வெளியிடப்பட்ட நேரம்: 19:55 (20/09/2018)

கடைசி தொடர்பு:09:41 (21/09/2018)

"என்னது... இதெல்லாம் தமிழ் சொற்கள் இல்லையா?!" - விவரம் சொல்லும் கவிஞர் மகுடேசுவரன்

கீழுள்ளவை அனைத்தும் அரசு ஆட்சி மட்டத்தில் பயன்படுத்தப்படும் தமிழல்லாத பிறமொழிச்சொற்கள். அடைப்புக்குறிக்குள் அவற்றுக்குரிய தமிழ்ச்சொற்களைக் காணலாம்.

ன்றைய தமிழில் ஆங்கிலச்சொற்கள் மிகுதியாகக் கலந்துவிட்டன. ஆங்கில வழிக்கல்வி தலையெடுக்கத் தொடங்கிய பிறகு ஆங்கிலக் கலப்பு கட்டுக்கு அகப்படாதவாறு பெருகிவிட்டது. நம் மொழியில் ஆங்கிலம் போன்ற பிற மொழிச் சொற்கள் கலப்பது ஏதோ தற்கால நிலவரம் என்று கருதிக்கொண்டிருக்கிறோம். பல நூற்றுக்கணக்கான ஆண்டுகளாக வடமொழி, அரபி, உருது, பாரசீகம், இந்தி முதலிய பல்வேறு மொழிச்சொற்கள் தொடர்ந்து கலந்தவாறே இருந்தன. வடமொழிக்கலப்பு மிகுதியாகித் தோன்றியதுதான் `மலையாளம்' என்பது நாமறிந்ததே. 

ஆங்கிலத்திற்கும் வடமொழிக்கும் எதிராக நாம் தனித்தமிழ்ச் சொற்களை ஆக்குகிறோமே தவிர, இன்னும் அசையாமல் நிலைத்திருக்கும் உருது, பாரசீகம், இந்தி மொழிச்சொற்களைப் பற்றி நாம் நினைத்தே பார்க்கவில்லை. அச்சொற்கள் எவை என்கின்ற அறிதலும் நமக்கு இல்லை. எடுத்துக்காட்டாக நாம் அடிக்கடி பேச்சிலும் எழுத்திலும் பயன்படுத்தும் சொல் ‘பரவாயில்லை’. இந்தப் பரவாயில்லை என்பதில் உள்ள ‘பரவா’ தமிழில்லை. ‘பர்வாநஹி’ என்ற உருதுச்சொல்தான் ‘பரவாயில்லை’ ஆயிற்று என்கிறார் தமிழண்ணல். அதனைத் தமிழில் நாம் ‘தேவலை’ என்கிறோம். ‘தேய்வு இல்லை’ என்பதுதான் பேச்சு வழக்கில் தேவலை ஆகிவிட்டது. குறையொன்றுமில்லை என்பதுதான் அதன் செம்பொருள். அதனைத்தான் உருதுத் தொடராக ‘பரவாயில்லை’ என்று இன்னும் கூறிக்கொண்டிருக்கிறோம்.  

அலமாரி, கிராம்பு, சாவி, சன்னல், பாதிரி ஆகியவை போர்த்துக்கீசியச் சொற்கள் என்றால் நம்புவீர்களா. ஐந்து நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு போர்த்துக்கீசியர்கள் நம் துறைமுகங்களைக் கைப்பற்றி வாணிகம் செய்தபோது அவர்களுடைய மொழிச்சொற்கள் தென்மொழிகளில் பரவின. அலமாரி என்பதற்கு ‘நிலைப்பேழை’ என்றும், கிராம்பு என்பதற்கு ‘இலவங்கம்’ என்றும், சாவி என்பதற்குத் ‘திறவுகோல்’ என்றும், சன்னல் என்பதற்கு `காலதர்’ என்றும், `பாதிரி’ என்பதற்குக் ‘கிறித்தவ இறையடியார்’ என்றும் நாம் தமிழில் ஆள வேண்டும். ஆனால், சன்னல் தமிழ்ச்சொல் போலவும், காலதர் பிறமொழிச் சொல்போலவும் தோன்றுமாறு நாம் பழக்கத்திற்கு அடிமையாகி இருக்கிறோம். கால் என்றால் காற்று, அதர் என்றால் வழி. காற்று வரும் வழி என்பதால்தான் காலதர்.

தமிழ்ச் சொற்கள்

தமிழ்த் திரைப்படத்துறையில் அதன் முதலாளிக்கு இன்னமும் ‘தயாரிப்பாளர்’ என்ற பெயர்தான். படத்தினை வாங்கி விற்பவர்க்கு 'விநியோகஸ்தர்’ என்பது பெயர். விநியோகம் வடமொழி என்பது தெரிகிறது. தயார், தயாரி ஆகியவை தமிழல்ல என்பதை நாம் அறிவோமா? சங்கீதத்தை ‘இசை’ என்றும் போட்டோகிராபியை ‘ஒளிப்பதிவு’ என்றும் தமிழாக்கிய நாம் தயாரிப்பாளரையும் விநியோகஸ்தரையும் மறந்துவிட்டோம். தயார் என்பதற்கு ‘அணியம்’ என்ற தமிழ்ச்சொல் உண்டு. ‘விநியோகம்’ என்பதற்குச் 'சேர்ப்பனை' என்ற சொல்லை நான் முன்மொழிந்தேன். கொண்டு சேர்க்கும் பணியைச் செய்பவர். விநியோகஸ்தர் என்பவர் ‘சேர்ப்பனையாளர்’. தயாரிப்பவரை என்னென்று சொல்வது? அவரே படத்தினை முதலிட்டு ஆக்குபவர். கறுப்பு வெள்ளைக் காலத்தில் படத்தயாரிப்பாளரை ‘முதலாளி’ என்றே அழைத்தார்கள். முதல் இடும் ஆள் முதலாளிதானே! அச்சொல்லாலேயே ஒரு தயாரிப்பாளரை அழைத்தால் என்ன குடிமுழுகிப்போய்விடும்?

இன்றைக்கு வரைக்கும் ஆட்சி மட்டத்தில் எண்ணற்ற அரபி, உருது, இந்துஸ்தானிச் சொற்கள் பயில்கின்றன. கைது, கைதி ஆகியன தமிழ்ச்சொற்களா என்று இன்றைக்கு ஆராய்ந்துகொண்டிருந்தேன். கை என்ற சொல் வருவதால் கைதாகுபவர் கைக்கட்டிய நிலையில் விலங்கிடப்படுவதால் ஏதேனும் பொருள் தொடர்பு இருக்குமா என்ற அடிவிருப்பம். ஆனால், அவை அரபியிலிருந்து இந்திக்கு வந்த சொற்களாம். கைதுக்குச் சிறைப்பிடி என்றும் கைதிக்குச் சிறையாள் என்றும் தமிழில் ஆள வேண்டும். 

அரசு மட்டத்தில் இன்றைக்குள்ள எண்ணற்ற உருது, இந்திச் சொற்களை இன்னும் நாம் கைவிடவில்லை. பஞ்சாயத்து என்பது பிறமொழிச்சொல் என்றால் அதற்கு மாற்றானது என்று ‘கிராமசபை’ என்னும் வடமொழிச் சொற்களாலான ஒரு தொடரைத்தான் உருவாக்கித் தருகிறார்கள். கிராமமும் சபையும் வடமொழிச்சொற்கள் என்கையில் பஞ்சாயத்துக்குக் ‘கிராமசபை’ என்பது எப்படித் தமிழாகும்? பஞ்சாயத்து என்பது ஐவர்குழு என்னும் பொருளுடையது. நாம் அதனை  ‘ஐம்பேராயம், ஐம்பெருங்குழு’ என்று தமிழாக்கலாமே.

கீழுள்ளவை அனைத்தும் அரசு ஆட்சி மட்டத்தில் பயன்படுத்தப்படும் தமிழல்லாத பிறமொழிச்சொற்கள். அடைப்புக்குறிக்குள் அவற்றுக்குரிய தமிழ்ச்சொற்களைக் காணலாம்.  சர்க்கார் (அரசு), தாலூக்கா (வட்டம்), தாசில்தார் (வட்டாட்சியர்), ஜில்லா (மாவட்டம்), மனுதாரர் (வேண்டுவோர்), மராமத்து (இடைச்சீர்திருத்தம்), மாகாணம் (மாநிலம்), மாஜி (முன்னாள்), முகாம் (இடைத்தங்கலிடம்), மேஜை (நிலைப்பலகை), இரசீது (பெறுகை உறுதி), இராஜினாமா (விலகல்), வக்கீல் (வழக்கறிஞர்), வக்காலத்து (வழக்கேற்புறுதி), வகையறா (முதலானோர்), வசூல் (பெறல்), வாய்தா (கெடு), வாபஸ் (மீளப்பெறல்), வாரிசு (உரிமையர்), தஸ்தாவேஜு (ஆவணங்கள்), தாவா (வழக்கு), திவால் (நொடிப்பு), பந்தோபஸ்து (காப்பொழுங்கு).   

கவிஞர் மகுடேசுவரன்

இன்றைக்கும் 'நபர்' என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறோம். 'ஆள்' என்பதுதான் அதற்குரிய தமிழ்ச்சொல். பதில் என்பதும்கூட தமிழில்லை. விடை, மறுமொழி என்பதுதான் அதற்குரிய தமிழ்ச்சொல். ரத்து செய்வது என்பதிலுள்ள ‘ரத்துக்கு’ முறையான தமிழ்ச்சொல் இல்லை.  ‘அறுநீக்கம், நீக்கறல்’ என்று அதனைப் பொருத்தமாய்த் தமிழாக்க வேண்டிய தேவை இருக்கிறது. மசோதா தாக்கல் செய்யப்பட்டது என்கின்றனர். மசோதாவும் தமிழில்லை. தாக்கலும் தமிழில்லை. மசோதா என்பது சட்ட முன்வடிவு, தாக்கல் என்பது பதிதல். இச்சொற்களுக்கு மாற்றான தமிழ்ச்சொற்களை நாம் எப்போது தமிழ் வழக்கில் கொண்டுவரப்போகிறோம்? 

தமிழ் மொழியரசாகக் கருதப்படவேண்டிய தமிழ்நாட்டரசு தன் புதிய திட்டங்களுக்கு ஆங்கிலப் பெயர்களைச் சூட்டுவதில் தயங்கா நிலை எடுத்திருப்பதைக் காண்கிறோம். ஸ்மார்ட் கார்டு என்று அரசு மட்டத்திலேயே வழங்குகிறார்கள். அதற்கொரு தமிழ்ச்சொல் ஆக்கமாட்டீர்களா என்ற என் நிலைக்கூற்றுக்கு விரைவில் தமிழ்ச்சொல் ஆக்கி அளிக்கப்படும் என்று துறைசார் அமைச்சர் சிட்டுரையில் ஓராண்டுக்கு முன்பே  மொழிந்திருந்தார். இன்னும் ஆக்குகிறாரா, தெரியவில்லை. 


டிரெண்டிங் @ விகடன்