Published:Updated:

`யாரிடமும் கையேந்தாமல் கடைசிவரை உழைத்துக்கொண்டே இருப்பேன்!' - 90 வயதிலும் செருப்புத் தைக்கும் தொழிலாளி

`யாரிடமும் கையேந்தாமல் கடைசிவரை உழைத்துக்கொண்டே இருப்பேன்!' - 90 வயதிலும் செருப்புத் தைக்கும் தொழிலாளி
`யாரிடமும் கையேந்தாமல் கடைசிவரை உழைத்துக்கொண்டே இருப்பேன்!' - 90 வயதிலும் செருப்புத் தைக்கும் தொழிலாளி

`யாரிடமும் கையேந்தாமல் கடைசிவரை உழைத்துக்கொண்டே இருப்பேன்!' - 90 வயதிலும் செருப்புத் தைக்கும் தொழிலாளி

தள்ளாத வயதிலும் யாரிடமும் கையேந்தாமல் தன் சொந்த உழைப்பிலேயே வாழ்ந்து வருகிறார் 90 வயது முதியவர் கங்காதரன்.

திருவள்ளூர் மாவட்டம் பூண்டி அருகே உள்ளது பீமன் தோப்பு கிராமம். இந்தக் கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர் கங்காதரன். 90 வயதான இவர் கடந்த 75 ஆண்டுகளாக செருப்பு தைக்கும் தொழில் செய்து வருகிறார். திருவள்ளூர் ராஜாஜி சாலை கலைச்சங்கம் மைதானம் அருகில் சாலையின் ஓரத்தில் வெயிலையும் பொருட்படுத்தாமல் தன்னுடைய வேலையைச் செய்து வருகிறார் கங்காதரன். 

உழைப்பாளர் தினமான இன்று விடுமுறை எடுத்துக்கொள்ளாத கங்காதரன், காலையிலிருந்து ஒருவரும் தன்னிடம் செருப்பு தைக்க வரவில்லை என்ற வருத்தத்துடன் நம்மிடம் பேச ஆரம்பித்தார். ``நான் 15 வயதிலேயே செருப்பு தைக்க கற்றுக்கொண்டேன். என் அப்பா நாகன் என்னை படிக்க வைக்கவில்லை. என்னை பத்து வயது வரை மாடு மேய்க்க அனுப்பியிருந்தார். அதன்பிறகு எனது அப்பாவின் தொழிலான செருப்பு தைக்கும் தொழிலை நான் அவரிடம் கற்றுக்கொண்டேன். அதன்பிறகு நான் தனியாளாக செருப்புத் தைக்க ஆரம்பித்துவிட்டேன். 17 வயதில் திருமணம் ஆனது. ஒரு மகனும் ஒரு மகளும் உள்ளனர். எனது மூத்த மகள் ராணி. மகன் பெயர் முருகேசன். நான் தற்போது சாப்பாட்டுக்கு வழியில்லாமல் கஷ்டப்பட்டு தனியாளாக வசித்து வருகிறேன். என் மனைவி போலம்மாவைப் பிரிந்து வாழ்ந்து வருகிறேன்'' என்று சொன்ன கங்காதரன் கண்ணில் கண்ணீர் பெருக்கெடுத்தது.

சிறிது ஆசுவாசத்துக்குப் பின்னர் தொடர்ந்த அவர், ``அவள் உயிருடன்தான் இருக்கிறாள். ஆனால், என்னுடன் ஒன்றாக இல்லை. மகனுடன் வசித்து வருகிறாள். நான் மூன்று வேளையும் ஹோட்டலில்தான் சாப்பிட்டு உயிர் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறேன் என்று சொல்லும்போது அவரின் குரல் உடைகிறது. மகனோ மகளோ தன்னைப் பார்த்துக்கொள்ளவில்லை. ஒற்றை ஆளாக தான் மட்டும்  ஒரு வீட்டில் வசிப்பதாகக் கண்களை கசக்கியவாறு கலங்குகிறார் கங்காதரன்.

`தொழில் எப்படி இருக்கிறது?' என்று கேட்டதற்கு, `நாளொன்றுக்கு 50 ரூபாயில் இருந்து 70 ரூபாய் வரைக்கும் வருமானம் வருவதே பெரிய சிரமமாகத்தான் இருக்கிறது. ஒரு நாளைக்கு 70 ரூபாய் கிடைத்துவிட்டால், அது எனது மூன்று வேளைச் சாப்பாட்டிற்கும், பஸ் கட்டணத்திற்கும் சரியாகப் போய்விடுகிறது. அனல் பறக்கும் வெயிலில் குடையும் இல்லாமல் தண்ணீர் பாட்டிலும் இல்லாமல் தன்னிடம் யாராவது செருப்பு தைக்க வரமாட்டார்களா என்று பார்க்கிறார். அந்த சோகம் தோய்ந்த முகத்தில் வறுமையின் வலி தெரிகிறது.

அந்த வழியாகப் போகும் பொதுமக்களில் ஒரு சிலர் சில்லறை காசுகளையும் கொடுத்துவிட்டு போகிறார்கள். ஆனால், அவர் யாரிடத்திலும் கை நீட்டி காசு கேட்பதில்லை. அவரிடம் செருப்பு தைக்க வருபவர்களுக்கு மட்டும் தனது வேலையை ஒழுங்குபடுத்திக் கொடுத்துவிட்டு, அவர்கள் கொடுக்கும் பணத்தை மட்டும் வாங்கிக் கொள்கிறார். கறாராக கட்டணம் ஏதும் கேட்பதில்லை. பொதுமக்கள் கொடுக்கும் பணத்தை செருப்புத் தைக்க கட்டணமாகப் பெற்றுக்கொள்கிறார். முதியோர் உதவித்தொகையும், தான் அணிந்துகொள்ள ஒரு கண் கண்ணாடி கிடைத்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று கலங்கிய கண்களோடு பேசி முடித்தார் கங்காதரன்.

அடுத்த கட்டுரைக்கு