"இனி இந்த வார்த்தைகள் ஒரு பெண்ணுடையதாக இருக்கவேண்டும் என்ற அவசியமில்லை!" #377Verdict

‘என்னுள் இதுகாறும் பிறப்பெடுத்துக்கொண்டிருந்த அன்பு எதிர் பாலினத்தவர்களை விரும்புபவர்களின் அன்பைப் போன்றதேதான், என் அன்பு அசிங்கமல்ல, அதுவும் அழகானதுதான், அற்புதமானதுதான், என் அன்பு குற்றமல்ல!’

"அவன் புன்னகை எவ்வளவு அழகாய் இருக்கிறது! சிரிக்கும் போது நெற்றியை மறைத்திருக்கும் முடிக் கற்றைகள் எம்பி எம்பி குதிக்கையில் மெதுவாய் அந்த முடிக்கற்றைகளைக் கோதி விட வேண்டும் போலிருக்கிறது. அவன் புன்னகையைத்தான் நாளெல்லாம் மனதில் ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறேன். எல்லாமே அழகாய் இருப்பது போலிருக்கிறது. அந்த மரம், தார் சாலையில் ஒழுங்கில்லாமல் கிடக்கும் சிறு சிறு கற்கள், மேலே மின்னிக் கொண்டிருக்கும் வானம்! எவ்வளவு அழகாய் இருக்கிறது அவன் புன்னகை! அவன் எப்பொழுதும் சிரித்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும்"

இந்த வார்த்தைகளில்தான் எவ்வளவு நேசம். காதல்வயப்பட்ட அந்த மனது எப்படி நிரம்பியிருக்கிறது. காதல் கொடுக்கும் மகிழ்வை அந்த மனம் தன்னைச் சுற்றி உள்ளவர்களுக்குக் கடத்திக் கொண்டே இருக்கும். இனி இந்த வார்த்தைகள் காதல் வயப்பட்ட ஒரு பெண்ணினுடையதாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்ற நமது ஸ்டாண்டர்ட் மனோபாவத்தைத்தான் நாம் அழிக்க வேண்டும். மனித வாழ்க்கையின் அழகே உணர்வுகள்தான் அல்லவா? நம்மைச் சுற்றி உள்ளவர்களை நாம் எப்படிப் பார்க்க வேண்டும், அணுக வேண்டும் என்பதையெல்லாம் உணர்வுகள் வழிதான் மெள்ள மெள்ள கற்றுக் கொண்டிருக்கிறோம். இங்கு இருப்பது ஒரே பாடம்தான். சின்னப் புன்னகை, கை குலுக்கல், சின்ன உரையாடல், தலை கோதல், சிறு அணைப்பு, முத்தம் என்று சக மனிதர்களுடன் நாம் செலவழிக்கும் தருணங்கள்தான் நம் வாழ்க்கையை நிரப்பிப் போகின்றன. இவை எல்லாமே அன்புப் பரிமாற்றங்கள்தானே? நாம் கற்றுக் கொண்டிருக்கும் ஒரே பாடமும் அது தானே? அப்படியெனில், காலப்போக்கில் அன்பில் ஏற்றி வைக்கப்பட்ட கற்பிதங்களையும், சாயங்களையும் களைத்துப் போட வேண்டிய தருணம் இது.

நாம் காதலை இலக்கியங்களில், பாடல்களில், படங்களில், ஓவியங்களில் கொண்டாடிக் கொண்டிருந்த போதே இங்கு சிலருக்குத் தாங்க முடியாத அழுத்தம் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தோம். ‘இது சரிதானா, எனக்கு மட்டும் இப்படியா, ஏன் நான் மட்டும் இப்படி இருக்க வேண்டும், இதை யாரிடம் சொல்ல முடியும், இந்தக் காதலை யாராவது ஏற்றுக் கொள்வார்களா?.....’ உணர்வுகளை மறுப்பதுதான் உலகின் மிகப்பெரும் வன்முறை' என்று காயப்பட்ட மனங்களுக்கு 377 சட்டப் பிரிவுக்கு எதிராக உச்ச நீதிமன்றம் அளித்திருக்கும் இந்தத் தீர்ப்பு எவ்வளவு மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்திருக்கிறது! 

377 , தீர்ப்பு

‘என்னுள் இதுகாறும் பிறப்பெடுத்துக்கொண்டிருந்த அன்பு எதிர் பாலினத்தவர்களை விரும்புபவர்களின் அன்பைப் போன்றதேதான், என் அன்பு அசிங்கமல்ல, அதுவும் அழகானதுதான், அற்புதமானதுதான், என் அன்பு குற்றமல்ல!’ பல ஆண்டு காலமாகப் புறக்கணிப்புகளை சுமந்துகொண்டு, வலியில் துடித்துக் கொண்டிருந்த அந்த மனங்கள் இன்று சந்தோஷத்தில் விம்மிக் கொண்டிருக்கின்றன. இது ஒரு அற்புதமானத் தருணம். நம் வாழ்க்கையின் உயிர் மையமாக இருக்கும் அன்பைச் சுற்றி நாம் காலங்காலமாகக் கட்டி வைத்திருக்கும் சுவர்களை அடித்து, உடைத்துப் போட வேண்டிய தருணம்! பேதங்கள் கற்பிக்கின்ற நம் மனப்பான்மை இன்று இவர்களின் சந்தோஷத்தில் கரையட்டும். வாழ்வில் எப்போதும் எதற்கென்றே தெரியாமல் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் நம் அவசரங்களில் நாம் காணாமல் ஆக்கிவிட்ட அன்பினை இவர்களின் சந்தோஷத்தின் வழியே மீட்டெடுக்கலாம். 

அன்பினை வெளிக்காட்ட நாம் இதுவரை தடைகளாய் நினைத்துக் கொண்டிருந்த சாதி, மதம், பணம், மொழி, பால் எல்லாம் கண் காணாத தூரத்திற்கு ஓடி விடட்டும். அன்பின் கண் வழி மட்டுமே வாழ்வைப் பார்க்கும் பாக்கியம் நமக்குக் கிடைக்கட்டும். உண்மையில், தன்பால் ஈர்ப்பாளர்களுக்குத்தான் நாம் நன்றி சொல்ல வேண்டும். அவர்களின் உணர்வுகளும், அதற்காக அவர்கள் முன்னெடுத்த போராட்டங்களும், இன்று அவர்களின் சந்தோஷமும்தான் பேதங்கள் பாராட்டாத சமூகத்தை நோக்கி எல்லோரும் சேர்ந்து செல்ல வேண்டிய அவசியத்தையும், அந்தப் பாதையில் நாம் தொலைத்தெடுத்த அன்பை மீட்டெடுக்க வேண்டிய அவசரத்தையும் நமக்கு ஊட்டியிருக்கின்றன. பல வருடங்களாக நாம் கொடுத்த வலிகளுக்குப் பிறகும் கூட இந்தத் தருணத்தில் அவர்கள் நமக்குக் கொடுத்திருக்கும் இந்த மீட்புதான் அவர்கள் அன்பின் மகத்துவம் உரைக்கிறது.

நன்றியுணர்விலும் அன்பிலும் பொங்கி வழிகின்ற இந்தத் தருணத்தில் நாம் அவர்களிடம் என்ன சொல்லி விட முடியும்? நன்றியைத் தவிர!

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!