Vikatan.com

www.vikatan.com would like to send you push notifications.

Notifications can be turned off anytime from browser settings.

ஆம்புலன்ஸ் ஓட்டுபவர்களின் மனநிலை எப்படி இருக்கும்?

சென்னை ராஜீவ் காந்தி அரசு மருத்துவமனை. எப்போதும்போல பரபரப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. அவசர சிகிச்சைப் பிரிவுக்கு அருகில் நான்கைந்து ஆம்புலன்ஸ்கள் நின்று கொண்டிருக்கின்றன.. மெளனம், அழுகை, வெறுமை, கதறல் என ஒவ்வொரு ஆம்புலன்சும் வெவ்வேறு உணர்வைச் சுமந்துகொண்டு வந்து அவசர சிகிச்சைப் பிரிவின் வாசலில் உள்வாங்க முடியாத அளவுக்கு அவற்றைக் கொட்டிவிட்டுப் போகின்றன. ஆம்புலன்ஸ் பற்றித் தெரிந்த நமக்கு அந்த ஆம்புலன்ஸில் பணிபுரிகிறவர்கள் பற்றித் தெரிந்திருப்பதில்லை. ஆம்புலன்ஸை இயக்குகிற மனிதர்கள் எப்படியான மனநிலையில் இருக்கிறார்கள், எல்லா மனிதர்களையும் எப்படிக் கடந்து போகிறார்கள் என அங்கிருந்த ஓட்டுநர்கள் சிலரிடம் விசாரிக்க ஆரம்பித்தோம். 

Ambulance

“உயிருக்குப் போராடுகிற ஒருவரை சம்பவ இடத்திலிருந்து மருத்துவமனைக்குக் கொண்டுபோய் சேர்க்கிறவரை நேரத்துடன் போராடிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும். காரணம், தாமதிக்கும் ஒவ்வொரு நொடியும் ஒருவரின் வாழ்க்கையை புரட்டிப்போட்டு  விடும். விபத்து நடந்த இடத்திலிருந்து மருத்துவமனைக்குச் சென்று சேரும்வரை இருக்கிற நிமிடங்களே அவர்களுக்கு கோல்டன் ஹவர்ஸ். மருத்துவமனை வாசலில் சென்று சேர்ந்ததும்தான், 'ஒரு உயிரைக் காப்பாற்றி விட்டோம்' என்ற உணர்வுடன், ஒருவித சிலிர்ப்பைத் தரும். அது வெறும் சிலிர்ப்பு மட்டுல்ல; ஒருவிதமான போதை என்றுகூட சொல்லலாம்" என்கிறார்கள் ஆம்புன்ஸ் டிரைவர்கள் மற்றும் அவர்களுடன் பயணிக்கும் டெக்னீசியன்கள்.

ஒரு ஆம்புலன்ஸில் ஓட்டுநர் மற்றும் அவசர சிகிச்சை அளிக்கும் டெக்னீசியன் என இரண்டு பேர் இருக்கிறார்கள். எல்லா ஆம்புலன்ஸ்களும் ஜி.பி.எஸ். கருவிகள் மூலம் இணைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. விபத்து பற்றிய தகவல்களைப் பெற ஒரு மொபைல் போன் கொடுத்திருக்கிறார்கள். கட்டுப்பாட்டு அறையில் இருந்து வருகிற அழைப்புகள், 'அவர்கள் எங்கே போகவேண்டும்? எந்த மாதிரியான விபத்து, சிகிச்சை அளிக்க வேண்டியவரின் வயது, தொடர்புகொள்ள வேண்டிய எண்' என எல்லா தகவல்களையும் கொடுத்து விடுகிறார்கள். நோயாளியை ஏற்றிக்கொண்டு மருத்துவமனைக்குக் கொண்டுசெல்ல வேண்டியது ஓட்டுநரின் வேலை. நோயாளிக்கு வேண்டிய முதலுதவியைச் செய்யவேண்டியது டெக்னீஷியனின் வேலை. 

இதுபோன்ற அத்தியாவசியப் பணியில் உள்ள ஓட்டுநர்கள், டெக்னீஷியன்களின் பின்னணியில் பல கதைகள் உள்ளன. 

டெக்னீஷியன் ஒருவர், ''எட்டு மாசமா ஆம்புலன்ஸ் டிரைவரா வேலை செய்றேன். எனக்கு ஊரு திருத்தணி. பிடிச்சுப் போய்தான் இந்த வேலைக்கு வந்தேன். சின்ன வயசுல, சைரன் வெச்ச விளக்குப் போட்டுட்டு வேகமாகக் போகக்கூடிய நெறய வண்டிய பாத்துருக்கேன். எல்லாரும் வழிவிட பரபரப்பாக அந்த வண்டிகள் போகும். கடைசில அதுக்கே டிரைவரா வருவேன்னு நெனச்சுக்கூட பார்க்கல. இங்க வந்ததுல இருந்து ஜீரணிக்க முடியாத பல விஷயங்களைப் பாத்துட்டேன். ஒண்ணா, ரெண்டா எல்லாத்தயும் உடனே சொல்லிட முடியாது. உங்க மூலமா மக்களுக்கு ஒண்ணே ஒண்ணு சொல்லிக்கிறேன் குடிச்சிட்டு வண்டி ஓட்டாதீங்க... மறக்காம ஹெல்மெட் போட்டுக்கங்க. அது மட்டும்தான் உங்களைக் காப்பாத்தும். நான் பார்த்த நெறைய விபத்துக்குக் காரணம் இவை ரெண்டும்தான். ரெண்டு மாசத்துக்கு முன்னாடி அம்பத்தூர் பக்கத்துல விபத்துல அடிபட்டு இருந்த ஒருத்தர ஆஸ்பத்திரிக்குக் கொண்டுபோகும்போது அவரோட மனைவியும் ஏழு வயது பொண்ணும் ஆம்புலன்ஸுல வந்தாங்க. அவரோட மனைவி அழுதுட்டே இருந்தாங்க. ஆனா அந்தப் பொண்ணு எந்த அசைவும் இல்லாம அப்பாவைப் பாத்துட்டே வந்தது. அவரோட காயத்தைச் சுத்தம் பண்ணி, அடிபட்ட இடத்துக்கு மருந்து போடும்போது அவரோட கை பக்கத்துல இருந்த பொண்ணு கைய பிடிச்சுது. அந்தப் பொண்ணு அவரு கைய இறுக்கி பிடிச்சிட்டு “அப்பா... அப்பா”ன்னு அழுதது வாழ்நாளுக்கும் எனக்கு கிடைத்த துயரம்தான். அழுகை சூழ்ந்திருக்கும் இடத்துல அழுகாம இருக்குறது ரொம்பக் கஷ்டம். எந்த அளவுக்கு என்னைக் கட்டுப்படுத்தி வச்சிருப்பனோ, அதே அளவுக்கு தனியா உட்காந்து அழுத்துருக்கேன்'' என்கிறார்.

உயிரைக் காப்பாற்ற மனநிலை எப்படி இருந்தால் என்ன, காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற மனசு இருந்தால் போதும் என்பது, அவரின் பேச்சிலிருந்தே நம்மால் உணர முடிந்தது.  

 

Ambulance

''என்னோட பேரு செல்வம். நான் சிவகாசில இருந்து ஜெய்ப்பூருக்கு லாரி ஓட்டிட்டு இருந்தேன் ஒரு ட்ரிப் போயிட்டு வந்தா 15 ஆயிரம் ரூபாய் கிடைக்கும். மாசத்துக்கு மூணு முறை போயிட்டு, வந்துட்டு இருந்தேன். ஆனா, சின்ன வயசுல இருந்து ஆம்புலன்ஸ் ஓட்டணும்னுதான் ஆசை. பெரிய போராட்டத்துக்குப் பின்னாடிதான் எனக்கு இந்த வேலை கெடச்சது. மாசம் 12 ஆயிரம் சம்பளம். மாசம் முப்பதாயிரத்துக்கு மேல சம்பாதிச்சேன் இப்போ சம்பளம் ரொம்ப கம்மின்னு  அம்மாகிட்ட சொன்னதுக்கு 'உயிரை காப்பாத்துற வேலைக்கு போறதுக்கு புண்ணியம் பண்ணிருக்கணும் போடா'ன்னு சொல்லி அனுப்பி வெச்சாங்க. இந்த வேலைக்கு வந்து ஆறு மாசம் ஆயிடுச்சு. சாப்பாடு, தங்குறது எல்லாமே இந்த 12 ஆயிரம் ரூபாயிலதான். ஆனா, மனசுக்கு நிறைவா ஒரு வேலை பாக்குறேன்னு ஒவ்வொரு தடவையும் மனசு சொல்லிட்டே  இருக்கும். மனசுக்கு நெருக்கமா நெறைய விஷயம் இருக்கு.'' என்பவர் அவர் மனதுக்கு நெருக்கமான கதைகளை நம்மிடம் பகிர்கிறார்.

''ஒரு முறை எக்மோர் குழந்தைகள் ஹாஸ்பிடலுக்கு ஒரு குழந்தைய கூட்டிட்டு போயிட்டு இருந்தேன். நா போன நேரம் அங்க 3,000 பேருக்கு முதலமைச்சர் பணி  நியமன ஆர்டர் கொடுக்க வந்திருந்தாரு. எல்லா எடத்துலயும் போலீஸ், எம்.எல்.ஏ-க்களின் கார்கள் நின்னுட்டு இருந்துச்சு. குழந்தைய எப்படியும் ஆஸ்பத்திரிக்கு உள்ள கொண்டு போய்டணும்னு யார் பேச்சயும் கேக்காம உள்ளே போயிட்டேன். ஆஸ்பத்திரி வாசலுக்கு போய் வண்டிய நிறுத்தி குழந்தைய இறக்கி விட்டேன். இறக்கி விட்டுட்டு பார்க்கும் போதுதான் கவனிச்சேன். எனக்கு முன்னாடி முதல்வரோட கார் நின்னுட்டு இருந்துச்சு. முதல்வர் கிளம்புற நேரமா பார்த்து நான் உள்ள வந்துட்டேன். ஒரே பதற்றமாகிடுச்சு. உள்ளே இருந்த பயத்த வெளியே காட்டிக்காம வண்டிய எடுத்துட்டு வந்துட்டேன். அந்த சம்பவத்த இப்ப நெனச்சாலும் புல்லரிக்குது'' என்கிறார்.

Ambulance

அவரோடு டெக்னீசியனாக இருக்கும் சதீஷ் பேசும்போது “ரெத்தமும் சதையுமா இருக்கிற விபத்துகளை கடந்து வருவது அவ்வளவு எளிய விஷயம் இல்லை. விபத்தில் உறுப்புகள் வெளியே வந்துகிடக்கும்போது கைகளால் எடுத்து வைக்கணும். அடிபட்டவருக்கு முதலுதவி கொடுத்து, ஆஸ்பத்திரி வருகிற வரைக்கும் நான் பாத்துக்கணும். நெறைய பேரோட உயிரை தெரிஞ்சோ தெரியாமலோ நம்ம  கையில புடிச்சுட்டுப் போறப்ப உள்ளுக்குள்ள இருக்கிற பயத்த வெளிய காமிக்காம இருக்கணும். ஆரம்பத்தில் ரொம்ப கஷ்டமா இருந்துச்சு. வேலைக்குச் சேர்ந்த புதிதில் மூணு நாள் சாப்பிடாமல்லாம் இருந்திருக்கேன். அதுக்கு அப்பறம் எல்லாமே மாறிடுச்சு. இந்த வேலைய நாமதான் பண்ணியாகணும் என்கிற மனநிலைக்கு என்னோட மனச கொண்டுவர்றதுக்கு ஆரம்பத்துல ரொம்ப சிரமப்பட்டேன்" என்றவர் நேரம் ஆயிடுச்சு. நாங்க கிளம்பறோம் என சொல்லிவிட்டு கடந்து போனார்கள்.

ஆம்புலன்ஸ் சேவையை தவறாக பயன்படுத்திக் கொள்பவர்களும் சிலர் உண்டு என்கிறார்கள் ஆம்புலன்ஸ் பணியாளர்கள். டிராபிக் அதிகமா இருக்கு வந்து கிளியர் பண்ணி விடுங்கன்னு சிலர் போன்செய்து இருக்கிறார்களாம். நடக்காத ஒரு சம்பவத்தை நடந்த மாதிரி சொல்லி ஆம்புலன்ஸை வர வைப்பவர்களும் உண்டாம். ஒரு சில கடைகளுக்கு முன்னால் அழுக்குப்படிந்த உடையில் படுத்திருக்கும் சில  மனிதர்களை எழுப்ப மனமில்லாதவர்கள், 'ஒருத்தர் மூச்சு விட முடியாம இங்க படுத்துருக்காரு சீக்கிரம் வாங்க'னு சொன்னவுடன்... ஆம்புலன்ஸை எடுத்துக்கொண்டு பதறிப்போய் அவரை எழுப்பினால், அவர் எழுந்து 'நான் நல்லாதானே இருக்கேன்'னு சொல்லுவார் என, இவர்கள் சந்திக்கிற அன்றாடப் பிரச்னைகளைச் சொல்கிறார்கள். இவர்கள் எல்லோரும் சொல்கிற ஒரு நல்ல விஷயம் "எவ்வளவு பெரிய கல்லான மனசு இருந்தாலும், எங்க வண்டியப் பார்த்தால் எல்லோரும் வழி விடுறாங்க, இன்னும் சிலர் ஆம்புலன்ஸுக்கு பின்னாடி போனா சீக்கிரம் போகலாம் என முண்டி அடித்துக்கொண்டு வருகிறார்கள். இது தவறுன்னு அவர்களுக்கே புரியணும்" என்கிறார்கள்.  

போரூர் டோல்கேட் அருகில் ஒரு ஆம்புலன்ஸ் நின்று கொண்டிருக்கிறது. மதுரவாயல் பகுதியில் ஒருபெண் கையை அறுத்துக்கொண்டு உயிருக்குப் போராடுவதாக அவசரத் தகவல் வருகிறது. ஆம்புலன்ஸில் இருக்கிறவர்கள் தகவலைப் பெற்றுக்கொண்டு, சம்பவ இடத்துக்குப் பறக்கிறார்கள். குறிப்பிட்ட இடத்துக்குப் போய் ஆம்புலன்ஸ் பணியாளர்கள் கொடுத்த எண்ணுக்கு அழைக்கிறார்கள். அவர்கள் கொடுக்கப்பட்ட முகவரிக்குச் சென்று கதவைத் தட்டுகிறார்கள். கதவை திறந்த 22 வயதுடைய பெண்ணிடம் விசாரிக்கிறார்கள். அந்தப் பெண் அழ ஆரம்பிக்கிறார். காரணம், கையை அறுத்துக்கொண்டார் என சொல்லப்பட்ட பெண்தான் கதவை திறந்தவர். தீர விசாரித்ததில் தகவல் பொய் என தெரிய வருகிறது. ஆம்புலன்ஸை நேராக மதுரவாயல் காவல்நிலையத்துக்கு விடுகிறார்கள். அங்கிருந்த காவலர்களிடம் தகவலைச் சொல்லி தகவல் கொடுத்தவர் மீது புகார் அளிக்கிறார்கள். விசாரணையில் தகவல் கொடுத்தவரை காவல்நிலையத்துக்கு வர வைக்கிறார்கள். ஒரு தலைக்காதலால், தான் காதலித்த பெண்ணை பழிவாங்குவதற்காக ஆம்புலன்ஸுக்கு தகவல் கொடுத்ததாகத் தவறை அந்த நபர் ஒப்புக்கொள்கிறார். ஆம்புலன்ஸ் ஊழியர்கள் மன்னித்து விடுகிறார்கள். இதில் கவனிக்க வேண்டிய முக்கியமான விஷயம் பொய்யாகத் தகவல் கொடுத்தவர் காவல்துறையில் பணிபுரிகிறார் என்பதுதான். இவர்கள் யாருக்காக போராடுகிறார்களோ சில நேரங்களில் அவர்களே கூட இவர்களுக்கு எதிராகப் போராடுவதை நினைத்தால் வருத்தமாகவும் கோபமாகவும் இருக்கிறது.

"யாருக்கும் கிடைக்காத வேலை எனக்கு கிடைத்திருக்கிறது" என நினைத்து செய்கிற ஒவ்வொரு வேலையும் பலரது வாழ்க்கையை உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்கிறது. காசு, பணம், புகழ், பதவி என நம்மைத் தீர்மானிக்கும் எந்த ஒரு காரணிகளுக்குப் பின்னாலும் ஓடாத சில கால்கள், சில மனிதர்களை சுமந்துகொண்டேதான் இருக்கின்றன. அவை சுமந்து செல்வது சாதாரண உடல்களை அல்ல அடுத்தவருக்கான ஒரு உலகை என்பதை அறிந்து ஆம்புலன்ஸ் சேவையை ஆற்றிவரும் அனைவருக்கும் ஒரு சல்யூட் அடிப்போம்.

உங்கள் கருத்தைப் பதிவு செய்யுங்கள்

Advertisement
Advertisement
Advertisement

எடிட்டர் சாய்ஸ்

என்னுள் மையம் கொண்ட புயல்! - கமல்ஹாசன் - 8 - அரியலூர் அனிதாவும் நானும்!
Advertisement

MUST READ

Advertisement