Published:Updated:

இனி எல்லாம் விலையேற்றமே!

பாரதி தம்பி, ஓவியம்: கார்த்திகேயன் மேடி

பிரீமியம் ஸ்டோரி

செம்மஞ்சேரியிலிருந்து கீழ்ப்பாக்கத்துக்கு வீட்டுவேலை செய்யவரும் வசந்தா, தினமும் இரண்டு பேருந்துகள் மாறி வர வேண்டும். போகும்போது இரண்டு பேருந்து. போக வர மொத்தம் 40 ரூபாய். இது கடந்த வாரம் வரை. இப்போது உயர்த்தப்பட்டுள்ள புதிய கட்டணத்தின்படி அவர் 80 ரூபாய் கொடுக்க வேண்டும். ஒரு மாதத்துக்கு பஸ் கட்டணத்துக்கு இதுவரை 1,000 ரூபாய் செலவழித்திருந்தால், இப்போது 2,000 ரூபாய்.

கொடைரோடு அருகே உள்ள சிலுக்குவார்பட்டியில் உள்ள தன்னுடைய சாமந்திப்பூ அறுவடையை தினசரி அதிகாலையில் பேருந்து பிடித்து திண்டுக்கல் பூச்சந்தைக்குக் கொண்டு வருகிறார் வேலாயுதம். பேருந்துக்கும், பூக்கூடைக்கும் அவர் மாதம் ஒன்றுக்குச் செலவழித்த 1,500 ரூபாய் இப்போது இரு மடங்காகிவிட்டது.

திருச்செந்தூர் சூரசம்காரத்துக்கும், குலசேகரபட்டினம் தசராவுக்கும் குடும்பத்துடன் சென்றுவரும் ஒருவர் இனி சுளையாக 2,000 ரூபாயை எடுத்து வைக்க வேண்டும். பேருந்தில் தினசரி சரக்கு எடுத்து வந்து மளிகைக் கடை நடத்தும் ஒரு கிராமத்துச் சிறுகடை உரிமையாளர், அந்தக் கூடுதல் செலவைப் பொருள்களின் மீது வைப்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லை.

பேருந்துக் கட்டண உயர்வு என்பது வெறுமனே மற்றுமொரு விலை உயர்வு அன்று. அது சமூகத்தின் சகல இயக்கத்துடனும் பின்னிப் பிணைந்திருக்கிறது. தமிழ்நாட்டின் எல்லா நகரங்களுக்கும், சுற்றுவட்டார கிராமங்களிலிருந்தும், புறநகர்ப்பகுதிகளிலிருந்தும் லட்சக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் வேலைக்கு வந்துசெல்கின்றனர். வீட்டிலிருந்து கொஞ்ச தூரம் நடை, பிறகு ஒரு பேருந்து, இன்னொரு பேருந்து என, ஒருவர் குறைந்தது இரண்டு பேருந்துகளையேனும் பிடிக்க வேண்டியிருக்கிறது. இதற்கு முன்பு ஒருவர் வேலைக்குச் சென்றுவர நாள் ஒன்றுக்கு 60 ரூபாய் செலவழித்தார் என்றால், இப்போது அது 100 ரூபாய் ஆகிவிட்டது. கிட்டத்தட்ட இரண்டு மடங்கு. அவர்களின் ஊதியம் நேற்று என்னவோ, அதுதான் இன்றைக்கும். செலவு மட்டும் திடீரென உயரும்போது எப்படி எதிர்கொள்ள முடியும்?

இனி எல்லாம் விலையேற்றமே!

வீட்டு வேலை, அலுவலக வேலை, கட்டட வேலை என தினக்கூலித் தொழிலாளர்கள் இதன் பாதிப்பை நேரடியாகச் சுமக்கின்றனர். மாதம் 10 ஆயிரம் சம்பளம் பெற்று, அதில் பஸ்ஸுக்கு இவ்வளவு, பருப்புக்கு இவ்வளவு என்று கணக்கு போட்டு வாழும் லட்சக்கணக்கான தொழிலாளர்களை இந்த விலை உயர்வு நிலைகுலைய வைத்துள்ளது. தமிழ்நாட்டின் பெரும்பாலான நகரங்களில் ‘லேபர் மார்க்கெட்’ இருக்கிறது. தினசரி காலை 6 மணியிலிருந்தே இங்கு தொழிலாளர் கூட்டம் குவிந்து நிற்பதைக் காணலாம். அன்றாட வேலைக்கு ஆள் தேவைப்படுவோர் இவர்களை வந்து அழைத்துச் செல்வார்கள். அன்றைய நாளில் எந்த இடத்துக்கு என்ன வேலைக்குப் போகிறோம் என்பதே அவர்களுக்குத் தெரியாது. நிச்சயமற்ற வாழ்வில் ஒவ்வொரு நாளும் போராட்டமாகக் கழியும் வாழ்க்கை. இவர்கள் அனைவருக்கும் இந்தப் பேருந்துக் கட்டண உயர்வு மிகப்பெரிய இடி. குறைந்தது 51 சதவிகிதம் முதல் 100 சதவிகிதம் வரையிலான கட்டண உயர்வு.

தமிழக அரசுப் போக்குவரத்துக் கழகம் ஏற்கெனவே நஷ்டத்தில் இயங்கிவருவதாகவும், இதைச் சமாளிக்க இந்த விலையேற்றம் தவிர்க்க முடியாதது என்றும் சொல்லப்படும் காரணம், பச்சையான பொய் மற்றும் தவறான பார்வை. பலரும் சொல்வதைப் போல, அரசுப் போக்குவரத்துக் கழகம் என்பதை வெறுமனே ஆதாயம் ஈட்டும் ஒரு துறையாகப் பார்க்க முடியாது. தமிழ்நாட்டில் ஒவ்வொரு நாளும் 2 கோடிக்கும் அதிகமானோர் பேருந்து சேவையைப் பயன்படுத்துகின்றனர். இந்திய மாநிலங்களின் பேருந்து சேவையிலேயே இது மிகப்பெரியது. ரத்தநாளங்களைப் போல மாநிலம் எங்கும் குறுக்கும் நெடுக்குமாகப் பயணிக்கும் பேருந்துகள் மக்களின் தினவாழ்வின் பிரிக்க முடியாத அங்கம். அவர்களுக்கு மேலும் தடையற்ற, மேலும் சிறப்பான பேருந்து சேவையை வழங்குவது குறித்துதான் அரசு முன்னோக்கிச் சிந்திக்க வேண்டும். மாறாக, ‘முதலீட்டுக்கு ஏற்ற ஆதாயம் வரவில்லை’ என அரசு, ஒரு தனியார் நிறுவனம்போலச் செயல்பட முடியாது.

வட மாநிலங்களை ஒப்பிடும்போது இன்று தமிழ்நாடு வளர்ந்திருக்கிறது என்று சொன்னால், அதற்குத் தரமான சாலைகளும், சிறப்பான பேருந்து வசதிகளும் முக்கியமான காரணம். வறிய; சாதியக் கொடுமைகள் நிறைந்த கிராமப்புறங்களிலிருந்து தொழில் வாய்ப்புகளைத் தேடி வேறு ஊர்களுக்குச் செல்வதை அது சாத்தியப்படுத்தியது. கல்வி நிலையங்களுக்குச் செல்வதை எளிமைப்படுத்தியது. சமூகத்தின் பொருளாதார வளமும் அறிவு வளமும் உயர்வதற்குப் பேருந்துப் பயணங்களின் பங்களிப்பு முதன்மையானது.

கிராமத்தின் புழுதிபடிந்த சாலையில் வந்து செல்லும் பேருந்து, அந்தச் சின்னஞ்சிறு ஊரின் புதிய சிந்தனையை; அறிவுத் தேடலை இந்த பிரமாண்ட உலகத்துடன் இணைத்து வைக்கிறது. இந்தக் கண்ணோட்டம் முக்கியமானது. ஆனால், எடப்பாடி அரசோ கல்லாப்பெட்டியில் உட்கார்ந்து கால்குலேட்டரில் கணக்குப் போடுவதைப்போல எல்லாவற்றிலும் லாபம், நஷ்டம் பார்க்கிறது. தீயணைப்பு நிலையத்தில் என்ன வருமானம்? எதற்காக அரசு அதை நடத்த வேண்டும்? போலீஸ் ஸ்டேஷனில் என்ன ஆதாயம்? எதற்காக அரசு அதை நடத்துகிறது? அவை எல்லாம் ஓர் அரசு செய்ய வேண்டிய அடிப்படையான வேலைகள். இவற்றில் மக்கள் நலன்தான் முதன்மை; வருமானமன்று.  ஆனால், லாபக்கணக்குப் பார்த்துச் செய்ய வேண்டிய தொழில்களுக்கோ சலுகைகளை வாரி வழங்குகின்றனர். ஒவ்வொரு சிறப்புப் பொருளாதார மண்டலமும் இதற்கு உதாரணம்.

சிறப்புப் பொருளாதார மண்டலங்களில் இருக்கும் நிறுவனங்களுக்கு மத்திய, மாநில அரசுகள் நாம் நினைத்துப் பார்க்க முடியாத அளவுக்குச் சலுகைகளை வாரித் தருகின்றன. இலவச நிலம், தடையில்லா மின்சாரம், பல்வேறு வரிகளிலிருந்து விலக்கு அல்லது சலுகை என ஒவ்வொரு சிறப்புப் பொருளாதார மண்டலமும், அரசின் சலுகைகள் வாயிலாகவே பல்லாயிரம் கோடி லாபத்தை ஈட்டுகின்றன. சலுகைகளைப் பெற்றுக்கொண்டு அந்த ‘ஹனிமூன் காலம்’ முடிந்தபின்னர் ஓட்டம் எடுத்துவிடுகிறார்கள். பெருத்த ஆரவாரத்துடன் கொண்டு வரப்பட்ட ஸ்ரீபெரும்புதூர் நோக்கியா நிறுவனம் ஏறக்குறைய 2,500 கோடி ரூபாய் வரிபாக்கி வைத்துவிட்டு ஆலையை மூடியது. இப்போது நிஸான் கார் தயாரிப்பு நிறுவனம், தமிழ்நாடு அரசு தனக்குத் தருவதாகச் சொன்ன 5,000 கோடி ரூபாய் சலுகையைத் தரவில்லை என்று வழக்கு போட்டிருக்கிறது. ‘`சலுகைத் தொகையை மொத்தமாக இப்போதே கொடுத்தால் கம்பெனியை மூடிவிட்டு ஓடிவிடுவார்கள்’’ என இதற்கு நீதிமன்றத்தில் பதில் சொல்லியிருக்கிறது தமிழ்நாடு அரசு.

கம்பெனிகள் ஓடிவிடலாம். மக்கள் எங்கே ஓடுவது? அதனால்தான் விலை உயர்வு, வரி உயர்வு என நாலு பக்கமும் இருந்து நெருக்குகின்றனர். பேருந்துக் கட்டணம் உயர்வு மட்டுமா? அடுத்து மின்சாரக் கட்டணத்தை உயர்த்தப்போவதாகச் செய்தி வருகிறது. ஏற்கெனவே கேஸ் சிலிண்டர் விலை பலமடங்கு  உயர்ந்துவிட்டது.  ‘`மானியத்தை வங்கிக்கணக்கில் செலுத்துகிறோம்’’ என்கிறார்களே... அந்தத் தொகை சரியாகவும் சரியான நேரத்திலும் நம் வங்கிக்கணக்கில் வந்து சேர்கிறதா? முன்பு பெட்ரோல், டீசல் விலை நிர்ணயிக்கப்பட்டதாக இருந்தது. இப்போது அதுவும் நாள்தோறும் நிர்ணயிக்கப்படும் என மாற்றப்பட்டுவிட்டது. பங்குச்சந்தை நிலவரம்போல; தங்கத்தின் இன்றைய விலைபோல... ஒவ்வொரு நாளும் பெட்ரோல், டீசலின் விலையும் இப்போது கணக்கிடப்படுகிறது. இதன் விளைவாக நம் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் ஒவ்வொரு நாளும் ஐம்பது பைசா, ஒரு ரூபாய் என ஏறிக்கொண்டேயிருக்கிறது. இன்றைய நிலையில் ஒரு லிட்டர் பெட்ரோலின் விலை 75 ரூபாய். ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பு இது 65 ரூபாயாகவும், அதற்குக் குறைவாகவும் இருந்தது. நம் கண்ணெதிரே நம் அனுமதியுடன் நம் பங்கேற்புடன் நடைபெறும் இந்த விலை உயர்வுக்கு நாம் தரும் விலை அதிகம்.

``20 ரூபாய், 30 ரூபாய் எல்லாம் இந்தக் காலத்துல ஒரு மேட்டரா ப்ரோ?’’ என்று பலர் நினைக்கலாம்; கேட்கலாம். ‘ஓலா’வும், ‘உபேரு’ம் மட்டுமே உலகம் இல்லை. வரம்புக்கு உட்பட்ட வருமானம், அதில் வாய்க்கும் வயிற்றுக்குமான வாழ்க்கை எனக் கோடிக்கணக்கான மக்கள் நம்மைச் சுற்றி நிறைந்துள்ளனர். அவர்களுக்குச் சுற்றிலும் உள்ள தொழில்வாய்ப்புகளும், வேலைவாய்ப்புகளும் பறிக்கப்படுகின்றன. ஒவ்வொரு நாளும் வாழ்க்கை நிச்சயமற்றதாக மாறிவருகிறது. யதார்த்தம் அறிந்துகொள்ள ஓசூர், திருப்பூர், சிவகாசி போன்ற தொழில் நகரங்களை ஒருமுறை எட்டிப் பார்க்க வேண்டும். அங்கு இத்தனை ஆண்டுக்காலமாக நடைபெற்று வந்த தொழில்கள் எல்லாம் கடுமையான நெருக்கடியைச் சந்தித்து வீழ்ச்சியை நோக்கி சரியத் தொடங்கியுள்ளன. திருப்பூர் ஒரு வாழ்ந்து கெட்ட நகரத்தைப்போல இருப்பதாகப் பலர் குறிப்பிடுகின்றனர். சிவகாசியில் இப்போது வீதிக்கு வீதி பசித்த வயிறுகளின் அலறல் கேட்கிறது. கடந்தவாரம் கஞ்சித்தொட்டிகூடத் திறந்தார்கள்.

ஐ.டி. வேலைகள் படிப்படியாகக் குறைகின்றன. ‘ஆட்டோமேஷன்’ வந்துவிட்டது. `‘45 வயதாகிவிட்டது. உங்கள் வேலைத்திறன் குறைந்துவிட்டது’’ என்பது இன்னொரு பிரிவினருக்குச் சொல்லப்படும் காரணம். பெரும்பான்மை அரசு வேலைகள், ‘தொகுப்பூதியம்’ என வகைப்படுத்தப்பட்டு, ஏழாயிரத்துக்கும், எட்டாயிரத்துக்கும் ஆள் பிடிக்கப்படுகிறது. ஆனால், கல்விக் கட்டணம், வீட்டுவாடகை, அரிசி, காய்கறி, கேஸ் சிலிண்டர், செல்போன், ரீசார்ஜ், பெட்ரோல், துணிமணி, டாக்டர் ஃபீஸ், மருந்து மாத்திரை என, செலவு செய்வதற்கான காரணங்கள் எதுவும் குறையவில்லை. ரேஷன் கடையில் அரிசி, பருப்பு வாங்கிப் பசியாற்றலாம் என்றால், அங்கே எண்ணெய் இல்லை; பருப்பு இல்லை; இன்னும் கொஞ்ச நாளில் ரேசன் கடையே இருக்காது என்கிறார்கள். மொத்தத்தில் ஆளும்பேருமாகச் சேர்ந்து நம்மை வாழவிடாமல் சுற்றிலும் சூழ்ந்து நின்று சாட்டையால் அடிப்பதைப்போல இருக்கிறது.

போக்குவரத்துத் தொழிலாளர்களின் வேலை நிறுத்தத்தைத் தொடர்ந்து இப்படி விலை உயர்வு அறிவிக்கப்பட்டிருப்பதால், பொதுமக்கள் மனம் இதை ஏற்றுக்கொள்ளும் எனத் தப்புக்கணக்கு போட்டிருக்கிறார்கள். ஆனால், மக்களோ ஒவ்வொரு நாளும் பேருந்துக் கட்டண உயர்வைக் கண்டித்துத் தீவிரப் போராட்டங்களை நடத்திக்கொண்டிருக்கின்றனர். தேனி, மதுரை, திருவண்ணாமலை, சென்னை என மாநிலத்தின் அனைத்துத் திசைகளிலும் இந்தக் கட்டண உயர்வு மக்களை வதைக்கிறது. குறிப்பாக மாணவர்கள் பல ஊர்களில் பேருந்துகளை முடக்கிப் போராடுகின்றனர். 2011-ல் இப்படிப் பேருந்துக் கட்டணம் உயர்த்தப்பட்டபோது, அதை எதிர்த்து `கட்டணம் இல்லாமல் பயணம் செய்வோம்’ என அம்பத்தூர், ஆவடி பகுதிகளில் மாணவர் இயக்கங்கள் பிரசாரம் மேற்கொண்டு அதைச் செயல்படுத்தவும் செய்தன. இப்போதும் பல இடங்களில் ‘டிக்கெட் எடுக்க முடியாது’ என மக்கள் மறுக்கும் செய்திகள் வருகின்றன. அந்த மறுப்பு என்பது அரசுக்கு எதிரான எதிர்ப்பின் எளிய வடிவம்.

அரசைப் பொறுத்தவரை அரசுப் போக்குவரத்துக் கழகங்களைத் திட்டமிட்டுக் கைவிடுகிறது. அவை நலிவடைவதை விரும்புகிறது. அரசுப் பேருந்துகள் மீதான அவ நம்பிக்கை அதிகரிப்பதை ஆதரிக்கிறது. அப்போதுதான், ‘பிரைவேட்காரனே தேவலாம்’ என்ற எண்ணத்தை மக்களிடம் உருவாக்கி, மொத்தப் போக்குவரத்தையும் தனியாருக்கு மாற்றிவிடுவதற்குத் தோதான மனநிலையை உருவாக்க முடியும். தமிழக அரசுப் போக்குவரத்துக் கழகத்தின் கட்டடங்கள், பேருந்துகள், பணிமனைகள் உள்ளிட்டவை 2,453 கோடி ரூபாய்க்கு அடமானம் வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அவை எப்போது மூழ்கும், எப்போது மொத்தமும் ஜப்தி செய்யப்படும் என்று தெரியவில்லை.

ஊர், ஊருக்கு எம்.ஜி.ஆர் நூற்றாண்டு விழா நடத்துவதும், டாஸ்மாக் சரக்கு டோர் டெலிவரிக்கு ஆண்ட்ராய்டு ஆப் தயாரிப்பதும்தான் அரசின் வேலை என்று நினைத்துவிட்டார்கள் போலிருக்கிறது. இவர்கள் அடகு வைத்த பொருள்கள் ஒருபக்கம் இருக்கட்டும்... இவர்கள் அடகுவைத்திருக்கும் தமிழ்நாட்டை மக்களாகிய நாம்தான் உடனடியாக மீட்டாக வேண்டும்!

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism
அடுத்த கட்டுரைக்கு