முன் வந்து துயர் தீர்க்கும் முகுந்தனை துயிலெழச் செய்வாய்! திருப்பாவை - 20 | Thiruppavai special article 20th day

வெளியிடப்பட்ட நேரம்: 08:38 (04/01/2019)

கடைசி தொடர்பு:09:51 (04/01/2019)

முன் வந்து துயர் தீர்க்கும் முகுந்தனை துயிலெழச் செய்வாய்! திருப்பாவை - 20

முன் வந்து துயர் தீர்க்கும் முகுந்தனை துயிலெழச் செய்வாய்! திருப்பாவை - 20

``முப்பத்து மூவர் அமரர்க்கு முன்சென்று
கப்பம் தவிர்க்கும் கலியே துயிலெழாய்
செப்ப முடையாய் திறலுடையாய் செற்றார்க்கு
வெப்பம் கொடுக்கும் விமலா துயிலெழாய்
செப்பன்ன மென்முலைச் செவ்வாய் சிறுமருங்கல்
நப்பின்னை நங்காய் திருவே துயிலெழாய்
உக்கமும் தட்டொளியும் தந்துன் மணாளனை
இப்போதே எம்மை நீராட்டேலோர் எம்பாவாய்...!"

`முப்பத்து மூன்று கோடி தேவர்களுக்கு ஏதேனும் துன்பம் நேரிட இருக்கும்போது, ஓடோடிச் சென்று துன்பம் நேரிடாமல் காத்தருளும் கண்ணனே! கண் விழிப்பாயாக. குற்றமில்லாதவனே, வலிமை மிக்கவனே, எங்கும் நிறைந்திருப்பவனே, பகைவருக்குத் துன்பம் விளைவிப்பவனே உறக்கம் நீங்கி எழுவாயாக. சிவந்த உதடுகளையும் மெல்லிய இடையையும் உடைய நப்பின்னையே... திருமகளே... துயிலெழுவாயாக. எங்கள் நோன்புக்குத் தேவையான விசிறியையும், கண்ணாடியையும் வழங்குவதுடன், உன் கணவனான கண்ணனையும் எங்களுடன் அனுப்பி, நாங்கள் நோன்பு நோற்க வழி செய்வாயாக' என்று கோதை இந்தப் பாடலில் கண்ணனுடன் நப்பின்னையையும் சேர்த்தே எழுப்புகிறாள்.

கண்ணன் - திருப்பாவை

முந்தின பாடலில் நப்பின்னையிடம் கண்ணனை எழுப்பும்படிக் கேட்ட கோதை, இந்தப் பாடலில் கண்ணனுடன் நப்பின்னையையும் சேர்த்தே துயிலெழும்படிப் பாடுகிறாளே? எனில், கோதை சென்ற நேரத்தில் கண்ணனின் துயிலை எவரும் கலைத்துவிடாதபடி கண் விழித்திருந்த நப்பின்னை, கோதையைக் கண்ட பிறகு உறங்கிவிட்டது ஏன்? அல்லது உறங்குவது போல் பாவனை செய்கிறாளா? 
ஆம். பாவனைதான் செய்திருக்க வேண்டும். கோதை வரும்போது விழித்திருந்த நப்பின்னை, அவளைக் கண்ட பிறகும் தான் விழித்திருந்தால், எங்கே கண்ணனை எழுப்பும்படித் தன்னை வற்புறுத்துவாளோ என்று அஞ்சியே உறங்குவதுபோல் பாவனை செய்தாள் போலும்! 

என்ன ஒரு ரசனையான பாடல் பாருங்கள்...
`முப்பத்து மூவர் அமரர்க்கு முன் சென்று...' என்று ஆரம்பிக்கிறாள் கோதை. ஆனால், நாம் முப்பத்து முக்கோடி தேவர்கள் என்று சொல்வதுதானே வழக்கம்..? அப்படியிருக்க, கோதை முப்பத்து மூவர் என்று சொல்வது எப்படி சரியாக இருக்கும்?
கோவிந்தனின் பூரண அருள் பெற்ற கோதை சொல்வதில் ஒருபோதும் பிழை இருக்காது. எனில், அவள் முப்பத்து மூவர் என்று சொல்வதன் பொருள் என்ன..?

 

 

அதையும் பார்ப்போம். ஏகாதச ருத்ரர் - 11 பேர்; துவாதச ஆதித்யர் - 12 பேர்; அஷ்ட வசுக்கள் - 8 பேர்; அசுவினி தேவர் - 2 என மொத்தம் 33 தேவர்கள். ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு கோடி பரிவாரங்கள் இருப்பதாகக் கணக்கில் கொள்ளப்படுவதால், மொத்தமாக முப்பத்து முக்கோடி தேவர்கள் என்று நாம் கூறுகிறோம்.

நன்மையைவிட தீமைதான் மிகப் பெரிய அளவில் மனித மனங்களில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும். அதேபோல், நல்லவற்றைவிட தீயவைதான் அதிகம் மலிந்திருக்கும். இப்படிப் பார்த்தால் தேவர்களின் எண்ணிக்கை முப்பத்தி மூன்று கோடி என்றால், அசுரர்களின் எண்ணிக்கை அறுபத்தியாறு கோடியாம்.

தேவர்களும் அசுரர்களும் எப்போதும் எதிரெதிராக இருப்பவர்கள். தேவர்களைத் துன்புறுத்துவதையே தங்கள் பொழுதுபோக்காகக் கொண்டவர்கள் அசுரர்கள். அவர்களை எதிர்க்கத் தேவையான வலிமை தேவர்களுக்கு இல்லை. காரணம், அவர்களின் மமதைதான். அதன் காரணமாகவே தேவர்களுக்குப் பல தருணங்களில் சோதனையும் துன்பங்களும் ஏற்பட்டன. அப்போதெல்லாம் தேவர்கள் அழைப்பதற்கு முன்பாகவே சென்று தேவர்களுக்கு அபயம் அளிப்பாராம் திருமால். இதைத்தான், `முன் சென்று' என்ற பதத்தின் மூலம் நமக்கு உணர்த்துகிறாள் கோதை.

கண்ணன் - திருப்பாவை

இந்த முப்பத்து மூன்றும், அறுபத்தி ஆறும் எப்போதும் எதிர் எதிராக இருந்தாலும், இருவரும் சேர்ந்து செய்த காரியம் ஒன்று இருக்கிறது. அதுதான் அமிர்தம் வேண்டி திருப்பாற்கடல் கடைந்தது. அப்படிக் கடையும்போது, மத்தாக இருந்த மந்தரமலை சரியான பிடிமானம் இல்லாமல் சரிந்துகொண்டிருந்தது. அப்போது தேவர்களுக்கு உதவி செய்யவேண்டி, அவர்கள் அழைக்காமலே மகாவிஷ்ணு கூர்மமாக அவதரித்து, மந்தரமலை சரியாமல் இருக்கும்படிச் செய்தார். 

தேவர்களுக்கு ஒரு துன்பம் வருவதற்கு முன்பே, அவர்களைக் காப்பாற்ற முன்னே நிற்கும் கண்ணன், தன் பக்தர்களான பாமரருக்கு உதவ முன்வராமல் இருப்பாரா என்ன?

`கெடும் இடராயவெல்லாம் கேசவா என்ன...' என்று  நம்மாழ்வார் அருளியபடி, பாமர பக்தன் அழைத்தால் வராமல் இருந்துவிடுவாரா? தன்னிடத்தே அன்பும் பக்தியும் கொண்டிருப்பவர்களுக்கு அவர்கள் அழைக்காமலே வந்து  அருள்புரிபவர் ஶ்ரீமந் நாராயணன்.
கண்ணன், ஓர் ஏழைக் கிழவிக்கு, அவள் எதுவும் கேட்காமலே அருள்புரிந்த சிலிர்ப்பூட்டும் நிகழ்ச்சி இது...


கண்ணன் குழந்தையாக இருந்தபோது, மதுரா அருகில் வசித்து வந்த வயதான கிழவி, நாவல் பழங்களைச் சேகரித்து விற்பனை செய்து ஜீவனம் செய்து வந்தாள். ஒருநாள் அவள் கொண்டு வந்த நாவல் பழங்கள் விற்பனையாகவில்லை. வெயிலில் அலைந்து திரிந்தபடி, வயிற்றுப் பசி பாடாய்ப் படுத்த சோர்வும் அழுகையுமாக வீட்டை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினாள். 
சற்றுத் தொலைவுதான் வந்திருப்பாள்.  

கண்ணன்

அப்போது, அங்கே தன் நண்பர்களுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்த கண்ணன், ``பாட்டி, எனக்குப் பசிக்கிறது. உன்னுடைய கூடையில் சாப்பிடுவதற்கு எதாவது இருக்கிறதா?'' என்று மழலைக் குரலில் கேட்டான்.

கிழவியும் கூடையை இறக்கி வைத்து, நாவல் பழங்களைக் காட்டினாள். பழங்களைப் பார்த்த கண்ணன், ``பழங்கள் நன்றாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால், பழத்தை வாங்கலாம் என்றால், பதிலுக்குக் கொடுப்பதற்கு என்னிடம் காசு எதுவும் இல்லையே...'' என்று போலி வருத்தம் குரலில் பிரதிபலிக்கக் கூறினான்.

கண்ணனின் அழகிலும், மழலைக் குரலிலும் மனதைப் பறிகொடுத்த பாட்டி, ``காசு இல்லாவிட்டால் என்ன, உன் பாட்டி கொடுத்தால் வாங்கிக்கொள்ள மாட்டாயா?'' என்று கேட்டபடி, கண்ணனின் குட்டிக் கைகள் நிறைய பழங்களை அள்ளி வைத்தாள்.

பழங்களைப் பெற்றுக்கொண்ட கண்ணன், ``என்னிடம் காசு இல்லையென்றாலும், நான் கொடுப்பதை நீ பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும்'' என்று சொல்லிவிட்டு, நந்தகோபன் வீட்டு முற்றத்தில் காய்ந்துகொண்டிருந்த நெல்மணிகளை, தன் சின்னஞ்சிறு தளிர்க் கரங்களால் எவ்வளவு அள்ள முடியுமோ அவ்வளவு அள்ளிக்கொண்டு கிழவியிடம் கொண்டு வந்து கொடுத்தான்.

கண்ணன் கொடுத்த கொஞ்சம் நெல்மணிகளை வாங்கி கைப் பையில் முடிந்துகொண்டு வீட்டுக்கு வந்த கிழவி, கைப் பையைத் திறந்து பார்த்தாள். அவளுக்குப் பெரிய ஆச்சர்யம் காத்திருந்தது!

கண்ணன்

ஆம். கண்ணன் கொடுத்த நெல்மணிகளுக்குப் பதிலாக ஒளி வீசும் பொன்னும் நவரத்தினங்களும் இருந்தன. 
கொடுப்பதற்குத் தன்னிடம் காசு இல்லையென்று சொன்னபோதும், கண்ணனிடம் தான் கொண்டிருந்த பேரன்பின் காரணமாக, நாவல் பழங்களைக் கொடுத்துப் பெற்றுக்கொண்ட கொஞ்சம் நெல்மணிகள், அவளுக்கு வளமான வாழ்க்கையை ஏற்படுத்தி விட்டது.
அந்த அளவுக்குக் கருணை மிக்கவன் நம் பரந்தாமன். துன்பம் என்று சரணடைந்தால், கண்ணனுக்குத் தேவர்களும் மானிடர்களும் ஒன்றுதான்.
'ஒருவன் தான் செய்யும் எந்த ஒரு வேலையையும் என்னை நினைத்துச் செய்தால், அவன் என்றும் பூரணமான, குறைவற்ற நிலையை என்னுடைய அருளால் அடைகிறான்' என்று கீதையில் சொல்லியுள்ளான் கண்ணன்.

கேட்காமல் கிழவிக்கு அருள்புரிந்தவன் கண்ணன். அவனை இன்னும்  காணாத துன்பத்துடன் இதோ இப்போது நாங்கள் உன் அறைக்கு முன்பாக நின்றுகொண்டிருக்கிறோம். எங்கள் துயரம் தீர்த்து, எங்களுக்கு மோட்சம் தந்திட, உன் மணாளனை எழுப்பி, அவனுடைய கைகளில் விசிறியும் கண்ணாடியும் தந்து எங்களுடன் அனுப்பி வைப்பாயாக' என்று நப்பின்னையிடம் ஏக்கத்துடன் கோரிக்கை விடுக்கிறாள் கோதை!


டிரெண்டிங் @ விகடன்