வெளியிடப்பட்ட நேரம்: 09:14 (25/12/2018)

கடைசி தொடர்பு:09:14 (25/12/2018)

``நான் இப்ப குழந்தையில்ல... வளர்ந்துட்டேன்'' - ஹரிக்கதா புவனேஸ்வரி

`` `இவளுக்கு என்னடி நான் சொல்லித்தரப்போறேன். குழந்தையா இருக்காளேடி“ன்னு அம்மாக்கிட்ட சொன்னா. பக்கத்துல உக்கார்ந்திருந்த நான் படக்குன்னு மாமியோட காலைப் புடிச்சுண்டேன்”

ண்டுகொண்டேன் நான் கண்டுகொண்டேன். 
இன்று கண்டுகொண்டேன் நான் கண்டு கொண்டேன். 
கயிலை நாதனை காருண்ய மூர்த்தியைக் 
கண்டுகொண்டேன் நான் கண்டு கொண்டேன்.  

அந்த ஆறு வயதுச் சுட்டிக் குழந்தை, பார்வதி கல்யாணத்தை மேடையில் அரங்கேற்றும்போது ஆன்மிக அன்பர்களின் உள்ளமெல்லாம் கொள்ளை போனது. கதையை அந்தக் குழந்தை விவரிக்க விவரிக்கத் தேவ ரிஷிகளும் பூத கணங்களும் ஒன்று திரண்டு பூலோகம் வந்திருப்பார்கள். ஆம், காது மடல்களில் லோலாக்கு, நெற்றியில் பிறை அளவிலான சூட்டி, முத்துக்கள் தெறித்த பாசி... கலையழகும் தமிழழகும் ஒருங்கே தலும்பி நிறைய மதுரை மீனாட்சியே நேரில் அமர்ந்திருப்பதான உணர்வுதான் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும். அந்தக் குழந்தை வர்ஷா புவனேஸ்வரி. 

புவனேஸ்வரி அன்று தன் குருவோடு

செல்லுமிடமெல்லாம் புகழ் பரப்பும் அந்தக் குழந்தை, கலைமாமணி தஞ்சாவூர் டி.ஆர். கமலாமூர்த்தியின் சிஷ்யை. பத்து வருடங்களுக்குப் பிறகு குழந்தை வர்ஷா இப்போது எப்படி இருக்கிறார். 

``நான் இப்போ குழந்தை இல்லை. பெரிய மனுஷாளா வளந்துட்டேன். ஆமா, சும்மா இல்லே, நான் பதினொன்றாவது படிக்கிறேனாக்கும். இனிமேலும் குழந்தே குழந்தேனு சொல்லாதேள்” செல்லக் கோபத்துடன் தொடர்கிறார் வர்ஷா.

``அப்போ எனக்கு ஆறு வயசு இருக்கும். எங்க வீட்டுல எப்போதும் மகாபாரதமும் ராமாயணமும் ஒலிச்சுட்டே இருக்கும். நான் தினமும் மகாபாரதம் வாசிச்சுண்டே இருக்கணும். ஒருநாள் செய்தித்தாளில் ஹரிக்கதா நிகழ்த்துற தஞ்சாவூர் கமலாமூர்த்தி மாமியைப் பற்றிப் படிச்சுண்டு அப்பாவும் அம்மாவும் என்னை அவாள்ட்ட அழைச்சுட்டுப் போனா. 

மாமிக்கு 78 வயசு. எனக்கு 6 வயசு. என்னைப் பார்த்துட்டு மாமி `இவளுக்கு என்னடி நான் சொல்லித்தரப்போறேன். குழந்தையா இருக்காளேடி“ன்னு அம்மாக்கிட்ட சொன்னா. பக்கத்துல உக்கார்ந்திருந்த நான் படக்குன்னு மாமியோட காலைப் புடிச்சுண்டு சொல்லித்தாங்கோ மாமி எனக்கு ஹரிக்கதா சொல்லித்தாங்கோ. நீங்க என்ன சொன்னாலும் நான் அதைத் திருப்பிச் சொல்லிடுவேன்னு சொன்னேன். அப்போ மாமி, பகவான் மீது நாம செலுத்துறது பக்தி. மனுஷாள் மீது நாம செலுத்துறது அன்பு அப்படின்னு ஒரு கதையைச் சொல்லித்தந்து நாளைக்கு வா ன்னு அனுப்பினா. மறுநாள் என்னைய ஒரு டேபிள்ல உக்கார வெச்சு நேத்து சொல்லித் தந்ததை சொல்லு பார்க்கலாம் என்றதும், நான் அவாளைப்போலவே முக பாவனைகளை வெச்சுண்டு கை அசைவுகளைக் காட்டிப் பேசினதும் மாமி ஆடிப்போயிட்டா. 

புவனேஸ்வரி இன்று தன் குருவோடு

அப்போ மாமி என்னை மனபூர்வமா வாழ்த்தினதோடு மறுநாளே சீதா கல்யாணம் நடத்த ஆரம்பிச்சுண்டா. அன்னிக்கு மாமி எனக்குக் குருவா இருந்து கற்றுக்கொடுத்ததை இப்போ வரை நான் பய பக்தியோட பண்ணின்டு இருக்கேன். போன 10 ம் தேதிதான் மாமி இறைவன்கிட்ட போனா. அவாளோட இறப்பு என்னை ரொம்பவே பாதிச்சிருக்கு. மாமியோட புகழை இன்னும் இன்னும் பெரிய உயரத்துக்கு எடுத்துட்டுப் போகணும். அதுதான் என்னோட ஆசை” என்றவர் இறுதியாக, 

திரும்பவும் என்னை குழந்தையாவே நினைச்சுட்டு இருக்காதீங்க. அடுத்த வருஷம் நான் பொதுத்தேர்வு எழுதப்போறேன்” என்கிறார் புன்னகையோடு. 


டிரெண்டிங் @ விகடன்