வெளியிடப்பட்ட நேரம்: 08:47 (16/12/2017)

கடைசி தொடர்பு:08:47 (16/12/2017)

'எல்லாராலயும் அங்கே போய்டமுடியாது.... மர்மதேசம் அவலாஞ்சி! - ஊர் சுத்தலாம் வாங்க பாகம் 4 #Avalanche

பாகம்-1.... வாகமன்... கடவுளின் தேசத்தில் கால் படாத சொர்க்கம்!

பாகம்-2... உஷ்ஷ்... ஆயிரம் யானைகள் வாக்கிங் போகுது! திகில் சைலன்ட் வேலி!

பாகம்-3... சித்தர் குகைகள், மூலிகை அருவிகள்... 70 கொண்டை ஊசிகள்... கொல்லிமலை எனும் மர்மதேசம்!

avalanche

`நான் பல்பு வாங்கிற பையன்... அதனால என் லைஃப் ஒளி வீசுது..!’ என்று விஜய் சேதுபதி பாடியது எனக்கு நிச்சயம் பொருந்தும். ஸ்கூல் படிக்கும்போது பொண்ணுங்களிடம், அலுவலகத்தில் மேனேஜரிடம், வீட்டில் மனைவியிடம் என எல்லோரிடமும் பல்பு வாங்கியிருக்கிறேன். ஆனால், `தெய்வத்திருமகள்’ படத்திடம் நான் வாங்கிய பல்பு, அந்த இயற்கையே என்னைப் பார்த்துக் கேவலமாகச் சிரிப்பதுபோல் இருந்தது. ``ஊட்டிக்குப் பக்கத்துல அவலாஞ்சி... சாக்லேட் ஃபேக்டரி’’ என்று `தெய்வத்திருமகள்’ விக்ரமைவிட நான் அதிகமாக உளறியிருப்பேன். `இந்தத் தடவை அவலாஞ்சி ட்ரிப்பில் நிச்சயமாக அந்த சாக்லேட் ஃபேக்டரிக்குப் போய் ஒரு செல்ஃபி எடுத்துட்டு வந்துடணும்’ என்று சவால் விடாத குறையாகக் கிளம்பியவன், இப்போது விக்ரம் மாதிரியே `ஊட்டிக்குப் பக்கத்துல அவலாஞ்சி... அவலாஞ்சி’ எனப் பினாத்திக்கொண்டிருக்கிறேன். நிலாவைவிட அவலாஞ்சியின் அழகு அப்படி! இயற்கையின் மொத்த அழகும்கொண்டு குடியேறிய அவலாஞ்சியில், நான் சாக்லேட் ஃபேக்டரியைத் தேடியது என் தப்புதான். எனக்கு ஆழ்ந்த நன்றிகள்!

நீங்கள் ஊட்டிக்குப் போயிருக்கலாம்; மலர் பூங்காவில் ரோசாப்பூக்களோடு செல்ஃபி எடுத்திருக்கலாம்; உறையும் குளிரில் சில்லென போட்டிங் போயிருக்கலாம். அதேபோல் இதையும் நீங்கள் மிஸ் பண்ணியிருக்கலாம்! ஊட்டிக்குப் பக்கத்தில் பிரியும் சாலை வழியாக 28 கி.மீ பயணித்தால், அற்புதமான இரண்டாம் உலகமாக விரியும் அவலாஞ்சிதான் இந்த வார டூர் ஸ்பெஷல். 

avalanche

 

அவலாஞ்சி என்றால், பனிச்சரிவு என அர்த்தம். 1800-களில் இங்கே அடிக்கடி பனிச்சரிவு ஏற்படுமாம். அதனால், ஆங்கிலேயர்கள் இந்தப் பெயர் சூட்டியதாக வரலாறு. கோவையில் இருந்து கிளம்புவது அவலாஞ்சிக்கு பெஸ்ட் ரூட். `சென்னையிலிருந்து கோவைக்கு எதுக்கு ஆக்ஸிலரேட்டர் மிதிச்சுக்கிட்டு’ என்று கோவை வரை ரயில் ஏறினேன். அங்கிருந்து கார் பயணம். இங்கிருந்து நீங்கள் காரில்தான் போயாக வேண்டும். ஏனென்றால், அவலாஞ்சிக்கு பஸ் ரூட் கிடையாது.

மறுநாள் காலை, ரெஃப்ரெஷ்மென்ட். ஒரு நிஸான் காரில் புகைப்பட நிபுணர் சகிதமாகக் கிளம்பினேன். ஜி.பி.எஸ் ஆன் செய்தால், இரண்டு வழிகள் சொன்னது. மேட்டுப்பாளையம், குன்னூர், ஊட்டி போவது ஒரு வழி. மாங்கரை, ஆனைகட்டி, முள்ளி வழியாக அவலாஞ்சி போவது இன்னொரு வழி. `கோயம்புத்தூர்க்காரங்க தடுக்கி விழுந்தா ஊட்டியிலதான் போய் விழுவாங்க’ என்றொரு பழமொழி உண்டு. நானும் அந்தப் பழமொழியில் சிக்க வேண்டாம் என ஒரு சின்ன ஆசை. ஊட்டி வழிக்குத் தடா!

முள்ளி ரூட்டை செட் செய்துகொண்டேன். இது கேரளா - தமிழ்நாடு பார்டர். `அடப்பாவி, அருமையான ஹில் ரோட்டை மிஸ்பண்றியே’ என்று நீங்கள் கவலைப்படுவது புரிகிறது. ஆனால், `கண்ணா லட்டு தின்ன ஆசையா’ என்று டிராஃபிக்கே இல்லாமல், கார்களுக்கும் நமக்கும் சரியான ஆசை மூட்டும் இந்த முள்ளி மலைச்சாலை. அதைவிட, `அமைதி... அமைதியோ அமைதி... அமைதிக்கெல்லாம் அமைதி’ என்று இந்த மலைச்சாலை அமைந்திருக்கும் விதம் `கண்ணா, இன்னொரு லட்டு தின்ன ஆசையா’ எனக் கூவுகிறது.

எனக்கு பங்ச்சுவாலிட்டி ரொம்ப முக்கியம். 11:30 மணியாகிவிட்டால், டீ/காபி சாப்பிட்டே ஆக வேண்டும். ஆனைகட்டிக்கு முன்னால், மாங்கரை என்றோர் ஊர் வந்தது. தயவுசெய்து மாங்கரையில் காரை பார்க் பண்ணிவிட்டு, சுக்குக்காபி சாப்பிட மறக்காதீர்கள். செம என்டர்டெயின்மென்ட் அம்சத்தை மிஸ்பண்ணிய பாவத்துக்கு ஆளாவீர்கள். மாங்கரை எல்லைக்குப் பக்கத்தில், அந்தக் கோயிலைப் பார்த்தேன். கூரை முழுக்க எம்.ஜி.ஆர் படங்கள். குஷ்பூவுக்குக் கோயில் கட்டியது தெரியும். இப்போ நயன்தாராவுக்குக்கூட கோயில் கட்டும் ப்ராசஸ் நடந்துகொண்டிருப்பதாகத் தகவல். எம்.ஜி.ஆருக்கு எப்போ கோயில் கட்டினார்கள்? இறங்கிய பிறகுதான் தெரிந்தது... அது டீக்கடை!

avalanche

ஸ்பீக்கரில் `தலைவன் இருக்கிறான் மயங்காதே...’ என்று எம்.ஜி.ஆர் பாடிக்கொண்டிருந்தார். விசாரித்தேன். டீ மாஸ்டர், படு... பயங்ங்ங்ங்ங்கரமான எம்.ஜி.ஆர் விசிறி. ``இந்தக் கடை எம்.ஜி.ஆர்-தானுங்க வெச்சுக் கொடுத்தது. நான் எம்.ஜி.ஆர் ப்ரியன் இல்லை; எம்.ஜி.ஆர் வெறியன்!’’ என்று ரைமிங்காக மிரட்டினார். பயந்துகொண்டே சுக்குக்காபியை உறிஞ்சினோம். எம்.ஜி.ஆர் பற்றி விமர்சித்தால், சுக்குக்காபியை மூஞ்சியில் ஊற்றிவிடுவார்போல! அவர் எம்.ஜி.ஆர் மேனரிசம் பண்ணியபடி டீ போட்டது, எம்.ஜி.ஆருக்குச் சூடம் ஏற்றி பிரார்த்தனை செய்தது, எம்.ஜி.ஆர் பற்றிய நினைவுகளைப் பகிர்ந்தது... எல்லாமே பத்து பக்கத்துக்கான ஆர்ட்டிக்கிள். இந்நேரம் `டைம்பாஸ்’ பத்திரிகை இருந்தால் எப்படி இருந்திருக்கும்? மிஸ் யூ டைம்பாஸ்!

ஆனைகட்டியைத் தாண்டியதும் முள்ளி மலைப்பாதை வந்திருந்தது. இது கேரளா பார்டர். கேரளவாசிகள் ரொம்ப நேர்மையானர்கள்போல. தமிழ்நாடு பார்டரில் கால் வைக்காமல், கேரள எல்லை தொடும் வரை லாட்டரிச் சீட்டு விற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள். `அந்தப் பயம் இருக்கணும்!’ 

செக்போஸ்ட் வந்தது. கடுமையான சோதனை நடந்தது. போலீஸ் சேட்டன்களின் கேள்விக்கு சிரித்துக்கொண்டே பதில் சொன்னேன். பிளாஸ்டிக் பொருள்கள், காலி வாட்டர் பாட்டில்கள் என எதற்கும் அனுமதி இல்லை. இதற்காகத்தான் நிறைய பேர் முள்ளி பாதையைத் தேர்ந்தெடுப்பதில்லைபோல! செக்போஸ்ட் தாண்டி இடதுபுறம் திரும்பினால், பில்லூர் அணைப்பகுதி. இது தமிழ்நாடு. நேராகப் போனால் கேரளா. இங்கு செக்கிங் முடித்துவிட்டு, தமிழ்நாட்டு ரூட்டைத் தேர்ந்தெடுத்தேன். பில்லூரிலிருந்து 50 கி.மீ தூரம்... கெத்தை, மஞ்சூர்... 37 கொண்டை ஊசிகள்... சில வளைவுகள்... அப்புறம் அவலாஞ்சி.

avalanche

பில்லூர் வழி மிரட்டியது. வழியில் மான்கள், கீரிகள், வரையாடுகள் என சின்னச் சின்ன விலங்குகளுக்கு `ஹாய்!' சொன்னோம். தமிழக விலங்கான வரையாடுகள், சில ஹாயாக வழியிலேயே படுத்துக்கிடந்தன. ஸாரி, நாம்தான் அதன் பாதையில் இல்லீகலாகச் சென்றோம். வரையாடுகளின் ஸ்பெஷல், மலை உச்சிகளில் எப்படிப்பட்ட சறுக்கல்களிலும், கிட்டத்தட்ட 90 டிகிரியில்கூட `ஸ்பைடர்மேன்’ போல அசால்ட்டாக ஏறி/இறங்கும் ஆற்றல்கொண்டவை. அதனால், வேட்டை மிருகங்களிடமிருந்து தப்பிக்க, மலை உச்சிகளில் செங்குத்தாக நின்றுகொள்ளுமாம். 

`ஆத்தாடி, குளிர ஆரம்பிச்சிடுச்சு!’ என்று உங்கள் கைகள் ஜெர்க்கினைத் தேட ஆரம்பித்துவிட்டால், அவலாஞ்சி வரப்போகிறது என அர்த்தம். ஸ்வெட்டரை அணிந்துவிட்டால், அவலாஞ்சி வந்துவிட்டது என அர்த்தம். நான் ஜெர்க்கினைப் போட்டுவிட்டேன். அவலாஞ்சி வந்திருந்தது. இதில் தூரல் வேறு அவ்வப்போது அடித்து, குளிர் கூட்டியது. குளிர், மழை என்றாலே மிளகாய் பஜ்ஜி, டீ சாப்பிட்டபடி செல்ஃபி எடுத்து போஸ்ட் போடுவதுதானே ஃபேஸ்புக் போராளிகளுக்கு அழகு. ஒரு டீக்கடைகூட இல்லை. எம்.ஜி.ஆர் விசிறியின் சுக்குக்காபியை மிஸ் செய்தேன்.

`அவலாஞ்சியில் தங்குவதற்கு இடம் இல்லை’ என யாராவது 20-ம் நூற்றாண்டு ஆரம்பத்தில், ஏதாவது பிளாக்கில் சுற்றுலாக் கட்டுரை எழுதியிருப்பார்கள். இப்போது கதையே வேறு! அவலாஞ்சியில் ரூம்கள் கிடைக்கின்றன. தமிழ்நாடு வனத்துறை நடத்தும் டார்மெட்டரிகூட உண்டு. ஆனால், இங்கு தங்குவதற்கு எக்கச்சக்க விதிமுறைகள் உண்டு. தமிழகத்தில் மிகவும் பழைமைவாய்ந்த கெஸ்ட்ஹவுஸ் இதுதான். 1852-ம் ஆண்டில் கட்டப்பட்டது என்றார்கள். ஊட்டியில் இதற்கு முன்பதிவு செய்ய வேண்டும் என்றார்கள். ஆனால், எல்லாமே செம காஸ்ட்லி. இன்னொரு விஷயம் - `ரூம்தான் புக் பண்ணியாச்சே’ என்று நீங்கள் ஹாயாக அவலாஞ்சியில் கால் வைத்தால், லன்ச் நேரத்தில் நீங்கள் சோற்றில் கை வைப்பது சிரமம். 

avalanche

நான் `டெஸ்ட்டினி’ என்கிற ஹோட்டலில் ரூமை ஆன்லைனிலேயே புக் செய்திருந்தேன். கொஞ்சம் காஸ்ட்லிதான். மனசில்லாமல்தான் புக் பண்ணினேன். ஆனால், அவலாஞ்சியின் கறை படாத அழகைப் பார்த்ததும், `பணம் என்னடா பணம்!’ என்று பணத்தை விசிறிவிட்டுப் பாடத் தோன்றியது. கொடுத்துவைக்காத மகராசன்கள் ஊட்டியில் தங்கிவிட்டு, காலையில் கிளம்பி வருவது பெஸ்ட். அவலாஞ்சி செல்வதற்கு, ஊட்டி வனத்துறை அலுவலகத்திடம் அனுமதி வாங்க வேண்டும். முற்றிலும் ரிசர்வ் ஃபாரஸ்ட் என்பதால், குறிப்பிட்ட ஓர் எல்லை வரைதான் அனுமதி. அதனால்தான் அவலாஞ்சி அழகாக இருக்கிறது. 

`ஸ்டாப், இதுக்கப்புறம் கார் போகாது’ என்று விஜயகாந்த் படத்தில் வரும் வில்லன்கள்போல் இருந்த சிலர், ஓர் இடத்தில் காரைத் தடுத்தனர். டெஸ்ட்டினி ஹோட்டல் ஊழியர்கள் என்றார்கள். எங்களை இறக்கி, பழைய லேண்ட்ரோவர் மாடல் காரில் ஏற்றினார்கள். சேறு, சகதி, மேடு, பள்ளம் எனப் பயணித்தோம். ஆப்பிரிக்கா காடுகளில் ஊர்க்காரர்களைக் கடத்திச் செல்லும் எஃபெக்ட் தெரிந்தது. கடல் மட்டத்திலிருந்து 2,240 மீட்டர் உயரத்தில், மலைகளுக்கு நடுவில் அமைந்திருப்பதால் இந்த இடத்தில் சாலைகள் போடவில்லையாம். ஏன் சாலை போடவில்லை என்பதற்கு முக்கியமான காரணம் ஒன்றைச் சொன்னார் ஹோட்டல் சிப்பந்தி. ``ரோடு போட்டா, வெஹிக்கிள்ஸ் அதிகமாகி, பொல்யூஷன் ஜாஸ்தியாகிடும்னுதான் ரோடு போட கவர்ன்மென்ட் பெர்மிஷன் தரலை’’ என்ற தகவலைச் சொன்னார். கரெக்ட்தான்!

avalanche

இரண்டரை கி.மீ தாண்டியதும், ரூம் வந்திருந்தது. ``இங்கேயா தங்கப்போறோம்...’’ என்று தாங்க முடியாத சந்தோஷத்தில் கேட்டார் புகைப்பட நிபுணர். இங்கு சில நேரங்களில் 7 டிகிரிக்கும் கீழாகவெல்லாம் குளிர் மிரட்டும் என்று மிரட்டினார்கள். எனவே, மலிவு விலை ஸ்வெட்டர்கள், அவலாஞ்சியில் வேலைக்கு ஆகாது என்பதை நினைவில்கொள்க. 

ஹோட்டலில் தங்கிவிட்டு, மறுநாள் கிளம்பினேன். முதல் நாள் அடிக்கடி பெய்த மழையால், தோழியின் திருமணத்துக்குப் போகும் பருவப் பெண்ணைப்போல செம அழகாக இருந்தது அவலாஞ்சி. சுற்றிலும் ஏரி, அதைத் தாண்டி கடவுள் கன்னாபின்னாவென கையெழுத்துப் போட்டதுபோல் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை, டிராஃப்ட்டில் விழுந்த மெயில்போல உள்ளே என்ட்ரி ஆக முடியாமல் தவித்த வெயில், வார்த்தை சொல்ல விழைந்தால் வாயில் வட்டமிடும் புகை... வாழ்த்த வார்த்தையில்லை; மயங்குகிறேன் அவலாஞ்சி. `தெய்வத்திருமகள்’ படத்தின் ஒளிப்பதிவாளர் நீரவ்ஷா என ஞாபகம். நீரவ்ஷா என்றில்லை; யார் கேமராவைக் கையில் எடுத்தாலும், அழகு  தானாக வந்து அப்பிக்கொள்ளும்போல! ஸாரி நீரவ்ஷா!

avalanche

மறுபடியும் லேண்ட்ரோவர் பயணம். `அவலாஞ்சி ஏரியைப் பார்க்க மறந்துடாதீங்க’ என்று மறக்காமல் சொல்லியனுப்பினார், லேண்ட்ரோவர் டிரைவர். மறுபடியும் எங்கள் காரில் பயணம். நிலவு பார்க்கும் நிலைக்கண்ணாடிபோல் தெளிந்து காணப்பட்டது ஓர் ஏரி. இதுதான் எமரால்டு ஏரி என்றார்கள். சில விஷயங்கள் பார்த்துப் பரவசப்பட மட்டும்தான். அப்படித்தான் எமரால்டு ஏரி. `தொப்’பென விழுந்து டைவ் அடித்துக் குளிக்கவெல்லாம் முடியாது; தெளிந்த நீரை விலக்கி படகில் உல்லாசமாகப் பயணம் செய்ய முடியாது. ஆனால், அதைவிடப் பரவசத்தை உணர முடிந்தது. அவலாஞ்சியில் உள்ள பவர் ஸ்டேஷனான `குண்டா’ ஹைட்ரோ பவர் புராஜெக்ட்டுக்கு பவர் சப்ளை செய்வதே இந்த எமரால்டு ஏரிதான். இங்கே சின்னச் சின்ன பட்ஜெட் ரூம்கள் வாடகைக்குக் கிடைப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். 

ஏரியில் நச்சென ஒரு போட்டோ ஷூட். அவலாஞ்சியில் இன்னொரு ஸ்பெஷல் - செடிகொடிகள். கிட்டத்தட்ட 2,700-க்கும் அதிகமான தாவர வகைகள் இங்கே மண்டிக் கிடக்கின்றன என்றார்கள். `அனகோண்டா’ படம் பார்த்தவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும். `ஆர்க்கிட்' எனும் மஞ்சரிப் பூக்கள். நம் ஊரில் அடிக்கடி வரும் இடைத்தேர்தல் மாதிரி ஓயாமல் பூக்காது இந்த ஆர்க்கிட் பூக்கள். எப்போதாவது பூக்கும் இந்த ஆர்க்கிட், அவலாஞ்சியைத் தவிர வேறு எங்கேயும் இல்லை என்கிற ஆச்சரியத் தகவலும் சொன்னார்கள். நாங்களும் அனகோண்டா ஹீரோக்கள் மாதிரி ஆர்க்கிட்டைத் தேடினோம். ஆர்க்கிட் எங்களைப் பார்த்திருக்கலாம். 

avalanche

ஏரியில் இறங்கத்தான் தடை. அதைச் சுற்றியுள்ள மணல் மேடுகள், புல்வெளிகள், குட்டிக் குன்றுகள் என்று ஏரிக்குப் பக்கத்தில் ஹாயாக நடந்து பார்த்தேன். சில கனத்த புல்வெளிகளில் சறுக்கி விளையாடவெல்லாம் செய்தோம். குழந்தைகள், தங்கள் அப்பாக்களின் தொப்பை மேல் சறுக்கி விளையாடுவதுபோல் உணர்ந்தேன். ஓர் இடத்தில் குட்டிக் குட்டியாகப் புழுக்கைகளாகக் கிடந்தன. `மான் புழுக்கைகள்’ என்று தகவல் சொன்னார்கள். அப்படியென்றால், மான்கள் விளையாடும் இடத்தில் நாங்கள்... வாவ்! இங்கே ஓநாயெல்லாம் திரியும் என்றார்கள். நாங்கள் ஓநாய் பார்க்கவில்லை; ஓநாயும் எங்களைப் பார்த்திருக்கலாம். ஆனால், குட்டிக் குட்டியாக கீரிப்பிள்ளைகளைப் பார்த்தோம். வேடந்தாங்கல் எல்லாம் ச்சுசூப்பி போல் தோன்றியது. `ஊட்டி வழியா போனா பேர்ட்ஸ் பார்க்கலாமில்ல' என்று எனக்கு அட்வைஸ் செய்த நண்பருக்கு, அவலாஞ்சியில் திரிந்த பறவைகளைப் படமெடுத்து, `பெப்பே' ஸ்மைலியுடன் வாட்ஸ்-அப் செய்தேன். 

avalanche

இங்கே சாக்லேட் ஃபேக்டரியெல்லாம் இல்லை. அதற்குப் பதிலாக ஒரு மீன் ஃபேக்டரி இருந்தது. அதாவது, மீன்கள் உற்பத்தி செய்யும் தொழிற்சாலை. `Trout’ எனும் வகையான மீன்களை செயற்கை முறையில் கருத்தரிக்கவைத்து உருவாக்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். `ட்ரவுட்' என்பது ஆங்கிலேயர்கள் விரும்பி உண்ணும் ஏரி மீன். அவர்கள் இங்கே ஆட்சி புரிந்தபோது, `ட்ரவுட் வறுவலை’ அவலாஞ்சியில் சாப்பிட விரும்பி, ட்ரவுட் மீன்களை வளர்க்க முற்பட்டார்கள். ட்ரவுட் மீன், தன் முட்டைகளைத் தானே உண்ணுமாம். மீன் வளர்க்கும் முயற்சிகள் பல தோல்வியில் முடிந்தன. இறுதியாக, வில்சன் எனும் ஆங்கிலத் துரை வெற்றிகரமாக `ட்ரவுட்’ மீன்களை இங்கே வளர்த்து வெற்றிகண்டாராம். அவரின் நினைவாக ஒரு நடுகல்கூட இருந்தது. இப்போது `Trout' உற்பத்தி நடந்துகொண்டிருக்கிறது. 

avalanche

அவலாஞ்சியில் பக்திப்பழங்களுக்கு அருமையான ஓர் இடம் பவானி கோயில். இதைப் பார்த்தாலே பக்தி சும்மா பொங்கி வழிகிறது. காரணம், மலையிலிருந்து ஓடும் நீரூற்றுகளுக்கு நடுவில் இந்தக் கோயில் அமைந்திருப்பதுதான். `தலை பவானி’ எனும் அப்பர் பவானி நீர்த்தேக்கத்துக்கு சப்ளையே இந்த ஓடைதான். இதுதான் பவானி ஆற்றின் ஆரம்பம் என்றார்கள். `திறந்த வீட்டில் ஏதோ நுழைவதுபோல'... ஸாரி... திறந்த காட்டில் மனிதர்கள் நுழைவதுபோல் ஈஸியாக இங்கே நுழைய முடியாது. வனத்துறையினரிடம் அனுமதி பெற்றுத்தான் மலையேற வேண்டும். 

`கொலரிபெட்டா' என்றோர் இடம் சொன்னார்கள். மலையடிவாரத்தில் இருந்து சுமார் 5 கி.மீ போக வேண்டும் எனச் சொல்லப்பட்டது. வரையாடுகள் மட்டும்தான் இந்தப் பாதையில் பயணிக்க முடியும் என்பதுபோல், செங்குத்தாக ஏறியது மலைப்பாதை. ``ஜீப்தான் சார் போக முடியும்’’ என்றார்கள். முதல் காதலி காதலை மறுத்தபோதுகூட பின் வாங்காத நான், முதன்முறையாக கார் விஷயத்தில் பின்வாங்கினேன். ட்ரெக்கிங்கில் ஏறலாம் என்றால், திரும்புவதற்குள் இருட்டிவிடும். கவலையாக இருந்தது. வேறு வழியில்லை.

Avalanche

இங்கே கவனிக்கவேண்டிய இன்னொரு விஷயம் - ஒரு நாளைக்கு 20 முதல் 25 பேருக்கு மட்டும்தான் வனத்துறையின் அனுமதி கிடைக்கும். ஊட்டியிலிருந்து இதற்காகவே கைடுகள், ஜீப்கள் வாடகைக்குக் கிடைக்கின்றன. ஒரு ஜீப்புக்கு 1,400 ரூபாய் கட்டணம். `கார்தான் இருக்கே’ என்கிற மிதப்பில், சில முக்கியமான என்ஜாய்மென்ட்களைக் கோட்டைவிட்டுவிட வேண்டாம் என்பதற்காக இதைச் சொல்கிறேன். மேலே இன்டீரியராக உள்ள பகுதியில்தான் `தோடர்’ எனும் பழங்குடியினர் வசிக்கிறார்களாம். சிறுத்தை, புலி, காட்டெருமை, மான், நீலகிரி குரங்கு என வெரைட்டியாக விலங்குகள் தரிசித்திருக்கலாம் என்றார்கள்.

முகம் சுளிக்க வைக்காத குழந்தையின் நிர்வாணம்போல, நிர்வாணம் தரித்திருந்த அவலாஞ்சி மலையிலிருந்து ஊட்டி வழியாக இறங்க ஆரம்பித்தேன். ஊட்டி மாதிரி அவலாஞ்சியில் ஸ்வெட்டர் பிசினஸ் இல்லை; மிளகாய் பஜ்ஜிக்கடை இல்லை; என்ஜாய் பண்ண போட்டிங் இல்லை; வாகன மாசு இல்லை; சாப்பிடுவதற்கு நல்ல ஹோட்டல்கள் இல்லை; தங்குவதற்கு ரெஸ்டாரன்ட்டுகள் அவ்வளவாக இல்லை. எனக்கு அவலாஞ்சியைப் பிரிய மனமே இல்லை. 

மறுநாள் இரவு, தூக்கத்தில் நான் புலம்பியதை போனில் பதிவுசெய்து போட்டுக்காட்டினார் என் மனைவி. ``ஊட்....டிக்குப்..... பக்கத்.....துல....... அவ....லாஞ்சி....’’

அவலாஞ்சியில் மிஸ் பண்ணக்கூடாத இடங்கள்

மற்ற பாகங்கள்

வாகமன் 

திகில் சைலன்ட் வேலி 

கொல்லிமலை எனும் மர்மதேசம்!

நீங்க எப்படி பீல் பண்றீங்க


டிரெண்டிங் @ விகடன்