Vikatan.com

www.vikatan.com would like to send you push notifications.

Notifications can be turned off anytime from browser settings.

``10 நிமிஷம் இங்கே உக்கார்ந்தா மனசு லேசாகிடும்” - மின் மயானத்தில் ஒரு ரவுண்ட்அப்! #VikatanExclusive

நாம் எல்லோருமே என்றாவது ஒரு நாள் போய்ச் சேரவேண்டிய இடம்... இந்த உலகில் `சமரசம்’ உலாவும் ஒரே இடம்... மயானம். தமிழ்நாட்டில் பல மயானங்கள் பராமரிப்பில்லாமல் இருக்கின்றன; சில, பொதுக் கழிப்பிடங்களாகப் பயன்படுகின்றன. சில, போக்கிரிகள் பொழுதுபோக்கும் இடங்களாக இருக்கின்றன. சுகாதாரத்தோடு பராமரிக்கப்படுபவை இல்லவே இல்லையா? நிச்சயம் இருக்கின்றன. நவீனப்படுத்தப்பட்ட மின் மயானங்களில் பல, படு சுத்தமானவை. இது எப்படிச் செயல்படுகிறது என்று தெரிந்துகொள்வதற்காக `திருப்பூர் வடக்கு’ மின் மயானத்துக்கு ஒரு விசிட் அடித்தோம்.      

மயானம்

மீன்கள் வசிக்கும் சிறிய குளம், அழகாக வளர்க்கப்பட்டிருக்கும் செடிகள்-புற்கள், டைல்ஸ் தரை, ஆம்புலன்ஸ், சவப்பெட்டி, சிறிய பூங்கா, வெயிலுக்குக் கண்ணைக் கூசவைக்கும் வெள்ளை நிறக் கட்டடம்... எனப் பளிச்சென இருக்கிறது மின் மயானம். 

“அந்தக் கோட்டுக்கு வெளிய இருக்குற வரைக்கும்தான் அவங்க பேரு, ஊரு, சாதி, குளம், கோத்திரம் எல்லாம்... உள்ளே வந்ததுக்கு அப்புறம், எங்களுக்கு இவங்களும் இறந்துபோன ஒரு மனுஷ உடம்புதான்’’ என்கிறார் மின் மயான ஆபரேட்டர் லக்ஷ்மணன். 

ஒரு நாளைக்கு எத்தனை இறந்த உடல்கள் எரிப்பதற்காக மின் மயானத்துக்குக் கொண்டுவரப்படுகின்றன?

“சரியா சொல்ல முடியாதுங்க. தோராயமா மூணு இல்லைனா நாலு வரும். போன மாசம் மட்டும் வந்த எண்ணிக்கை 270.
இந்த ஒரு கிளையிலேயே இவ்வளவுன்னா, இன்னொண்ணுல எவ்வளவு இருக்கும்... கணக்குப் போட்டு பார்த்துக்கங்க. (திருப்பூரில் மொத்தம் இரண்டு மின் மயானங்கள் உள்ளன.) தீபாவளி மாசம்னாலே இப்படித்தான். இன்னைக்கோ, நாளைக்கோனு இருக்குற வயசானவங்கள்ல பலபேரு அந்த மாசம் எங்ககிட்ட வந்து சேர்ந்துடுவாங்க” என்கிறார் இங்கே `ஆல் இன் ஆல்’-ஆக வேலைபார்க்கும் நாக சக்தி.

“இத்தனை உடல்களை இங்கு எரிக்கிறீர்களே... உங்களுக்கு பேய் பயமெல்லாம் உண்டா?’’ என்று கேட்டால், இங்கு வேலை பார்க்கும் எல்லோருமே சத்தம் போட்டுச் சிரிக்கிறார்கள். “ஒரு பத்து நிமிஷம் இங்க உட்கார்ந்து பாருங்க. மனசு அமைதியா, லேசா ஆகிடும். மதிய வேளையில சாப்பிட்டுட்டு இங்கேதான் படுத்துக்குவோம். சூப்பரா தூக்கம் வரும். என் பையன் ரெண்டாவது படிக்கிறான். ராத்திரி நேரத்துல தூக்கம் வரலைனா, இங்கேதான் வந்து படுத்துக்குவான். பேய்னு ஏதாச்சும் இருந்தா கூட்டிட்டு வாங்க. அதுல எனக்குத் தெரிஞ்சவங்க யாராச்சும் இருக்காங்களானு பார்க்குறேன்” என்கிறார் நாக சக்தி.

மின் மயானம்

மின் மயானம் எப்படிச் செயல்படுகிறது என்று பார்க்க விரும்பினோம். ‘வாங்க...’ என்று நம்மை அடுப்பிருக்கும் அறைக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். 550 டிகிரியில் எரிந்துகொண்டிருக்கும் அடுப்பை ஒரு பட்டனை அழுத்தி, திறந்து காட்டினார். பிணத்தின் கை மட்டும் மேலே தூக்கிக்கொண்டிருக்க நாம் பயத்தோடு அதைப் பார்த்தோம். “இதையே இப்படிப் பார்க்குறீங்களே... சில பிணங்கள் எரிய எரிய எழுந்து உட்கார்ந்துக்கும். அந்த சீன்லாம் சூப்பரா இருக்கும்” என்றார் புன்னகையுடன். பிறகு நம்மை அடுப்புக்குப் பின் பக்கமாக அழைத்துச் சென்றார். அடுப்பு இரண்டு அடுக்குகளாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. “இங்கே பிணங்களோட சாம்பல் வந்து சேர்ந்துக்கும். இந்த வழியா அதை நாங்க எடுத்து சேகரிச்சுவெச்சுக்குவோம்” என்றார் லக்ஷ்மணன். 

கீழ் அடுக்கில் ஏற்கெனவே ஒரு பிணம் வெந்துகொண்டிருந்தது. “சில நேரங்கள்ல ஒரு மணி நேரத்துக்கு ஒரு உடம்பு வந்துடும்க. அந்தச் சமயத்துல என்ன பண்றது? அதுக்குத்தான் ரெண்டு அடுக்கு. கீழே எரியுறது ஒரு வயசான பாட்டி. ரொம்ப நேரமா எரியுதுங்க. பெண்களோட உடம்பு எரியத்தான் ரொம்ப நேரம் ஆகும். தோள்பட்டை பகுதி அவங்களுக்கு ரொம்ப பலமா இருக்கும். அதனால முழுசா எரிஞ்சு முடிக்க ஒன்றரை மணி நேரம் ஆகும். ஆண்கள் உடம்பு அப்படி இல்லை. ஒரு மணி நேரம்தான். நீர் உடம்பா இருந்தா, முக்கால் மணி நேரத்துல பொசுக்குனு முடிஞ்சுடும்’’ என்றார் நாக சக்தி.

அஸ்தி

அடுப்புக்குப் பின் பக்கம் இருந்த அறையில் சாம்பல்களைப் பானைகளில் கட்டி, சீரியல் எண்கள் இட்ட சீட்டுகளை ஒட்டி அடுக்கிவைத்திருந்தார்கள். சில பானைகள் தூசி படிந்து கிடந்தன. “ஏன் இப்படிச் சாம்பலைப் போட்டுவெச்சிருக்கீங்க?’’ என்று கேட்டோம்.

“எங்களை ஏன் கேக்குறீங்க... இறந்து போனவங்களோட பிள்ளைகளையும் உறவுக்காரங்களையும்தான் கேட்கணும். எப்படா செத்து போவாங்கனு காத்திருப்பாங்கபோல. சிலர் இங்கே வந்து எரிக்கறதோட சரி... அதுக்குப் பிறகு சாம்பல் வாங்க வரவே மாட்டாங்க. சில குடும்பத்துல ஏதாவது வழக்கம், வழக்குனு இருக்கும். அதனால ரெண்டு மாசம், இல்லைனா மூணு மாசம் கழிச்சுக்கூட வருவாங்க. ஆனா, ரெண்டு மூணு வருஷமாகியும் வராம இருக்கறவங்களும் இருக்காங்க. அவங்க எப்பயாச்சும் வந்து கேட்டாங்கனா என்ன பண்றது? அதனாலதான் இந்தச் சாம்பலை இன்னும் அப்படியேவெச்சிருக்கோம்’’ என்றார் சக்தி.

வாழும்போது மனிதன் போட்டி, பொறாமை, ஆசை, வெறுப்பு, கோபம், பழி, வெறி, சாதி, அடையாளம் அது இதுவென்று பலவற்றைத் தூக்கிக்கொண்டு அலைகிறான். அது அத்தனையும் சாம்பலாகி, புகையாக மாறி வெளியேறும் காட்சியைப் பார்க்க
வேதனையாக இருந்தது. புகை போகும் இடத்துக்குப் போனோம்.

எரியும் பிணம்

லக்ஷ்மணன் புகை எப்படி வெளியேறுகிறது என்பதை விளக்கினார். “இந்தப் புகை வெளியேறுவதால் சுற்றுச்சூழல் மாசு ஏற்படும்னு பலரும் நினைப்பாங்க. அது தவறு. அடுப்புல இருக்குற புகை இந்த பைப் வழியா ஒரு வடிகட்டிக்குள்ள போகும். அங்கே சின்னச் சின்ன துகள்கள் எல்லாம் வடிகட்டப்பட்டு அடுத்த இடத்துக்குப் போகும். அங்கே தண்ணி இருக்கும். அந்தத்  தண்ணியில புகை புகும்போது, வெறும் ஆவி மட்டும்தான் கடைசியில வெளியே வரும். அதுவும் அவ்வளவா கண்ணுக்குத்தெரியாது. போஸ்ட்மார்ட்டம் பண்ணி வர்ற உடம்புகள் நிறையப் புகையைக் கக்கும். அதுக்குக் காரணம், உடலுக்கு மேல நிறையா துணி சுற்றப்பட்டிருக்கும். உடம்புக்குள்ள பஞ்சுவெச்சு அடைச்சிருப்பாங்க. பிளாஸ்டிக் பைகளால உடல் பாகங்களையெல்லாம் சுத்திவெச்சிருப்பாங்க. அதனால நிறைய புகை வரும். இயற்கை மரணத்தால வர்ற பிணங்கள் அமைதியா எரிஞ்சு, காத்தோட காத்தா கலந்து போயிடும்’’ என்கிறார் லக்ஷ்மணன்.

“அந்தக் காலத்துல சுடுகாட்டுல வெட்டியான் வேலை பார்க்குறவங்களுக்கு ஊருக்குள்ள மரியாதை இருக்காது. ஆனா, முன்னாடி மாதிரி இப்போ இல்லை. நிறையா பேர் மரியாதை குடுக்குறாங்க. நல்ல சம்பளம் வருது. எங்க குடும்பம் தங்குறதுக்கு குவார்ட்டர்ஸ் குடுத்திருக்காங்க, பிள்ளைங்க நல்லாப் படிக்குது. அதனால எந்தப் பிரச்னையும் இல்லை’’ என்கிறார் லக்ஷ்மணன்.

மயானத்தில் வாய்க்கரிசியை காயவைக்கும் பணிப்பெண்

பேசிகொண்டிருந்தபோதே ஒரு வயதான தாத்தாவின் உடல் வந்திறங்கியது. அவரது குடும்ப வழக்கப்படிச் சடங்குகள் நிகழ்த்தப்பட்டன. வாய்க்கரிசி போடப்பட்டு, பானை உடைக்கப்பட்டு, அவரை அடுப்புக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். அந்த வாய்க்கரிசியைச் சேகரித்து வெயிலில் காயப்போட்டுக்கொண்டிருந்தார் ஒரு பணிப்பெண். அவரிடம், “இந்த அரிசியை என்ன செய்வீங்க?’’ என்று கேட்டோம். “எங்க வீட்ல நிறைய கோழி இருக்கு. அதுக்குக் கொண்டுபோய் போட்ருவேன்... இந்த அரிசியே அடுத்த ஒரு வாரத்துக்குப் போதும்’’ என்றார். 

தாத்தாவின் உடல் அடுப்புக்கு அனுப்பப்பட்டதும், கதவுகள் மூடப்பட்டன. வைரமுத்து எழுதி, விஜய் யேசுதாஸ் பாடிய பாடல் ஒன்று ஒலித்தது. ஆழ்ந்த அமைதியில், இறுகிய மனதுடன் அனைவரும் ஐந்து நிமிடம் கேட்டுவிட்டு மௌனமாக அங்கிருந்து நகர்ந்தார்கள்.

நாக சக்தி,  அறிவழகன், லஷ்மணன்,

மயானத்தின் மேனேஜர் அறிவழகனிடம், “உடல்களை எரிக்க எவ்வளவு வசூலிக்கிறீர்கள்?’’ என்று கேட்டோம்.

“இந்தக் கிளை ஆரம்பிச்சு ஆறு வருஷம் ஆச்சு. திறப்புவிழா நடந்தப்போ, முதன்முதலா இந்தக் கிளைக்கு வர்ற பிணத்துக்கு ஒரு தங்கச் சங்கிலி தர்றதா எவனோ கெளப்பிவிட்டுட்டான். அதைத் தெரிஞ்சுக்கிட்டு பல பேர் போன் போட்டு, `எப்போ திறப்பீங்க, எப்போ திறப்பீங்க?’னு கேக்க ஆரம்பிச்சுட்டாங்க. இல்லைங்க... அது பொய்யான தகவல்னு எல்லாரையும் நம்பவைக்கறதுக்குள்ள செம காமெடி ஆகிடுச்சு. இப்போ பொதுவா எல்லார்கிட்டேயும் ரெண்டாயிரம் ரூபா வாங்குறோம். முடியாதவங்க வந்தா, காசு எதுவும் வாங்க மாட்டோம். லயன்ஸ் கிளப்லருந்து எங்களுக்குச் சம்பளம் தர்றாங்க. இங்கே நாங்க நாலு பேர் இந்த வேலைகளைப் பார்த்துக்குறோம்’’ என்றார் அறிவழகன்.

“அரசாங்கத்திடமிருந்து சலுகைகள் ஏதாவது கிடைக்கிறதா?’’ என்று கேட்டோம். 

“சலுகையெல்லாம் ஒண்ணும் இல்லீங்க. அப்படியே தந்துட்டாலும், பக்கத்துலதான் மின் வாரியம் இருக்கு கரன்ட் பில் ஒரு மாசத்துக்கு நாலு லட்ச ரூபா வருது. அதுக்கு மட்டும் ஏதாவது விலக்குக் குடுத்தாங்கன்னா நல்லா இருக்கும்’’ என்கிறார்கள் இந்தப் பணியாளர்கள்.

கம்பி, தகடுகள்

பேட்டியை முடித்துவிட்டு வெளியே செல்லும்போது, ஓரிடத்தில் கம்பிகளும் தகடுகளுமாகக் குவிந்துகிடந்தன. “இதெல்லாம் என்ன?’’ என்று கேட்டோம். 

“சிலருக்கு ஆபரேஷன் பண்ணி, கைக்கு ப்ளேட்டு, காலுக்கு கம்பி, மூட்டுக்கு கேப் அது, இதுனு வைப்பாங்களே... அதுதாங்க இது’’ என்றார் லக்ஷ்மணன். அவற்றின் எடையும் அதிகமாக இருந்தது. 

“இதை என்ன செய்வீங்க?’’

“வேறென்ன பண்றது? எடைக்குப் போட்ருவோம்’’ என்றார் கூலாக.

உங்கள் கருத்தைப் பதிவு செய்யுங்கள்

Advertisement
Advertisement
Advertisement

எடிட்டர் சாய்ஸ்

Advertisement

MUST READ

Advertisement