வாழிடத்தை இழக்கும் அவலம்... தமிழகப் புலிகளின் சோகக்கதை! | Tiger's existence is important for humans but that is not so for tigers

வெளியிடப்பட்ட நேரம்: 15:18 (27/02/2019)

கடைசி தொடர்பு:15:18 (27/02/2019)

வாழிடத்தை இழக்கும் அவலம்... தமிழகப் புலிகளின் சோகக்கதை!

புலி மற்ற விலங்குகளைப் போல் கூட்டமாக வாழ்வதில்லை. அது தனித்து வாழும் இயல்புடையது. தாயிடமிருந்து பிரிந்து சுயமாக வாழும் அளவுக்கு வளரும் புலிகள் தனக்கான வாழிடத்தைத் தேடிச்செல்லும். அதற்கான இடத்தை அமைத்துக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் அதற்கு உண்டு.

வாழிடத்தை இழக்கும் அவலம்... தமிழகப் புலிகளின் சோகக்கதை!

லகளவில் புலிகள் வாழும் காடுகள் பதின்மூன்று நாடுகளில் உள்ளன. இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் அவற்றில் சுமார் ஒரு லட்சத்துக்கும் அதிகமான புலிகள் வாழ்ந்தன. அதில் 97.5% புலிகள் தற்போது இல்லை. அதற்குக் காரணம் மனிதர்கள். இந்தியத் துணைக்கண்டத்தின் காடுகள் முழுக்கச் சுதந்திரமாகச் சுற்றித் திரிந்த புலிகள் இன்று சில இடங்களில் சில எண்ணிக்கையில் அகதிகளாக வாழ்கின்றன. நாம் இப்போது நம் பாவத்தைத் துடைக்க, அவற்றைக் காப்பாற்ற போராடிக்கொண்டிருக்கிறோம். 2016-ம் ஆண்டு கணக்கெடுப்பின்படி உலகளவில் நாலாயிரத்துக்கும் குறைவான புலிகளே வாழ்வதாகத் தெரியவந்தது. அதுவும், வரலாற்றில் அவை எங்கெல்லாம் வாழ்ந்தனவோ அதில் மிகச் சொற்பமான பகுதிகளில் மட்டும்.

உலகளவில் வாழும் அந்த 3,890 புலிகளில் 2,226 புலிகள் இந்தியாவில்தான் வாழ்கின்றன. அதனால் அவற்றைப் பாதுகாப்பதில் மற்ற நாடுகளைவிட நம்முடைய பொறுப்பு அதிகம். அதிலும் 229 புலிகள் தமிழகக் காடுகளில் வாழ்கின்றன. இருப்பினும் இங்கு புலிகளின் வாழ்வாதாரமும் அவற்றின் வாழிடங்களும் மனிதத் தலையீடுகளால் தொடர்ச்சியான சிக்கல்களுக்கு ஆளாக்கப்படுகின்றன.

புலி மற்ற விலங்குகளைப் போல் கூட்டமாக வாழ்வதில்லை. அது தனித்து வாழும் இயல்புடையது. தாயிடமிருந்து பிரிந்து சுயமாக வாழும் அளவுக்கு வளரும் புலிகள் தனக்கான வாழிடத்தைத் தேடிச்செல்லும். அதற்கான இடத்தை அமைத்துக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் அதற்கு உண்டு. அந்தப் புதிய வாழிடம் இன்னொரு புலி வாழாத இடமாக இருக்கவேண்டும். அப்படி இல்லையென்றால் எல்லையைத் தக்கவைப்பதற்கான சண்டைகள் நிகழும். எல்லை தீர்மானிக்கப்படுவது அங்குள்ள இரை உணவுகளை வைத்தே தீர்மானிக்கப்படும். தாவர உண்ணிகள், குறிப்பாகச் சமவெளிக் காடுகளில் புள்ளி மான்களும், மலைகளில் கடமான்களும் அதிகமாக இருக்கவேண்டும். ஒரு புலிக்கு ஒரு வருடத்துக்குச் சுமார் ஐந்நூறு மான்கள் என்ற விகிதத்தில் அந்த எண்ணிக்கை இருந்தால் மட்டுமே ஆரோக்கியமானது. இந்தக் கணக்கைப் பொறுத்து, புலிகளுக்கான இரை விலங்குகளின் இருப்பைப் பொறுத்துச் சுமார் ஐந்து முதல் ஐம்பது சதுர கிலோமீட்டர் அளவுக்கு வாழ்விட எல்லை தேவைப்படுகிறது. உணவுப் பற்றாக்குறை சில சமயங்களில் அதைவிட அதிகமான எல்லையைக்கூட வகுக்க வேண்டிய கட்டாயத்தைப் புலிகளுக்கு ஏற்படுத்துகின்றது.

புலிகள்

புலிகளின் எண்ணிக்கை உயர்வு, அதன் பாதுகாப்பு இரண்டும் அதன் வாழிடத்தைப் பொறுத்ததே. முதுமலை இந்தியாவில் புலிகளின் மிக முக்கியமான வாழிடம். முதுமலை, சத்தியமங்கலம், பந்திப்பூர், வயநாடு, நாகர்ஹோலே அனைத்தும் ஒரே வனப்பகுதிதான். மாநில எல்லைகள் பிரிவதால் நாம் வைக்கும் பெயர்கள் வேறுபடுகின்றன. இந்தப் பகுதிகளில் பிறக்கும் புலிக் குட்டிகள் வளரும்போது அதற்கான வாழிடங்களை நிர்ணயித்துக்கொள்ள பயணிக்கும். இந்தச் சரணாலயங்களில் ஏதாவதொரு பக்கம் அதற்கான வாழிட எல்லையை நிர்ணயிக்கும். சமீப காலங்களில் புலிகள் சரணாலயங்களுக்கு உட்படாத கோயம்புத்தூர் வனக்கோட்டத்தின் காப்புக் காடுகளிலும் புலிகள் நடமாட்டம் காணப்படுகிறது. அதற்குக் காரணம், பிறக்கும் புலிகள் எல்லை அமைத்துக்கொள்ள சரணாலயக் காடுகளுக்குள் போதுமான வாழிடம் கிடைக்கவில்லை என்பதுதான். ஒரு புலி தன் வாழிடத்தை அமைத்துக்கொள்ள போதுமான வனப்பகுதி, அந்தப் பகுதியில் போதுமான தாவர உண்ணிகள் மற்றும் அவற்றுக்குப் போதுமான தாவரங்கள் இருக்கவேண்டும். போதுமான இரை விலங்குகள் இல்லாததே அங்கிருந்து இடம்பெயர்ந்து கோவை வனக்கோட்டத்தின் காப்புக் காடுகளுக்குள் புலிகள் காணப்படுவதற்குக் காரணம்.

தற்போதிருக்கும் வனப்பகுதிகளை மட்டுமே வைத்துக்கொண்டு புலிகளின் எண்ணிக்கையை ஆரோக்கியமான முறையில் அதிகரிக்க முடியாது. வனப்பகுதிகளை அதிகரிக்கவேண்டும். அரசு ஆய்வறிக்கையில் வனப்பரப்பு அதிகரித்திருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் அதிகமாகியிருப்பது யூகலிப்டஸ் போன்ற பண மரங்களின் பயிரிடுதல்கள்தாம். அதிகமான பண மரங்களை வளர்த்துவிட்டு அதைவைத்து லாபம் பார்க்கிறது. அப்படிப்பட்ட பகுதிகளையே காடுகளாகவும் கணக்கு காட்டுவது அபத்தம். அறிவியல்பூர்வ ஆய்வுகளோடு இயற்கையான காடுகளை, பல்வகை நாட்டுத் தாவரங்கள் நிறைந்த காடுகளை உருவாக்கவேண்டும். அதுவே தாவர உண்ணிகளின் எண்ணிக்கை வளரவும், வனப்பரப்பு அதிகரிக்கவும் உதவும். அப்போதுதான் புலிகளின் எண்ணிக்கையும் உயரும். அதனால், ஏற்கெனவே இருக்கும் புலிகள் சரணாலயங்களோடு அவை வாழும் காப்புக் காடுகளைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளும் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.

புலிகளின் அழிவில் பெரும் பங்குவகிக்கும் இன்னொன்று வேட்டை. சீனா போன்ற நாடுகளின் கள்ளச் சந்தைகளில் விற்கப்படும் புலிகளின் உறுப்புகளுக்காகச் சட்டவிரோதமான வேட்டைகள் நடக்கின்றன. அந்த வேட்டைகள் தற்போது கணிசமாகக் குறைந்துள்ளன. ஆனால், முற்றிலும் நின்றுவிட்டதா என்பது சந்தேகமே. தமிழகத்தில் 2017-ம் ஆண்டில் மூன்று புலிகள் இறந்துள்ளன. அதில் இரண்டு புலிகள் வேட்டையாடப் பட்டுள்ளதாகத் தேசியப் புலிகள் பாதுகாப்பு ஆணையத்தில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. 2018-ல் தமிழகத்தில் ஆறு புலிகள் இறந்துள்ளன. அதில் ஒன்று மட்டுமே இயற்கையான மரணமாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார்கள். மற்ற ஐந்தும் இறந்ததற்கான காரணங்கள் குறிப்பிடப்படவில்லை. அதில் ஒரு புலிக்குட்டியும் அடக்கம். புலிவேட்டை மட்டுமே அவற்றின் இருப்புக்குச் சிக்கலை ஏற்படுத்துவதில்லை. காட்டுப்பன்றி, கடமான், புள்ளிமான், வெளிமான் போன்ற இரை விலங்குகள் வேட்டையும் இதில் கவனிக்கப்பட வேண்டியது. உணவு இல்லாமல் புலிகளால் எப்படி வாழமுடியும். ஆனால், அவற்றின் எண்ணிக்கையும் இறப்பு விகிதமும் துல்லியமாகக் கணக்கெடுக்கப்படுவதில்லை. வேட்டைத் தடுப்புக் காவலர்கள் வனப்பகுதிகளைக் கண்காணித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். அதில் மாற்றுக்கருத்து இல்லை. ஆனால், அவர்களுக்குப் போதுமான உபகரணங்கள் அரசு தரப்பிலிருந்து தரப்படுவதில்லை. வேட்டைத்தடுப்புக் காவலர் முகாம்களே சமீபத்தில்தான் தமிழக வனப்பகுதிக்குள் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. வேட்டையாட வருபவர்கள் உயர்தர ஆயுதங்களோடும் தொழில்நுட்பங்களோடும் வருவார்கள். அவர்களைச் சமாளிக்கப் பணியமர்த்தப்படும் காவலர்களையும் அந்த அளவுக்கு மேம்படுத்த வேண்டும். 

வாழிடக் குறைபாடு

வாழிடப் பிரச்னைகளை ஏற்படுத்தும் மற்றுமொரு சிக்கல் மனித நடமாட்டங்கள். அதுகுறித்து சத்தியமங்கலம் வனப்பகுதியில் காட்டுயிர் ஆய்வாளராக இருக்கும் திரு.பாரதிதாசனிடம் பேசினோம், ``பூர்வகுடி மக்கள் பல்லாண்டு காலமாக வனத்தையொட்டியும் வனத்துக்கு உள்ளேயும்தான் வாழ்கின்றனர். `யானை நாசம் செய்துவிட்டது', `புலி அடித்துவிட்டது' என்றெல்லாம் எந்தப் பூர்வகுடியும் குறைகூறுவதில்லை. விலங்குகளுக்கு ஊறு விளைவிக்காமல் வாழ்வது எப்படியென்று அவர்களுக்குத் தெரியும். அதன்படி அவர்கள் வாழ்கிறார்கள். புதிதாக அந்தப் பகுதிகளுக்குக் குடிபெயர்பவர்கள்தாம் இதை ஒரு பிரச்னையாகக் கருதுகிறார்கள். புலியைப் பிடிக்கவும் யானைக்கு மயக்க ஊசி போடவும் வற்புறுத்துகிறார்கள். நம் வாழ்க்கைமுறைதான் அனைத்துக்கும் காரணம். பூர்வகுடிகள் அதை இயற்கைக்கு உகந்ததாகப் பாதுகாக்கிறார்கள். சராசரி மக்கள் அதைச் செய்வதில்லை" என்றார்.

அங்கேயே வாழும் ஊர் மக்கள் அவர்களுக்குத் தேவையான மாடுகளை வளர்ப்பார்கள். ஆனால், வியாபார ரீதியிலாகப் பல மாடுகள் வன எல்லைகளில் வளர்க்கப்படுகின்றன. அவை பால் கறக்காது, கன்று ஈனாது. அனைத்தும் வயதான மாடுகள். அவற்றின் வேலை ஒன்று மட்டுமே. மேய்ந்துகொண்டே இருக்கவேண்டும். அவற்றின் சானங்களைச் சேகரித்து உரமாகத் தேயிலைத் தோட்டங்களுக்கு அனுப்புகிறார்கள். இந்த மாடுகள் மேய்வது வனப்பகுதிக்குள் உள்ள மேய்ச்சல் நிலங்களில். அதனால் அங்குள்ள தாவர உண்ணிகளுக்கு உணவில்லாமல் போகிறது. அதனால் தாவர உண்ணிகள் குறைகின்றன. சட்டப்படி பழங்குடிகளுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட வனப்பகுதியைவிட இவர்கள் அதிக நிலங்களில் மேய்ச்சலுக்கு விடுகிறார்கள். விளைவு, தாவர உண்ணிகளின் எண்ணிக்கை குறைவு. வேறு வழியின்றி அப்பகுதியைச் சேர்ந்தவர்களின் பட்டி மாடுகளை வேட்டையாட வேண்டிய கட்டாயத்துக்குப் புலிகள் தள்ளப்படுகின்றன. அதனால் புலிகள் வேட்டையாடிய மாட்டிறைச்சியில் பூச்சிக்கொல்லிகளை கலந்துவிடுகின்றனர். அதைச் சாப்பிடும் புலியும் இறந்துவிடுகின்றன.

புலிகளின் இருப்புக்கு இது ஒரு மிகப்பெரிய அச்சுறுத்தலாகப் பார்க்கவேண்டிய ஆபத்து. இதுபோக காட்டுக்குள் இரையின்றி ஊருக்குள் வரும் புலிகள் பட்டி மாடுகளைச் சாப்பிடுவதுபோலவே ஊர் மக்களின் மாடுகளையும் வேட்டையாடுகின்றன. அப்படியோர் இழப்பு சாதாரண மக்களுக்கு வரும்போது அவர்களால் அதற்கான நஷ்டஈட்டுத் தொகையை வாங்க முடிவதில்லை. அதற்கு இருக்கும் பல கட்ட செயல்முறைகள் அதற்கு ஆகும் செலவு ஆகியவற்றைச் செய்யமுடியாமல் வயதானவர்களும் சாதாரண மக்களும் அப்படியே விட்டுவிடுகிறார்கள். வி.ஏ.ஓ சான்றிதழ், மருத்துவச் சான்றிதழ், இறந்த மாட்டின் ஒளிப்படம் என்று அனைத்தையும் வாங்க அலையவேண்டும். அதற்கு ஆகும் செலவைச் சமாளிக்கும் நிலையில் இல்லாத மக்கள் அப்படியே விடவேண்டிய சூழல் ஏற்படுகிறது. மனித-விலங்கு எதிர்நோக்குதல் பல வழிகளில் இருவரின் இருப்பையும் அச்சத்துக்கு உள்ளாக்குகின்றது. இதுபோன்ற நடைமுறைச் சிக்கல்களைத் தமிழக வனத்துறை கருத்தில்கொண்டு எளிமையான செயல்முறைகளையும் திட்டங்களையும் நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்.

சூழலியல் ஆர்வலர்கள்

ஆனைமலைப் புலிகள் காப்பகத்தில் இருக்கக்கூடிய உள்ளாங்கி, மானாம்பள்ளி, வால்பாறை போன்ற வனப்பகுதிகளில் புலிகள் எண்ணிக்கை கணிசமாக உள்ளது. ஆனால், அந்த அளவுக்கு அமராவதி, உடுமலைப்பேட்டை பகுதிகளில் இல்லை. அதற்குக் காரணம் மனித இடையூறுகள். இரண்டு பகுதிகளிலும் மக்கள் வாழ்கிறார்கள். முதலில் குறிப்பிட்ட இடங்களில் மலமலசர் உட்படப் பல பூர்வகுடியின மக்கள் வாழ்கிறார்கள். இரண்டாவதாகக் குறிப்பிட்ட இடங்களில் வாழ்வது குடிபெயர்ந்த சாதாரண ஊர்மக்கள். இவர்களின் வளர்ச்சி அங்கு விலங்குகளின் இருப்பைக் குறைத்துவிட்டது. அவர்களின் வளர்ச்சி பல்லுயிர்ச் சூழலைப் பாதுகாக்கிறது. வனத்துக்குள் எங்கெல்லாம் சாலைகள் அதிகம் போடப்படுகிறதோ அங்கெல்லாம் பூர்வகுடி அல்லாதவர்கள் நுழையத் தொடங்கிவிடுகிறார்கள். அது அந்த வனத்தின் சூழலைக் கெடுத்துவிடுகிறது. இதை ஊக்குவிக்கும் முக்கியமான ஒன்று சூழலியல் சுற்றுலாத் திட்டம். உதாரணத்துக்கு மசினகுடி, ஒருகாலத்தில் அதன் பூர்வகுடிகளும் உள்ளூர் மக்களும் மட்டுமே அங்கு வாழ்ந்தனர். அதாவது இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் வரை.

இன்று அவர்களின் நிலங்கள் வாங்கப்பட்டு சுற்றுலா வணிகமாக மாற்றப்பட்டுள்ளது. அதைச் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்புக்கான முன்னெடுப்பாகச் சொல்லவே முடியாது. மக்களிடம் உள்ள கானுயிர் மீதான ஆர்வத்தைக் காசாக்கும் யுக்தி. அந்த வணிகத்தின் காரணமாக அங்கு நிறைய கட்டடங்கள் பெருகி, மனித ஊடுருவல்கள் அதிகமாகி விட்டது. அது அந்தப் பகுதியின் பல்லுயிர்ச் சூழலைக் கெடுத்துவிட்டது. இதுதொடர்பாகக் காட்டுயிர்ச் செயற்பாட்டாளர் திரு.ஓசை காளிதாஸிடம் கேட்டபோது, ``விடுமுறை நாள்களில் காட்டுயிர்மீது அக்கறை கொண்டவர்கள் மசினகுடிக்குச் சென்றால் எரிச்சலடைந்து விடுவார்கள். அவ்வளவு வாகனங்கள் அவ்வளவு மக்கள் குவிகிறார்கள். அப்படியிருக்க அங்கு விலங்குகளுக்கான சூழல் எப்படி அமையும். அரசு இதைச் செய்வது இயற்கையைக் காப்பாற்ற அல்ல. இயற்கையை வைத்து லாபம் பார்க்க மட்டுமே. புலிகள் மிகவும் உணர்ச்சி மிக்கது. அவற்றால் இத்தகைய சூழலில் வாழமுடியாது. இந்தச் செயல்கள் புலிகளின் வாழ்வியலில் பெரும் பாதிப்பை ஏற்படுத்துகின்றன. இதன் அர்த்தம் மனிதர்களே இருக்கக் கூடாது என்பதல்ல. புலிகளின் இருப்பைப் பாதிக்காதவாறு நம் வாழ்க்கைமுறை அமையவேண்டும்" என்று கூறினார்.

புலிகள் சரணாலயங்களில் இந்தப் பிரச்னைகளை அறிவியல்பூர்வமாக ஆராய்ந்து அதற்கான முடிவுகளைக் கண்டறிய வேண்டிய தேவை இருக்கிறது. ஆனால், அதற்குத் தேவையான ஆய்வாளர்கள் அரசாங்கப் பணிகளில் அமர்த்தப்படுவதில்லை. அதையும் செய்யவேண்டிய கட்டாயம் தமிழக வனத்துறைக்கு உள்ளது. உன்னிச்செடி என்று சொல்லப்படும் லெண்டானா கேமரா போன்ற ஆக்கிரமிப்புத் தாவரங்களின் வளர்ச்சியும் தமிழகக் காடுகளுக்குள் அதிகமாகிக் கொண்டே போகின்றது. அவை பரவுவதாலும் போதுமான உணவுத் தாவரங்கள் வளருவதில்லை. மனித-விலங்கு எதிர்கொள்ளல் பிரச்னைகளுக்குப் புலிகளைச் சுட்டுக்கொல்வதும், அவற்றை இடம் மாற்றுவதும் தீர்வே கிடையாது. அவற்றுக்கான சரியான முடிவுகளைச் சொல்ல ஆய்வாளர்களின் இருப்பு அவசியமாகிறது. சரணாலயங்களை ஆய்வு செய்யவும், இதுபோன்று அங்குள்ள நடைமுறைச் சிக்கல்களைச் சரிசெய்யவும் ஆய்வாளர்களின் பங்கு மிகமுக்கியமானது. பல்வேறு ஆய்வு அமைப்புகள் தானாக முன்வந்து ஆய்வுகளைச் செய்கின்றன. ஆனால், அரசாங்கம் ஆய்வாளர்களுக்கான பணியிடங்களையே இன்னும் ஒதுக்கவில்லை என்பதுதான் நிதர்சனம்.

காட்டுயிர்

இவைகுறித்து புராஜக்ட் டைகர் திட்டத்தின் தலைவர் மற்றும் தமிழகத்தின் தலைமைக் கூடுதல் வனப் பாதுகாவலர் திரு.வெங்கடேஷைச் சந்தித்தோம். ``முதலில் ஒரு புலி இறந்துவிட்டால் அது இறந்ததற்கான காரணிகள் பலகட்ட ஆய்வுகளுக்குப் பிறகுதான் தெரியவரும். முடிவுகள் வரும்வரை அந்த மரணத்துக்கான காரணங்கள் தெரியும்வரை அது இறந்துவிட்டதாகத்தான் கருத்தில் எடுக்கப்படும். மனிதர்கள் வாழ்வதற்குப் புலிகளின் இருப்பு மிக முக்கியம். ஆனால், புலிகள் வாழ்வதற்கு மனிதர்கள் இருக்கவேண்டிய அவசியமில்லை. அந்த முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்துதான் செயல்பட்டு வருகிறது தமிழக வனத்துறை. மக்களும் அதை உணர்ந்து எங்களோடு ஒத்துழைக்க வேண்டும். புலிகளின் எண்ணிக்கையும் கணிசமாக உயர்ந்துள்ளது. அவற்றைப் பாதுகாக்க போதுமான முயற்சிகளைச் செய்துவருகிறோம். விலங்குகள் வனப்பகுதியிலிருந்து வெளியே வராதவாறு பார்த்துக்கொள்ள வன எல்லைகளில் அகழிகள் அமைத்துள்ளோம். இந்தப் பிரச்னைகளைச் சரிசெய்ய ஒரே திட்டத்தில் பல பலன்கள் கிடைக்குமாறு பல்நோக்குத் திட்டத்தை வகுத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். காட்டுயிர் ஆய்வாளர்களின் பங்கு முக்கியமானதுதான். ஆனால், அந்தந்த வனப்பகுதிக்கு என்று தனிப்பட்ட முறையில் ஆராய்ச்சியாளர்கள் அமர்த்தப்படவில்லை. பல ஆராய்ச்சி நிறுவனங்களிலிருந்து பல ஆய்வாளர்கள் இதில் பெரும் பங்காற்றி வருகின்றனர். ஆக்கிரமிப்புத் தாவரங்களைக் களைவதற்கு அனைத்து முயற்சிகளையும் செய்கிறோம். அதற்குப் போதுமான நிதி இல்லை. அரசாங்கத்திடம் கேட்டுள்ளோம்" என்று கூறினார்.

புலிகள், ஆசியக் கலாசாரத்திலும் காட்டின் பல்லுயிர்ச் சூழலிலும் பெரும் பங்கு வகிக்கின்றன. இன்று அவற்றின் வாழிடமே கேள்விக் குறியாகியுள்ளது. அவற்றின் இருப்பே ஆபத்துக்குள்ளாகிவிட்டது. இன்னும் வேகமாகவும் நுட்பமாகவும் செயல்பட வேண்டிய தேவை ஏற்பட்டுள்ளது. அதை உணர்ந்து தமிழக அரசு காடு மற்றும் காட்டுயிர்ப் பாதுகாப்புக்காகப் போதுமான நிதி ஒதுக்கவேண்டும். அந்த நிதியை அறிவியல்பூர்வத் திட்டங்களை முன்னெடுக்கப் பயன்படுத்த வேண்டும். மிக முக்கியமாக வனத்துறையில் காட்டுயிர் ஆய்வாளர்களுக்கெனத் தனி பணியிடங்கள் ஒதுக்கப்பட வேண்டும். அவர்களின் அறிவுரைகளின்படி வனத்துறை செயல்பட வேண்டும். அதன் மூலம் மக்களுக்கும் விலங்குகளுக்கும் பிரச்னை ஏற்படாத வண்ணம் இரண்டையும் பாதுகாக்க வேண்டும்.


டிரெண்டிங் @ விகடன்

[X] Close

[X] Close