வாழ்வின் `சொல்ல முடியாத' தன்மையைச் சொல்ல முயன்ற மா.அரங்கநாதன்! கதை சொல்லிகளின் கதை பாகம்-22

முத்துக்கறுப்பன் வாயிலாகவே தன்னுடைய தத்துவப்பார்வையை ஒவ்வொரு கதையிலும் முன் வைக்கிறார் அரங்கநாதன்.

வாழ்வின் `சொல்ல முடியாத' தன்மையைச் சொல்ல முயன்ற மா.அரங்கநாதன்! கதை சொல்லிகளின் கதை பாகம்-22

பாகம்1- வ.வே.சு.ஐயர்

பாகம்-2- ஆ.மாதவய்யா

பாகம்-3- பாரதியார்

பாகம்-4-புதுமைப்பித்தன்

பாகம்-5- மௌனி

பாகம்-6 - கு.பா.ரா

பாகம்-7- ந.பிச்சமூர்த்தி

பாகம்- 8 - பி.எஸ்.ராமையா

பாகம்- 9 - தொ.மு.சி. ரகுநாதன்

பாகம் -10- அறிஞர்.அண்ணா

பாகம்-11- சி.சு.செல்லப்பா

பாகம்-12- ந. சிதம்பர சுப்ரமணியன்

பாகம் - 13 - எஸ்.வி.வி

பாகம்-14-  தி.ஜ.ரங்கராஜன்

பாகம்- 15.1  கல்கி

பாகம்-15.2 கல்கி

பாகம்- 16- ராஜாஜி

பாகம்-17 -அநுத்தமா

பாகம்18.1-கு.அழகிரிசாமி

பாகம் 18.2- கு.அழகிரிசாமி

பாகம் 19- கிருஷ்ணன் நம்பி

பாகம்-20- ல.சா.ரா

                                                                                                              பாகம்- 21 - விந்தன்

அரங்கநாதன்

ஐம்பதுகளில், 'பிரசண்ட விகடன்', 'பொன்னி', 'புதுமை' ஆகிய இலக்கிய இதழ்களில் சிறுகதைகள் எழுதியுள்ளார். 'சிவனொளி பாதம்' என்ற பெயரில் கட்டுரைகள் எழுதியுள்ளார். எண்பதுகளில், ‘முன்றில்’ சிற்றிதழ் ஆசிரியராகவும், முன்றில் இலக்கிய அமைப்பை ஏற்படுத்தியும் செயல்பட்டார். சாகித்ய அகாடமிக்காக சிறுகதைகள் மொழிபெயர்த்துள்ளார். இவரது சிறுகதைகள், ஆங்கிலத்திலும் பிறமொழிகளிலும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளன. 

பொருளின் பொருள் கவிதை (கட்டுரைத் தொகுப்பு), வீடுபேறு, காடன் மலை, சிராப் பள்ளி, ஞானக்கூத்து மா.அரங்கநாதன் கதைகள் போன்ற கதைத் தொகுப்புகளையும், மா.அரங்கநாதன் கட்டுரைகள், பறளியாற்று மாந்தர் (புதினம்), காளியூட்டு (புதினம்) என, பல நூல்களையும் எழுதியவர். இருப்பினும், அவர் ஒரு சிறிய இலக்கிய வட்டத்துக்கு அப்பால் பெரிதாக அறிமுகம் ஆகவில்லை.

 ''அவருடைய 'பறளியாற்று மாந்தர்' என்ற புதினம், சாகித்ய அகாடமியின் இறுதித் தேர்வில் இருந்தது. மூன்று நிபுணர்களில் இருவர் மா.அரங்கநாதன் பற்றிய தத்தம் அபிப்பிராயங்களைப் பகிர்ந்துகொண்ட செய்தியை, அவர்களில் ஒருவர் சமீபத்தில் சொன்னார். ''அய்யா, நான் அரங்கநாதனுக்குப் பரிசு கொடுத்தால், மொத்த தமிழ்ச் சூழலும் மாறும்'' என்றேன். 

அவர், ''எனக்கு அரங்கநாதன் யார் என்று தெரியாதே'' என்று கூறிவிட்டார். ஆக, 'அரங்கநாதனின் முதல் நாவலே பரிசுக்குரியது என்று ஒருவரும், அவர் யார் என்றே தெரியாது என்று   இன்னொருவரும் கூறும் நிலை' என்று மா.அரங்கநாதன் கதைத் தொகுப்புக்கு எழுதிய முன்னுரையில் தமிழவன் குறிப்பிடுகிறார். இந்தக் கூற்று, பெரும்பாலான நல்ல படைப்பாளிகள் பலருக்கும் பொருந்தும் என்றாலும் மா.அரங்கநாதனுக்கு மெத்தப்பொருந்துகிறது என்பது உண்மை.

கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தின் திருப்பதிசாரம் (திருவெண்பரிசாரம்) கிராமத்தில் 1932-ம் ஆண்டில் பிறந்தவர் மா.அரங்கநாதன். மனைவி, மகன், மகளுடன் சென்னையில் வசித்துவந்தார். மகன் மகாதேவன் (தமிழுணர்வுமிக்க ஆளுமை) சென்னை உயர் நீதிமன்ற நீதிபதியாகப் பணியாற்றிவருகிறார். பிறகு புதுச்சேரிக்குக் குடிபெயர்ந்த அரங்கநாதன்,  16-4-2017 அன்று புதுச்சேரியில் காலமானார்.

அவருடைய எழுத்துகளை மிகச் சமீபமாகத்தான் நானும் வாசிக்க ஆரம்பித்தேன். ஒன்றிரண்டு கதைகளை முன்னர் வாசித்திருந்தாலும், அவரது கதைகளை ஒருசேர வாசித்தது சமீபத்தில்தான். அவருடைய எல்லா கதைகளிலும் 'முத்துக்கருப்பன்' என்கிற கதாபாத்திரம் முக்கியப் பாத்திரமாக வருகிறது. முத்துக்கருப்பன் வாயிலாகவே தன்னுடைய தத்துவப் பார்வையை ஒவ்வொரு கதையிலும் முன்வைக்கிறார் அரங்கநாதன்.

மா.அரங்கநாதன்

''உங்கள் கதைகளில் முத்துக்கருப்பன் என்கிற கதாபாத்திரம் தொடர்ந்து வருகிறது. உண்மையில் முத்துக்கருப்பன் யார்?''

‘‘என்னால் விளக்கிச் சொல்ல முடியாத சில உணர்வுகளை எழுத்தில் கொண்டுவருவதற்கு உதவி செய்கிறவன் முத்துக்கருப்பன். கதை என்றால் என்ன... கவிதை என்றால் என்ன என்று கேட்டால், சரியாக பதில் சொல்ல முடியாத நிலை ஏற்படுகிறது. அது என்னவென்று தெரிந்தால், அது இனிமேல் இருக்காது அல்லவா? கடவுள் சமாசாரம்கூட அப்படித்தானே!’’ என்று ஒரு நேர்காணலில் பதில் கூறினார் அரங்கநாதன். 

உண்மையில், அவருடைய பெரும்பாலான கதைகளின் மையச்சரடாக இருப்பது, வாழ்வின் 'சொல்ல முடியாத' தன்மையைச் சொல்ல முயல்வதுதான். தத்துவவாதியான ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தி மீது ஈர்ப்புக்கொண்டு, அடையாறில் அவருடைய உரைகளைக் கேட்கச் செல்பவராக அரங்கநாதன் இருந்தார். சைவ சித்தாந்தத்திலும் ஆழ்ந்த புலமையுடன் இருந்தார். தேவாரம், திருவாசகப் பாடல்களை எளிய நடையில் மறு ஆக்கம் செய்திருக்கிறார். இவை எல்லாமே அவருடைய சிந்தனையில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கக்கூடும்.

அவருடைய சைவப் பின்னணிகுறித்த கேள்வி ஒன்றுக்கு அவர் அளித்த பதில்...

”சைவப் பின்னணி என்று எதைக் குறிப்பிடுகிறீர்கள்? மொத்தமாக பக்தி இயக்கமே தென்னாட்டில், தமிழ்நாட்டில்தான் தோன்றியது. அதுவும் வைதீக எதிர்ப்புக்கான முயற்சியே. வேதங்களில் பூர்வகுடிமக்களின் சிவலிங்கம் நிந்திக்கப்படுகிறது. விஷ்ணு, உபேந்திரன் என்கிற பெயரில் – இந்திரனின் வேலைக்காரனாகச் சொல்லப்படுகிறார். இதுபோன்ற கீழ்த்தரங்களை எதிர்த்துக் கிளம்பியதுதான் பக்தி இயக்கம். வேதகாலத்துக்கு முன்னரே கருப்பண்ணசாமி, சுடலைமாடன் என்று பிறகு அறியப்படுகிற பூர்வகால கடவுளரைத் திரும்பவும் தக்க இடத்துக்குக் கொண்டுவரச் செய்த முயற்சியே இது. இந்தக் கடவுளரையும் 'வேதநாயகன்' எனப் பட்டம் சூட்டி, அந்த பக்தி இயக்கத்தையும் வைதீகம் தன்னோடு சேர்த்துக்கொண்டுவிட்டது. பெண் தெய்வ வணக்கம், வேதகால ஆரியர்க்கு இல்லை. ஆனால், இங்கே கருமாரி அம்மனைக்கூட பெயர் மாற்றி வேத மந்திரங்களால் அர்ச்சனை செய்து, எந்த விஷயத்தில் ஆதாயம் இருக்கிறதோ அங்கே ஒரு சம்ஸ்கிருதப் பெயர் சூட்டப்பட்டு, அதைத் தங்களுடையதாக ஆக்கிக்கொள்வதில் வைதீகம் கைதேர்ந்த ஆதிக்க சக்தி. 

ரஸ்ஸல், பெர்னாட்ஷா, பெரியார் ஆகியோரின் கொள்கைகள் சீரும் சிறப்பும் அடைந்தால், சார்வாகன், ஜாபலி ஆகியோர் பெயர்களைக் கூறி பெரியார் போன்றோரையும் தங்கள் பக்கம் இழுத்துவிடும். இதுதான் வைதீகம்.

சைவ சித்தாந்தம் என்பது, பக்தி இயக்க காலத்து சைவ சமயம் அல்ல. அதுவும் சொல்லப்பட்டிருக்கலாமேயொழிய, பக்தி இயக்க காலத்துக்கு முன்பே தொன்றுதொட்டு தென்னாட்டிலிருந்து வந்தது. – சங்க காலத்திலும் சில கவிதைகளில் தெரிவது – இதையே கொள்ள வேண்டும். நமக்குத் தெரிந்தவரையில், பூங்குன்றன் போன்றோரிலிருந்து வள்ளலார் ஈறாக நம் சித்தர் பெருமக்கள் தந்தது. இதில், திருமூலரின் கொடை மிக அரிது என்று சொல்ல வேண்டும்.’’

''இதை எப்படி எதிர்கொள்ள வேண்டும்? இதற்கு எதிரிடையாக ஓர் இலக்கியவாதி என்ன செய்ய வேண்டும்?''

‘‘எதையும் செய்ய வேண்டாம். இதுதான் வைதீகம் என்று அதை அறிந்துகொள்வது மட்டுமே உண்மையான வைதீக எதிர்ப்பு. 

ஜே. கிருஷ்ணமூர்த்தி சொல்வதும் கிட்டத்தட்ட இதுவேதான்.
ஒளி வருவதும், இருள் அகலுவதும் வேறு வேறல்ல. இதுதான் இருள் என அறிந்துகொள்வதுதான் ஒளி. அப்போதே இருள் அகன்றுவிடுகிறது. 'கோபம்' என்ற ஒன்றாக நாம் மாறும்போது அல்லது கோபம் அடைகிறபோது, கோபமடைந்த நம்மை நாமே பார்த்துக்கொள்ள முடியுமானால் அது, சாந்தம்.

ஆகவே, வைதீக எதிர்ப்பு என்பதே அவர் உள்வாங்கியிருக்கும் சைவ சித்தாந்தத்தின் சாரம் என்பதையும் அதுதான் அரங்கநாதன் நிற்கும் இடம் என்பதையும் நாம் புரிந்துகொள்ளலாம்.

ஆனால், அவருடைய எல்லா கதைகளுமே புதிர்களை நோக்கியிருப்பினும் சமகால வாழ்வைப் பகடிசெய்யவும் அவை தவறுவதில்லை.

Tamil writer Ma. Aranganathan

'ஓர் இரங்கல் கூட்டம்’ என்கிற கதையைப் பார்க்கலாம்.

 முதல் நாள் இறந்துபோன ஒரு படைப்பாளிக்கு, அடுத்த நாளே இரங்கல் கூட்டம் நடக்கிறது. திருவல்லிக்கேணியில் நடக்கும் அந்தக் கூட்டத்துக்கு, ஆள்கள் சிரமப்பட்டு வந்துசேர்கிறார்கள். கூட்டத்தை தலைமையேற்று நடத்துபவர், ''இறந்த படைப்பாளி நடத்திவந்த சிற்றிதழின் மூன்றாவது இதழ், அவரது அகால மரணத்தால் அச்சேறாமல் நின்றுவிட்டது” என்று வருத்தத்துடன் பேசுகிறார். கூட்டத்திலிருந்து ஒருவர் எழுந்து, ''அது அச்சேறிவிட்டது'' என்றும் ''அதில் தலைமையேற்று நடத்தும் உங்களைப்  பற்றிய விமர்சனக் கட்டுரை வந்திருக்கிறது'' என்றும் சொல்லி, அதை வாசிக்கிறார். அந்தக் கட்டுரை, நிகழ்ச்சியைத் தலைமைதாங்கி நடத்திக்கொண்டிருப்பவரைக் கடுமையாக விமர்சிக்கிறது. ‘ஜெயச்சந்திரனுக்கு ஒரு எழவும் தெரியாது. எழுத்தாளர்களோடு இருப்பதாலேயே எழுத்தாளனாகிவிட்டதாக ஒரு பாவனை’ என வாசித்துக்கொண்டே போக, தலைமையேற்று நடத்துபவர், வாசிப்பதைத் தடுப்பதுபோல ஏதோ கத்திக்கொண்டு போய் மேசையில் உள்ள சோடா பாட்டிலை எடுத்து ஜன்னலில் வீசுகிறார். அது, சாலையில் விழுகிறது (அப்போது பிள்ளையார் சதுர்த்திக் காலம் என்பதால் திருவல்லிக்கேணியில் அந்தத் தெருவில் யாரும் வராது, வீட்டுக் கதவுகளைத் தாளிட்டு உள்ளே பத்திரமாக இருந்துகொண்டனர்) என்று கதை முடிகிறது.

 ஆர்.எஸ்.எஸ் - இந்து முன்னணியினரின் பிள்ளையார் ஊர்வலத்தையும் திருவல்லிக்கேணிக்காரர்கள் தெருவுக்கு வராமல் தம்மைப் பாதுகாக்கவே முயல்வார்கள் என்பதையும் சொல்லாமல் சொல்லி, கதையை முடித்திருப்பதை நாம் கவனிக்கலாம்.

 ‘‘ஐயா, மலையை வலப்புறமா சுத்தணுமா... இடது புறமாவா?’’

‘‘எப்படி வேண்டுமானாலும் சுற்று. மலையைப் பார்க்கணும் அதுதான் முக்கியம்.’’

அந்த இடத்துக்கு விஷேட நாளன்று அவன் சென்றிருக்கக் கூடாது. விஷேடங்கள் இட விஷேடத்தை மங்கச்செய்யும். பெரிய அரண்மனை போன்ற கோயிலின் வெளிப்பிராகாரத்தில், ஒரு மூலையில் எங்கேயும் பார்க்காதவாறு உட்கார்ந்துகொண்டிருந்த தாடிக்காரரிடம் ஏனோ பேச வேண்டும்போல் தோன்றிற்று. கேட்ட கேள்விக்கு அவர்தான் இப்படிப் பதில் சொன்னார்...

''காடன் மலையோடு அவனுக்கு சொந்தம் உண்டென்று பல்லாண்டு காலமாகக் கருதிவந்திருக்கிறான். பள்ளிக்குச் செல்லும் பருவம் முதற்கொண்டு மலை அவனிடம் பேசியிருக்கிறது. எட்டாம் வகுப்பில் தோற்றுப்போன செய்தியோடு வீடு திரும்புகையில், மலையைப் பார்ப்பதைத் தவிர்த்தான். பார்த்திருந்தால் அது சிரித்திருக்காது; அவனுக்கு ‘வெவ்வெவ்வே’ காட்டியிருக்காது. மலையின் அனுதாபம் எப்படியேனும் வெளிப்பட்டிருக்கும். அது காடன் மலை.''
மீண்டும் '‘ஐயா’' என்றான். தாடிக்காரர் அவனை இப்போது கவனிப்பதாக இல்லை. எனவே, கோயிலின் மற்ற பகுதிகளுக்குச் சென்றான். உட்பிராகாரங்கள் மனிதக் கும்பலால் அழகிழந்து காணப்பட்டன. வெளிச்சம் குறைவாக விழுந்த ஓரிடத்தில் அமர்ந்துகொண்டான். நேரம் செல்லச்செல்ல, கும்பல் அவன் இருந்த பக்கத்திலும் வந்து மோதி உட்கார்ந்தது. திடகாத்திரம் உள்ளவனாதலால் சமாளித்துக்கொண்டான்.

இரண்டு மணி நேரம் அவனும் அந்தக் கும்பலுமாக இருந்த இடத்துக்கு வருகை தந்தது, அவன் அதுவரை கேட்டிராத ஒரு முடிவின் ஓசையும் ஒரு கருவியின் பிளிறலும். இந்தப் பகுதியில் வாழ்ந்துகொண்டிருப்பவனானபோதிலும், இந்த இடத்தையே சார்ந்தவன் எனச் சொல்ல முடியாது. அதனால்தான், அந்த இசைக்கருவிகளைப் புதிதாகச் செவியுற்று அதிர்ந்தான்.

காடன் மலையில் பண்டாரங்கள் மிகுதி. திருவிழாவின்போது அவர்கள் கூட்டம் இன்னும் அதிகம். சுற்றுவட்டார ஊர்களிலிருந்து நேர்ந்துகொண்ட காணிக்கையைச் செலுத்த, கரும்புத் தொட்டிலிலே குழந்தையைக் கொண்டுவரும் பெற்றோரும் அதிகம். அவர்களில் சிலர், துணியால் வாயை மூடிக்கொண்டும் இருந்தனர். மாமியார்கள் இருக்க முடியாது என அவன் நினைத்தான்.

கூட்டத்தோடு கூட்டமாக உட்கார்ந்துகொண்டிருப்பதில் ஒரு லாபமும் இருந்தது. பக்கத்தில் இருந்த இருவர் பேசிக்கொண்டிருந்த விஷயம், அவனுக்கு உதவியாக இருந்தது.

‘‘மூணு நாளா வெளிப்பிராகாரத்திலே அப்படியே உட்கார்ந்திருந்தாராம். பேச்சில்லை. மாமியாரு கொடுமையாலே சாமியாரா மாறிட்டாராம்.’’

சிரிப்புடன்கூடிய பேச்சு. அவனுக்கு அது போதுமானதாக இருந்தது.

‘கோனாரே’ என்றழைத்தது அந்தக் குரல். அதே தாடிப் பண்டாரம்தான். அவன் பேசுவதற்காக நின்றான். 
‘‘எதைத் தேடி நீங்க வந்தாப்பில, முத்துக்கருப்பக் கோனாரையா?'' எனத் தொடங்கும் ‘காடன் மலை’ கதை, தகப்பன் செத்தால் அல்லது காணாமல்போனால் பிள்ளைக்கு அந்த அரசு வேலை கிடைக்கும் என்று பெத்த மகனே சொல்லிக்காட்டியதால், மனம் வெறுத்துப்போய் சாமியாராகி காடன் மலைக்கு வந்துவிட்ட, தன் தாய்மாமன் முத்துக்கருப்பனைத் தேடி மருமகன் சுப்பிரமணி வரும் கதை. மாமனின் மீதிக்கதையைத் தெரிந்துகொள்ளவே அவன் வருகிறான். மீதி என்ன மீதி. எப்போதுமே ஒரு மீதி இருக்கும் என்பதை அறிந்துகொள்கிறான்.

இரண்டே பக்கங்களில் முடியும் ஒரு கதை, 'கண்ணோட்டம்'. ஒருவன், நடந்துசெல்லும் பெண்ணின் சங்கிலியைப் பறித்துக்கொண்டு சைக்கிளில் வேகமாகப் போகிறான். அந்தப் பெண், பலரின் பார்வைக்கு ஆட்பட்டாலும் அப்படியே நிற்கிறாள். சங்கிலியைப் பறிகொடுத்த அந்தப் பெண், எந்த அசைவும் இன்றி சங்கிலியைப் பறித்தவன் சென்று மறைந்த திசையிலிருந்து கண்ணை எடுக்காமல் நிற்கிறாள். சற்று நேரத்தில், சைக்கிள் பேர்வழி போன திசையிலிருந்து செய்தி வருகிறது.

“திருப்பத்துல ஒரு ஆக்ஸிடென்ட். லாரி மோதி ஒரு ஆள் காலி. இடுப்புக்குக் கீழே எதுவுமே இல்லை. இந்தத் தெருவுல சைக்கிள்ள வந்திருக்கிறான். வேகமா திரும்பி வந்ததும் லாரி மோதினதும் சரியா இருந்தது. வயறும் தலையும் தனித்தனியா கிடக்குது. கை வேறு தனியா. அதுலே பார்த்தியாம்மா, ஒரு சங்கிலி விரலோடு சேர்ந்திருக்கு. அங்கே ஒரே கூட்டம்” பையன் சொன்னபோது, அந்தப் பெண் கழுத்தைத் தடவிக்கொள்கிறாள். முகத்திலிருந்த வியப்புக்குறி அதிகமாகிறது.

அந்தப் பெண், இப்போது நின்றுகொண்டிருந்த இடத்தைவிட்டு நகர ஆரம்பிக்கிறாள். இப்போது வியப்பு எதுவும் முகத்தில் இருப்பதாகச் சொல்ல முடியாது. மெள்ள அந்த இடத்தைவிட்டு நடக்கும்போது, ஒரு முணுமுணுப்பு மட்டும் அவளிடமிருந்து பிறக்கிறது. அது “ஐயோ பாவம்” என்ற சொற்களாக இருக்கிறது.

மா.அரங்கநாதன்

இதுபோல சில கதைகள் லா.ச.ரா கதைகளின் உள்ளடக்கம்போல மாயத்திலும் மௌடீகத்திலும் கால்கொண்டு நிற்கின்றன.

ஆனாலும், தர்க்கம் அதர்க்கம் இரண்டுக்கும் சம முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் அவரது கதைகளின் பார்வையுடன் என்னால் உடன்பட முடியவில்லை. மாயத்தன்மை, இருண்மை, புதிர்த்தன்மை இவையும் பகுத்தறிவைப்போலவே வாழ்வில் முக்கியமானவை என வலியுறுத்தும் இவரது கதைகளின் உள்ளடக்கத்தை ஏற்க முடியவில்லை. நகுலனின் இலக்கியக் கொள்கையை ஏற்கும் அரங்கநாதன்,
‘நான் எழுதி முடித்த பிறகே என்ன எழுதினேன் என்பது தெரியவருகிறது’ என்பது உண்மை என்று தன் படைப்புச் செயல்பாட்டிலிருந்து தன்னுணர்வையும் பகுத்தறிவையும் சுத்திகரித்து நீக்கிவிடுவதையும் ஏற்க இயலவில்லை.

ஆனாலும், சிறுகதை என்கிற வடிவத்தை பல்வேறு சிந்தனைப் பள்ளிகளைச் சேர்ந்தவர்களும் தங்கள் பார்வைகளைச் சொல்லப் பயன்படுத்தியதுபோல அத்வைத, சைவ சித்தாந்தப் பார்வைகொண்ட மா.அரங்கநாதன் அவர்களும் கைக்கொண்டு சிறுகதையின் பரப்பை விரிவுபடுத்தினார் என்பதை மறுக்க முடியாது. சிறுகதைக்கு வளம் சேர்த்திருக்கிறார்.

இந்துத்துவம், ஒற்றைப் பண்பாட்டை நம்மீது திணிக்கும் இந்தக் காலத்தில், மா.அரங்கநாதன் முன்வைக்கும் 'வைதீக எதிர்ப்பு சைவத்தை' நாம் நிராகரிப்பது நல்ல யுத்தத் தந்திரமாக இருக்காது. சாதிக்கு எதிராகவும் நிற்கிறது அவரது பார்வை.

அவரது நினைவையொட்டி, 2018-ம் ஆண்டு முதல் ஆண்டுதோறும் ஏப்ரல் 16-ம் தேதியன்று மா.அரங்கநாதன் நினைவு இலக்கிய விருதுகள், முன்றில் இலக்கிய அமைப்பு சார்பில் வழங்கப்படுகின்றன. இந்த விருதுகளை மா.அரங்கநாதனின் மகன் நீதியரசர் அரங்க. மகாதேவன் அவர்கள் வழங்குகிறார்.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!