வெளியிடப்பட்ட நேரம்: 08:34 (28/11/2018)

கடைசி தொடர்பு:10:09 (28/11/2018)

இந்திய கேப்டனாக இருப்பதுதான் எவ்வளவு கடினம்... பாவம் ஹர்மன்..!

``சிறந்த முடிவுகள் (decisions) அறிவைச் சார்ந்தே எடுக்கப்படும். எண்களைச் சார்ந்து அல்ல" -  பிளேடோவின் இந்தச் சொற்றொடர் இந்தியக் கிரிக்கெட்டுக்கு சற்றும் பொருந்தாது!

இந்திய கேப்டனாக இருப்பதுதான் எவ்வளவு கடினம்... பாவம் ஹர்மன்..!

இங்கிலாந்திடம், இந்தியப் பெண்கள் அணி தோல்வியடைந்து 5 நாள்கள் ஆகிவிட்டன. ஆனால், ஹர்மன்ப்ரீத் கௌர் மீதான குற்றச்சாட்டுகள் இன்னும் குறைந்தபாடில்லை. மிதாலி ராஜ் அரையிறுதிப் போட்டிக்குத் தேர்வு செய்யப்படாதது மட்டும்தான் அந்தத் தோல்விக்கான காரணமாகச் சொல்லப்படுகிறது. மிதாலியின் மேலாளர், ஹர்மனை பெர்சனலாகவே தாக்கியுள்ளார். 'ஹர்மன்ப்ரீத் மோசமான அரசியல் செய்துள்ளார்' என்று ட்விட்டரில் சாடினார் மிதாலியின் மேலாளர் அனிஷா. ரசிகர்களும், அந்த முடிவைக் காரணம் காட்டி அவரை வசைபாடுகிறார்கள். வெற்றி, தோல்வியை வைத்து ஒரு கேப்டனின் முடிவை விமர்சிக்கும் இந்த மோசமான மனநிலையைப் பார்க்கும்போது, எதிர்காலத்தில் இந்திய அணியின் கேப்டனாக விளையாடப்போகும் வீரர், வீராங்கனைகள் மீது பரிதாபம் ஏற்படுகிறது. இந்திய கிரிக்கெட்டை நினைத்து பயமும் ஏற்படுகிறது. 

இந்திய கிரிக்கெட்டைப் பொறுத்தவரை, ஒரு கேப்டன் தன் முடிவை (decision) சரியென நிரூபிக்கவேண்டுமானால், அணி வெற்றிபெற வேண்டும். சில சமயங்களில், வெற்றிக்குப் பிறகும்கூட கேள்விகள் எழும். ஆனால், ஒருவேளை கேப்டனே வெற்றிபெறவைத்துவிட்டால், அந்தக் கேள்வியும் எழாது. ஹர்மன் மீது இந்தக் கேள்விகள் எழுப்பப்படும் காரணம் அதுதான். இந்தியா உலகக் கோப்பை வெல்லவில்லை. அவர் அரையிறுதியை வென்றுகொடுக்கவில்லை. அதுதான் இப்போது அவரைக் குற்றவாளிக்கூண்டின்முன் நிற்க வைத்துள்ளது. உண்மையில், இங்கு மிதாலி ஆடாதது பிரச்னை இல்லை. தோல்விக்குப் பிறகு கேப்டனின் முடிவைக் குறைசொல்ல வேண்டும் என்ற தவறான மனநிலைதான், இப்போது ஹர்மனைச் சுற்றிக்கொண்டிருக்கிறது. இது கிரிக்கெட்டுக்கு எவ்வளவு ஆபத்தானது! 

மித்தாலி ராஜ்

இந்தத் தோல்வி, ஒரு வகையில் நல்ல பாடம். இந்திய கிரிக்கெட் வரலாற்றில் கேப்டன்கள் எப்படி மதிப்பிடப்படுகிறார்கள், அவர்களின் முடிவு எப்படி மதிப்பிடப்படுகிறது என்பதையெல்லாம் இந்த ஒரு தொடர், இந்த ஒரு சம்பவம் இப்போது கண்முன் கொண்டுவந்து காட்டியுள்ளது. இந்திய கிரிக்கெட் அணியின் கேப்டனாக இருப்பது எவ்வளவு கடினமானது என்பதையும் காட்டியுள்ளது. ஒரு கேப்டனை, அவரின் முடிவை எப்படி அணுகுகிறோம், எவ்வாறு மதிக்கிறோம் என்பதை நமக்கே மீண்டும் சுட்டிக் காட்டியிருக்கிறது. அதையெல்லாம் கொஞ்சம் திரும்பிப்பார்க்க வேண்டும். அதற்குக் கோலி, தோனி, கங்குலி... கபில்தேவ் வரைக்கும் திரும்பிச்செல்ல வேண்டும். 

உண்மையில், ஒரு கேப்டன் எந்த மாதிரியான சூழலில் ஒரு முடிவை எடுக்கிறார் என்பதையே நாம் ஆராய்வதில்லை. சில ஆப்ஷன்கள் இருந்து, அதில் ஒரு முடிவை அவர் எடுக்கலாம் (making a call). இல்லை, இந்த முடிவைத்தான் எடுத்தாக வேண்டும் (forced to take a decision) என்ற நிலைக்குத் தள்ளப்படலாம். Taking a decision, making a decision - இந்த இரண்டுக்குமான வேறுபாடு புரியும்போதுதான், உண்மையில் ஒரு கேப்டனைப்பற்றி புரிந்துகொள்ள முடியும். அப்போதுதான் அவரைக் கொண்டாடவோ, வெறுக்கவோ முடியும். ஆனால், இங்கு எதன் அடிப்படையில் ஒரு கேப்டனைக் கொண்டாடுகிறோம்?!

கோலி - தோனி

கேப்டனாக தோனியின் சிறந்த முடிவு எதுவென்று கேட்டால், 2007 டி-20 உலகக் கோப்பை ஃபைனலில், கடைசி ஓவரை ஜொகிந்தர் ஷர்மாவுக்குக் கொடுத்ததைத்தான் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறோம். அந்தப் போட்டியைக் கொஞ்சம் டெக்னிக்கலாக அணுகிப் பாருங்கள். ஓவர் மீதமிருக்கும் இரண்டு பௌலர்கள் - ஹர்பஜன் சிங், ஜொகிந்தர் ஷர்மா. ஹர்பஜன் 3 ஓவர்கள் பந்துவீசி, விக்கெட் எடுக்காமல் 36 ரன்கள் கொடுத்திருக்கிறார். ஜொகிந்தர் ஷர்மா அதே 3 ஓவர்களில் 13 ரன்கள் மட்டுமே கொடுத்து 1 விக்கெட் வீழ்த்தியிருக்கிறார். அதுமட்டுமல்லாமல், ஹர்பஜன் வீசிய முந்தைய ஓவரில், 3 சிக்ஸர்கள் பறக்கவிட்டுள்ளார் மிஸ்பா. அதுவரை நன்றாக வீசியுள்ள ஜொகிந்தரைத் தேர்வு செய்துதான் ஆக வேண்டும். அதுமட்டுமல்லாமல், கடைசி ஓவரை ஸ்பின்னருக்கு, அதுவும் அதுவரை சுமாராகப் பந்துவீசியிருக்கும் ஸ்பின்னருக்குக் கொடுப்பது ஆப்ஷனே இல்லை. தோனியின் இடத்தில் யார் இருந்தாலும் ஜொகிந்தர்தான் முடிவாக இருந்திருக்கும். ஜொகிந்தர் நமக்குப் பரிச்சயம் இல்லாத பௌலர் என்பதால் மட்டும், அது மிகப்பெரிய முடிவாகக் கொண்டாடப்படுவது சோகம். 

ஆனால், அதே உலகக் கோப்பையில், பாகிஸ்தானுக்கு எதிராக 'பௌல் அவுட்' நடந்தபோது, ஹர்பஜன், உத்தப்பா, சேவாக் ஆகியோரை தோனி தேர்வு செய்ததைப் பற்றி நாம் பெரிதாகப் பேசியதேயில்லை. வேகப்பந்துவீச்சாளர்கள், லெக் ஸ்பின்னர்களைவிட, `கன்ட்ரோல்' அதிகம் இருக்கும் 'finger' ஸ்பின்னர்களை பௌல் அவுட் செய்யச் செய்தது அவரது மிகப்பெரிய மாஸ்டர் ஸ்ட்ரோக். இதை நாம் டெக்னிக்கலாக யோசித்தது கிடையாது. வெற்றியின் அளவீடு ஃபைனலில் மிகப்பெரியது என்பதால், ஜொகிந்தருக்கு ஓவர் கொடுத்தது பெரிய விஷயமாகப் பார்க்கப்படுகிறது. அதேபோல், 2013 சாம்பியன்ஸ் டிராபி ஃபைனலின் கடைசி 2 ஓவர்களில், உமேஷ் - புவி வேகக் கூட்டணிக்குக் கொடுக்காமல், ஆடுகளத்தின் வேகத்தை உணர்ந்து ஜடேஜா - அஷ்வின் கூட்டணிக்குக் கொடுத்தது மிகச் சிறந்த முடிவு. இங்கு Dhoni made a call. ஆனால், இந்த இடத்திலும், தோனியின் அந்த முடிவு 'ஏன்' என்பதை அலசியதில்லை. இதையெல்லாம் அலசியிருந்தால், அந்த டி-20 ஃபைனல் முடிவெல்லாம், முடிவே இல்லை என்பது நமக்குப் புரியும்!

டி-20 உலகக் கோப்பை

ஒரு முடிவு அணியிலும், ஆட்டத்தின் போக்கிலும் எந்த வகையான மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது என்பதுதான், அது நல்ல முடிவா, மோசமான முடிவா என்று தீர்மானமாகும். அதேசமயம், விளையாட்டைப் பொறுத்தவரை, ஒரு முடிவு தொலைநோக்குப் பார்வையோடு எடுக்கப்படும்பட்சத்தில், அதை ஆட்டத்தின் முடிவு கொண்டு விமர்சிக்கவே கூடாது. உதாரணமாக இந்தியா - ஆஸ்திரேலியா டி-20 தொடர். கேப்டனாக கோலியின் ஒவ்வொரு முடிவும் விமர்சனத்துக்குள்ளானதுதான். எடுக்கும் முடிவுகளில் பாதிக்கும் மேல் தவறாகத்தான் செய்கிறார். ஆனால், அதைத் தோற்கும்போது மட்டும்தான் இந்தக் கிரிக்கெட் சமூகம் சுட்டிக்காட்டுகிறது. பிரிஸ்பேன் போட்டியில் குருணால் பாண்டியா, கலீல் அஹமது பந்துவீச்சை அடித்து நொறுக்கியபோது, 'சஹால், உமேஷுக்குப் பதில் இவர்கள் ஏன்?' என்று கேட்டார்கள். ஆனால், உண்மைப் பிரச்னை இவர்களை எடுக்காதது அல்ல. ஆறாவது பௌலிங் ஆப்ஷன் இல்லாமல் களமிறங்கியது. 

கலீல் - அடுத்த ஆண்டு நடக்கும் உலகக் கோப்பைக்கு முன், வெளிநாட்டு ஆடுகளங்களில் ஆடி பயிற்சி பெற வேண்டும். அதேபோல் ஹர்டிக் இடத்துக்கு, ஒரு நல்ல மாற்று வீரர் வேண்டும். முதல் வெளிநாட்டுத் தொடரில் ஆடும் அந்த வீரர்களுக்கு வாய்ப்பு கொடுத்துத்தான் ஆக வேண்டும். ஆனால், எந்தப் போட்டியிலும் ஆறாவது பௌலிங் ஆப்ஷன் இல்லாமலே களமிறங்குவதன் சிக்கலை கோலி உணரவேண்டுமே! முதல் போட்டியில் தோற்றதும் கேள்வி எழுப்பியவர்கள், மூன்றாவது போட்டியில் வென்றதும்,வாயடைத்துக்கொண்டார்கள். வெற்றி பெறும் நேரங்களிலும் அதைச் சுட்டிக்காட்டும்போதுதான், அணியின் தேவைகளும், நடக்கும் தவறுகளும் புரியும்! அதை எப்போது இந்திய கிரிக்கெட் சமூகம் செய்திருக்கிறது? 

கோலி

இதுதான் பிரச்னை... ஒரு கேப்டனின் முடிவு, முழுக்க முழுக்க வெற்றியையும் தோல்வியையும் மட்டுமே கொண்டு அளவிடப்படுகிறது. தோற்றால், உடனே விமர்சிப்போம். வெற்றி பெற்றால், அதைப் பற்றியெல்லாம் யோசிக்கவே மாட்டோம். அவ்வளவுதான். ஒரு முடிவை, இப்படியா அளவிடுவது? அணிக்குள், மற்ற வீரர்களுக்குள் அது எந்த மாதிரியான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும், அணியின் திட்டங்களில் அது என்ன மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும், அவர்களின் கேம் ஸ்டைலில் என்ன 'அப்கிரேட்' கொடுக்கும் என்பதை வைத்துத்தானே அதைக் கணக்கிட வேண்டும்! இது இப்போது மட்டுமல்ல, இந்திய கிரிக்கெட் உலக அரங்கில் அடையாளம் காணப்பட்ட காலம் தொட்டே நடந்துகொண்டிருக்கிறது. 

1983 உலகக் கோப்பை... முதல் இரண்டு போட்டிகளிலும் 19, 4 என வெளியேறுகிறார் சுனில் கவாஸ்கர். மூன்றாவது போட்டி... 12 ஆண்டுகளாக இந்திய அணியில் விளையாடிவரும் ஒரு சீனியர் வீரரை, வெளியில் அமர்த்துகிறார் கேப்டன் கபில் தேவ். முதல் போட்டியில், 10-வது வீரராகக் களமிறங்கிய ரவி சாஸ்திரி, மூன்றாவது போட்டியில் ஓப்பனராகிறார். மொத்த தேசமும் அதிர்ச்சியடைகிறது. 'என்ன இருந்தாலும் கவாஸ்கரை எப்படி நீக்கலாம்'. கொதிக்கிறது இந்திய கிரிக்கெட் வட்டம். ஆஸ்திரேலியாவுடனான அந்த ஆட்டத்தில் தோல்வி. வெஸ்ட் இண்டீஸ் அணியுடனான அடுத்த போட்டி - கவாஸ்கர் இல்லை, தோல்வி. மாற்று ஓப்பனர் ரவி சாஸ்திரி, அந்த இரண்டு போட்டிகளில் 17 ரன்களே எடுக்க, கபில் மீது எக்கச்சக்க நெருக்கடி. ஐந்தாவது லீக் ஆட்டத்துக்கு மீண்டும் சேர்க்கப்படுகிறார் சன்னி. அடுத்த போட்டியில் இடத்தை இழக்கிறார் சாஸ்திரி!

கபில் தேவ்

அடுத்த 4 போட்டியில் கவாஸ்கர் அடித்த ஸ்கோர் : 0, 9, 25, 2! அந்த வெற்றிகளுக்குத் துளியும் பங்களிக்கவில்லை. ஆனாலும், அவரை நீக்கியிருக்க முடியாது. ஏனெனில், லீக் சுற்றில் அந்த இரண்டு போட்டிகளில் தோற்றதற்கு, தான் கவாஸ்கர் விஷயத்தில் எடுத்த முடிவு சுட்டிக்காட்டப்பட, மீண்டும் ரிஸ்க் எடுக்கவில்லை அவர். உலகக் கோப்பையை இந்தியா வென்றது. தொடரில் கபில் ஒரு 175 அடித்தார்... ஃபைனலில், மறக்க முடியாத விவியன் ரிச்சர்ட்ஸின் கேட்சைப் பிடித்தார். வெற்றிக்கு வித்திட்டார். எந்த முடிவையும் எடுக்கத் தயங்காத 'Bold captain' என்று பாராட்டியது இந்தியா. ஆம், சில வாரங்கள் முன்பு எதற்காகத் திட்டினார்களோ, அதற்காகவேதான் பாராட்டினார்கள். பாராட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இதே விஷயம் கங்குலிக்கு நேர் எதிராக நடந்தது. 2003 உலகக் கோப்பை அணியில் வி.வி.எஸ் லட்சுமணைச் சேர்க்காமல், தினேஷ் மோங்கியா, பார்த்திவ் பட்டேல் என்று களமிறங்கினார் கங்குலி. கபிலுக்குப் பிறகு, இன்னொரு போல்டான கேப்டன் என்று புகழ்ந்தார்கள். ஆனால், இறுதிப் போட்டி, அவருக்கான அங்கீகாரத்தைப் பறித்துக்கொண்டது. இப்போதெல்லாம், போட்டிக்கு முன்பு மழை வருவதுபோல் இருந்தால், பௌலிங் தேர்ந்தெடுப்பது புத்திசாலித்தனம் என்கிறார்கள். அதைத்தான் கங்குலி அந்த ஃபைனலில் செய்தார். மழையையும் பெய்யத்தான் செய்தது. ஆனால், இன்றும் அந்த முடிவை நாம் தவறானதாகத்தான் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம். அந்த முடிவு சரி, தவறு என்பதற்கு நடுவில் இருந்தது அந்தக் கோப்பை, ஆஸ்திரேலியாவின் பேட்டிங், அதைத் தவறாகிவிட்டது. 

கங்குலி

இதுதான் இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை கேப்டன்ஷிப். வெற்றி பெறவைத்தால் அது சரியான முடிவு. இல்லையேல் அது தவறு. ஹர்மன் விஷயத்தில் நடந்திருப்பதும் அதுதான். ஹர்மன் எடுத்த இந்த முடிவில், மிதாலியின் மேலாளர் அனிஷா சொல்வதுபோல் அரசியலே இருந்தாலும், அதை அவர் எப்போது வெளிப்படுத்தினார்? டாஸ் போட்டு அணி அறிவித்ததுமா? இல்லை இந்தியா 112 ரன்களில் வெளியேறிய பிறகா? இல்லை. இந்தியா தோற்ற பிறகு! ஆம், தோல்விதான் இவ்வளவு விவாதங்களையும் ஏற்படுத்தியுள்ளது. மிதாலி அணியில் சேர்க்கப்படாத விஷயம், இந்த விவாதங்களுக்கான உந்து சக்திதான்.

டி-20 உலகக் கோப்பையில், ஆஸ்திரேலியாவுக்கு எதிரான கடைசி லீக் ஆட்டத்தில் மிதாலி விளையாடவில்லை. ஆனால், பலமான அணியை எளிதாக வீழ்த்துகிறது இந்தியா. இளம் அணியை வைத்து ஆஸ்திரேலியாவை வீழ்த்தியதற்காக, 'குட் கேப்டன்ஷிப்' என்று பாராட்டப்படுகிறார் ஹர்மன். நியூசிலாந்து அணிக்கெதிரான முதல் போட்டியில், அணியில் இருந்தும் மிதாலி பேட்டிங் செய்யவில்லை. 5-வது விக்கெட் வீழ்ந்ததும், பௌலர் ராதா யாதவ் களமிறக்கப்படுகிறார். மிதாலி களமிறங்கவில்லை. நிச்சயம் இந்த விஷயம் பெரிதாகப் பேசப்பட்டிருக்கும். ஆனால், ஹர்மனின் சதம் ஆட்டத்தை வென்றுதந்துவிட்டதே! கேப்டன் வெற்றிபெற வைத்தால் அங்கு கேள்வி ஏது? ஹர்மன்ப்ரீத் கொண்டாடப்பட்டாரே ஒழிய, அவரை யாரும் கேள்வி கேட்கவில்லை. 'Bold Move' என்று புகழ்ந்துதள்ளினார்கள். 

ஹர்மன்ப்ரீத்

இப்படி இரண்டு வெற்றிகளின்போதும் புகழை வாங்கிக்கொடுத்த முடிவு, ஒரு தோல்வியினால் 'மோசமான கேப்டன்' என்ற பட்டம் வாங்கிக்கொடுத்துள்ளது. அதெப்படி 'சிறந்த கேப்டன்ஷிப்' என்று சொல்லியவர்களால், உடனடியாக 'மோசமான முடிவு' என்று சொல்ல முடிகிறதோ தெரியவில்லை. ஒருவேளை, இங்கிலாந்துக்கு எதிராகவும், இறுதிப்போட்டியில் ஆஸிக்கு எதிராகவும் மிதாலி இல்லாமல் இந்தியா வென்றிருந்தால்? மீண்டும் 'கிரேட் கேப்டன்ஷிப்' என்றிருப்போம். அதோடு மட்டுமா நின்றிருப்போம்? உடனடியாக மிதாலியிடம் சென்று, 'இந்த இளம் அணி சிறப்பாக செயல்படுகிறது. நீங்கள் ஏன் டி-20 போட்டிகளில் இருந்து ஓய்வு பெறக்கூடாது?' என்று கேட்டிருப்போம். தோனியிடம் கேட்டுக்கொண்டிருப்பதுபோல,. இது நிச்சயம் நடந்திருக்கும். இந்தியாவும், இந்திய கிரிக்கெட்டும் அப்படித்தானே இயங்கிக்கொண்டிருக்கின்றன!

``சிறந்த முடிவுகள் (decisions) அறிவைச் சார்ந்தே எடுக்கப்படும். எண்களைச் சார்ந்து அல்ல" -  பிளேடோவின் இந்தச் சொற்றொடர் இந்தியக் கிரிக்கெட்டுக்கு சற்றும் பொருந்தாது!


டிரெண்டிங் @ விகடன்