கடவுளின் ஃபேஸ்புக் அக்கவுண்டும்.. காவியன் அடைந்த தெளிவும்! #MorningMotivation

Morning Motivation

இளஞ்சூரியன் வானை பொன் மஞ்சளாக்கிய தன் பயணத்தை தொடங்கியிருந்த அதிகாலை நேரம். கண்களை கசக்கியவாறு படுக்கையிலிருந்து எழுகிறீர்கள். கண்களை திறந்து பார்த்தால் உங்கள் முன் ஒரு மங்கலான உருவம் தெரிகிறது. நன்றாக விழித்துப் பார்க்கிறீர்கள் உங்கள் முன் வெள்ளை வேட்டி சட்டை அணிந்து கொண்டு ஒரு நபர் அமைதி கலந்த புன்னகையோடு உங்களையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். இதற்கு முன் அவரை நீங்கள் எங்குமே பார்த்தது இல்லை. வீட்டில் யாராவது இருக்கிறார்களா என்ற குழப்பத்தோடு சுற்றிலும் பார்க்கிறீர்கள். யாரும் வீட்டில் இருப்பதற்கான அறிகுறியே தெரியவில்லை. இந்த சூழலை நன்றாக யோசித்து பாருங்களேன். என்ன செய்வீர்கள்? பதறியடித்து எழுந்து, யாரையாவது கூப்பிடுவீர்கள்தானே!? 

அப்படி ஒரு தருணம் காவியனுக்கும் வாய்த்தது. ஐடி நிறுவனம் ஒன்றில் கடை நிலை ஊழியன். காலை 9  முதல் மாலை 5 வேலை நேரம்.  முந்தைய நாள் இரவு இரண்டு மணி வரை தன் தோழியிடம் அலைபேசியில் பேசி விட்டு 3 மணிக்கு தான் தூங்கியிருந்தான். அந்த பெண் அவனது காதலி. அந்தப் பேச்சில் முழுக்க முழுக்க அவனுடைய புலம்பல்கள் தான் நிறைத்திருந்தன என்பதை சொல்லித்தான் ஆக வேண்டும். புலம்பல்கள் என்றால் தன்னை சுற்றி இருப்பவர்களைப் பற்றியும், அலுவலகத்தில் எவ்வளவு உழைத்தாலும் அடுத்த படியில் கால் வைக்க முடியவில்லையே என்ற வருத்தத்தையும் அவன் காதலியிடம் சொல்லிப் புலம்பியிருந்தான். இந்தக் கவலை அவனது அன்றாட நிகழ்வுகளையும் பாதிக்கத் தொடங்கியிருந்தது. தோழியிடம் இரவு புலம்பித்தள்ளிவிட்டு எழுந்தவன் முன் தான் கடவுள் தோன்றியிருந்தார். பதறியடித்து எழுந்தவன் முன் அமைதியாக அவனைப் பார்த்து சிரித்துக்கொண்டிருந்தவர் தன்னை கடவுள் என்று தான் அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டார். அதனால், நாமும் அவரை கடவுள் என்றே வைத்துக் கொள்வோம்.

வீட்டில் வேறு யாரும் இல்லை, இவரை முன் பின் பார்த்ததும் இல்லை. வெள்ளை வேட்டி, சட்டை, முகத்தில் எந்த கவலையும் இல்லாத பிரகாசமான புன்னகை. கத்தி ஊரை கூட்டலாம் என்று பார்த்தால் யாரை கூப்பிடுவது என்று கூட தெரியவில்லை. அக்கம் பக்கத்து வீட்டில் இருப்பவர்களிடம் முகம் கொடுத்துக் கூட பேசியதில்லை. என்ன செய்வது என்ற குழப்பத்தில் திகைத்து படுக்கையிலேயே உட்கார்ந்திருந்தவனிடம் கடவுளே பேசத் துவங்கினார்.

"பயப்படாதே தம்பி, நான்தான் கடவுள்."

இவ்வளவு கனிவான வார்த்தைகளை அவன் கேட்டே பல நாட்கள் ஆகியிருந்தது. புதிய மனிதர் வேறு நிறுத்தாமல் சிரித்துக் கொண்டிருக்கிறார். இது எல்லாம் சேர்ந்து கோபத்தில் கத்தத் துவங்கினான்.

"என்னாது கடவுளா?  இங்கே எதுக்குங்க வந்திங்க? நீங்க தேடி வந்திருக்கிற ஆள் நானில்லை பக்கத்து வீட்டுல இருக்காங்க. அங்கே போங்க" 

"தம்பி, பொறுமையாக நான் சொல்வதைக் கேள். எந்த கவலைகளும் மனதில் இல்லாமல், இப்படி சிரிப்பவனை இதற்கு முன் எங்காவது பார்த்திருக்கிறாயா? இதற்கு மட்டும் பதில் சொல் நான் உடனே கிளம்பி விடுகிறேன்."

morning motivation

இந்த பதில் கொஞ்சம் அவனை யோசிக்க வைத்ததில் அமைதியானான் காவியன். ‘கடவுளோ, யாரோ கொஞ்சம் பேச்சுக் கொடுத்துதான் பார்ப்போம; ஃபேஸ்புக் ஸ்டேட்டஸுக்கு ஒரு மேட்டர் சிக்கியிருக்கு. ஏதாச்சும் தேறுதான்னு பார்ப்போம்’ என மனதில் நினைத்துக் கொண்டு பேசத் துவங்கினான்.    

"சரி உட்காருங்க கடவுள் சார். உங்களுக்கு என்ன வேணும்? எதுக்கு இங்க வந்தீங்க?"

பக்கத்தில் இருந்த நாற்காலியை இழுத்துப் போட்டு ஆசுவாசமாக உட்கார்ந்து கொண்டவர், 

"பெரிய விஷயம் ஒண்ணுமில்லை தம்பி. ஃபேஸ்புக்கில் எனக்கும் ஒரு அக்கவுண்ட் இருக்கிறது. அதில் மனிதர்கள் பதிவிடுகிற ஃபோட்டோக்களையும், ஸ்டேட்டஸ்களையும் படிப்பது தான் என் பொழுதுபோக்கு. அதில் யாருக்காவது பிரச்னை இருப்பது தெரியவந்தால் உடனே அவர்கள் முன் தோன்றி ஆறுதலாக நாலு வார்த்தை பேசுவேன். என்னுடைய ஃபாலோயர் லிஸ்ட்டில் நீயும் இருக்கிறாய். சமீப காலமாக உன்னுடைய ஸ்டேட்டஸ்கள் அனைத்தும் சோக மயமாகவே இருக்கிறது. என்னாச்சு உனக்கு? என்னிடம் சொன்னால் முடிந்ததை செய்ய பார்க்கிறேன்."

"சார், இதெல்லாம் நம்புற மாதிரியா இருக்கு. உடனே இடத்தைக் காலி பண்ணுங்க.. போலீசைக் கூப்பிடுவேன்." எனச் சொல்லி போனை எடுத்து போலீசுக்கு அழைக்க முயற்சித்த காவியனின் மொபைலில் காலிங் டூ கடவுள் எனக் காட்டியது. தன் 'ஆரஞ்ச்' மொபைலை எடுத்துக் காட்டி சிரித்தவர்.

"நீ யாருக்குக் கூப்பிட்டாலும், அது எனக்குத் தான் வரும். பயப்படாமல் உன் கவலைகளை என்னிடம் பகிர்ந்து கொள்." என சொன்னவரைப் பார்த்து வியர்த்து கொட்டியது காவியனுக்கு.

"உண்மையாவே நீங்க கடவுள் தானா?" பயம் கலந்த மரியாதையுடன் பேசத் துவங்கினான் காவியன்.

"ஆம், சொல் உனக்கு என்ன பிரச்சனை. உலகம் முழுவதும் ஒரே சோக ஸ்டேட்டஸாக எல்லோரும் போட்டுக் கொண்டிருந்தால் எனக்கு போரடிக்கும் அல்லவா? அதனால்தான் நானே களத்தில் இறங்கிவிட்டேன். என்னால் முடிந்ததை செய்யலாமென்று..."

அமைதியாக தன் பிரச்னைகளை சொல்லத் துவங்கினான் காவியன் "எனக்கு ஒரு பிரச்சனையும் இல்ல சார். நல்ல நண்பர்களையே அமைச்சுக்க முடியல. யாருகிட்டயும் முகம் கொடுத்து பேச தயக்கமா இருக்கு. இதுக்கெல்லம் என்ன காரணம்னே தெரியல. உங்கள மாதிரி எந்த கவலையும் இல்லாதவங்களை பாக்கறதே அதிசயமா இருக்கு. நம்பறதுக்கே பயமா இருக்கு. நான் உங்ககிட்ட வரமெல்லாம் கேட்கல. நீங்கதான் இதெல்லாம் சரியாகுறதுக்கு ஒரு யோசனை சொல்லுங்க, சரி பண்ணப் பாக்குறேன். அதையும் சுருக்கமா சொன்னீங்கன்னா இன்னும் நல்லது." எனச் சொல்லி முடித்து அவரை ஏறிட்டுப் பார்த்தான்.

அவர் முகத்தில் எந்த சலனமும் இல்லை. ‘பையன் ஃபேஸ்புக் மட்டுமில்லாம, ட்விட்டருக்கும் மேட்டர் தேத்தறான்.. அதான் சுருக்கமா கேக்கறான்’  என்று நினைத்துக் கொண்டார்.  

MorningMotivation

"நீ ஃபேஸ்புக்லதான் ஆக்டிவா இருக்க. நாம அந்த ரூட்லயே போவோம். நீ ஒரு ஸ்டேட்டஸ் போட்டதும் என்ன பண்ணுவ?”

“போட்டு அஞ்சு நிமிஷத்துல அதுக்கு லைக்ஸ் எவ்ளோ வந்திருக்குனு பார்ப்பேன்”

“அப்பறம்?”

“கமெண்ட்ஸ் என்ன வந்திருக்குனு பார்ப்பேன். நல்ல கமெண்ட்ஸை லைக் பண்ணுவேன். பிடிக்காதத டிலீட் பண்ணுவேன்”

“அப்பறம்?”

“என் ஸ்டேட்டஸை யாரும் ஷேர் பண்ணிருக்காங்களானு பார்ப்பேன்”

“உனக்கு ஆயிரத்துச் சொச்சம் ஃப்ரெண்ட்ஸ் இருக்காங்க. ஆனா இந்த 4 வருஷத்துல உன் ஒரு போஸ்டுக்கு கிடைச்ச அதிகபட்ச லைக்ஸே, 359. கரெக்டா?”

“கில்லியா இருக்கீங்களே.. ஆமா கடவுளே. வெள்ள நிவாரண டைம்ல..”

“அது எந்த  ஸ்டேட்டஸ்ங்கறத விடு. அப்ப பாக்கி ஆயிரம் பேரு டிஸ்லைக் பண்ணிருக்காங்களா?”

“அதுல டிஸ்லைக் பட்டனே இல்லையே? அப்டினு சொல்ல முடியாது. படிச்சுட்டு டக்னு போயிருக்கலாம். ஆனா அது 100க்கு மேல ஷேர் ஆச்சு. அதுல ஒண்ணு ரெண்டு பேஜ்ல ஆனது 10000 லைக்ஸ்லாம் வாங்கிச்சு” - உற்சாகமானான் காவியன்.

“அவ்ளதான் காவியா லைஃப். ஃபேஸ்புக்லயே டிஸ்லைக் பட்டன் இல்ல. வாழ்க்கைல எதுக்கு நமக்கு எத்தனை டிஸ்லைக்ஸ் வந்திருக்குனு யோசிச்சு யோசிச்சு மருகற? ஆயிரம் பேருக்கு மேல பார்க்கலன்றத விட, 300க்கு பேருக்கு மேல பார்த்து விரும்பியிருக்காங்கங்கறதுதானே சந்தோஷம் தருது. ஆஃபீஸ், பொதுவெளில ஏன் எல்லாரும் பாராட்டலனு யோசிக்காத. ஒருத்தராவது பாராட்னாங்களா, உன் வேலை பத்தி பேசினாங்களானு யோசி.

நல்ல விஷயங்கள், பாஸிடிவான விஷயங்களை மட்டும் ஷேர் பண்ணு. வெளில இல்ல. உனக்குள்ள. உன் மனசுக்குள்ள. அப்பறம் என்னென்ன மேஜிக் நடக்குதுன்னு பாரு”

காவியன் கொஞ்சம் முகம் பிரகாசமாகி, புன்னகைக்க ஆரம்பித்தான். கடவுளின் மொபைலில் ஒரு நோட்டிஃபிகேஷன் வந்தது.

“நம்ம ஃபாலோயர்தான். தேனம்மானு பேரு. ஏதோ புலம்பிருக்காங்க. அவங்க ட்விட்டர் ஆளு. இதே கதையை ரிட்வீட், லைக்ஸ், ட்வீட்னு உல்டா பண்ணிச் சொல்லணும். வர்ட்டா?” என்று புறப்பட்டார் கடவுள்.

 

- க. பாலாஜி       

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!