வாழ்வை மாற்றியமைத்த 3 அன்புக்கட்டளைகள்! - ஓர் உண்மைக்கதை #MotivationStory

உன்னை அறிந்தால்

மெரிக்க அதிபர் டொனால்டு ட்ரம்ப் (Donald Trump) ஒரு மேடையில் பேசும்போது இப்படிக் குறிப்பிட்டார்... `திறமை, நேர்மை, தகுதி இவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டுதான் நான் மனிதர்களை மதிப்பிடுகிறேன்.’ ட்ரம்ப் மட்டுமல்ல... `திறமை’ என்கிற வார்த்தையின் மகத்துவம் உணர்ந்தவர்கள் எல்லோருமே அதை முன்னிறுத்தித்தான் மனிதர்களை எடை போடுவார்கள். இயல்பாக மனிதர்களுக்கு இருக்கும் அறிவு வேறு... தான் சார்ந்த துறையில் திறமையை வளர்த்துக்கொள்வதென்பது வேறு. திறமையை வளர்த்துக்கொள்ளாதவர்கள் கிணற்றுத் தவளைதான். அவர்களுக்கு சமுத்திரம் தெரியாது; அப்படி ஒன்று இருப்பதையே அறிய மாட்டார்கள். `ஏதோ ஒரு வேலை... காலையில டயத்துக்குப் போறோம்... வேலை நேரம் முடிஞ்சதும் திரும்பி வர்றோம்...’ என இருப்பவர்கள் கிட்டத்தட்ட கிணற்றிலிருக்கும் தவளை போன்றவர்களே. அப்படி இருப்பது தவறில்லைதான். ஆனால், இன்றைய போட்டிகள் நிறைந்த உலகில் ஒவ்வொருவருமே தாங்கள் சார்ந்திருக்கும் துறையில் தங்களின் தனித்தன்மையை, திறமையை வளர்த்துக்கொள்ளவேண்டியது அவசியமாகிறது. சரி... அதற்கு அங்கீகாரம் கிடைக்குமா... பலன் உண்டா..? நிச்சயம் உண்டு. அதை எடுத்துச் சொல்லும் உண்மைக் கதை இது.

டெட்ராய்ட் (Detroit)... அமெரிக்காவின் மிச்சிகன் (Michigan) மாகாணத்திலுள்ள ஒரு நகரம். அங்கேதான் அந்தச் சிறுவன் இருந்தான். வீட்டில் அவன், அம்மா, அவனுடைய சகோதரன் மூவர் மட்டுமே இருந்தார்கள். அப்பாவும் அம்மாவும் கருத்து வேறுபாடு காரணமாகப் பிரிந்திருந்தார்கள். அம்மா, ஏதோ ஒரு வீட்டில் வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அன்பானவர், அதே நேரம் கொஞ்சம் கண்டிப்பானவரும்கூட.

புத்தகம்

அந்தச் சிறுவன் ஐந்தாம் கிரேடு படித்துக்கொண்டிருந்தான். யாரிடமும் கலகலவென்று பேச மாட்டான்; இறுக்கமான சுபாவம்; ஐந்து கேள்வி கேட்டால் ஒரு கேள்விக்கு ஒற்றை வார்த்தையில் பதில் சொல்வான். சக மாணவர்களுக்கு அவன் ஒரு `மௌனச் சாமியார்.’ வீட்டுச்சூழல், அம்மா படும் இன்னல்கள், அப்பாவின் பிரிவு... எல்லாம் சேர்ந்து அவனை வாய் பேசாதவனாக ஆக்கியிருந்தது. அந்தச் சிறுவன் படிப்பிலும் பெரிதாக ஜொலிக்கவில்லை. கிரேடில் மிகப் பின்தங்கியிருந்தான்.

புராக்ரஸ் ரிப்போர்ட் கார்டு வரும்போதெல்லாம், வகுப்பிலேயே கடைசி மாணவன் அவனாகத்தான் இருந்தான் என்பது அவனுக்கும் புரிந்தது. ஆனால், அவன் அதைப் பற்றி அலட்டிக்கொள்ளவே இல்லை. அம்மா இது குறித்துப் பேசும்போதெல்லாம், ``அட விடுங்கம்மா... இதெல்லாம் ஒரு விஷயமா... பார்த்துக்கலாம்’’ என்று சமாதானப்படுத்துவான். ஆனால், வீட்டு வேலை செய்து படிக்கவைத்துக்கொண்டிருக்கும் அம்மாவுக்கு அக்கறை இருக்காதா?

அவன் படிப்பில் பின்தங்கிக்கொண்டே போவது நல்லதல்ல என்பதை உணர்ந்துகொண்டார் அம்மா. அந்தச் சிறுவனுக்கு படிப்பில்தான் கவனமில்லையே தவிர, அம்மாவின் பேச்சைத் தட்டாதவன். அம்மாவின் மேல் அவனுக்கு அவ்வளவு பாசம் இருந்தது. ஒரு கட்டத்தில் மகனின் படிப்பு மிக மோசமாகப் போய்க்கொண்டிருப்பதை அம்மா நன்கு உணர்ந்துகொண்டார். ஒருநாள் அவனை அழைத்தார். மூன்று கட்டளைகள் போட்டார்... ஒன்று, வாரத்துக்கு இரண்டே இரண்டு டி.வி நிகழ்ச்சிகள்தான் பார்க்கலாம். அவை எவை என்பதை முன்பே திட்டமிட்டுச் சொல்லிவிட வேண்டும். இரண்டு, டி.வி பார்ப்பதாக இருந்தாலோ, வெளியே போய் விளையாடப் போவதாக இருந்தாலோ அதற்கு முன் பள்ளியில் சொல்லிவிட்டிருக்கும் வீட்டுப் பாடங்களை முடித்துவிட வேண்டும். மூன்று, வாரத்துக்கு இரண்டு புத்தகங்களை லைப்ரரியிலிருந்து எடுத்துவந்து படிக்க வேண்டும். அவன் என்ன படித்தான் என்பதை எழுதி, ரிப்போர்ட்டாகக் கொடுக்க வேண்டும்.

வகுப்பறை

அம்மா ரொம்ப கண்டிப்பாகச் சொல்லிவிட்டார். இந்த அன்புக் கட்டளைகள் எவ்வளவு கடுமையானவை என அவன் அறிவான். பேசிப் பெஞ்சமின் கார்சன்பார்த்தான். அம்மா, தன் முடிவிலிருந்து மாறவில்லை; இதை அவன் கடைப்பிடித்துத்தான் ஆக வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தார். வேறு வழியில்லாமல் அம்மா இட்ட கட்டளைகளை அவன் பின்பற்ற ஆரம்பித்தான். அதற்கு வெகு விரைவிலேயே பலன் கிடைக்கவும் செய்தது.

ஒருநாள் ஆசிரியர் மாணவர்களிடம் ஒரு கேள்வி கேட்டார். யாருக்கும் பதில் தெரிந்திருக்கவில்லை. அந்தச் சிறுவன் மட்டும் எழுந்து நின்று பதில் சொன்னான். வகுப்பே அவனை ஆச்சர்யமாகப் பார்த்தது. `இத்தனை நாள் கடைசி ரேங்க் எடுத்தவனா பதில் சொல்றான்?’ ஆசிரியருக்குமே ஆச்சர்யம். இப்போது அவனுக்குத் தன் மேலேயே ஒரு நம்பிக்கை வந்தது. அந்த பதிலைச் சொல்ல உதவியது, அவன் நூலகத்திலிருந்து எடுத்து வந்து படித்த புத்தகம். கொஞ்ச நாள் படித்த புத்தகத்திலேயே இவ்வளவு தெரிந்துகொள்ள முடிந்தால், இன்னும் நிறையப் புத்தகங்களைப் படித்தால் எவ்வளவு தெரிந்துகொள்ளலாம்? அவன் ஆர்வமெல்லாம் புத்தகம் படிப்பதில் திரும்பியது.

வீட்டுச் சூழல் காரணமாக அவன் வெவ்வேறு பள்ளிகளில் படிக்க நேர்ந்தது. ஆனாலும், அவன் வாசிப்பை நிறுத்தவில்லை. ஒரு கட்டத்தில் அவனுடைய திறமையால், பள்ளியின் லீடராகவும் உயர்ந்தான். அம்மா, அவன் வளர்ச்சியைப் பார்த்து உள்ளுக்குள் ரசித்துக்கொண்டே இருந்தார்.

ஐந்தாவது கிரேடு படிக்கும்போது வாய் பேசாதவனாக, கடைசி பெஞ்ச் மாணவனாக இருந்த அந்தச் சிறுவன், பின்னாளில் உலகப்புகழ்பெற்ற மருத்துவரானார். அவர் பெயர், பெஞ்சமின் கார்சன் (Benjamin Carson). பிரபல நியூரோசர்ஜன், எழுத்தாளர், அரசியல்வாதி... என்று பல பெருமைகளுக்குச் சொந்தக்காரர்!

 

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!