வெளியிடப்பட்ட நேரம்: 09:54 (31/10/2018)

கடைசி தொடர்பு:09:54 (31/10/2018)

`கனவுகளை சூறையாடிய காயங்கள்’ - வறுமையை சமாளிக்க டீக்கடை நடத்தும் கால்பந்து வீராங்கனை

இந்தியக் கால்பந்து அணிக்காக விளையாடிய வீராங்கனை வறுமையின் காரணமாக சாலையோரத்தில் டீக்கடை நடந்தி வருகிறார்.

கல்பனா - கால்பந்து

மேற்கு வங்க மாநிலம் ஜல்பாய்குரி மாவட்டத்தைச் சேர்ந்தவர் கல்பனா ராய். 10 வருடங்களுக்கு முன்பு பல்வேறு கனவுகளை சுமந்துகொண்டு மாநில அளவிலான ஜூனியர் கால்பந்து அணியில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தார். இந்திய பெண்கள் அணியில் விளையாடுவதை லட்சியமாக கொண்டு இருந்தவருக்கு கடந்த 2008-ம் ஆண்டு அந்த வாய்ப்பும் கிடைத்தது. 19 வயதுக்கு உட்பட்ட பெண்கள் கால்பந்துப் போட்டியில் இந்திய அணிக்காக 4 சர்வதேசப் போட்டிகளில் பங்கேற்று விளையாடினார். உள்ளூர் கால்பந்துப் போட்டிகள், லீக் போட்டிகள் என விளையாடிக்கொண்டிருந்தார்.

வறுமையின் பிடியில் சிக்கித்தவிக்கும் தன் குடும்பத்தை மீட்டு நல்ல நிலைக்கு கொண்டுவர வேண்டும் என நினைத்துக்கொண்டிருந்தார். ஆனால், எல்லாம் தலைகீழாக நடந்து முடிந்தது. கடந்த 2013-ம் ஆண்டு இந்திய கால்பந்து சம்மேளனம் சார்பில் நடைபெற்ற கால்பந்து லீக் போட்டிகளில் பங்கேற்று விளையாடி வந்தார். போட்டியின்போது எதிர்பாராதவிதமாக வலது காலில் காயம் ஏற்பட்டது. காயம் கல்பனாவின் கனவை சூறையாடியது. காயத்தில் இருந்து மீண்டுவரவே ஒரு வருடம் பிடித்தது. சிகிச்சைக்காகச் செலவு செய்ய பணம் இல்லை வறுமைவாட்டியுள்ளது. வேறுவழியின்றி தன் தந்தை நடத்தி வந்த டீக்கடையை கவனிக்கத் தொடங்கினார். 

கல்பனாவுக்கு 5 சகோதரிகள். அதில் இவர்தான் இளையவர். 4 பெண்களுக்கு திருமணம் ஆகிவிட்டது. கடந்த நான்கு வருடங்களுக்கு முன்பு அவரின் தாய் மரணமடைந்துவிட்டார். உடல்நலம் சரியில்லாத தந்தையும் ஒரு சகோதரியையும் இவர் கவனித்து வருகிறார். கால்பந்தின் மீது கொண்ட தீராத காதலால் அங்குள்ள கிளப்பில் சிறுவர்களுக்கு காலையும், மாலையும் 2 மணி நேரம் பயிற்சி அளித்து வருகிறார். கல்பனாவுக்கு தற்போது 26 வயதாகிறது. திருமணம் செய்துகொள்ள விரும்பவில்லை. கால்பந்தில் ஏதேனும் சாதிக்க வேண்டும் என லட்சியத்துடன் இருக்கிறார். இதற்காக அவர் அரசின் உதவியை நாடியுள்ளார்.

இதுதொடர்பாக கல்பனா ஆங்கில பத்திரிகைக்கு அளித்துள்ள பேட்டியில், ``காயத்தில் இருந்து மீண்டு வர எனக்கு ஒரு வருடம் ஆனது. தரமான சிகிச்சை பெற எனக்கு எந்த உதவியும் கிடைக்கவில்லை. வேறுவழியின்றி டீக்கடையை கவனிக்கத் தொடங்கினேன். ஆனால், அந்தக் காலகட்டத்தில் காயங்களுடன் போராடிக்கொண்டிருந்தேன். காலையில் 10 மணிக்குதான் கடை திறப்பேன் அதற்கு முன்பாக சிறுவர்களுக்கு பயிற்சி அளிக்கச் சென்றுவிடுவேன். மாலையில் 4 மணிக்கு கடையை அடைத்து விடுவேன். இரண்டு மணி நேரம் பயிற்சிக்கு சென்றுவிடுவேன். பிறகு மீண்டும் வழக்கம்போல் கடையை கவனித்துக்கொள்வேன் இதற்காக அந்த க்ளப் மாதம் 3000 ரூபாய் எனக்கு கொடுக்கிறார்கள்.

என்னுடைய இந்த இக்கட்டான சூழ்நிலையில் இந்தப்பணம் மிகவும் அவசியமான ஒன்று. தேசிய சீனியர் பெண்கள் அணி தேர்வில் கலந்துகொள்ளும்படி அழைப்பு வந்தது. குடும்ப சூழ்நிலையால் என்னால் பங்கேற்க முடியவில்லை. கொல்கத்தாவில் நான் தங்குவதற்கு என எந்த இடமும் கிடையாது. நான் சென்றுவிட்டால் எனது குடும்பத்தை யார் பார்த்துக்கொள்வார்கள். என் தந்தைக்கு உடல்நலம் சரியில்லை. நான் நல்ல உடல் தகுதியுடன்தான் இருக்கிறேன். சீனியர் அணியில் என்னால் விளையாட முடியும். எனது அனுபவத்தைக் கொண்டு பயிற்சியாளராகவும் செயல்படமுடியும். நான் விரும்புவது எல்லாம் ஒரு நிரந்தரமான வேலை. அப்போதுதான் எனது குடும்பத்தேவைகளை பூர்த்தி செய்யமுடியும். கால்பந்திலும் கவனம் செலுத்த முடியும்'' என்றார்.