உலகின் ஒரே அல்பினோ... மனித வேட்டையிலிருந்து தப்புமா? | World's only known albino orangutan released into the wild

வெளியிடப்பட்ட நேரம்: 11:03 (29/12/2018)

கடைசி தொடர்பு:13:25 (29/12/2018)

உலகின் ஒரே அல்பினோ... மனித வேட்டையிலிருந்து தப்புமா?

20 மாதங்களுக்குப் பின் காட்டுக்குத் திரும்பிய உலகின் ஒரே ஒரு அல்பினோ உராங்குட்டான். எதற்காக?

உலகின் ஒரே அல்பினோ... மனித வேட்டையிலிருந்து தப்புமா?

லகில் உராங்குட்டான் குரங்கு வகைகள் குறைவாகத்தான் காணப்படுகின்றன. அவற்றில் மிகவும் அரிதான உராங்குட்டான்தான் ஆல்பா எனப் பெயரிடப்பட்டுள்ள இந்த அல்பினோ உராங்குட்டான். வெளிறிய நிறத்தில் இருப்பவர்களைக் குறிப்பதற்குத்தான் 'அல்பினோ' என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்துவார்கள். இந்த உராங்குட்டானும் முழுக்க வெளிறிய நிறத்தில் இருப்பதால் அல்பினோ உராங்குட்டான் என அழைக்கப்படுகிறது. அல்பினோ உராங்குட்டான்கள் (Albino Orangutan) மிக மிக அரிதானவை. 10,000 உராங்குட்டான் குரங்குகளுக்கு ஒரே ஒரு அல்பினோ உராங்குட்டான் மட்டுமே இருக்கும். மனிதர்களுக்குத் தெரிந்த ஒரே ஒரு அல்பினோ உராங்குட்டான் இந்த ஆல்பா மட்டும்தான். அதிலும் ஆல்பா ஒரு பெண் அல்பினோ உராங்குட்டான். ஏறக்குறைய ஒரு வருடத்துக்கும் மேலாக ஆல்பா பத்திரமாக பாதுகாக்கப்பட்டு, கண்காணிக்கப்பட்டு நல்ல உடல்நிலையுடன் தற்போது மீண்டும் காட்டுக்குள் விடப்பட்டுள்ளது. புக்கிட் பக்கா புக்கிட் ராயா தேசியப் பூங்கா (Bukit Baka Bukit Raya National Park) அமைந்துள்ள போர்னியோ காடுகளின் அடர்ந்த பகுதிக்குள் ஆல்பா விடப்பட்டுள்ளது. 

சரி ஏன் ஆல்பாவைப் பிடித்து பாதுகாத்து கண்காணிக்க வேண்டும் என்ற கேள்வி எழுகிறதல்லவா? அதற்கான விடை மனிதர்களை இயற்கைக்கு எதிரானவர்களாக மாற்றியதிலிருந்து ஆரம்பிக்கிறது. ஆனால், ஆல்பாவின் கதையில் ஒரு வருடத்துக்கு முன்பு மட்டுமே நமக்குத் தெரிகிறது. போர்னியோ தீவின் சென்ட்ரல் கலிமன்டன் (Central Kalimantan) பகுதியின் ஒரு கிராமத்தில் செல்லப் பிராணி போன்று ஆல்பாவை கூண்டுக்குள் அடைத்து வைத்துள்ளனர். கடந்த வருடம் ஏப்ரம் மாதம் போர்னிடோ உராங்குட்டான் சர்வைவல் அறக்கட்டளையைச் (Borneo Orangutan Survival Foundation) சேர்ந்த சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர்கள் ஆல்பாவைக் காப்பாற்றினர். அவர்கள் காப்பாற்றும்போது ஆல்பாவின் மூக்கைச் சுற்றி ரத்தம் உலர்ந்த நிலையில் இருந்துள்ளது. அப்போது ஆல்பாவின் மொத்த எடை எட்டு கிலோ மட்டுமே. அதுமட்டுமில்லாமல் ஐந்து வயதான ஆல்பா மன அழுத்தம், நீர்ப்போக்கு, ஒட்டுண்ணி தொற்று, அதீதமான பசியின்மை போன்ற உடல்நல பாதிப்புகளும் இருந்தது. இதன் விளைவாக மங்கிய கண் பார்வை, குறைந்த கேட்கும் திறன், தோல் புற்றுநோய்க்கான அறிகுறிகளும் இருந்தன. 

உராங்குட்டான்

இவ்வளவு பாதிப்புகள் இருந்த காரணத்தால் ஆல்பாவுக்கு கடுமையான சிகிச்சையும் கண்காணிப்பும் தேவைப்பட்டது. காப்பாற்றிய சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர்கள் அதைச் செய்தனர். தொடர்ச்சியான சிகிச்சையின் மூலம் உடல்நலம் தேறியதுடன் அதன் எடையும் மூன்று மடங்கு அதிகரித்துள்ளது.  நயரு மென்டெங் உராங்குட்டான் மறுவாழ்வு மையத்தின் (Nyaru Menteng Orangutan Rehabilitation Center) மூலம் இந்த சிகிச்சைகள் செய்யப்பட்டுள்ளன. இதெல்லாம் நடந்த பின்னரே ஆல்பா காட்டுக்குள் மீண்டும் விடப்பட்டுள்ளது. முதலில் ஆல்பாவுக்கு 12 ஏக்கர் அளவிலான தீவில் காட்டை உருவாக்கி அதில் விடவேண்டும் என்றுதான் தீர்மானித்திருந்தார்கள். ஏனென்றால் ஆல்பாவுக்கு இருந்த உடல்நலப் பிரச்னைகள் மற்றும் புற்றுநோய் அறிகுறிகளும்தான் அதற்குக் காரணம். ஆனால், அரசின் இயற்கை வள பாதுகாப்புக் கழகம் (Natural Resources Conservation Agency)  மற்றும் சில இயற்கை அமைப்புகள் ஆல்பாவை இயற்கையான காட்டிலேயே விட வேண்டும் எனக் கூறினர். மேலும், ஆல்பாவும் அதற்கு ஏற்றாற்போல் தன்னம்பிக்கையுடன் உடல்நலம் பெற ஆரம்பித்தாள். மற்ற உராங்குட்டான்களுடன் ஒப்பிட்டால் ஆல்பா பலமானவள் எனக் கூறும் அளவுக்கு அதன் உடல் முன்னேற்றம் சிகிச்சை அளித்தவர்களுக்கு நம்பிக்கை அளித்தது. அதனால்தான் அடர்காடுகளுக்குள் ஆல்பா விடப்பட்டாள் எனக் கூறுகிறார்கள். ஆல்பாவுடன் அதன் தோழியான கிகா (Kika) எனும் மற்றொரு உராங்குட்டானும் காட்டில் விடப்பட்டுள்ளது. சிகிச்சை மையத்திலேயே இருவரும் ஒன்றாக இருந்துள்ளனர். காட்டில் விடப்பட்டாலும் மின்னணு சாதனங்கள் மூலம் ஆல்பாவின் இடப்பெயர்ச்சிகள் கண்காணிக்கப்படும் எனவும் கூறுகின்றனர். 

ஆனால், உண்மையான அச்சுறுத்தல் இனிதான் வரவிருக்கிறது. அந்த உண்மையான அச்சுறுத்தலும் மனிதர்கள்தான். இந்தோனேசியாவின் காடுகளில் வேட்டையாடுதல் என்பது சாதாரணமாக இருந்து வருகிறது. முக்கியமாக உராங்குட்டான்களும் அதிகமாக வேட்டையாடப்பட்டுள்ளன. அதிலிருந்து ஆல்பா தப்பித்தாக வேண்டும். தேசிய பூங்கா மற்றும் இயற்கை பாதுகாப்பு நிறுவன ஆட்கள் வேட்டைகளைத் தடுப்பதற்கான ரோந்தில் உள்ளனர். ஆனால், அவர்களின் எண்ணிக்கை போதுமானதாக இல்லை. இந்தோனேசியாவைப் பொறுத்தவரையில் வேட்டையாடுதல் என்பது எளிதில் பணம் சம்பாதிக்கும் தொழில். ஏறக்குறைய இரண்டு கோடியே அறுபது லட்சம் மக்கள் வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழ் இருக்கும் இந்தோனேசியாவில் வேட்டையாடுதல் தொழில் வளர்வது ஆச்சர்யமில்லைதான். விலங்குச் சந்தைகளைப் பொறுத்தவரையில் இந்தோனேசியாவின் உள்ளூர் சந்தைகளில் உராங்குட்டான் குரங்குகளுக்கு சில நூறு டாலர்கள் விலை கொடுக்கப்படுகிறது. அதிலும் உராங்குட்டானின் மண்டையோடு 70 டாலர்கள் வரை விற்கப்படுகிறது என உலக வனவிலங்கு நிதிய (World Wide Fund For Nature) கணக்கு சொல்கிறது. அதேபோன்று இளம் உராங்குட்டான்கள் உயிருடன் கடத்தப்பட்டு கறுப்புச் சந்தையில் செல்லப்பிராணிகளாக விற்கப்படுகின்றன.  

 

 

சிம்பன்சி மற்றும் கொரில்லா போன்ற மனிதக்குரங்கு வகைகளைச் சேர்ந்த இந்த உராங்குட்டான் குரங்குகள் இந்தோனேசியா மற்றும் மலேசியாவில்தான் காணப்படுகின்றன. அதிலும் இந்தோனேசியாவில் உள்ள போர்னியோ உராங்குட்டான்கள் அழிந்து வரும் இனமாக 2016-ம் ஆண்டு அறிவிக்கப்பட்டது. இயற்கை பாதுகாப்புக்கான சர்வதேச ஒன்றியம் (International Union for Conservation of Nature) தரவுகளின்படி கடந்த இருபது ஆண்டுகளில் 2,88,500 உராங்குட்டான்களில் ஒரு லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட உராங்குட்டான்கள் அழிந்துவிட்டன. வேட்டையாடுதல் போதாதென்று அரசே பாமாயில் எடுப்பதற்காகவும் இன்னும் சில வளர்ச்சித் திட்டங்களுக்காகவும் காடுகளை அழிக்கிறது. இதனால் இந்தோனேசியா காடுகளின் உயிரினங்கள் மனிதர்களுடன்  போராட வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டுள்ளது. இந்த நிலை இப்படியே தொடர்ந்தால் 2080-ம் ஆண்டில் 80% உராங்குட்டான்கள் அழிந்துவிடும் என இங்கிலாந்தைச் சேர்ந்த உரங்குட்டான் மையத்தின் கேத்தி ஸ்மித் (Cathy Smith) கூறியுள்ளார். 

உராங்குட்டான்களுக்கும் மற்ற விலங்குகளுக்கும் இவ்வளவு பாதிப்புகள் இருந்தாலும் ஒரேயொரு அல்பினோ உரங்குட்டானான ஆல்பா காப்பாற்றப்பட்டதை சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர்கள் பலரும் கொண்டாடுகின்றனர். ஆல்பா அடைபட்டுக் கிடந்த கூண்டுகள் திறந்தபொழுதில் கொஞ்சம் தாமதித்து சுற்றும் முற்றும் பார்த்துவிட்டு அவ்வளவு பெரிய மரங்களுக்குள் வேகமாய் ஏறி மறைந்துபோன ஆல்பாவின் மகிழ்ச்சி அந்தக் காடுகளுக்குள்தான் இருக்கிறது. ஆல்பாவைப் போன்ற பல்வேறு உராங்குட்டான்களையும் விலங்குகளையும் காப்பாற்ற, காடுகளைக் காப்பாற்ற வேண்டும். 


டிரெண்டிங் @ விகடன்