காணாமல்போன காட்டெருமைகளை, போராடி மீட்ட பழங்குடிகள்... ஒரு `கொலம்பஸ்' கால யுத்தம்! | Thanks to the Native American for bringing back Wild bison to Fort Peck

வெளியிடப்பட்ட நேரம்: 10:23 (25/04/2019)

கடைசி தொடர்பு:14:46 (25/04/2019)

காணாமல்போன காட்டெருமைகளை, போராடி மீட்ட பழங்குடிகள்... ஒரு `கொலம்பஸ்' கால யுத்தம்!

வட அமெரிக்கக் கண்டம் முழுவதும் சுமார் இருபது மில்லியன் முதல் முப்பது மில்லியன் வரை காட்டெருமைகள் வாழ்ந்துகொண்டிருந்தன. வட அமெரிக்காவில் அதிகமாகக் காணப்படும் மரங்களற்ற பரந்த புல்வெளிக் காடுகள்தாம் இவற்றின் வாழ்விடம்.

காணாமல்போன காட்டெருமைகளை, போராடி மீட்ட பழங்குடிகள்... ஒரு `கொலம்பஸ்' கால யுத்தம்!

நாம் மனிதர்களைப் பற்றிக் கொஞ்சம் தெளிவாக விவாதித்தாக வேண்டும். இவ்வளவு ஆபத்தான ஆக்கிரமிப்பு உயிரினம் இதுவரை இந்தப் பூமியில் தோன்றியிருக்க வாய்ப்பே இல்லை. உலகில் வாழ்ந்த 83 சதவிகிதம் பாலூட்டிகள் அழிய காரணமாக அமைந்தது, பூமியின் மொத்த உயிரினங்களில் வெறும் 0.1 சதவிகிதம் மட்டுமே இருக்கும் இதே மனித இனம்தான். மற்றவற்றைப் பற்றி விவாதிப்பதை ஓரம்கட்டி வைத்துவிட்டு நாம் நம்மைப் பற்றிக் கண்டிப்பாக விவாதித்தே ஆகவேண்டும். நம் சுயநலத்தைப் பற்றியும் லாப வெறி, இன்னும் இன்னும் இன்னும் என்ற ஆசை வெறி பற்றியும் விவாதித்தே ஆகவேண்டும். அவை எப்படி உலக உயிரினங்களின் இருப்பைப் பிரச்னையாக்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை நாம் விவாதித்தே ஆகவேண்டும். அமெரிக்கக் காட்டெருமைகள் அனுபவித்த கோரமான அனுபவங்களும் அந்த விவாதங்களின் ஒரு பகுதியாக சேர்க்கப்படவேண்டும்.

குடிபெயர்ந்த அமெரிக்கர்கள் பூர்வகுடி மக்களின் நிலங்களை ஆக்கிரமிக்கவும் அவர்களைத் தங்கள் கட்டுப்பாட்டின்கீழ் கொண்டுவரவும் பல முயற்சிகளைச் செய்தார்கள். அந்த முயற்சிகளின் ஒருபகுதியாக அழிக்கப்பட்ட காட்டெருமைகளின் கதை இது. இவற்றின் வாழ்வியலை மூன்று பகுதிகளாகப் பிரிக்கலாம்.

வட அமெரிக்கா

பகுதி 1: கொலம்பஸ் வருகைக்கு முன்

வட அமெரிக்கக் கண்டம் முழுவதும் சுமார் இருபது மில்லியன் முதல் முப்பது மில்லியன் வரை காட்டெருமைகள் வாழ்ந்துகொண்டிருந்தன. வட அமெரிக்காவில் அதிகமாகக் காணப்படும் மரங்களற்ற பரந்த புல்வெளிக் காடுகள்தாம் இவற்றின் வாழ்விடம். பனிக்காலப் பேரழிவிலிருந்து தப்பிப்பிழைத்து உயிர் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் ஒருசில உயிரினங்களில் இவையும் ஒன்று. கடையூழிக் காலத்தில் (Pleistocene) தோன்றிய இந்தக் காட்டெருமைகளின் வரலாறு சுமார் இருபது லட்சம் ஆண்டுகள் பழைமையானது. கொலம்பஸ் வருவதற்கு முன்னர் வரையிலும் லட்சக்கணக்கில் அமெரிக்கக் கண்டம் முழுக்கப் பரந்து திரிந்து வாழ்ந்துகொண்டிருந்தன.

பகுதி 2: கொலம்பஸ் வருகைக்குப் பின்

பல லட்சம் ஆண்டுகளாக எந்தப் பிரச்னையும் இல்லாமல் வாழ்ந்துகொண்டிருந்த இந்தக் காட்டெருமைகளுக்கு ஒரு பிரச்னை வந்துசேர்ந்தது. 1492-ம் ஆண்டு அவர் அந்த நிலத்தில் காலெடுத்து வைக்கும்போதே இவற்றின் அழிவுக்கான வித்து தொடங்கிவிட்டது. அது அப்போது யாருக்கும் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. எதிர்காலத்தைக் கணிக்கவும் தெரிந்துகொள்ளவுமான திறன் மட்டும் இருந்திருந்தால் இவற்றின் அழிவு மட்டுமல்ல, பல பேரழிவுகளைத் தடுத்து நிறுத்தியிருக்கலாம். கடைசிக்கு அவற்றின் சீற்றத்தையாவது ஓரளவுக்குக் குறைத்திருக்கலாம். அதற்கான வாய்ப்புகள் அப்போது எதுவுமில்லை. 

காட்டெருமைகள்

கொலம்பஸ் என்ற அந்த மனிதர் அமெரிக்காவில் காலெடுத்து வைத்து நானூறு ஆண்டுகள்கூட ஆகியிருக்காது. ஐக்கிய அமெரிக்கா என்ற பேரரசு உருவாகிக் கொண்டிருந்த சமயம். வரலாற்றில் அப்போது ஐரோப்பியர்கள் செல்லும் இடமெல்லாம் அழிவுகளும் ஆக்கிரமிப்புகளும் நடந்தேறிக் கொண்டிருந்த காலகட்டம். அமெரிக்கக் கண்டத்திலும் பூர்வகுடி அமெரிக்கர்கள் வாழ்ந்துகொண்டிருந்த நிலங்களை ஆக்கிரமிக்கத் துடித்தன ஆசை வெறி அடங்காத ஐரோப்பாவிலிருந்து குடியேறி வந்த புதிய அமெரிக்க அரசுகள். பூர்வகுடிகளின் நிலங்களைக் கைக்கொள்ள எந்த எல்லைக்கும் செல்ல அவர்கள் தயாராக இருந்தார்கள். அதற்காக அவர்கள் கையிலெடுத்த ஆயுதம்தான் காட்டெருமைகள். அமெரிக்கப் பூர்வகுடிகளுக்கு அந்தக் காட்டெருமைகள்தாம் கடவுளைப் போல. அதைத்தான் அவர்களின் மதக் குறியீடாக நினைத்தார்கள். அவர்களின் வழிபாட்டிலும் சரி உணவுப் பழக்கத்திலும் சரி பெரும் பங்கு வகித்து அவர்களின் வாழ்வியலைப் பல்லாண்டுகளாகக் காப்பாற்றி வந்தது காட்டெருமைளே. அதை ஒட்டுமொத்தமாக வேட்டையாடி கொன்று குவிக்கத் தொடங்கினார்கள் புதிதாகக் குடியேறிய `அமெரிக்கர்கள்'. ஆம், பசியால் வாடிய பூர்வகுடி அமெரிக்கர்கள் பட்டினியால் இறக்கத் தொடங்கினார்கள். இறுதியில் வேறுவழியின்றி அடிபணியவும் தொடங்கினார்கள். ஒரு பேரரசு தோன்றுவதற்குப் பல தியாகங்கள் செய்தாக வேண்டும். அவலம் என்னவென்றால் தியாகம் என்ற பெயரில் பலியிடப்படுவது எப்போதுமே அடித்தட்டு மக்களும் இவற்றைப் போன்ற வாயில்லா உயிரினங்களுமே.

இது தொடங்கிய சில பத்தாண்டுகளிலேயே லட்சக்கணக்கில் வாழ்ந்த காட்டெருமைகள் அழிவின் விளிம்பில் தத்தளிக்கத் தொடங்கின. 

எல்லோஸ்டோன் (Yellowstone)

பகுதி 3: புதிய எழுச்சியின் தொடக்கம்

ஒரு கிறித்துவனுக்கு அவன் வழிபடத் தேவாலயங்கள் அவசியம். ஓர் இந்துவிற்கு அவன் வழிபடக் கோயில்கள் அவசியம். ஓர் இஸ்லாமியனுக்கு அவனது ஆன்மிக நம்பிக்கைகளைக் கடைபிடிக்க மசூதிகள் அவசியம். அதேபோலத்தான் ஒரு பூர்வகுடி அமெரிக்கனுக்குக் காட்டெருமைகளும். அது அவர்களின் வாழ்விலும் வழிபாட்டிலும் ஊறிப்போன ஒன்று. அமெரிக்கக் கண்டத்தில் நிலவாழ் பாலூட்டிகளிலேயே பெரிய உயிரினம் இந்தக் காட்டெருமைகள். அவை, அங்கு வாழும் பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாகப் பூர்வகுடி மக்களின் வாழ்வியலிலிருந்து நீக்கமுடியாததோர் அங்கம். அந்த அங்கத்தை வெட்டியெடுத்தார்கள் புதிய அமெரிக்கர்கள். அதிர்ஷ்டவசமாக அது மீண்டும் தளைப்பதற்குத் தேவைப்பட்ட சிறிய அடையாளங்கள் தென்பட்டன. அதைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டார்கள். 

முதலில் எழுந்து நின்றவர்கள் மொண்டானா மாகாணத்திலிருக்கும் ஃபோர்ட் பெக் (Fort Peck) என்ற பகுதியைச் சேர்ந்த பூர்வகுடிகள்தாம். அமெரிக்காவின் மிகப்பெரிய சமவெளிக் காடுகள், அங்கு வாழ்ந்த வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த காட்டெருமைகளின் கால்தடங்கள் இல்லாமல் தவித்துக்கொண்டிருந்தன. அதைச் சரிசெய்ய வேண்டும். அதற்குக் காட்டெருமைகளை மீண்டும் கொண்டுவர வேண்டுமென்று அவர்கள்தாம் முதலில் குரல்கொடுத்தார்கள்.

ஆரம்பத்தில் தேடித் தேடி வேட்டையாடிய அமெரிக்கர்களின் கண்களுக்குச் சிக்காமல் எல்லோஸ்டோன் (Yellowstone) என்ற இடத்தில் மனித நடமாட்டமற்ற பகுதியில் 23 காட்டெருமைகள் தப்பித்தன. அவை காலப்போக்கில் பல்கிப் பெருகி இப்போது நான்காயிரம் என்ற எண்ணிக்கையில் அங்கு வாழ்கின்றன. அவை மற்ற சராசரிக் கால்நடைகளோடு இனக்கலப்பில் ஈடுபடவில்லை. 90 சதவிகிதம் பழைய காட்டெருமைகளின் மரபணுக்களோடு ஒத்துப்போகும் வகையில்தான் அவை இன்னமும் இருக்கின்றன.

காட்டெருமை வேட்டை

ஆனால், பூர்வகுடி அமெரிக்கர்களைப் பொறுத்தவரையில் அவர்களுக்கு மரபணுக்களைப் பற்றிய கவலையெல்லாம் இல்லை. அது பார்ப்பதற்குக் காட்டெருமைகள் போல இருக்கிறதா! அதனிடம் காட்டெருமைகளின் வாசம் வீசுகின்றதா! அப்படியென்றால் அது முழுமையான காட்டெருமைதான். மரபணுக் குறைபாடுகள், வித்தியாசங்கள் என்று என்ன நேர்ந்திருந்தாலும் சரி அவர்களுக்கு அதைப் பற்றிய கவலையெல்லாம் இல்லை. எப்படியிருந்தாலும் அவர்களுக்கும் காட்டெருமைகளுக்குமான ஆழமான ஆத்மார்த்தமான உறவுமுறை இருந்துகொண்டேயிருக்கும். 

2007-ம் ஆண்டு ஃபோர்ட் பெக் மக்களோடு சில காட்டுயிர் ஆய்வாளர்களும் தன்னார்வ நிறுவனங்களும் இணைந்து எல்லோஸ்டோனில் வாழும் மந்தைகளிலிருந்து சிலவற்றை இங்கு கொண்டுவரத் திட்டமிட்டனர். ஃபோர்ட் பெக் உட்படப் பல பகுதிகளில் எருமைகள் பொருளாதாரரீதியில் கால்நடைகளாக வளர்க்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. ஆனால் இது பொருளாதாரத்திற்காக இல்லை, காட்டெருமைகள் பாதுகாப்பிற்காக எடுக்கும் முயற்சி. மனிதர்களால் பழக்கப்படாத காட்டுயிரைப் பாதுகாக்க எடுக்கும் முயற்சி. அவற்றை இங்கு கொண்டுவரத் தேவையான அனுமதிகளை வாங்கவேண்டும். அது அவர்கள் நினைத்ததுபோல் அவ்வளவு எளிதாக இருக்கவில்லை. அவர்களுக்கு முன்னால் இன்னொரு பிரச்னையும் இருந்தது. இருபதாம் நூற்றாண்டைப் பொறுத்தவரை எல்லோஸ்டோன் மந்தைகள்தாம் இருப்பதிலேயே முழுமையான அமெரிக்கக் காட்டெருமை மரபணுக்களைக் கொண்டவையாக இருக்கின்றன. இருந்தாலும் அவற்றிடம் புருசெல்லோசிஸ் (Brucellosis) என்ற ஒருவகைத் தொற்று நோய் பரவிக்கொண்டிருந்தது. அவை வாழும் பகுதியைவிட்டு வெளியே சென்றால் கால்நடைகளிடமிருந்து மேலும் அதிகமாக இந்த புருசெல்லோசிஸ் பரவிவிடும் என்று அதிகாரிகள் சந்தேகப்பட்டார்கள். அதனால், அவை வாழும் வனப்பகுதி எல்லைக்கு வெளியேகூடப் போகாதவாறு பாதுகாத்து வந்தார்கள். ஃபோர்ட் பெக் தம் கனவுக்கு ஆறு ஆண்டுகள் இடைவெளி கொடுத்தது.

காட்டெருமைகள்

இடைப்பட்ட காலத்தில் அவர்கள் வேறொரு போராட்டத்தில் மிகத் தீவிரமாகச் செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தனர். மொண்டானாவில் கால்நடைகளுடன் கலந்துவிட்ட மரபணுக்களோடு ஒருசில காட்டெருமைகள் வாழ்ந்துகொண்டிருந்தன. அவை பழங்குடிகளுக்குப் பொருளாதாரரீதியில் பயனளித்துக் கொண்டிருந்தன. அதேசமயம் அந்த இனத்தைச் சேர்ந்த மந்தைகள் காடுகளிலும் வாழ்ந்தன. அவற்றை அழிப்பதற்குச் சாதகமான பல சட்டங்கள் மொண்டானா மாகாணச் சட்டங்களில் இடம்பெற்றிருந்தன. உதாரணமாக ஒரு காட்டெருமை தனியார் விவசாய நிலத்தில் காலெடுத்து வைத்தாலே நில உரிமையாளர் அதைச் சுட்டுக் கொல்லலாம். அந்த உடலை அப்புறப்படுத்த வேண்டியது அந்த மாவட்ட நிர்வாகத்தின் கடமை. இதுபோன்ற சுமார் பதினான்கு சட்டங்கள் அவற்றுக்கு எதிராக இருந்தன. அதை எதிர்த்துப் பூர்வகுடிகள் சட்டப்போராட்டம் நடத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். அவையனைத்தும் 2013-ம் ஆண்டு அதிகாரபூர்வமாக நீக்கப்பட்டன. பூர்வகுடிகளின் சட்டப்போராட்டம் வெற்றியடைந்தது.

இதே சமயத்தில் அந்தத் தொற்றுநோயிலிருந்து எல்லோஸ்டோன் காட்டெருமைகளைக் காப்பாற்றவும் முயற்சிகள் நடந்துகொண்டிருந்தன. சட்டப்போராட்டம் நடந்துகொண்டிருக்கும் சமயத்திலேயே 2012-ம் ஆண்டு எல்லோஸ்டோனிலிருந்து முதல் மந்தை ஃபோர்ட் பெக்கிற்கு வந்து சேர்ந்தது. அவை அங்கு கொண்டுவரப்பட்ட நாளே பெரிய திருவிழாவாகக் கொண்டாடப்பட்டது. அவை வந்துசேர்ந்த இரண்டே ஆண்டுகளில் அந்த நிலம் மீண்டும் புத்துணர்ச்சி பெறத் தொடங்கியது. அந்நிலத்தின் உண்மையான சூழலியல் அமைப்பை அவை மீட்டுருவாக்கம் செய்தன. பல ஆண்டுகளாக வருகை தராமலிருந்த புல்வெளிப் பறவைகள் மீண்டும் வரத் தொடங்கின. பூர்வகுடி மக்களின் ஆதி நிலங்கள் அதன் இயல்பைப் பெறத்தொடங்கின. அதன்பிறகு மேலும் சில மந்தைகளை எல்லோஸ்டோனிலிருந்து இங்கு கொண்டுவந்தார்கள். இப்போது ஃபோர்ட் பெக்கில் மட்டும் சுமார் ஐந்தாயிரம் ஹெக்டேர்கள் பரப்பளவில் சில ஆயிரங்களில் அவை வாழ்கின்றன.

காட்டெருமை மந்தைகள்

காட்டெருமைகள் பாதுகாப்பு என்பதைப் பற்றிய தெளிவு அந்த மாகாண அரசுகளிடம் தோன்றுவதற்குப் பத்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலான பூர்வகுடிகளின் உழைப்பு அங்கு தேவைப்பட்டது. அதன்பின்னர் நிலைமை மாறத் தொடங்கியது. 2014-ம் ஆண்டு ஐக்கிய அமெரிக்க மற்றும் கனடாவில் வாழும் பூர்வகுடி மக்கள் தங்களுக்குள் காட்டெருமை ஒப்பந்தம் (Buffalo Treaty) போட்டுக் கொண்டனர். அதன்மூலம் அவர்களின் எல்லைகளுக்குள் அவற்றின் மந்தைகள் சுதந்திரமாகச் சுற்றித் திரிய அவர்கள் இனி அனுமதிப்பார்கள்.

காட்டெருமையால் பேசமுடிந்தால் அந்தப் பூர்வகுடிகளிடம் அவை என்ன கேட்டிருக்கும்!

காட்டெருமை: நாங்கள் உங்கள் நிலங்களிலிருந்து காணாமல் போய் 150 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகிவிட்டது. இப்போது மட்டும் நாங்கள் திரும்பி வரவேண்டுமென்று நீங்கள் ஏன் நினைக்கிறீர்கள்?

ஃபோர்ட் பெக்

பூர்வகுடிகள்: எங்கள் மூதாதையர்கள் உங்களைப் பற்றிச் சொல்லி வைத்துச் சென்ற கதைகளைக் கேட்கிறோம், பாடல்களைப் பாடுகிறோம். ஆனால், நம் நிலங்களில் உங்களைப் பார்க்க முடிவதில்லை. கதைகளிலும் பாடல்களிலும் கேட்ட உங்களைப் பார்வையிலும் தரிசிக்க வேண்டாமா!

காட்டெருமை: கதைகளிலும் பாடல்களிலும் மட்டுமே இருந்துகொண்டு, நிஜவாழ்வில் நாங்களா உங்களைக் கைவிட்டுச் சென்றோம்!

பூர்வகுடிகள்: இல்லை, காட்டெருமைகள் எங்களை கைவிடவில்லை. நாங்கள்தாம் உங்களைக் கைவிட்டுவிட்டோம். இனி விடமாட்டோம்.


டிரெண்டிங் @ விகடன்