Published:Updated:

"அட்மிஷன் கொடுக்கத் தயங்கின பள்ளியில, வகுப்பில் முதல் மாணவியா வந்திருக்கேன்!" - ப்ளஸ்டூ விழிச்சவால் ஹலிமா

"அட்மிஷன் கொடுக்கத் தயங்கின பள்ளியில, வகுப்பில் முதல் மாணவியா வந்திருக்கேன்!" - ப்ளஸ்டூ விழிச்சவால் ஹலிமா
"அட்மிஷன் கொடுக்கத் தயங்கின பள்ளியில, வகுப்பில் முதல் மாணவியா வந்திருக்கேன்!" - ப்ளஸ்டூ விழிச்சவால் ஹலிமா

"இப்போ நல்ல மார்க் எடுத்திருப்பதுடன், என் வகுப்பில் முதலிடமும் பிடிச்சிருக்கேன். ஆசிரியர்கள், என்னை போட்டியா நினைச்ச சக மாணவிகள்னு எல்லோரும் பாராட்டுறாங்க, வாழ்த்துறாங்க. சந்தோஷமா இருக்கு. அடுத்ததா பி.ஏ வரலாறு படிக்கப்போறேன். ஐ.ஏ.எஸ் ஆகணும்ங்கிறதுதான் என் கனவு."

ஹலிமா சாதியாவுக்கு அப்போது 10 வயதிருக்கும். மிரட்டுநிலை அரசுப்பள்ளியில் ஐந்தாம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்தார். நன்றாகப் படிக்கும் மாணவி. ஆனால், திடீரென்று பார்வைக் குறைபாடு ஏற்பட்டு, புத்தகத்தில் உள்ள எழுத்துகள் தெரியாமல் போய்விட்டன. ஹலிமாவின் அப்பா அவரை உடனடியாகக் கண் மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றார். அப்போது, பார்வை நரம்பு செயலிழந்துவிட்டது, மீண்டும் கண்பார்வை கொண்டுவருவது கஷ்டம் என்று மருத்துவர்கள் சொல்லிவிட்டார்கள்.

"அட்மிஷன் கொடுக்கத் தயங்கின பள்ளியில, வகுப்பில் முதல் மாணவியா வந்திருக்கேன்!" - ப்ளஸ்டூ விழிச்சவால் ஹலிமா

அடுத்த சில நாள்களில், ஹலிமாவுக்கு இரண்டு கண்களும் முற்றிலும் தெரியாமல் போய்விட்டன. 'கண்ணு தெரியாம எப்படிப் படிக்க முடியும்' என்று கலங்கிய அவர் பெற்றோர், ஹலிமாவின் படிப்பை பாதியில் நிறுத்துவிட்டார்கள். இப்படித் திடீரென்று தன் வாழ்க்கையே திசைமாறி நிற்க, ஆனாலும் எப்படியாவது படிக்க வேண்டும் என்ற வைராக்கியம் மட்டும் ஹலிமாவைவிட்டு அகலவில்லை. சரியாகச் சாப்பிடாமலும் பெற்றோருடன் பேசாமலும் ஒரு மௌனப்போராட்டம் நடத்தியுள்ளார் படிப்புக்காக.

மனம் வேதனையடைந்த ஹலிமாவின் பெற்றோர், அவரை மீண்டும் பள்ளியில் சேர்த்தனர். அப்பா ஹலிமாவை தினமும் வீட்டிலிருந்து பள்ளியில் விடும், பள்ளியிலிருந்து வீட்டுக்கு அழைத்து வரும் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டார். அவர் நம்பிக்கைக்குத் துணையாக இருக்கிறார் அம்மா. படிக்க வேண்டும் என்ற விடாமுயற்சியைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்ட ஹலிமா, இன்று சாதனையாளர் ஆகியிருக்கிறார். ஆம்... பார்வையற்ற மாற்றுத்திறனாளியான ஹலிமா ப்ளஸ் டூ தேர்வில் 478 மதிப்பெண் எடுத்திருப்பதுடன், தன் வகுப்பில் முதலிடம் பிடித்துள்ளார். தான் படித்த புதுக்கோட்டை ராணியார் மேல்நிலைப்பள்ளிக்கும் பெருமை சேர்த்துள்ளார். ''ஐ.ஏ.எஸ் ஆகி சமூகத்துக்கு ஒளிகொடுப்பேன்'' என்று, வெற்றி தந்த மகிழ்வுக்கு இடையே ஹலிமா சொல்லியது, அழகு.

"அட்மிஷன் கொடுக்கத் தயங்கின பள்ளியில, வகுப்பில் முதல் மாணவியா வந்திருக்கேன்!" - ப்ளஸ்டூ விழிச்சவால் ஹலிமா

ஹலிமாவிடம் பேசினோம். "வறுமையான நிலையில் இருந்தாலும், எனக்குக் கண்பார்வை வருவதற்காக, அப்பா, அம்மா என்னைக் கூட்டுக்கிட்டு போகாத இடமே இல்லை. 10, 15 ஹாஸ்பிட்டல்வரை ஏறி இறங்கியிருப்போம். ஆனாலும் பயனில்லை. அதுக்காக நான் ஒடைஞ்சுபோயிடலை. காரணம், என் அப்பா, அம்மா ரெண்டு பேரும் என் மேல காட்டுற அக்கறையே அந்தக் குறையை என்னை உணரவிடுறதில்லை. அவங்களோடு இருக்கும்போதெல்லாம் எனக்குக் கண்ணு தெரியுற மாதிரிதான் உணர்வேன். 

ஐந்தாம் வகுப்பிலிருந்து பத்தாம் வகுப்புவரைக்கும் மிரட்டுநிலை அரசுப்பள்ளியில்தான் படித்தேன். அங்க நான் மட்டும்தான் பார்வைத்திறன் இல்லாத மாணவி. ஆனாலும், என்னை எதிலும் ஒதுக்காம, என்கூடப் படிச்ச தோழிகள் எல்லாம் எனக்கு நிறைய உதவி பண்ணுவாங்க. எல்லோரும் படிக்கிற புக்கைதான் நானும் படிக்கணும். ஆரம்பத்தில் ரொம்ப சிரமப்பட்டேன். அப்போதான், என்னைப்போல கண் பார்வையற்ற ஜெயபால் சார், நான் பிரெய்லி முறையில் படிக்கக் கத்துக்க என்னை அரிமளத்தில் சேர்த்துவிட்டாரு. அரிமளத்தில் பார்வையற்ற ஆசிரியர் ஒருவர் மூலமாக பிரெய்லி முறையில் படிக்கக் கத்துக்கிட்டேன். ஏழாம் வகுப்பிலிருந்து பிரெய்லி முறையில் பாட புத்தகங்களைப் படிக்க ஆரம்பித்தேன். பத்தாம் வகுப்பில் நல்லா படிச்சு 399/500 மதிப்பெண்கள் எடுத்தேன்.

"அட்மிஷன் கொடுக்கத் தயங்கின பள்ளியில, வகுப்பில் முதல் மாணவியா வந்திருக்கேன்!" - ப்ளஸ்டூ விழிச்சவால் ஹலிமா

பத்தாவது முடிச்சப்போ, எனக்கு அடுத்த சோதனை காத்திருந்துச்சு. பக்கத்திலேயே பள்ளி இருந்ததால, பத்தாவது வரை சிரமமில்லாமல் படிச்சுட்டேன். பதினொன்றாம் வகுப்புக்கு புதுக்கோட்டைக்குப் போய் படிக்கணும். 'கண்ணு தெரியாத பொண்ணு படிச்சு இப்போ என்ன கலெக்டராகப் போகுதா, பத்தாவது வரைக்கும் படிச்சது போதும் வீட்ல உட்காரவையுங்க'னு அம்மா, அப்பாக்கிட்ட உறவுக்காரங்க சொன்னாங்க. ஆனால், மேல படிக்கணும்னு நான் ரொம்ப உறுதியாயிருந்தேன். அப்பா, அம்மாவும் எனக்கு ஆதரவாயிருந்தாங்க. இருந்தும், ராணியார் அரசு மேல்நிலைப்பள்ளியில் மாற்றுத்திறனாளி என்பதைக் காரணம் காட்டி பதினொன்றாம் வகுப்பில் என்னைச் சேர்க்க மறுத்துட்டாங்க. அப்புறம் சி.இ.ஓ. கிட்ட போனோம். அவங்க சிபாரிசு செஞ்சதால பள்ளியில சேர்த்துக்கிட்டாங்க. சி.இ.ஓ வரை போனதாலோ என்னவோ, நான் கேட்ட வரலாறு குரூப்பை எனக்குக் கொடுக்கலை. காமர்ஸ் குரூப்தான் கொடுத்தாங்க. பத்தாம் வகுப்பில் இருந்ததுபோல ஒரு சகஜநிலை இந்தப் பள்ளியில் இல்லை என்பதை என்னால உணரமுடிஞ்சது. எப்போவாச்சும் சக மாணவிகள் உதவி செய்வாங்க. அக்கவுன்ட்ஸ் சார் கஸ்தூர் எனக்கு ரொம்பவே சப்போர்ட் பண்ணினாங்க. என்ன ஆனாலும் சரி, படிப்பு மட்டும்தான் நமக்கு லட்சியம்னு வைராக்கியத்தோடு படிச்சேன்.

"அட்மிஷன் கொடுக்கத் தயங்கின பள்ளியில, வகுப்பில் முதல் மாணவியா வந்திருக்கேன்!" - ப்ளஸ்டூ விழிச்சவால் ஹலிமா

இப்போ நல்ல மார்க் எடுத்திருப்பதுடன், என் வகுப்பில் முதலிடமும் பிடிச்சிருக்கேன். ஆசிரியர்கள், என்னை போட்டியா நினைச்ச சக மாணவிகள்னு எல்லோரும் பாராட்டுறாங்க, வாழ்த்துறாங்க. சந்தோஷமா இருக்கு. அடுத்ததா பி.ஏ வரலாறு படிக்கப்போறேன். ஐ.ஏ.எஸ் ஆகணும்ங்கிறதுதான் என் கனவு. அதுக்குத் தயாராகணும். அதுக்கான பயிற்சிக்குத்தான் உதவிகள் தேவைப்படுது. கிடைக்கும்னு நம்புறேன். 

என்னை ஸ்கூலுக்குக் கூட்டிட்டுப் போய் விட்டு, கூட்டிட்டு வர்றதுனாலேயே எங்கப்பாவால பல நாள் வேலைக்குப் போகமுடியாமல் போயிருக்கு. ஏழ்மையான நிலையிலும் என்னை இந்தளவுவரை கொண்டுவந்திருக்கிற எங்கப்பா அம்மாவுக்கும், எனக்கு சப்போர்ட்டிவ்வா இருந்த முகம் தெரியாத பல நல்ல உள்ளங்களுக்கும் நன்றி சொல்லக் கடமைப்பட்டிருக்கேன். நான் நிச்சயம் நல்லா வருவேன்!" 

Vikatan
அடுத்த கட்டுரைக்கு