Published:Updated:

ஒரு தசாப்த காலமாகத் தொடரும் முள்ளிவாய்க்கால் குரூரங்கள்

ஒரு தசாப்த காலமாகத் தொடரும் முள்ளிவாய்க்கால் குரூரங்கள்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
ஒரு தசாப்த காலமாகத் தொடரும் முள்ளிவாய்க்கால் குரூரங்கள்

எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

ஒரு தசாப்த காலமாகத் தொடரும் முள்ளிவாய்க்கால் குரூரங்கள்

எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

Published:Updated:
ஒரு தசாப்த காலமாகத் தொடரும் முள்ளிவாய்க்கால் குரூரங்கள்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
ஒரு தசாப்த காலமாகத் தொடரும் முள்ளிவாய்க்கால் குரூரங்கள்

ந்த தசாப்தத்தில் ஒவ்வொரு வருடத்தின் மே மாதத்திலும் இலங்கையில் சர்ச்சைக்குள்ளாவதும், சர்வதேசம் முழுவதும் பேசப்படுவதுமான ஒரு பூமி உண்டெனில், அது முள்ளிவாய்க்கால்தான். 2009-ம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் தொடங்கி, மே மாதம் 18-ம் திகதி வரைக்கும் மனிதாபிமான நடவடிக்கை எனும் பெயரில் கூட்டுப்படுகொலை செய்யப்பட்ட அப்பாவிப் பொதுமக்களின் குருதி சிந்திய நிலம் முள்ளிவாய்க்கால்.

ஒரு தசாப்த காலமாகத் தொடரும் முள்ளிவாய்க்கால் குரூரங்கள்

முள்ளிவாய்க்கால் மனிதப் புதைகுழிகள் இன்றும்கூட முற்கம்பி வேலிகளுக்குள் அரச பாதுகாப்புப் படையினரின் காவலின் கீழ் இருப்பதைக் காண, நந்திக்கடல் களப்பைத் தாண்டி புதுக்குடியிருப்பை நோக்கிப் பயணித்தால் போதுமானது. இப்போதும் தமிழர்களின் நூற்றுக்கணக்கான ஏக்கர் காணிகளை அரசாங்கம் கையகப்படுத்திக் கொண்டிருப்பது, அரச தீவிரவாதத்தின் இன்னும் முற்று பெறா சர்வாதிகாரத்தின் பெயரிலேயே அன்றி நல்லாட்சிக்காக அல்ல.

முள்ளிவாய்க்கால் கூட்டுப் படுகொலையின் சாட்சிகளான சடலங்களின் சிதிலங்களையும்கூட புல்டோஸர்களைக் கொண்டு அழித்துவிட்டது ராணுவம். மக்கள் இருந்தார்கள் என்பதற்கு அடையாளமாக அந்நிலங்களில் கைக்குழந்தைகளின் நைந்த ஆடைகள், சிறிய பாதணிகள், தாய்மார்களின் கந்தல் சேலைத்துண்டுகள், பீங்கான் தட்டுகள், கோப்பைகள் போன்றவை ஆங்காங்கே புதையுண்டுகிடக்கின்றன.

முள்ளிவாய்க்காலில் கூட்டுப்படுகொலை செய்யப்பட்ட உயிர்களை நினைவுகூர ஒவ்வொரு மே மாதத்திலும் தமிழ் மக்கள் முனையும்போதெல்லாம், அரசாங்கத்தின் அதிகாரக் கரங்கள் அதைத் தடுத்திடக் காத்திருக்கின்றன. மகிந்த ராஜபக்‌சவின் சர்வாதிகார ஆட்சியின்போது ஆரம்பிக்கப்பட்ட இந்த வன்முறை இன்றுவரைக்கும் தீர்ந்தபாடில்லை.

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

ஒரு தசாப்த காலமாகத் தொடரும் முள்ளிவாய்க்கால் குரூரங்கள்

2012-ம் ஆண்டு, மே மாதம் 17-ம் திகதி, பளை கத்தோலிக்க தேவாலயத்துக்குள் திடீரென நுழைந்த ராணுவம், இறுதி யுத்தத்தின்போது மரித்தவர்களை நினைவுகூரும் விதமான எவ்வித பூஜைகளும் நிகழ்த்தப்படக் கூடாதென அங்கிருந்த அருட்தந்தையிடம் உத்தரவிட்டது. அது, மகிந்த ராஜபக்‌சவின் சர்வாதிகார ஆட்சி நிகழ்ந்த காலம். அவர் தனது ராணுவத்திற்கு உத்தரவிட்டு, மரித்தவர்களை நினைவுகூரும் மனிதாபிமானத்துக்கு எதிராகக் கிளர்ந்து நின்ற நாள் அது. அதுமாத்திரமல்லாது, 2012-ம் ஆண்டு, ஜூலை மாதம் அவரது ஆட்சிக் காலத்தில், சிறைச்சாலைக்குள்வைத்து படுகொலை செய்யப்பட்ட அரசியல் சிறைக்கைதிகளான வவுனியா கணேஷன் நிமலரூபன், யாழ்ப்பாணம் தில்ருக்‌ஷான் மரியதாஸ் ஆகியோரது சடலங்களும்கூட ராஜபக்‌ச அரசாங்கத்தை அக்காலத்தில் அச்சுறுத்தின. அந்த உடல்களுக்கான இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்வதற்கு அவற்றை உறவினர்களிடம் ஒப்படைக்காமல் வாரக்கணக்கில் தாமதப்படுத்தியது அரசாங்கம். இறுதியில், நீதிமன்ற உத்தரவின் பேரில் சடலங்களை உறவினர்களிடம் ஒப்படைத்த பின்னரும்கூட இறுதிச் சடங்குகளை எவ்வாறு எளிமையாக நடத்த வேண்டும் என்று தீர்க்கமாக உத்தரவிட்டிருந்தது.

இவ்வாறாக, அக்காலத்தில் மகிந்த ராஜபக்‌ச அரசாங்கம் தமிழர்களின் சடலங்களைக்கூடக் கண்டு பயந்தது போலத்தான் தற்போதைய நல்லாட்சி அரசாங்கமும்கூட, நீதிமன்றத்தால் விடுக்கப்பட்டிருக்கும் தடை உத்தரவைக் கையில்வைத்துக்கொண்டு யுத்தத்தில் மரித்தவர்களின் பெயர்கள் தாங்கிய கற்பதாகைகளைக் கண்டு பயந்து கொண்டிருக்கிறது. எவ்வாறாயினும், தமிழர்கள் ஒவ்வொருவரும் மகிந்த ராஜபக்‌சவின் மோசமான சர்வாதிகார ஆட்சியைத் தோற்கடிக்கச் செய்து, தாம் கனவுகண்ட சுதந்திரமான நல்லாட்சியைப் பெற்றுக் கொள்வதற்காகத்தான், 2015 ஜனவரி மாதம் 8-ம் திகதி தற்போதைய நல்லாட்சி அரசாங்கத்தை உருவாக்க, தமது வாக்குகளைப் பயன்படுத்தியிருந்தார்கள்.

அதன் பலனாக 2015-ம் ஆண்டு மே மாதம், இலங்கையின் வடக்கு மற்றும் கிழக்கில், தமிழர்களுக்கு யுத்தத்தில் மரித்த தம் சொந்தங்களை நினைவுகூர அனுமதி கிடைத்தது. 2016-ம் ஆண்டும்கூட முள்ளிவாய்க்காலிலும் கிளிநொச்சியிலும், இன்னும் வடக்கின் பல இடங்களிலும் கிழக்கிலும், தமிழர்கள் தாம் இழந்த உறவுகளை நினைவுகூர்ந்து விளக்கேற்றி பூஜை செய்தார்கள். அதற்கு அப்போது எவ்விதத் தடையுத்தரவும் பிறப்பிக்கப்படவில்லை. அப்பூஜைகளால் பொதுமக்களுக்கு எவ்வித இடையூறுகளும்கூட ஏற்படவில்லை.எனினும், ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேனவின் ‘நல்லாட்சி’யில், இரண்டு வருடங்களுக்குப் பிறகு அந்நிலைப்பாடு தடம்புரண்டது. இலங்கையில் யுத்தத்தின்போது கொல்லப்பட்ட தமிழர்களை நினைவுகூர்வதற்காக அவர்களது பெயர் விவரங்கள் கற்பதாகைகளில் பொறிக்கப்பட்டு, அவை முள்ளிவாய்க்கால் தேவஸ்தானத்துக்கு அண்மித்த நிலத்தில் புதைக்கப்பட்டு, மரணித்தவர்களை நினைவுகூரும் சடங்கிற்கெதிராக, தற்போதைய  ‘நல்லாட்சி’ அரசாங்கம் நீதிமன்றத் தடையை இட்டது, 2017-ம் ஆண்டு, மே மாதம் 17-ம் திகதி. 

ஒரு தசாப்த காலமாகத் தொடரும் முள்ளிவாய்க்கால் குரூரங்கள்

வருடத்துக்கொரு தடவை தமது உறவுகளை நினைவுகூரும் அச்சடங்கு, தீவிரவாதக் கொண்டாட்டம் எனக் கூறியவாறு ராஜபக்‌சவின் அடிச்சுவட்டிலேயே தமது பாதங்களைப் பதித்துச் சென்று, மரித்தவர்களை நினைவுகூர்வதற்கான தடையுத்தரவை நீதிமன்றத்தினூடாகப் பெற்றுக்கொண்டது சிறிசேனாவின் அரசாங்கம். இதன்மூலமாக, ‘நல்லாட்சி’ எனும் பெயரில் ஒளிந்துகொண்டிருக்கும் அரசின் கோரமான நிஜ முகமும், மகிந்தவின் மோசமான எண்ணக் கருக்களும் வெளிப்பட்டிருந்தன. இவ்வாறாக, கொல்லப்பட்ட தமது அன்புக்குரியவர்களை நினைவுகூர்வதைத் தடுக்க, நீதிமன்றத் தடையுத்தரவைப் பெற்றுக்கொண்டிருக்கும் ஓர் அரசாங்கத்திடமிருந்து எவ்விதமான நல்லாட்சியை எதிர்பார்க்க முடியும்?

முள்ளிவாய்க்காலில் படுகொலையான ஆயிரக்கணக்கான மக்களுக்கென்று 2017-ம் ஆண்டு வரைக்கும் ஒரு கல்லறைகூட இருக்கவில்லை. அதுவரைக்கும், மரித்தவர்களின் உறவுகள் ஒவ்வொரு வருடமும் மெழுகுத்திரி ஏற்றிவைத்து பூக்களிட்டு வழிபட்டதெல்லாம், தாமாக மனதில்வைத்துப் பூஜித்து வந்த  கல்லறைகளின் முன்புதான். குரூரமான இறுதி யுத்தத்தின்போது கொல்லப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான மனிதர்களில், 250 பேரை அவர்களது உறவுகளின் சாட்சிகளோடு இனம்கண்டு பெயர், முகவரி, வயது, காலமான தினம் போன்ற தகவல்களைத் திரட்டியெடுத்து, அவற்றைக் கருங்கல் பதாகைகளில் தமிழில் பொறித்து, முள்ளிவாய்க்கால் இனப்படுகொலை நினைவிடத்துக்கு அருகிலேயே புதைக்க ஏற்பாடு செய்தது ஓர் அரச சார்பற்ற நிறுவனம். அந்த இடம், 2017-ம் ஆண்டு, மே மாதம் 18-ம் திகதி பொதுமக்களிடம் கையளிக்கப்பட ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்த நிலையில், 17-ம் திகதி இரவு அதற்கான தடையுத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டது.

மரணித்தவர்களை நினைவுகூர்வது மக்களின் உரிமை என்றபோதும், நீதிமன்றத்தால் வழங்கப்பட்டிருந்த தடையுத்தரவில் ‘நாட்டின் ஒற்றுமை, தேசியப் பாதுகாப்பு மற்றும் தேசிய ஒற்றுமை’ ஆகியவற்றைக் கருத்திற்கொண்டு, காவல்துறையினரால் முல்லைத்தீவு நீதிமன்றத்தில் முன்வைக்கப்பட்ட மனுவுக்கேற்ப எதிர்காலத்தில் மீண்டும் தலைதூக்கக்கூடிய தீவிரவாதப் போக்கை உத்தேசித்து இத்தடை உத்தரவு வழங்கப்பட்டிருப்பதாகக் கூறப்பட்டது.

பல மணித்தியாலங்களாக நீடித்த வாதப் பிரதிவாதங்களின் பின்னர், முள்ளிவாய்க்கால் தேவாலயத்தினுள்ளே மாத்திரம் மரித்தவர்களுக்காகப் பிரார்த்தனை செய்ய அனுமதித்த ‘நல்லாட்சி அரசாங்கம்’, கற்பதாகைகள் பொறிக்கப்பட்டிருந்த நிலத்தில் எவ்வித பூஜையையும் செய்ய அனுமதிக்கவில்லை.

இந்த நிலைப்பாடு, கடந்த 2018-ம் ஆண்டு வேறொரு விதத்தில் தொடர்ந்தது. கடந்த ஆண்டு மே மாதத்தில், கொழும்பில் இடம்பெற்ற செய்தி மாநாடு ஒன்றில்வைத்து அமைச்சர் ராஜித, ‘யுத்த காலகட்டத்தில் பொதுமக்களும்கூட கொல்லப்பட்டிருக்கலாம் என்றும் அவர்களை நினைவுகூர இடமளிக்க வேண்டும்’ என்றும் தெரிவித்ததைத் தொடர்ந்து தீப்பற்றிக்கொண்ட ஊடகங்கள், சமூக வலைதளங்களினூடாகப் பற்றியெரியத் தொடங்கியிருந்தன. இந்நிலையில், கடந்த வருடம் மே மாதம் 18-ம் திகதி, கடற்கரையில் ஒன்றிணைந்த நூற்றுக்கணக்கான தமிழ் மக்கள், கொல்லப்பட்ட தமது உறவுகளை நினைவுகூர்ந்து மெழுகுத்திரி ஏற்றிவைத்து அமைதியாகப் பிரார்த்தித்தார்கள். அந்த அமைதியான நினைவேந்தல் நிகழ்வுகளைக் கண்டுகொள்ளாத சிங்களச் சமூக வலைதள வீரர்கள், அங்கு இடம்பெற்ற மற்றுமொரு நிகழ்வைக் கண்டு தமது ராணுவத்தின் பெருமைபாடத் தொடங்கினார்கள். அதாவது, மரித்தவர்களை நினைவுகூர வந்த தமிழ் மக்களுக்கு, இலவச குளிர்பானங்களை வழங்கிக்கொண்டிருந்தது ராணுவம். அதைக் கருத்திற்கொண்டு, மீண்டும் ராணுவத்தின் புகழ்பாடி அதை உச்சத்திலேற்றிக் கொண்டாடித் தீர்த்தன சிங்களச் சமூக வலைதளங்கள்.

விடயம் அதுவல்ல. இன்றும்கூட தமிழர்களின் இடங்களைக் கைப்பற்றிக் கொண்டிருக்கும் ராணுவம்... இன்றும்கூட அப்பகுதிகளில் ராணுவ முகாம்களை நிறுவி வரும் ராணுவம்... மரித்தவர்களின் கல்லறைகளையும்கூட புல்டோஸர்களால் அழிக்கும் ராணுவம்... கிளிநொச்சியில் வைத்து ராணுவத்திடம் ஒப்படைத்த தமது உறவுகளைப் பற்றிக் கேட்கும்போதெல்லாம் ‘எம்மிடம் அவ்வாறானதொரு பட்டியல் இல்லை’ எனக் கூறும் ராணுவம்... உண்மையில் மரித்தவர்களை நினைவுகூர வந்த தமிழ் மக்களுக்கு இவ்வாறாக இலவசக் குளிர்பானங்களை வழங்கியது ஏன்?

கொலைநிலமான முள்ளிவாய்க்காலை நினைவுகூர்வதைத் தெற்கிலிருக்கும் சிங்கள மக்களில் அநேகமானவர்கள் எதிர்க்கும்போது, வடக்கின் ராணுவம் நினைவுகூர வருபவர்களுக்கு இலவசக் குளிர்பானங்களை வழங்கியது ஏன்?

சித்ரவதைகளையும் படுகொலைகளையும் முற்றுமுழுதாக எதிர்க்கும் பௌத்த மதத்தை முன்வைத்து, தம்மை நல்லவர்களாகக் காட்டிக்கொள்ள ராணுவம் முயல்வதை, வடக்கில் பரவலாக வைக்கப்பட்டிருக்கும் புத்தர் சிலைகள் மற்றும் பௌத்த விகாரைகளின் மூலமாகக் காணலாம். உண்மையில், ராணுவம் வடக்கில் இன்றும்கூட தனது ஆதிக்கத்தை நிலைநாட்டுவது இவ்வாறுதான். ராணுவத்தின் அவ்வாறானதோர் ஆதிக்கத்தை நிலைநாட்டும் முயற்சியே இந்த இலவசக் குளிர்பானத் திட்டம். முள்ளிவாய்க்காலில் கைக்குழந்தைகள் முதல் முதியவர்கள் வரை அனைவரும் கொல்லப்பட்டார்கள். அது இலங்கை ராணுவத்துக்கு நன்றாகத் தெரியும். அந்தக் குற்றவுணர்விலிருந்து விடுபட அது எடுக்கும் முயற்சிகளில் ஒன்றே இவ்வாறான ‘நற்சேவை’.

இலங்கையின் சிறுபான்மை இனத்தவர்கள் எப்போதும் ஒன்றை நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும். இலங்கை ராணுவமானது தனது குற்றவுணர்விலிருந்து விடுபட வேண்டிச் செய்யும் இவ்வாறான நற்கருமங்கள், மீண்டும் மீண்டும் வடக்கின் தமிழ் மக்களது சுதந்திரத்தைப் பறிப்பதைத்தான் செய்துகொண்டிருக்கின்றன.

எனவே, தற்போதைய ‘நல்லாட்சி’ அரசாங்கம் செய்ய வேண்டியதெல்லாம், தமிழர்கள் கூடுமிடங்களிலெல்லாம் ராணுவத்தைக் கொண்டு இலவசக் குளிர்பானங்களைப் பகிர்வதல்லாது, தமிழர்களது இடங்களிலிருந்து ராணுவத்தையும் ராணுவ முகாம்களையும் முற்றுமுழுதாக அகற்றி, அம்மக்களுக்குப் பரிபூரணமான சுதந்திரத்தை வழங்குவதுதான். இறுதி யுத்த காலத்தில் ராணுவத்திடம் ஒப்படைக்கப்பட்டவர்களுக்கும் காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களுக்கும் என்ன நடந்தது என்ற  உண்மையை வெளிப்படுத்துவதுவும், முள்ளிவாய்க்காலின் அடிப்படை உரிமையை தமிழர்களுக்குப் பெற்றுக் கொடுப்பதுவும்தான் உண்மையில் இலங்கையின் சிறந்த நல்லாட்சியாக அமையும்.