வெளியிடப்பட்ட நேரம்: 06:17 (23/07/2018)

கடைசி தொடர்பு:09:55 (23/07/2018)

பிரச்னைகளை எதிர்கொள்ளும் துணிச்சலைக் கொடுப்பது எது? - நெகிழ்ச்சிக் கதை #FeelGoodStory

பிரச்னைகளை எதிர்கொள்ளும் துணிச்சலைக் கொடுப்பது எது? - நெகிழ்ச்சிக் கதை #FeelGoodStory

நெகிழ்ச்சிக் கதை

`நம்பிக்கை இல்லாமல் எதுவும் சாத்தியமில்லை. நம்பிக்கையிருந்தால் சாத்தியமாகாதது எதுவுமில்லை’ - ஒரு பேட்டியில் இப்படிக் குறிப்பிட்டிருக்கிறார் அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த கல்வியாளரும், மனித உரிமைப் போராளியுமான மேரி மெக்லியாட் பெத்துனே (Mary McLeod Bethune). மகிழ்ச்சியும் கண்ணீரும் கலந்ததுதான் வாழ்க்கை. ஏதோ ஒன்றின் மீது அசைக்க முடியாத பிடிப்பு, ஆழமான நம்பிக்கை மட்டும் இருந்துவிட்டால் வாழ்வது எளிது. எப்பேர்ப்பட்ட இன்னல்கள் வந்தாலும், அவற்றை எதிர்கொள்ளும் துணிச்சலைக் கொடுப்பது நாம் எதன் மீதோ வைத்திருக்கும் நம்பிக்கைதான். அம்மா, அப்பா, தாத்தா, பாட்டி போதித்த வார்த்தைகள், பெரியவர்கள் கற்றுக்கொடுத்த நல்ல விஷயங்கள்கூட நமக்குச் சில நேரங்களில் கைகொடுக்கும். முதலில் நாம் அவற்றை மனதார நம்ப வேண்டும்; அப்போதுதான் அது சாத்தியப்படும். தாத்தா சொன்னதை அப்படியே வேத வாக்காக எடுத்துக்கொண்ட ஒரு சிறுவனின் கதை இதற்கு நல்ல உதாரணம்... 

ஹோவர்டு கவுன்ட்டி (Howard County), அமெரிக்காவின் மேரிலேண்ட் மாகாணத்திலிருக்கும் சிறு ஊர். அங்கே ஷெரிஃப்-ஆகப் (Sheriff) பணியாற்றிக்கொண்டிருந்தார் பீட்டர். `அமைதி காவலர்’ என்றும் சொல்லலாம். அவர், அவருடைய மகன், மருமகள், பேரன் ஜான் எல்லோரும் ஒரே வீட்டில்தான் வாழ்ந்துகொண்டிருந்தார்கள். பீட்டருக்கு ஒரு பழக்கம்... இரவில், பேரனைப் பக்கத்தில் உட்காரவைத்துக்கொண்டு கதைகள் சொல்வார். பெரும்பாலும் நீதிக் கதைகள், அவற்றிலும் பைபிள் கதைகள்தான் அதிகமாக இருக்கும். கதையைக் கேட்ட பிறகு ஜான் கேட்பான்... ``ஏன் தாத்தா... கடவுளை நம்பிக்கையோட கூப்பிட்டா உதவிக்கு ஓடி வருவாரா?’’ 

தூண்டில்

``நிச்சயம் வருவார் ஜான்!’’ 

``சரி... ஒரு சிங்கம் என்னைக் காட்டுல துரத்துது. அப்போ கூப்பிட்டா உதவிக்கு வருவாரா?’’ 

``வருவாருப்பா.’’ 

``துப்பாக்கியோட நாலஞ்சு கொள்ளைக்காரங்க என்னைத் துரத்திக்கிட்டு வர்றாங்க... அப்போ கூப்பிட்டா?’’ 

``வருவாருடா கண்ணு...’’ 

இந்தக் கேள்விகளை தினமும் மாற்றி மாற்றிக் கேட்பான் ஜான். பீட்டரும் பொறுமையாக அவனுக்குப் பதில் சொல்லிக்கொண்டிருப்பார். ஜானுக்குள் அவருடைய வார்த்தைகள் நம்பிக்கையாக வளர்ந்துகொண்டிருந்தது அவருக்குத் தெரியாது.  

அது ஒரு வெள்ளிக்கிழமை.  பீட்டர் அலுவலகத்திலிருந்தார். அவருக்கு ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது. மறுமுனையில் பேசிய குரல், பதற்றமாக ஒலித்தது. ``ஷெரிஃப், உங்க பேரனுக்கு... பேரனுக்கு...’’ 

``என்ன... என்ன ஆச்சு என் பேரனுக்கு?’’ 

``ஒரு சின்ன ஆக்ஸிடென்ட்...’’ 

``ஆக்ஸிடென்ட்டா... எங்கே?’’ 

``உங்க பேரனும் அவன் அப்பாவும் ஏரி ஓரமா உட்கார்ந்து, தூண்டில்ல மீன் பிடிச்சுக்கிட்டு இருந்திருக்காங்க. அப்போ அந்தப் பக்கமா வந்த ஒரு கார் பிரேக் பிடிக்காம ஜான் மேல மோதிடுச்சு...’’ 

பீட்டர் எந்த மருத்துவமனையில் ஜான் சேர்க்கப்பட்டிருக்கிறான் என்பதை விசாரித்தார். உடனே கிளம்பினார். அந்த முதியவர் தன் வாழ்நாளில் எத்தனையோ மோசமான விபத்துகளைப் பார்த்திருந்தார். தன் பேரனுக்கு விபத்து என்றதும் கொஞ்சம் அரண்டுதான் போனார். 

பீட்டர்

மருத்துவமனையின் அவசரப் பிரிவில் ஜான் இருந்தான். அவர் நினைத்ததற்கு மாறாக பெரிய அடியெல்லாம் அவனுக்கு ஏற்பட்டிருக்கவில்லை. காலில் சின்னதாக எலும்பு முறிவு ஏற்பட்டிருந்தது. அதுவும் விரைவில் குணமாகிவிடும் என்று சொன்னார்கள். 

தாத்தா பீட்டர், பேரனுக்கு அருகில் அமர்ந்தார். மென்மையாகச் சிரித்தார்; அவன் தலையைத் தடவிக் கொடுத்தார்... ``என்ன ஆச்சு ஜான்?’’ என்று விசாரித்தார். 

``ஒண்ணுமில்லை தாத்தா. நானும் அப்பாவும் தூண்டில்ல மீன் பிடிச்சுக்கிட்டு இருந்தோமா... வேகமா வந்த ஒரு கார் என் மேல மோதி, என்னைத் தூக்கி எறிஞ்சிடுச்சு. நல்லவேளையா நான் சகதி நிறைஞ்ச ஒரு மண் குட்டையில விழுந்துட்டேன். அதனால அடி பெருசா விழலை. கார் மோதினதுல தூண்டில் ரெண்டா உடைஞ்சு போச்சு. இன்னிக்கி நான் ஒரு மீன்கூடப் பிடிக்கலை...’’ 

அந்த விபத்தில் மரங்களுக்கு மேல் சுமார் 60, 70 அடி உயரத்துக்குத் தூக்கி வீசப்பட்டிருந்தான் ஜான். 

அவன் திரும்பத் திரும்ப உடைந்துபோன தூண்டிலைப் பற்றியே பேசிக்கொண்டிருந்தான். அதைத் தாங்க முடியாமல் பீட்டர் கடைத்தெருவுக்குப் போய் புதிதாக ஒரு தூண்டில் வாங்கிக்கொண்டு வந்தார். ``ஜான்... உனக்கு குணமானதும் மறுபடியும் மீன் பிடிக்கப் போகலாம்... சரியா? இந்தத் தூண்டிலைவெச்சுக்கோ...’’ என்றார் பீட்டர். 

அடுத்த நாள் மருத்துமனையில் ஜானுக்கு அருகே அமர்ந்து பீட்டர் பேசிக்கொண்டிருந்தார். ஜான், புதிய தூண்டிலைக் கையில் வைத்துக்கொண்டிருந்தவன் திடீரென்று கேட்டான்... ``தாத்தா... கடவுள்... இருக்கார்தானே?’’ 

ஜான்

``ஆமா... மனப்பூர்வமா நம்பி, உண்மையா நேசிக்கிறவங்களுக்கு...’’   

``ஆமா தாத்தா... நீங்க சொல்றது உண்மைதான்.’’ 

``உனக்கு எப்படித் தெரியும்?’’

``கார் என் மேல மோதி, நான் தூக்கி வீசப்பட்டேனா... அப்போ நீங்க சொன்னதுதான் ஞாபகத்துக்கு வந்தது. நான் `கடவுளே...’னு கத்திட்டேன். அப்போ யாரோ மேலருந்து இறங்கி வந்து, என்னைத் தாங்கிப் பிடிச்சு, அந்த மண் குட்டையில போட்டாங்க தாத்தா... அது கடவுளேதான்...’’ 

இதைக் கேட்டு தாத்தாவுக்குக் கண்கள் நிறைந்து போனது. பயத்தில், பதற்றத்தில்கூட ஜானுக்கு கடவுள்போல ஓர் உருவம் தோன்றியிருக்கலாம். அல்லது விபத்து தந்த அதிர்ச்சியில் ஏற்பட்ட பிரமையாகக்கூட இருக்கலாம். ஆனால், அதுவரை அவர் சொன்ன கதைகளையெல்லாம், அவன் மனது முழுமையாக நம்பிக்கொண்டிருந்திருக்கிறது என்பதே அவருக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது; புதுத் தெம்பைத் தந்தது.

பீட்டர், ஜானின் கைகளைப் பற்றினார்; அவன் நெற்றியில் தன் அன்பையெல்லாம் ஒன்று சேர்த்துக் கொடுப்பதுபோல அழுத்தமாக ஒரு முத்தம் கொடுத்தார். 

***    
 

நீங்க எப்படி பீல் பண்றீங்க


டிரெண்டிங் @ விகடன்