகுக்கு எப்படி வந்தது?’’

வழக்கம்போல, அந்தத் துடுக்குச் சீடன்தான் பதில் சொன்னான்.

“இறைவன் கொடுத்த வரம்தான் அது. உயிர்களைப் படைத்து, அவை தனக்கான உணவைத் தேடிக்கொள்ளும் திறனையும் படைத்தது அந்த இறைவன்தானே குருவே!’’

குரு அதே தெய்விகப் புன்னகையோடு தொடர்ந்தார்.

“அதுதான் நியதி. ஆனால், கழுகு விஷயத்தில் அப்படியல்ல. கழுகின் திறன் என்பது சுயம்பு. எல்லா உயிரினங்களும் அதனதன் திறனோடு இயங்குகின்றன. அதனால்தான் அவை அவற்றின் எல்லையோடு வாழ்ந்து முடிந்துவிடுகின்றன. ஆனால், கழுகு, கடும் பயிற்சியால் தன் எல்லையை விரிவுபடுத்திக்கொள்கிறது. அதனால்தான் அது அனைத்துக்கும் உயரமாகப் பறந்து வானை ஆள்கிறது...’’

குரு

குரு, கண்களை மூடி சில நொடிகள் நிதானித்தார்.

“பெண் கழுகு இருக்கிறதே, அது முட்டையிடும் பருவத்துக்கு வரும் காலத்தில் ஆண் கழுகு, ஒரு பாதுகாப்பான பாறையிடுக்கில், புல், இலை, தழைகளை எல்லாம்வைத்து பஞ்சு மெத்தைபோல ஒரு கூடு கட்டித்தரும். பெண் கழுகு முட்டையிட்டு அடைகாத்து குஞ்சுகளைப் பொறிக்கும். ஆண் கழுகு, உணவு தேடி எடுத்து வந்து பெண் கழுகுக்கும் குஞ்சுகளுக்கும் ஊட்டி, அவ்வளவு பாதுகாப்பாகவும் அன்பாகவும் பார்த்துக்கொள்ளும். இந்த உபசரிப்பெல்லாம் குஞ்சுகளுக்கு சிறகு முளைக்கும் வரைக்கும்தான். லேசாக சிறகு வந்துவிட்டால், நிலை தலைகீழாக மாறிவிடும்...’’

குருவை பிரமிப்பாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள் சீடர்கள். அவர்கள் மனதில் கழுகு விருப்பமான பறவையாக ஏறி அமர்ந்துவிட்டிருந்தது.

“குஞ்சுகள், தங்கள் சிறகுகளை அசைக்கப் பழகியதும், பஞ்சு மாதிரி இருக்கிற கூட்டை ஆண் கழுகும், பெண் கழுகும் சேர்ந்து கலைத்துவிடும். குச்சிகளை அடுக்கி, தங்கள் இயல்புக்கேயான கரடுமுரடான கூட்டை அமைக்கும். அதில் தட்டுத் தடுமாறி குஞ்சுகள் தங்களுக்கான இருப்பைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளும்.’’

குரு, கொஞ்சம் சுடுநீர் அருந்தினார். பிறகு தொடர்ந்தார்.

"ஒரு நல்ல நாளில் குஞ்சுகளுக்கான பயிற்சி தொடங்கும். குஞ்சை கூட்டில் இருந்து வலுக்கட்டாயமாக பெண் கழுகு தள்ளிவிடும். குஞ்சு மரணத்துக்கு நெருக்கமாகச் செல்லும். அந்தரத்தில் தன் சின்னச் சிறகுகளை அடித்து அடித்து தன்னைப் பாதுகாத்துக்கொள்ளத் துடிக்கும். ஆனால், அந்த சிறகசைவுகள் போதுமானதாக இருக்காது. கதறிக்கொண்டே அது கீழே விழ நேரும்போது ஆண் கழுகோ, பெண் கழுகோ பறந்து சென்று கால்பிடித்து கூட்டில் கொண்டு வந்து போடும். ஒரு நாள், இரு நாளில்லை... இந்தப் பயிற்சி அவ்வப்போது தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கும். ஒருநாள், குஞ்சு தனக்கான சிறகை முழுமையாக அசைக்கத் தொடங்கிவிடும். வானம் வசப்பட்டுவிடும். உயரப்பறத்தல் பழகிவிடும். தன் குஞ்சு, அதன் சிறகால் பறப்பதைத் தாயும் தந்தையும் பெருமிதமாகப் பார்த்து ரசிக்கும்.’’

சிலிர்த்துப்போனார்கள் சீடர்கள்.

“சீடர்களே... இந்த உலகத்தில் படைக்கப்பட்ட எந்த உயிரினமும் திறனற்றுப் படைக்கப்படுவதில்லை. ஒவ்வோர் உயிரினத்துக்கும் அதற்கான திறன் அளந்துவைக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால், பல உயிரினங்கள் அந்தத் திறனைக்கூடப் பயன்படுத்துவதில்லை. தான் எதற்காகப் படைக்கப்பட்டிருக்கிறோம் என்பதை அறியாமலே, பிறந்தோம் இறந்தோம் எனத் தங்கள் ஆயுளை முடித்துக்கொள்கின்றன. ஆனால் கழுகைப்போல சில உயிரினங்கள், மனிதர்களும்தான், தங்கள் திறனைக் கடும் பயிற்சியால் மேம்படுத்திக்கொள்கிறார்கள்.

உயரப் பறக்கலாம்

அச்சம்தான் எல்லாத் தோல்விகளுக்கும் அடிப்படை. எது வந்தாலும் தாங்கிக்கொள்ளும் திறன் நமக்கு உண்டு. அந்த மனப்பக்குவத்தை நாம் பயிற்சியால் மேம்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும். இது நம்மால் முடியுமா என்று பார்க்காமல், இது நம்மால்தான் முடியும் என்று நம்ப வேண்டும். அந்த நம்பிக்கைதான் கழுகை ஆகாயத்தில் வைத்திருக்கிறது...’’

குரு எல்லோரையும் ஊடுருவிப் பார்த்தார். சீடர்களுக்கு சிறகுகள் முளைத்திருந்தன.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!