Published:Updated:

“கொடுமைகளை வேடிக்கையாக்கி விளையாடக் கூடாது!” - பதில் சொல்கிறார் ஜெயகாந்தன்

“கொடுமைகளை வேடிக்கையாக்கி விளையாடக் கூடாது!” - பதில் சொல்கிறார் ஜெயகாந்தன்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
“கொடுமைகளை வேடிக்கையாக்கி விளையாடக் கூடாது!” - பதில் சொல்கிறார் ஜெயகாந்தன்

“கொடுமைகளை வேடிக்கையாக்கி விளையாடக் கூடாது!” - பதில் சொல்கிறார் ஜெயகாந்தன்

“கொடுமைகளை வேடிக்கையாக்கி விளையாடக் கூடாது!” - பதில் சொல்கிறார் ஜெயகாந்தன்

“கொடுமைகளை வேடிக்கையாக்கி விளையாடக் கூடாது!” - பதில் சொல்கிறார் ஜெயகாந்தன்

Published:Updated:
“கொடுமைகளை வேடிக்கையாக்கி விளையாடக் கூடாது!” - பதில் சொல்கிறார் ஜெயகாந்தன்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
“கொடுமைகளை வேடிக்கையாக்கி விளையாடக் கூடாது!” - பதில் சொல்கிறார் ஜெயகாந்தன்

நிருபர்: ‘சமுதாய ஆன்மிகப் பார்வை’ என்று அடிக்கடி கூறுகிறீர்களே, அது என்ன என்பதை விளக்கிக் கூறுங்களேன்!

ஜெயகாந்தன்: என்னுடைய புத்தகங்களின் முன்னுரைகளில் எல்லாம் இதைப்பற்றி விளக்கமாக எழுதியிருக்கிறேன். இதனைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற நாட்டத்தோடு கேட்பவர்களுக்கு நான் எத்தனைமுறை வேண்டுமானாலும் திரும்பவும் பதில் சொல்லத் தயாராக இருக்கிறேன். ஆனால், முதலிலேயே இலக்கியம் சம்பந்தப்பட்டவர்களுக்கு நான் ஒரு வேண்டுகோள் விட ஆசைப்படுகிறேன். யாரையும் குறை கூறுவதற்காகவோ, என்னுடைய மேதாவிலாசத்தைக் காட்டிக் கொள்வதற்காகவோ (இது தவறில்லை என்றாலும்), யார் மீதும் கொண்ட பொறாமையினாலோ நான் கருத்துக்களைச் சொல்கிறேன் என்று யாரும் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டாம்!

“கொடுமைகளை வேடிக்கையாக்கி விளையாடக் கூடாது!” - பதில் சொல்கிறார் ஜெயகாந்தன்

அதாவது, சமுதாய நலனுக்குக் கேடானவை என்று நாம் நினைக்கின்ற விஷயங்களைப் பற்றி எழுதுகின்றபோது, அதை எழுத எடுத்துக்கொள்ளும் போதே, நமக்கொரு சமுதாயப் பார்வை இருக்கிறதென்பது தெளிவு. சமுதாயப் பார்வை இருக்கின்ற காரணத்தினால்தான், விபசாரத்தைப் பற்றியும் அதற்கு இணையான இன்னும் பல சமூகக் கேடுகளைப் பற்றியும் நாம் ஆராய ஆரம்பிக்கின்றோம். எழுதுபவன் வேறுயாரையும் விட இந்தச் சமுதாயத்திற்குச் சம்பந்தப்பட்டவன். அப்படிச் சம்பந்தப்படாதவர்களாகத் தங்களைக் கருதுகிற எழுத்தாளர்கள் இந்தச் சமுதாயப் பிரச்னைகளைத் தொடும்போதெல்லாம் தவறு செய்கிறார்கள். அதனை ஒரு வேடிக்கை விஷயமாக, அதனை ஒரு செய்தியாக, ஓர் அதிர்ச்சிக்காக, ஒரு கவர்ச்சிக்காக அதனைக் கையாளும்போது ஓர் எழுத்தாளன் என்கிற முறையில் இவர்கள் மனித இதயத்தைத் தொடத் தவறிப் போகிறார்கள். இது நியாயமில்லை.

ஒரு விபசாரியின் கதையை எழுதும்போது You can even justify prostitution. But you have no rights to recommend it. அவள் விபசாரியானதற்கான நியாயங்களைக்கூட நீங்கள் கூறலாம். அதைச் சிபாரிசு செய்யலாகாது.

“கொடுமைகளை வேடிக்கையாக்கி விளையாடக் கூடாது!” - பதில் சொல்கிறார் ஜெயகாந்தன்

நிருபர்: இதில் சமுதாயப் பார்வை என்றும் ஆன்மிகப் பார்வை என்றும் எதைக் கூறுகிறீர்கள்?

ஜெயகாந்தன்:
கதைக்கு விளைவுகள் உண்டா, இல்லையா என்ற விவாதங்களுக்குள் நான் இறங்கவில்லை. ஆனால் எழுதுகிறவருக்கு அந்தக் கதைகளினால் விளைவுகள் ஏற்படும் என்ற எண்ணம் இருக்க வேண்டும். முன்னவரின் கதை அவர் நோக்கத்துக்கு மாறாக ஒரு கொலையைச் சிபாரிசு செய்கிற கதையாகப் போய் விடுகிறது. பெற்ற குழந்தையைக் கொல்கிறவர்கள் எல்லாம் நாளைக்கு இம்மாதிரியான ஒரு காரணத்தைக் கூறிக் கொலையை நியாயப்படுத்திவிடலாம். ஆனால், பெற்ற குழந்தையையே கொல்ல நேருகிறபோது, அந்த இடத்தில் யார் இருந்தாலும், படிக்கிறவனையும்கூட இதைச் செய்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்று அந்த அனுபவத்தில் பங்கு பெற வைத்து, அந்தக் கொலைக்கு உடந்தையாக்கி, மனம் குமுற வைக்கின்ற ஆன்மிகச் சக்தி அந்த இரண்டாவது கதையில் இருக்கிறது. இது கொலைக்கு மட்டுமல்ல; ஒரு விபசாரியைப் பற்றி எழுதினாலும், ஒரு திருடனைப்பற்றி எழுதினாலும், இந்தத் தவிர்க்க முடியாத - எந்த வழியில் பார்த்தாலும் தவிர்க்க முடியாத - நிர்ப்பந்தங்களை முன்னிறுத்த வேண்டும் என்று நான் நினைக்கிறேன். இல்லாவிட்டால் அது சமுதாயத்தைக் கெடுக்கும் என்பதை விட இலக்கியத்தையே கெடுக்கிற முயற்சியாகிவிடும்!

நிருபர்:
நீங்கள் எழுதிய கதைகள் எல்லாம் இப்படி இருக்கிறதா?

ஜெயகாந்தன்: இருக்கிறதோ இல்லையோ இருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.

நிருபர்: இப்படிப்பட்ட ‘நிர்ப்பந்தச் சூழ்நிலைகளில் தான் உங்கள் கதைகளில் வருகின்ற, சமூகக் கேட்டுக்கு இரையானவர்கள் எல்லாம் உருவாகி இருக்கிறார்களா?

ஜெயகாந்தன்: சமூகக் கேடு பற்றிய காரணங்களை நிரூபணம் செய்ய வேண்டும் என்று எழுதியிருந்தால் நான் அப்படித்தான் எழுதுவேன். ஒரு கதையினுடைய THEME -ஐ (மையக்கருத்து) பொறுத்தது அது. எப்படி ஒருவன் திருடன் ஆனான், கொலைகாரன் ஆனான், அல்லது விபசாரி ஆனாள் என்பது என் கதையின் THEME -ஆக இருக்கும் பட்சத்தில் அது இப்படித்தான் இருக்கும்; இருக்க வேண்டும். ஆனால், ஒரு பாத்திரம் என்ற முறையில் ஒரு திருடனோ விபசாரியோ என் கதையில் வந்தால் அவர்கள் சமூகத்தில் எப்படி உலாவுகிறார்களோ, அப்படி உலாவிவிட்டுப் போவார்கள். ஆனால், அவர்களிடமும் இருக்கிற ‘மனிதத்துவத்தை’ நான் காண்பிப்பேன். இதற்கு உதாரணங்கள் வேண்டும் என்று நினைக்கிறீர்களா? அவன் வெறும் திருடனோ, கொலைகாரனோ, விபசாரியோ மட்டுமில்லை என்றும் இந்த உயரிய பண்புகள் உள்ள இவள் அல்லது இவனை இப்படியாக்கியிருக்கிற சோகம் உணர்த்தப்பட்டிருக்கும். இதற்கு மனிதாபிமானப் பார்வை வேண்டும். ஒரு பார்வையுமில்லாதவன் எழுதவே முடியாது.

“கொடுமைகளை வேடிக்கையாக்கி விளையாடக் கூடாது!” - பதில் சொல்கிறார் ஜெயகாந்தன்

நிருபர்: எப்படி ஆனார் என்கிற THEME-ஐ வைத்துக்கொண்டு நீங்கள் ஏதாவது கதை எழுதியிருக்கிறீர்களா? ஒன்றைச் சொல்லுங்களேன்!

ஜெயகாந்தன்:
  ‘Oedipus Complex’ என்கிற மனோ வியாதிக்கு ஆளான ஒரு பாத்திரத்தைப் பற்றி நான் கதை எழுதியிருக்கிறேன். நான் அவனைச் சபிக்கவில்லை; அதற்கான காரணங்களை நான் ஆராய்ந்திருக்கிறேன். இதை நான் செய்யாவிட்டால், நான் அதைச் சிபாரிசு செய்தவன் ஆவேன். அதனால் அவன் பாதிக்கப்பட்டதும் அவன் அழிந்ததும்தான் கதை. சமுதாயப் பார்வை என்பது உண்மையை ஒதுக்குவதோ மறைப்பதோ அல்ல. உண்மையை ஆராய்வது - ஆத்மாவால் அனுபவிப்பது.

நிருபர்:
நீங்கள் குறிப்பிட்டது எந்தக் கதை?

ஜெயகாந்தன்: மிகக் கடுமையான விமர்சனத்திற்கு ஆளான ‘ரிஷி மூலம்’.சமுதாயப் பார்வை என்பது நம்முடைய எழுத்தின்மூலம் சமுதாயக் கேடுகள் மேலும் உற்பத்தியாகி, நமது எழுத்துக்கள் அவற்றை உற்பத்தி செய்கிறவர்களுக்குச் சாதகமான வாதமாக அமையாமல் பார்த்துக் கொள்வது ஆன்மிகப் பார்வை என்பது, அப்படி நேர்ந்து விட்ட கொடுமைகளுடன் சேர்ந்து ஆன்ம வசப்படுவது. வாடிய பயிர்களைக் காணும்போதெல்லாம் வாடுவது. ஆன்மிகப் பார்வை என்பது குறைந்தபட்சம் இந்தக் கொடுமைகளை வேடிக்கை நிகழ்ச்சியாக்கி விளையாடாமல் இருப்பது!

ஓவியம்: ஹாசிப் கான்