வெளியிடப்பட்ட நேரம்: 09:58 (15/10/2018)

கடைசி தொடர்பு:11:16 (15/10/2018)

``நம்மையும் கொலைசெய்ய வெச்சுட்டாங்களே!" துரத்தப்பட்ட ஒகேயிக் மக்களும் கென்ய அரசும்

பல்லாண்டுகால வாழ்வியலைச் சுமந்துகொண்டிருந்த நிலத்தை விட்டுவிட்டுப் புதிய இடத்தில் மீண்டும் ஆரம்பத்திலிருந்து வாழ்வைத் தொடங்குவது அவ்வளவு எளிதல்ல.

``நம்மையும் கொலைசெய்ய வெச்சுட்டாங்களே!

தேவதாரு மரம் பற்ற வைக்கப்பட்டு எரிந்துகொண்டிருக்கும் இடத்தை அவர்கள் நெருங்கும் முன்பே அதன் மணம் அவர்களின் நாசியைச் சென்றடைந்திருந்தது. யாரேனும் இருக்கிறார்களா என்பதைப் பதுங்கியிருந்து கவனித்தார்கள். யாருமில்லை. இவர்கள் வருவதற்கு முன்னமே வந்தவர்கள் போய்விட்டார்கள். அந்த ஒகேயிக் பாதுகாவலர்கள் இருவரும் யாருமில்லை என்பதை உறுதி செய்துகொண்டு அருகே சென்றார்கள். இருவரும் எரிந்துகொண்டிருந்த மரத்திலிருந்து நெருப்பு அருகே பற்றிக்கொள்ளாமலிருக்க அதை அணைக்கத் தொடங்கினார்கள். அணைத்தாலும் மரம் புகைந்து கொண்டேயிருந்தது. அது தானாகப் பற்றியதில்லை. யாரோ பற்றவைத்தது. மரம் புகைந்து கொண்டிருந்தால் எப்படியும் அது மீண்டும் பற்றிக்கொள்ளும். அதை மொத்தமாக வெட்டியாக வேண்டும், இல்லையேல் மற்ற மரங்களையும் பற்ற வைத்துவிடும். அதை வெட்டும்போது பிரெங்கெய் அருகிலிருந்த டிக்ஸனிடம் வேதனையோடு சொல்கிறார்,

``மற்ற உயிர்களைக் காக்க, ஓர் உயிரைக் கொல்ல வேண்டுமென்றாலும் அது கொலைதானே. நம்மையும் கொலை செய்ய வைத்துவிட்டார்களே!"

டேனியல் பர்குரீ பிரெங்கெய் மற்றும் டிக்ஸன் கிடாங்கோ இருவரும் 40 வயதைக் கடந்தவர்கள். அவர்கள் மாவுக் காட்டைக் காக்க உயிரைப் பணயம் வைத்துப் பணிபுரிகிறார்கள். அதில் அவர்களுக்கு வருமானம் எதுவும் கிடைப்பதில்லை. அவர்கள் ஒகேயிக் (Ogeik tribe) பழங்குடியின மக்களால் உருவாக்கப்பட்ட வனப் பாதுகாப்பு மற்றும் முன்னேற்றக் குழுவைச் சேர்ந்தவர்கள். அந்தக் காட்டை வேட்டை, மரக்கடத்தல் போன்றவற்றிலிருந்து காப்பாற்ற வேண்டியது அந்தக் குழுவின் கடமை. முன்னோரின் பல்லாண்டு கால அனுபவப் பாடங்களின் வழியாக அவர்கள் அந்தக் காட்டைப் புரிந்தவர்கள், தெரிந்தவர்கள். அந்தக் காடறிவைக் கொண்டு இப்போது அந்நியர்களிடமிருந்து அதைக் காத்து நிற்கிறார்கள். அப்படித்தான் அன்றும் சென்றிருந்தார்கள். அப்போது காட்டுக்குள் ஓரிடத்திலிருந்து மேலே புகை கிளம்பிக் கொண்டிருந்ததைப் பார்க்க முடிந்தது. உடனடியாக அங்கு ஓடியவர்கள் காட்டை நெருப்புப் பிடிக்காமல் காப்பாற்றினார்கள். இப்படியாகக் காட்டைத் தன்னிச்சையாகப் பாதுகாத்துக் கொண்டிருந்த காவலர்களை அந்தக் காட்டைவிட்டு வெளியேற்ற முயன்று கொண்டிருக்கிறது கென்ய அரசு. அப்படி வெளியேற்றப்பட்டவர்களில் செப்கோவும் ஒருவர்.

``அன்று நடந்ததை என்னால் மறக்கவே முடியாது. அந்த அநீதி நடந்து இரண்டு வருடங்கள் ஓடிவிட்டன. இருந்தாலும் இன்று காலைதான் நடந்ததுபோல் கண்முன் நிற்கிறது. காலை 8 மணியிருக்கும். காவல்துறை அதிகாரிகள் கூட்டமாகக் கையில் துப்பாக்கிகளோடு எங்கள் குடியிருப்புகளுக்கு வந்தார்கள். எங்கள் பொருள்களைத் தூக்கி வெளியே எறிந்தார்கள். வளர்ப்புப் பிராணிகளை அடித்துத் துரத்தினார்கள். வீடுகளைத் தீயிட்டு எரித்துச் சாம்பலாக்கினார்கள். எங்களுக்குப் பக்கத்திலேயே வாழ்ந்த இஸின்கெட் (Isinget tribe) பழங்குடிகளுக்கும் இதே நிலைதான். அப்போது ஒருவர் கொல்லப்பட்டார். அந்த மாதம் முழுக்க நடந்த இதுமாதிரியான சம்பவங்களால் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட குடும்பங்கள் வீடிழந்து நிலமிழந்து நின்றோம்."

கெரோலின் செப்கோ

Photos Courtesy: Natha Siegel

34 வயதுடைய தாய் கெரோலின் செப்கோ. தன் குழந்தைகள் இருவருக்கும் வயது ஆகிக் கொண்டேயிருந்தாலும் பள்ளிக்கு அனுப்பாமலே இருக்கிறார். அதற்குக் காரணம் அவர்கள் இப்போது தங்கியிருக்கும் பகுதியில் பள்ளிகளே இல்லை. அப்படி வலுக்கட்டாயமாகத் துரத்திவிட்டுக் காடுசார் உற்பத்தித் தொழிற்சாலைகளைக் கட்டுவதற்காக அவர்களின் நிலத்தைப் பிடுங்கியது அரசாங்கம். அதற்குப் பதிலாக இந்த மக்களுக்கு அரசு ஒதுக்கித் தந்த இடத்தில் எந்த வசதிகளுமே இல்லை. பள்ளிக்குப் போக வேண்டுமென்றால் பல கிலோமீட்டர்கள் நடக்கவேண்டும். இவர்கள் பழங்குடிகள். காட்டையே சார்ந்து வாழ்ந்துகொண்டிருந்தவர்கள். இத்தனைக்குப் பிறகு இப்பொழுதும் உரிமையை மீட்போமென்று அவர்கள் நம்புகிறார்கள். 

``பல்லாண்டுகால வாழ்வியலைச் சுமந்து கொண்டிருந்த நிலத்தை விட்டுவிட்டுப் புதிய இடத்தில் மீண்டும் ஆரம்பத்திலிருந்து வாழ்வைத் தொடங்குவது அவ்வளவு எளிதல்ல. அதை நாங்கள் செய்யமாட்டோம். நாங்கள் எங்கள் நிலங்களை மீட்போம், எங்கள் உரிமைகளைப் பெறுவோம்" என்கிறார் ஆவேசத்தோடு.

 

மாவுக் காடு மேற்கு கென்யாவில் சுமார் 2700 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவு கொண்டது. விக்டோரியா ஏரி, துர்கானா ஏரி போன்ற மேலும் பல நீர்நிலைகளோடு தொடர்புடைய பன்னிரண்டுக்கும் மேற்பட்ட ஆறுகளின் நீர்பிடிப்புப் பகுதியாக இந்த மாவுக் காடுதான் இருந்துவருகிறது. அதைச்சுற்றிப் பல்வேறு பழங்குடியினங்களைச் சேர்ந்த 3 கோடி மக்கள் வாழ்ந்து வருகிறார்கள். ஆனால், கடந்த 20 வருடங்களில் நிலக்கரி தோண்டியெடுக்க, பணப்பயிர்களை விவசாயம் செய்வதற்காகப் புதிதாகத் தோன்றிய குடியேற்றங்கள் போன்ற பல காரணங்களால் அந்தக் காட்டின் தோற்றமே மாற்றியமைக்கப்பட்டுவிட்டது. 1986 முதல் 2000-க்குள் அந்தக் காட்டின் பரப்பு 19% குறைந்துவிட்டது என்பது கென்யட்டா பல்கலைக்கழகம் நடத்திய ஆய்வில் தெரியவந்துள்ளது. இப்படியாகக் காட்டின் பயன்களைக் கொள்ளையடிக்கத் தொடங்கியதிலிருந்து அதில் நிலத்தடி நீர் மீள்நிரப்பு செய்யப்படுவது குறைந்துவிட்டது. வெள்ளம், நிலச்சரிவு போன்ற பிரச்னைகள் அதிகமாகிவிட்டன. கடந்த 30 ஆண்டுகளாகக் காட்டை அலட்சியப் படுத்தியது, ஒழுங்கற்ற நிலப் பயன்பாடு அனைத்துமே அந்தக் காட்டை அழிவை நோக்கிக் கொண்டுசெல்கிறது.

அந்த மாவுக் காட்டில் (Mau forest) சுமார் 15,000 ஒகேயிக் பழங்குடிகள் வாழ்ந்துகொண்டிருந்தார்கள். அடிப்படையில் வேட்டையாடுவதையும் வனப் பொருள்களைச் சேகரிப்பதையுமே வாழ்வாதாரமாகக் கொண்டு வாழ்ந்தவர்கள், இப்போது தேனீ வளர்ப்பு, விவசாயம் போன்றவற்றைச் செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள். கென்யாவின் மற்றப் பூர்வகுடி மக்களுக்கு நடந்ததைப் போலவே இவர்களும் சொந்த நிலத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதிலிருந்து தப்பிக்கவோ தங்கள் நிலத்தைப் பாதுகாக்கவோ அவர்களால் முடியவில்லை. காரணம், அவர்களின் நில உரிமைகளைப் பாதுகாக்கும் அளவுக்கு அவர்களின்  உரிமைகள் கென்ய சட்டங்களில் பேசப்படவில்லை. பல நூறு தலைமுறைகளாக அந்த நிலத்திலேயே அவர்கள் வாழ்ந்திருந்த போதிலும், அந்த நிலம் அவர்களுக்குச் சொந்தமானதில்லை. ஏனென்றால் அரசாங்கம் அப்படிச் சொல்லவில்லை.

அந்த உரிமைகளைப் பற்றி அரசாங்கம் வாய் திறவாமலே இருந்ததற்குக் காரணமும் இருந்தது. ஒகேயிக் மக்களைக் காடுகளிலிருந்து வெளியேற்றவும் அந்த நிலத்தைத் தாங்கள் எடுத்துக்கொள்ளவும் வேண்டுமென்றால் அது யாருக்கும் சொந்தமில்லாததாக இருந்தால் மட்டுமே முடியும். 20 வருடப் போராட்டங்களுக்குப் பிறகு கடந்த ஆண்டு கென்யாவுக்கும் சர்வதேச நீதிமன்றங்களுக்கும் இடையில் சிக்கித் தவித்த ஒகேயிக் பழங்குடி மக்களுக்கு நீதி கிடைத்தது. தான்சானியாவில் அமைந்திருக்கும் ஆப்பிரிக்க மக்களின் மனித உரிமைகளுக்கான நீதிமன்றம் அவர்களின் நில உரிமைகளுக்குச் சாதகமாக தீர்ப்பு சொன்னது. கென்யா அரசு இந்த மக்களின் உரிமைகளுக்கு எதிராக நடந்துகொண்டதென்றும் அவர்களின் நிலத்தை அவர்களிடமே திரும்பத் தருமாறும் தீர்ப்பளித்தது ஆப்பிரிக்க நீதிமன்றம்.

ஒகேயிக் குடியிருப்புகள்

அந்தத் தீர்ப்பு அனைத்தையும் மாற்றும், அவர்களுக்கு விடிவுகாலம் பிறக்குமென்று ஒகேயிக் மக்கள் நம்பினார்கள். அவர்கள் மட்டுமல்ல  அவர்களுக்காகப் போராடிய கொபெய் போன்ற போராளிகளும் வக்கீல்களும் கூட நம்பினார்கள். அது நடந்திருந்தால், செப்கோ ஏன் இன்னமும் தனக்கு அந்நியமான நிலத்தில் வசித்திருக்கவேண்டும். நீதிமன்றத் தீர்ப்பை மதிக்காமல் கென்ய அரசு நடந்துகொண்டிருக்கிறது. கடந்த ஜூலை மாதம் காட்டின் தென்மேற்குப் பகுதியில் அமைந்திருந்த மேலும் சில ஒகேயிக் குடியிருப்புகளை அதிகாரிகள் காலி செய்துள்ளார்கள். மாசாய் மாவு (Maasai Mau) என்ற அந்த வனப்பகுதி மீண்டும் அரசாங்கத்தின் கண்ணை உறுத்தத் தொடங்கிவிட்டது. மக்கள் அஞ்சத் தொடங்கிவிட்டார்கள். இந்த மக்களைக் காட்டிடமிருந்து மொத்தமாகப் பிரிப்பதில் அவர்கள் வெகுதீவிரமாக முனைந்துள்ளார்கள். மக்களும் அவர்களை எதிர்த்து நம்பிக்கையோடு போராடத் தொடங்கினார்கள்.

இப்போது அவர்களின் அந்த நம்பிக்கை கென்யாவின் நக்கூரு மாகாண உயர்நீதிமன்ற நீதிபதியின் கையில் ஊசலாடிக் கொண்டிருக்கிறது. செப்கோவும் சரி மற்ற ஒகேயிக் பழங்குடி மக்களும் சரி தங்கள் நிலத்திலிருந்து அநியாயமாக வெளியேற்றப்பட்டுள்ளார்களா இல்லையா என்பதை அந்த நீதிபதிதான் முடிவு செய்யவேண்டும். கிழக்கு ஆப்பிரிக்காவிலேயே பெரிய அடர்த்தியான காடு மாவுக் காடுதான் (Mau Forest). அந்தக் காட்டிலிருந்து இந்தப் பழங்குடிகள் துரத்தப்படுவது இதுவே முதல்முறையல்ல. ஆங்கிலேயக் காலனியாட்சி முதலே அவர்கள் பலமுறை இதுபோன்ற கட்டாய இடமாற்றங்களைச் சந்தித்துள்ளார்கள். அதை எதிர்த்துப் போராடி மீண்டும் தங்கள் நிலத்துக்கே வந்துவிடுவார்கள். இப்போதும் அதேபோன்ற ஒரு துரத்தல்தான். தங்கள் தாய்நிலத்தைவிட்டுத் துரத்தப்பட்டு எங்கோ தங்கள் ஜீவனுக்குத் தொடர்பற்ற ஓரிடத்தில் தற்காலிகமாகத் தங்கியுள்ளார்கள். அதுவும் தாயைச் சேருவோமென்ற நம்பிக்கையுடன் போராடிக்கொண்டு. இந்தப் போராட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக நீதிமன்றத்தில் அவர்கள் தொடர்ந்துள்ள வழக்கில் தீர்ப்பு சொல்லப்போகும் நீதிபதியின் கையிலிருக்கிறது முடிவு. அவர்கள் முன்னெடுக்கவேண்டிய போராட்ட வடிவத்துக்கான அடுத்தகட்ட திட்டத்தைத் தீட்டுவதற்காக தீர்ப்பை எதிர்நோக்கிக் காத்திருக்கிறார்கள்.

மக்களின் எதிர்ப்புகளும் கதறல்களும் அரசாங்கத்துக்கு ஒருநாள் கேட்டது. அப்போது அவர்களுக்கு நன்மை செய்வதாகச் சொல்லிக்கொண்டு ஒன்றைச் செய்தார்கள். இந்தப் பிரச்னையை விசாரிக்க ஓர் ஆய்வுக்குழுவை நியமித்தது. அதாவது குற்றவாளியே குற்றத்தை விசாரிக்கத் தொடங்கினான். அந்தக் குழுவின் பரிந்துரைப்படி இந்தச் சிக்கலைச் சரிசெய்ய ஒகேயிக் பழங்குடிகள் காட்டிலிருந்து 24 கி.மீ தள்ளிவந்துதான் வாழவேண்டுமென்று அறிவித்தார்கள். உங்கள் பாதுகாப்புக்காக என்று கூறி அரசு 9,000 மக்களை மாசாய் மாவு காட்டோரமாக இருந்த ஒகேயிக் கிராமங்களிலிருந்து வெளியேற்றினார்கள். மேலும் 40,000 மக்களை வெளியேற்ற மிரட்டல்கள் செவ்வனே நடந்துகொண்டிருக்கின்றன.

பால் மாரிடிம் சூமோ

பால் மாரிடிம் சூமோ, 86 வயதானவர். மாவுக் காட்டின் மீதான அவரது காதல் இன்றும் குழந்தையைப்போல் அதற்குள் அவரைச் சுற்றித் திரிய வைக்கிறது. ஆனால், முன்பைப்போலவே மாவுக் காட்டோடு இணைந்து வாழவேண்டுமென்று ஏங்கிக் கொண்டிருக்கிறார். ஆயுளின் இறுதிநாள்களில் அதுதான் அவருக்கு அமைதியைக் கொடுக்கும். 86 வயதிலும் ஆரோக்கியமாகத்தானிருக்கிறார். அவருடைய கவலையெல்லாம் காட்டைப் பற்றியதுதான்.

``நான், என் தந்தை, பாட்டனெல்லாம் கடவுளாய் நினைத்து வணங்கிய மரங்களை எல்லாம் இன்று வெட்டிவிட்டார்கள். எங்கள் வருங்காலக் குழந்தைகளும் எங்களைப் போலவே காட்டை மறக்காமல் வளரவேண்டும். அதை நாங்கள் எப்படி அறிந்திருந்தோமோ அப்படியே அவர்களும் அறிந்திருக்க வேண்டும். அதற்குத்தான் போராடிக்கொண்டிருக்கிறோம்."


டிரெண்டிங் @ விகடன்