Published:Updated:

அரசுக் கல்லூரிகளை அழிக்கப்பார்க்கிறதா தமிழக அரசு?

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்

Use App
அரசுக் கல்லூரிகளை அழிக்கப்பார்க்கிறதா தமிழக அரசு?
அரசுக் கல்லூரிகளை அழிக்கப்பார்க்கிறதா தமிழக அரசு?

கட்டடமும் இல்லை... ஆசிரியர்களும் இல்லை...

பிரீமியம் ஸ்டோரி

யர்கல்வி என்றாலே, மருத்துவமும் பொறியியலும்தான் என்ற மனோபாவம் மெள்ள மெள்ள மாறி வருகிறது. 500-க்கும் மேற்பட்ட கல்லூரிகளிலிருந்து ஒவ்வோர் ஆண்டும் வெளிவரும் லட்சக்கணக்கான பொறியாளர்கள், வேலை கிடைக்காமல் அலைந்து கொண்டிருக் கிறார்கள். அதன் காரணமாக, கடந்த சில வருடங்களாகவே மாணவர்களின் கவனம் கலை, அறிவியல் கல்லூரிகளின் பக்கம் திரும்பியிருக்கிறது. நீட் தேர்வு போன்ற காரணங்களால் இந்த ஆண்டு கலை, அறிவியல் கல்லூரிகளில் சேரும் மாணவர் களின் எண்ணிக்கை மேலும் அதிகரிக்கலாம் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இதைக் குறிவைத்து, புதிது புதிதாக தனியார் கலை, அறிவியல் கல்லூரிகள் முளைத்து வருகின்றன. ஆனால், அடித்தட்டு மற்றும் நடுத்தரக் குடும்ப மாணவர் களுக்குப் பெரும் நம்பிக்கையாக இருக்க வேண்டிய அரசுக் கலை, அறிவியல் கல்லூரிகளில் நிலவும் அவலங்கள் மிகுந்த அதிர்ச்சியை அளிக்கின்றன.

அரசுக் கல்லூரிகளை அழிக்கப்பார்க்கிறதா தமிழக அரசு?

தமிழகத்தில் உள்ள அரசுக் கலை, அறிவியல் கல்லூரிகளில் பணியிடங்கள் காலியாக இருப்பது குறித்தும், அங்குள்ள உள்கட்டமைப்பு வசதிகள் குறித்தும் தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின் கீழ், கல்லூரிக் கல்வி இயக்ககத்தின் பொதுத்தகவல் அலுவலரிடம் தகவல் கேட்டிருந்தோம். மொத்தமுள்ள 82 கல்லூரிகளில், 34 கல்லூரிகள் பற்றிய தகவல்கள் நமக்குக் கிடைத்தன. கல்லூரி முதல்வர்களால் அனுப்பப்பட்டுள்ள அந்தத் தகவல்கள் வேதனை தருகின்றன. பல கல்லூரிகள், ஆசிரியர் பற்றாக்குறையால் திணறுகின்றன.  ஒன்பது கல்லூரிகளில் முதல்வர்கள் இல்லை. பெரும்பாலான கல்லூரிகள், சொற்ப சம்பளத்தில் ஒப்பந்த அடிப்படையில் பணியாற்றும் கௌரவ விரிவுரையாளர்களை நம்பியே  இயங்குகின்றன.  ஆய்வக உதவியாளர்கள், கண்காணிப்பாளர்கள், கம்ப்யூட்டர் ஆபரேட்டர்கள் என அடிப்படை ஊழியர்கள் இல்லாமல் பல கல்லூரிகள் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. பள்ளி வளாகங்களில் சில கல்லூரிகள் இயங்குகின்றன. சில கல்லூரிகள், அரசு அலுவலகங்களில் இயங்கி வருகின்றன.

அரசுக் கல்லூரிகளை அழிக்கப்பார்க்கிறதா தமிழக அரசு?

தமிழகத்தில் 82 அரசுக் கலைக்கல்லூரிகள் தவிர, 37 பல்கலைக்கழக உறுப்புக் கல்லூரிகள், 140 அரசு உதவிபெறும் கலை அறிவியல் கல்லூரிகள், 467 சுயநிதிக் கல்லூரிகள் செயல்படுகின்றன. இவைதவிர, நிகர்நிலைப் பல்கலைக்கழகங்களும் கலை அறிவியல் படிப்புகளை வழங்குகின்றன. வசதியானவர்கள், தனியார் கல்லூரிகளையும், நிகர்நிலைப் பல்கலைக்கழகங்களையும் நாடிச் சென்றுவிட, ஒடுக்கப்பட்ட, ஏழை, நடுத்தரக் குடும்பத்து மாணவர்கள், குறிப்பாக கிராமப்புற மாணவர்கள் அரசுக் கல்லூரிகளிலேயே  சேர்கின்றனர். அரசுப்பணியாளர் தேர்வாணையங்கள், பெரும்பாலான பணிகளுக்கு பட்டப்படிப்பையே கல்வித்தகுதியாக வைத்திருப்பதால், அரசுப் பணியை இலக்காகக் கொண்ட மாணவர்களும் கலை அறிவியல் கல்லூரிகளையே தேர்வு செய்கிறார்கள். கல்வி, தங்கள் வாழ்க்கையை மாற்றும் என்ற நம்பிக்கையோடு அரசுக் கல்லூரிகளுக்கு வரும் மாணவர்கள், மிகுந்த ஏமாற்றத்துக்கு உள்ளாகிறார்கள்.

அரசுக் கலை அறிவியல் கல்லூரிகளை, சென்னை, வேலூர், தர்மபுரி, திருச்சி, கோவை, தஞ்சாவூர், மதுரை, திருநெல்வேலி என எட்டு மண்டலங்களாகப் பிரித்து தமிழக உயர்கல்வித் துறை நிர்வகிக்கிறது. ஒவ்வொரு மண்டலத்துக்கும் ஓர் இணை இயக்குநர் பொறுப்பில் இருக்கிறார். மாநில அரசும், பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவும் கல்லூரிகளுக்கு நிதி ஒதுக்கீடு செய்கின்றன.

அரசுக் கல்லூரிகளை அழிக்கப்பார்க்கிறதா தமிழக அரசு?

இந்தக் கல்லூரிகளுக்கான ஆசிரியர்கள் (உதவிப் பேராசிரியர்கள்), ஆசிரியர் தேர்வு வாரியம் (டி.ஆர்.பி) மூலம் நியமிக்கப்படுகிறார்கள். நெட் அல்லது ஸ்லெட் (NET/SLET) தேர்வில் தேர்ச்சி பெற்றிருக்க வேண்டும். அல்லது பிஹெச்.டி முடித்திருக்க வேண்டும். ஆசிரியராகப் பணியாற்றிய அனுபவம் மற்றும் நேர்முகத்தேர்வு அடிப்படையில் தேர்வு நடைபெறும். ஒவ்வோர் ஆண்டும் நூற்றுக்கணக்கானவர்கள் பணி ஓய்வு பெற்றுச் செல்லும் நிலையில், 2013-க்குப் பிறகு கல்லூரிகளில் ஆசிரியர் பணியிடங்கள் நிரப்பப்படவே இல்லை. அவ்வப்போது, சட்டசபையில் அறிவிப்பதோடு சரி... பெரும்பாலான கல்லூரிகள் கௌரவ விரிவுரையாளர்களின் தயவில்தான் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன.

ராமநாதபுரம் அரசு மகளிர் கல்லூரியில் 48 ஆசிரியர்கள் இருக்க வேண்டும். ஆனால், இருப்பதோ 15

அரசுக் கல்லூரிகளை அழிக்கப்பார்க்கிறதா தமிழக அரசு?

ஆசிரியர்கள்தான்; 33 இடங்கள் காலி. 126 ஆசிரியர்கள் இருக்க வேண்டிய கிருஷ்ணகிரி ஆண்கள் கலைக்கல்லூரியில், 43 இடங்கள் காலியாக உள்ளன. பாரம்பர்யமிக்க காரைக்குடி அரசு அழகப்பா கலைக்கல்லூரியில் 136 ஆசிரியர்கள் இருக்க வேண்டும். அங்கு, 44 இடங்கள் காலியாக உள்ளன. முன்னாள் முதல்வர் ஜெயலலிதா போட்டியிட்ட தொகுதிகளில் ஒன்றான பர்கூர் அரசுக் கலைக்கல்லூரியில் 67 ஆசிரியர்கள் இருக்க வேண்டிய நிலையில், 49 இடங்கள் காலியாக உள்ளன. 721 மாணவர்கள் படிக்கிற நிலக்கோட்டை அரசு மகளிர் கல்லூரிக்கு ஒதுக்கப்பட்ட ஆசிரியர் பணியிடங்கள் 63. அங்கு, 29 இடங்கள் காலி. இவையெல்லாம் ஒரு சோறு பதம். 95 சதவிகிதக் கல்லூரிகளில் இதுதான் நிலை.

“15 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, 17 முதல் 23 வயதுக்கு உட்பட்ட இளைஞர்களில் உயர்கல்விக்கு வரும்

அரசுக் கல்லூரிகளை அழிக்கப்பார்க்கிறதா தமிழக அரசு?

இளைஞர்களின் சராசரி, 15 முதல் 17 சதவிகிதமாக இருந்தது. அப்போது உருவாக்கப்பட்ட உள்கட்டமைப்பு வசதிகள், ஆசிரியர் நியமனங்களோடுதான் இன்று வரை பல அரசுக் கலை அறிவியல் கல்லூரிகள் இயங்குகின்றன. இப்போது, உயர்கல்விக்கு வருவோர் 30 சதவிகிதம் என்று அரசுப் புள்ளிவிவரங்களே தெரிவிக்கின்றன. ஒவ்வொரு மாவட்டத்துக்கும் ஒரு பல்கலைக்கழகம், ஒரு தொகுதிக்கு ஒரு கல்லூரி இருந்தால்தான் இந்த எண்ணிக்கையை ஈடுசெய்ய முடியும். புதிய கல்லுரிகளை உருவாக்குவதோடு, ஏற்கெனவே இருக்கும் கல்லூரிகளிலும் பேராசிரியர்கள் எண்ணிக்கையை அதிகரிக்க வேண்டும். ஆனால், இருக்கும் பணியிடங்களையே தமிழக அரசு நிரப்புவதில்லை என்பது பெரிய சோகம்...” என்கிறார் தமிழ்நாடு கல்லூரி ஆசிரியர் சங்கங்களின் கூட்டமைப்பின் அமைப்பாளர் சுப்பாராஜு.

“கடந்த சில வருடங்களில் கலை அறிவியல் படிப்புகளுக்கு வரவேற்பு அதிகமாகியிருக்கிறது. இருக்கும் இடங்களைவிட நான்கு மடங்கு அதிக விண்ணப்பங்கள் வருகின்றன. அதற்குத் தகுந்த மாதிரி கல்லூரிகளின் உள்கட்டமைப்பு வசதிகளை மேம்படுத்தி, தகுதிவாய்ந்த ஆசிரியர்களை நியமனம் செய்ய வேண்டிய அரசு, எந்த வசதியையும் செய்யாமல் மாணவர்களின் எண்ணிக்கையை மட்டும் அதிகப்படுத்தச் சொல்கிறது. வளர்ந்த நாடுகளில், உயர்கல்வியில் 30 மாணவர்களுக்கு ஓர் ஆசிரியர் என்ற விகிதம் கடைபிடிக்கப்படுகிறது. இங்கே ஒரு வகுப்பில் 80 பேரைச் சேர்க்க வேண்டும் என்று வாய்மொழி உத்தரவு போடுகிறார்கள். சந்தை போல வகுப்பறைகள் நடக்கின்றன. அரசுக் கல்லூரிகளில் படிக்கும் 70 முதல் 80 சதவிகித மாணவர்கள்  எஸ்.சி., எஸ்.டி., எம்.பி.சி., பி.சி பிரிவுகளைச் சேர்ந்தவர்கள். கல்வியை வைத்து மட்டுமே இவர்களால் வாழ்க்கையில் முன்னேற முடியும். எனவே, இவர்களுக்கு வாய்ப்புகளை உருவாக்கித் தரவேண்டும்” என்கிறார் சுப்பாராஜு.

தமிழகத்தில் உள்ள 95 சதவிகித அரசுக் கல்லூரிகளில் நூலகர்கள் இல்லை. 90 சதவிகிதக் கல்லூரிகளில் உடற்கல்வி இயக்குநர்கள் இல்லை. பல கல்லூரிகளில் மைதானங்களே இல்லை. 2000-மாவது ஆண்டுக்குப் பிறகு இந்தப் பணியிடங்கள் நிரப்பப்படவே இல்லை. “ஆசிரியர்கள் மட்டுமல்ல... பல கல்லூரிகளில் அடிப்படை ஊழியர்களே இல்லை. ஆய்வக உதவியாளர் முதல் துப்புரவு ஊழியர் வரை பற்றாக்குறைதான். பல ஆண்டுகளாக ஆசிரியர் அல்லாத பணியிடங்கள் நிரப்பப்படவே இல்லை. ஒரு பிரிவில் இளநிலைப் படிப்போ, முதுநிலையோ தொடங்கினால் குறைந்தபட்சம் நான்கு ஆசிரியர்கள் நியமிக்கப்பட வேண்டும். ஆனால் ஒருவர் அல்லது இருவரை நியமித்து விட்டு முடித்துக்கொள்வார்கள். பல்கலைக்கழக மானியக்குழு விதிமுறைப்படி, ஓர் ஆசிரியர் வாரத்துக்கு 16 மணி நேரம் பாடம் நடத்த வேண்டும். போதிய ஆசிரியர்கள் இல்லாததால், இருக்கும் ஆசிரியர்கள் இரண்டு பங்கு வேலை செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. மாணவர் எண்ணிக்கைக்கு ஏற்ப ஆசிரியர்களை நியமிக்காமல் கல்லூரிகளில் ஷிப்ட் முறையைக் கொண்டு வந்தார்கள். இரண்டாவது ஷிப்ட் முழுவதும் கௌரவ விரிவுரையாளர்களை வைத்து நடத்துகிறார்கள். பெரும்பாலான கௌரவ விரிவுரையாளர்கள் வகுப்பெடுக்கும் அளவுக்குத் தகுதியோடு இருப்பதில்லை. அதனால், மாணவர்களின் எதிர்காலம் பாதிக்கப்படுகிறது.

அரசுக் கல்லூரிகளை அழிக்கப்பார்க்கிறதா தமிழக அரசு?

பெரும்பாலான கல்லூரிகளில் தேவைக்கேற்ப வகுப்பறைகள் இல்லை. நான் பணியாற்றும் கரூர் அரசுக் கல்லூரியில்கூட மைக் வைத்து பாடம் நடத்த வேண்டிய நிலை. அவ்வளவு மாணவர்கள். வசதியாக அமரக்கூட வாய்ப்பில்லாத நிலையில்தான் அரசுக் கலை அறிவியல் கல்லூரிகள் உள்ளன. பல கல்லூரிகளில் மாணவர்களை தரையில் அமரச் செய்தே வகுப்பெடுக்கிறார்கள். பள்ளிகளைப் போல கல்லூரிகளை நடத்த வேண்டியிருக்கிறது” என்று வருந்துகிறார் தமிழ்நாடு அரசுக் கல்லூரி ஆசிரியர் கழகத்தின் தலைவர் என்.கே.கந்தசாமி.

பிரமாண்டமான கட்டடங்கள், ஆய்வகங்கள், விளையாட்டு மைதானங்களைக் காட்டியே தனியார் கல்லூரிகள் மாணவர்களை ஈர்க்கின்றன. புதிது புதிதான பாடத்திட்டங்கள், தொழில் நுட்பங்கள் எல்லாம் தனியார் கல்லூரிகளுக்குச் சாத்தியமாகின்றன. ஆனால் பெரும்பாலான அரசுக் கல்லூரிகள் அரதப்பழசான அடிப்படை படிப்புகளை மட்டுமே வைத்துக்கொண்டிருக் கின்றன. கம்ப்யூட்டரே வாழ்க்கையின் ஆதாரமாகி விட்ட இந்தக் காலத்திலும், சில கல்லூரிகளில் கம்ப்யூட்டர் சயின்ஸ் படிப்புகூட கிடையாது. ‘இருக்கும் படிப்புகளுக்காவது போதிய ஆய்வக வசதிகள் இருக்கின்றனவா’ என்றால் அதிலும் அதிர்ச்சி. பல கல்லூரிகளில் ஆய்வக வசதியோ, அதற்கென தனி அலுவலர்களோ இல்லை.

“2010-ம் ஆண்டில் 1,000 ஆசிரியர்கள், 2013-ல் 1,000 ஆசிரியர்கள் நியமிக்கப்பட்டார்கள். அதன்பிறகு இன்றுவரை ஆசிரியர்கள் நியமனம் நடக்கவே இல்லை. சுமார் 3,000 பணியிடங்கள் இப்போது காலி. காலியிடப் பட்டியல் தயாரித்த பிறகும் ஆசிரியர் நியமனம் நடக்காததற்கு ஒரு காரணம் இருக்கிறது. பல்கலைக்கழக மானியக்குழு 2009-ல் ஆசிரியர் நியமன விதிமுறைகளில் சில திருத்தங்களைக் கொண்டுவந்தது. ‘2009-க்கு முன்பு பிஹெச்.டி பட்டம் பெற்றவர்கள், நெட், ஸ்லெட் தேர்வு எழுதாமல் கல்லூரிகளில் ஆசிரியராக முடியாது’ என்பது முக்கியத் திருத்தம். 2009-க்குப் பிறகு பிஹெச்.டி முடித்தவர்கள், 11 நிபந்தனைகளின் அடிப்படையில் மேற்கண்ட தேர்வுகளை எழுதாமலேயே ஆசிரியராக முடியும். ஆனால், இந்த விதிமுறையை கருத்தில் கொள்ளாமல், மனம்போன போக்கில் 2010-ல் 1,000 ஆசிரியர்களையும், 2013-ல் 1,000 ஆசிரியர்களையும் நியமித்து விட்டார்கள். இதை எதிர்த்து நெட், ஸ்லெட் தேர்வு எழுதி தேர்ச்சி பெற்று பணிக்காகக் காத்திருக்கும் நான் உள்பட பலரும் நீதிமன்றத்துக்குச் சென்றோம். அதில், அரசின் தவற்றை நீதிபதிகள் சுட்டிக் காட்டியிருக்கிறார்கள். இந்தச் சூழலில், இனிவரும் காலங்களில் புதிய விதி முறைப்படி ஆசிரியர்களைத் தேர்வு செய்தால், இதற்கு முன்பு செய்யப்பட்ட நியமனங்கள் கேள்விக்குள்ளாகிவிடும். பழைய மாதிரியும் தேர்வு செய்யமுடியாது. இந்தச் சிக்கலில்தான் இப்போது கல்லூரிக் கல்வி இயக்ககம் எதுவும் செய்யாமல் இருக்கிறது. இதனால் பெரிதும் பாதிக்கப்படுவது மாணவர்கள்தான்” என்கிறார் ஏ.ஆர்.நாகராஜன். நெட், ஸ்லெட் அசோசியேஷனின் செயலாளர் இவர்.

ஆசிரியர் நியமனத்தில் உள்ள சிக்கலையும் சுட்டிக்காட்டுகிறார் நாகராஜன். “ஆசிரியர் நியமனத்தில்

அரசுக் கல்லூரிகளை அழிக்கப்பார்க்கிறதா தமிழக அரசு?

வெளிப்படைத்தன்மை இருக்க வேண்டும் என்று  பல்கலைக்கழக மானியக்குழு வலியுறுத்துகிறது. ஆனால், தமிழகத்தில் இப்படி இருப்பதில்லை. ‘10-ம் வகுப்பு முதல் முதுகலை வரையிலான படிப்புக்கு 40 மதிப்பெண்கள், பாடம் சார்ந்த அறிவுக்கு 40 மதிப்பெண்கள், நேர்முகத்தேர்வுக்கு 20 மதிப்பெண்கள் என்ற அடிப்படையில்தான் ஆசிரியர்களைத் தேர்வு செய்ய வேண்டும்’ என்கிறது அந்தக் குழு. ஆனால், தமிழகத்தில் அது கடைபிடிக்கப் படுவதில்லை. பிஹெச்.டிக்கு ஒன்பது மதிப்பெண்கள், ஏழரை ஆண்டுகால அனுபவத்துக்கு ஆண்டுக்கு இரண்டு வீதம் 15 மதிப்பெண்கள், நேர்முகத்தேர்வுக்கு 10 மதிப்பெண்கள் என 34 மதிப்பெண்கள் அடிப்படையில் ஆசிரியர்களைத் தேர்வு செய்கிறார்கள். பிஹெச்.டி இல்லாமல் நெட், ஸ்லெட் இருந்தால் ஐந்து மதிப்பெண்கள் தருகிறார்கள். இந்த முறையே தவறு” என்கிறார் அவர்.

அரசுக் கல்லூரிகளில் பணிபுரியும் கௌரவ விரிவுரையாளர்களின் நிலை மிகவும் பரிதாபமாக இருக்கிறது. வெறும் 15 ஆயிரம் ரூபாய் சம்பளம். அதுவும் 10 மாதங்களுக்குத்தான். தகவல் உரிமைச் சட்ட அடிப்படையில் நமக்குக் கிடைத்த தகவல்படி, 2015-16-ம் கல்வியாண்டில் 1,683 கௌரவ விரிவுரை யாளர்களும், 2016-17-ம் கல்வியாண்டில் 2,014 விரிவுரையாளர்களும் பணி அமர்த்தப்பட்டுள்ளார்கள். 2015 வரை இவர்களுக்கான மாதச் சம்பளம் 10 ஆயிரம் ரூபாய். 2016-ம் ஆண்டில்தான் 15 ஆயிரம் ரூபாயாக உயர்த்தியுள்ளனர். ‘என்றாவது ஒருநாள் கல்லூரியில் நிரந்தர ஆசிரியராகி விடலாம்’ என்ற கனவோடு பணியாற்றும் இவர்களின் மனக்குமுறலைக் கேட்பார் இல்லை. போதாக்குறைக்கு, அண்ணாமலை பல்கலைக் கழகத்தை ஏற்றுக்கொண்ட அரசு, அங்கு பணியாற்றிய 369 ஆசிரியர்களை அரசுக் கல்லூரிகளில் நியமித்து இவர்களின் வயிற்றெரிச்சலைக் கொட்டிக்கொண்டிருக்கிறது. தங்களுக்கான வாய்ப்பு பறிபோய்விட்டதாக குமுறுகிறார்கள் இவர்கள்.

“பொதுவா, ஏழரை வருஷம் வேலை செஞ்ச அனுபவம் இருந்தா, அரசுக் கல்லூரி நியமனங்கள்ல முக்கியத்துவம் கொடுப்போம்னு சொல்றாங்க. ஆனா, 15 வருஷமா கௌரவ விரிவுரையாளர் களாகவே இருக்கவங்க நிறைய பேர். நான் 14 வருஷமா கௌரவ விரிவுரையாளராகத்தான் இருக்கேன். சமவேலைக்கு சம ஊதியம்னு பல்கலைக்கழக மானியக் குழு சொல்லுது. ஆனா, நிரந்தர ஆசிரியர்கள் வாங்குற சம்பளத்துல 20 சதவிகிதம்கூட எங்களுக்குச் சம்பளமா கிடைக்கிறதில்லை. பெரிய கனவுகளோட படிப்பை முடிச்சுட்டு வந்தோம். இனிமே எங்களுக்கெல்லாம் நிரந்தர வேலை கிடைக் கும்ங்கிற நம்பிக்கையே போயிடுச்சு” என்று வருத்தமாகப் பேசுகிறார், கௌரவ விரிவுரையாளர் சங்க மாநில ஒருங்கிணைப் பாளர்களில் ஒருவரான தங்க முனியாண்டி.

அரசுக் கல்லூரிகளின் இந்த அவல நிலையை உயர்கல்வித் துறை அமைச்சர் கே.பி.அன்பழ கனின் கவனத்துக்குக் கொண்டு சென்றோம். “காலியாக உள்ள ஆசிரியர் பணியிடங் களை நிரப்புவதற்கான ஏற்பாடுகள் நடந்து வருகின்றன. ஆசிரியர்கள் குறைவாக உள்ள கல்லூரிகளுக்கு டெபுடேஷனில் ஆசிரியர்கள் அனுப்பப்படுகிறார்கள். அதுதவிர, தகுதிவாய்ந்த கௌரவ விரிவுரையாளர்களை நியமித்து, மாணவர்களுக்குப் பாதிப்பு நேராத வகையில் கல்லூரிகள் செயல்படுகின்றன. அண்ணாமலை பல்கலைக்கழகத்தில் தேவைக்கு மேலாக உள்ள ஆசிரியர்களை அரசுக் கல்லூரிகளுக்கு நியமித்திருக்கி றோம். இப்போது எந்தப் பாதிப்பும் இல்லை. எந்தச் சூழலிலும் மாணவர்களின் நலனை விட்டுத் தரமாட்டோம்” என்ற அமைச்சரிடம், அவரது ஊரான காரிமங்கலத்தில் உள்ள அரசுக் கல்லூரியில் 17 பேர் பணியாற்ற வேண்டிய நிலையில் வெறும் மூன்று நிரந்தர ஆசிரியர்களே பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கும் விவரத்தைத் தெரிவித்தோம். “உடனடியாக இதுபற்றி ஆய்வு செய்து நடவடிக்கை எடுக்கிறேன்” என்று முடித்துக்கொண்டார் அவர்.

கல்லூரிகளை விடுங்கள்... பல்கலைக் கழகங்களின் நிலையே இப்படித்தான் இருக்கிறது. 575 கல்லூரிகளை நிர்வகிக்கும் அண்ணா பல்கலைக்கழகத்துக்குத் துணைவேந்தரே இல்லை. பாரம்பர்யமிக்க சென்னைப் பல்கலைக்கழகம், மதுரை காமராஜர் பல்கலைக்கழகம், நாகை மீன்வளப் பல்கலைக்கழகம் போன்றவை துணை வேந்தர்கள் இல்லாமல்தான் இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. மதுரை காமராஜர் பல்கலைக்கழகத்தில் பதிவாளரும், தேர்வுக் கண்காணிப்பாளரும்கூட இல்லை. அரசுப் பள்ளிகளை கண்டுகொள்ளாமல் விட்டு, தனியார் பள்ளிகளின் ஆதிக்கத்தை வளர்த்தது போல, அரசுக் கல்லூரிகளைக் கண்டுகொள்ளாமல் விட்டு, தனியார் கல்லூரிகளை ஊக்குவிக்கிறதா அரசு? நாற்காலிச் சண்டைகளிலும், பதவிப் போட்டிகளிலும் கவனம் காட்டுகிற அமைச்சர்கள், அதில் ஒரு துளியையாவது அரசுக் கல்லூரிகளின் மேம்பாட்டில் காட்ட வேண்டும். இளைஞர்களின் எதிர்காலத்துடன் விளையாடக்கூடாது.

- வெ.நீலகண்டன்

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism
அடுத்த கட்டுரைக்கு