வெளியிடப்பட்ட நேரம்: 18:12 (05/10/2018)

கடைசி தொடர்பு:18:12 (05/10/2018)

`மீன் பிடிப்பேன்... விவசாயம் பார்ப்பேன்... மணிக்கு 200 தேங்காய் உரிப்பேன்!’ - விழித்திறனற்ற மாற்றுத் திறனாளி

நூறு சதவிகிதம் பார்வையுள்ள நம்மில் பலரே `வருமானத்துக்கு வழியில்லை. எட்டுத்திசைகளும் இருட்டா இருக்கே!' என்று மூலையில் முடங்கிவிடுகிறோம். ஆனால் முழுவதும் பார்வையற்ற கோபால், தினமும் காலையில் 2 மணி நேரம் தேங்காய் உரிக்கப் போகிறார்; பகல் முழுக்க தனது வயலில் விவசாயம் பார்க்கிறார். மாலையில் கைகளால் துழாவியபடி மீன் பிடித்து விற்பனை செய்கிறார். இதைப் படித்ததும் `யார் அந்தக் கோபால்?' என்றுதானே கேட்கத் தோன்றுகிறது. எனக்கும் அப்படித்தான் தோன்றியது.

விவசாயம்

கரூர் மாவட்டம், மண்மங்கலம் ஒன்றியத்தில் உள்ள நொய்யல் நாடார்புரத்தைச் சேர்ந்தவர் கோபால். 65 வயது நிரம்பிய இவர், பிறவியிலேயே பார்வையற்றவர் அல்ல. 37 வயதிருக்கையில் திடீரென அவருக்குப் பார்வை பறிபோனது. ஆரம்பத்தில், `வாழ்க்கையே இருண்டுவிட்டதே!' என்றுதான் முடங்கினார். ஆனால், மனதின் ஆழத்திலிருந்த தன்னம்பிக்கையை உணர்ந்த அவர், இன்று அவ்வளவு உற்சாகமாக விவசாயப் பணிகளைச் செய்கிறார். நவீன உத்திகளில் விவசாயம் செய்து, மற்ற விவசாயிகளைவிட அதிக மகசூல் காட்டி அசத்துகிறார்.

``ஏ பொன்னாத்தா... வயல்ல பாதி தூரம் களைக் கொத்தியிருப்பீங்களா..? சாயந்திரத்துக்குள்ள இந்தக் `கட்ட வயல்' முச்சூடும் களை வெட்டி முடிச்சுடணும். `கண்ணு தெரியாதவனாச்சே ஏமாத்திப்புடலாம்'னு மசமசனு இருக்கக் கூடாது. அப்புறம் கூலியில பாதி குறைஞ்சுடும் பார்த்துக்க" என்று அதட்டுகிறார். அந்தப் பெண்களோடு சேர்ந்து கோபாலும் களைச் செடிகளை அநாயாசமாக இனம்கண்டு வெட்டி எறிகிறார்!

விவசாயம்

ஆச்சர்யத்தோடு கோபாலிடம் பேசினோம்.

``இப்படிச் சகல விஷயங்களுக்கும் ஆச்சர்யப்பட்டு ஆச்சர்யபட்டே தமிழன் உருப்படாமப்போறான். எனக்கு ரெண்டு கண்கள்லயும் பார்வை நல்லா தெரிஞ்சப்போ செஞ்ச வேலைகள்தான் இதெல்லாம். கண்ணு தெரியலைன்னாலும், பழைய பழக்கத்துல ஈஸியா செஞ்சுடுறேன்" என்றவர் சிறிது இடைவெளிவிட்டு தொடர்ந்தார்.

``அப்பா, ரயில்வேயில கேட் கீப்பரா இருந்தார். நான் பி.காம் வரை படிச்சேன். விவசாயம் பார்த்துக்கிட்டே நானும் ரயில்வே பணிக்கு முயற்சி பண்ணினேன். எழுத்துத் தேர்வுல தேர்வானேன். ஆனா, மெடிக்கல் ஃபிட்டில எனக்கு பார்வைக் குறைபாடு இருப்பதாச் சொல்லி திருப்பி அனுப்பிட்டாங்க. ஆனா, எனக்கு உலகமே இடிஞ்சு அதுக்குள்ள நான் மட்டும் போறாப்புல இருந்துச்சு. மருத்துவர்கள்கிட்ட காண்பிச்சப்ப, `சரிபண்றது கஷ்டம்'னு சொன்னாங்க. கொஞ்சம் கொஞ்சமா பார்வை மங்க தொடங்கி, 1990-ல சுத்தமா பார்வை தெரியலை.

`இதுவரை புல், பூண்டு, மலர், மலை, மனிதர்கள்னு சகலத்தையும் பார்த்து ரசிக்க உதவிய கண்கள், இனி இருளை மட்டுமே தரப்போவுதே'னு மனம் இடிஞ்சுபோயிட்டேன். அதுகுள்ள கல்யாணம் முடிஞ்சு ரெண்டு பசங்க பொறந்துட்டாங்க. என் மனைவி பாப்பாத்தி, `நான் இருக்கேன். ஏன் கவலைப்படுறீங்க?'னு தைரியம் சொன்னா. அப்பதான், `எல்லாருக்கும் சின்னச் சின்னக் கஷ்டங்களைக் கொடுத்த ஆண்டவன், எனக்கு இஷ்டத்துக்குக் கஷ்டத்தைக் கொடுத்துட்டான். அதைத் தாங்கும் தைரியம் இருக்கிறவங்களுக்குதானே அவன் கஷ்டத்தைக் கொடுக்க முடியும்? அப்ப எதையும் தாங்கும் சக்தி எனக்கு இருக்குதுன்னுதானே அர்த்தம்?'னு எழுந்து உட்கார்ந்தேன்.

நீர்

பொழப்புக்கு என்ன பண்ணலாம்னு யோசிப்பதான், எனக்குத் தெரிந்த விவசாயத்தையே பார்ப்போம்னு முடிவுபண்ணினேன். சொந்த நிலம் இல்லாததால, பழையபடி குத்தகைக்கு ரெண்டு ஏக்கர் நிலத்தைப் பிடிச்சு விவசாயம் பார்த்தேன். ஆனா, `இவனால விவசாயம் பார்க்க முடியுமா'னு சந்தேகத்தோடதான் நில உரிமையாளர் எனக்கு நிலத்தைக் கொடுத்தார். அதிக மெனக்கெடல், புதிய உத்திகள்ல விவசாயம் பார்த்து, மற்ற விவசாயிகளைவிட அதிகம் மகசூல் எடுக்கிறேன்.

போன போகத்துல 60 சென்ட் நிலத்துல ஆடுதுறை 49 ரக நெல்லைப் போட்டேன். ஒரு அடிக்கு ஒரு குத்துன்னு 17 நாள்லயே நாற்றங்கால்ல விவசாயம்பறிக்கப்பட்ட நாற்றை நட்டேன். ஒரு கதிருக்கு 400-ல இருந்து 420 மணிகள் வரைக்கும் விளைஞ்சது. ரெண்டேகால் டன் மகசூல் கிடைச்சுச்சு. மிச்சம் இருக்கும் நிலத்துல மக்காச்சோளம் போட்டேன். அதுலயும் நல்ல விளைச்சல். இப்போ 1110 ரக கரும்பை ரெண்டு ஏக்கர் நிலத்துலயும் போட்டிருக்கேன். அதுக்குத்தான் களை பறிக்கிற வேலை நடக்குது. சில வேலைகளுக்குத்தான் கூலி ஆள் விடுவேன். மத்தபடி வரப்பு வெட்டுறது, வாய்க்கால்ல புல் வெட்டுறது, களை பறிக்கிறது, தண்ணி பாய்ச்சுறது, பார் கட்டுறதுனு சகல வேலைகளையும் நானே பார்த்துடுவேன். இரவு, பகல்னு பார்க்காமயும் யாரையும் எதிர்பார்க்காமயும் நானே வந்து மோட்டாரைப் போட்டு தண்ணி பாய்ச்சுவேன்.

அதோடு, காலையில 9 மணி வரைக்கும் பக்கத்துல யாராச்சும் தேங்காய் உரிக்கக் கூப்பிட்டா போவேன். மணிக்கு 200 காய் உரிப்பேன். அதேபோல, சாயந்திரம் 4 மணிக்குமேல பக்கத்துல இருக்கும் நீர்நிலை, காவிரி ஆறுன்னு போய் மீன் பிடிச்சு விற்பேன். தண்ணிக்குள்ள மூழ்கி சலனம் காட்டாம கைகளால் துழாவி, தட்டுப்படும் மீன்களைக் கவ்விப் பிடிப்பேன். காவிரியில் தண்ணி கம்மியா வரும் பிப்ரவரி மாசம் தொடங்கி மார்ச் மாசம் வரைக்கும் மீன் பிடிக்க, மீன்வளத் துறையில உரிமம் வாங்கிவெச்சிருக்கேன். இந்த வகையிலும் எனக்கு வருமானம் வருது. இப்படிப் பல வேலைகள் செஞ்சு வரும் வருமானத்துலதான் குடும்பத்தை நல்லா வெச்சிருக்கிறேன். ரெண்டு பசங்களையும் படிக்கவெச்சேன். பெரியவன் செந்தில்குமார் வெல்டிங் வேலையையும், சின்னவன் கார்த்திக் டூவீலர் மெக்கானிக் தொழிலையும் கத்துக்கிட்டாங்க.

`நீங்க ஏன்ப்பா இன்னும் கஷ்டப்படுறீங்க எங்க சம்பாத்தியத்துல உங்களை ஜம்முனு பார்த்துக்கிறோம்'னு பசங்க சொல்றாங்க. ஆனா, `சும்மா இருந்தேன்னா, என் உடம்பும் மனசும் பூசனம் புடிச்சுப்போயிரும். இந்தக் கட்டைக்கு வேலை கொடுத்துக்கிட்டே இருந்தாத்தான் உசிரு உடல்ல தங்கும்'னு கண்டிச்சுச் சொல்லிட்டேன்.

நடக்கும்போதோ, வயல்ல வேலை பார்க்கும்போதோ தடுமாறும்போது, `அய்யோ பாவம்'னு சிலர் உச் கொட்டுவாங்க. ஆனா, அவங்க வாழ்க்கையில் தடுமாறிக்கிட்டே இருப்பாங்க. நான் அவங்களுக்காகப் பரிதாபப்படுவேன். வாழ்க்கையில சம்பாதிக்க ஆயிரம் வழிகள் இருக்கு. ஆனா, `பிழைக்க ஒரு வழியும் இல்லையே'னு பாதிக்கு மேற்பட்டவர்கள் புலம்பியே காலம் கடத்துறாங்க. அவங்களுக்குப் புறக்கண்கள் நல்லாத் தெரியுது. ஆனா, `என்னால முடியும். எப்படியாவது வாழ்க்கையில முன்னுக்கு வருவேன்'ங்கிற தன்னம்பிக்கை திசையைத் திறக்கிற அகக்கண்கள் அவிஞ்சுக்கிடக்கு. அதனால்தான், அவங்களால் எதையும் செய்ய முடியலை. புல், பூண்டு, எறும்புக்கெல்லாம் வாழ வழி செஞ்ச கடவுள், ஆறறிவு மனிஷனுக்கு வழி வெச்சிருக்க மாட்டானா?" என்று தன்னம்பிக்கை பூஸ்ட் கொடுத்தார் கோபால்!