வெளியிடப்பட்ட நேரம்: 07:22 (24/01/2018)

கடைசி தொடர்பு:11:14 (24/01/2018)

மற்றவர்களை எடை போடுவதில் நீங்கள் கில்லியா? - இந்தக் கதையைப் படியுங்கள்! #MotivationStory

கதை

`ஒருவரைப் பற்றியோ, ஒரு விஷயத்தைப் பற்றியோ நன்கு ஆராய்ந்து தெரிந்துகொள்ளாமல் ஒரு முடிவுக்கு வருவது வேடிக்கையானது.’ - இப்படிக் குறிப்பிட்டிருக்கிறார் `ஃபோர்ப்ஸ்’ பத்திரிகையின் முன்னாள் வெளியீட்டாளரும், பிரபல தொழிலதிபருமான மால்கம் ஃபோர்ப்ஸ் (Malcolm Forbes). தொழிலுக்கு மட்டுமல்ல, வாழ்க்கைக்குமே இது பொருந்தும். கவர்ச்சிகரமாக தொலைக்காட்சியில் வெளியாகும் விளம்பரத்தைப் பார்த்து, அந்தப் பொருள் தரமானது என நம்பிவிடுகிறோம். ஓர் ஆளைப் பார்த்து, அவரின் நடவடிக்கைகளைப் பார்த்து சட்டென்று அவர் குறித்த ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிடுகிறோம். ஒருவரைக் குறித்து இப்படியெல்லாம் எடைபோடுவது சரிதானா? வேற்று நபர்களைவிட்டுவிடுவோம். நம் குடும்பத்தில் இருப்பவர்கள், நெருங்கியவர்கள், நண்பர்கள் மேலேயேகூட பல நேரங்களில் நமக்கு தப்பான அபிப்ராயம் வந்துவிடுகிறது. ஆராயாமல், நன்கு தெரிந்துகொள்ளாமல் யாரைப் பற்றியும் ஒரு முடிவுக்கு வருவது எவ்வளவு தவறு என்பதை உணர்த்துகிறது இந்தக் கதை.

நம் ஊரில் மட்டுமல்ல... பல வெளிநாடுகளிலும் இளைப்பாறல் தரும் இடங்களாகப் பூங்காக்கள் இருக்கின்றன. முதியவர்கள், குதித்தாடும் குழந்தைகள், குடும்பப் பிரச்னைகளைப் பேசித் தீர்க்க வரும் நடுத்தர வயதினர், காதலர்கள்... எனப் பெரும்பாலானவர்களுக்கு பூங்காக்கள் பொருத்தமான இடம். அது, லண்டனிலிருக்கும் ஒரு பார்க். முதியவர் ஒருவர் தன் பேத்தியை அழைத்துக்கொண்டு அங்கே அடிக்கடி வருவார். அவளுடன் கதைகள் பேசுவார். விளையாடுவார். அவள் கேட்கும் கேள்விகளுக்கெல்லாம் பொறுமையாக பதில் சொல்வார்.

ஆப்பிள்

அன்றைக்கு அந்த முதியவர் தன் பேத்தியை அழைத்துக்கொண்டு அங்கே வந்திருந்தார். அவள் கையோடு எடுத்து வந்திருந்த பந்தைக் கொண்டு இருவரும் சிறிது நேரம் விளையாடினார்கள். அவர்கள் அமர்ந்திருந்த இடத்துக்கு அருகிலேயே சாலை இருந்தது. சற்று தூரத்தில் வண்டியில்வைத்து ஒருவர் ஆப்பிளை விற்றுக்கொண்டு போவதை அந்தச் சிறுமி பார்த்தாள். உடனே, ``தாத்தா... எனக்கு ஆப்பிள் வேணும்’’ என்று சொல்லி, ஆப்பிள் வண்டியைக் கைகாட்டினாள்.

முதியவர் ஆப்பிள் வியாபாரியைக் குரல் கொடுத்துக் கூப்பிட்டார். அவர் நின்றதைப் பார்த்துவிட்டு, பேத்தியை அழைத்துக்கொண்டு சாலைக்குப் போனார். முதியவர் தன் கோட் பாக்கெட்டில் கைவிட்டுப் பார்த்தார். அன்றைக்கு அவர் அதிகமாகப் பணம் எடுத்து வந்திருக்கவில்லை. ஆனால், அவரிடமிருந்த பணம் இரண்டு ஆப்பிள்களை வாங்கப் போதுமானதாக இருந்தது. இரண்டு ஆப்பிள்களை வாங்கி, தன் பேத்தியிடம் கொடுத்தார்.

பேத்தி ஆப்பிள்களை வாங்கிக்கொண்டாள். கைக்கு ஒன்றாக, இரண்டையும் பிடித்துக்கொண்டாள். ஆப்பிள்காரர் நகர்ந்ததும் முதியவர் பேத்தியிடம் கேட்டார்... ``கண்ணு... ரெண்டு ஆப்பிள் இருக்கே... ஒண்ணு நீ சாப்பிடுவியாம். இன்னொண்ணைத் தாத்தாவுக்குத் தருவியாம்.’’

இதைக் கேட்ட அடுத்த கணம் அந்தச் சிறுமி ஒரு கையிலிருந்த ஆப்பிளை ஒரு கடி கடித்தாள். முதியவருக்கு இதைப் பார்த்ததும் என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை. அவர் அடுத்துப் பேச வருவதற்குள் அந்தச் சிறுமி மற்றொரு கையிலிருந்த ஆப்பிளையும் கடித்துவிட்டாள். பெரியவருக்குக் கோபம் முட்டிக்கொண்டு வந்தது. பேத்திக்கு மற்றவர்களுக்குக் கொடுக்க வேண்டும், தன்னிடமிருப்பதைப் பிறருடன் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டும் என்கிற குணம் எப்படி இல்லாமல் போனது என்று வேதனைப்பட்டார். பேத்தியைத் தன் மகள் இப்படி பேராசைக்காரியாக வளர்த்திருக்கிறாளே என்கிற வருத்தம் வந்தது. அவர் முகத்திலிருந்த சிரிப்பு மறைந்துபோனது.

தாத்தா - பாட்டி

அப்போது பேத்தி தன் இடது கையிலிருந்த ஆப்பிளை நீட்டினாள்... ``தாத்தா இதைச் சாப்பிடுங்க... இதுதான் நல்லா ருசியா, இனிப்பா இருக்கு. உங்களுக்குத்தான் இனிப்புப் பிடிக்குமே!’’

முதியவர் பேச்சிழந்து போனார். பேத்தியை வாரியணைத்து முத்தங்கள் பொழிந்தார்.

 

நீங்க எப்படி பீல் பண்றீங்க


டிரெண்டிங் @ விகடன்