''வறுமையைவிட... காதலிச்சது, ஏமாத்தினதுதான் வலிக்குது தம்பி!'' - ஊட்டி சாந்தி அக்கா வாழ்க்கை

"ன் புருஷன் திருச்சி சிறையில் இருக்கார். அவரைப் பார்த்தே இருபது வருஷத்துக்கு மேலே ஆயிருச்சு. 'என்னதான் உன்னைய ஏமாற்றியிருந்தாலும் இவ்வளவு நாளா அவரைப் பார்க்காம இருக்கிறது சரியில்லே சாந்தி. ஒரு வாட்டி புள்ளைங்களோடு அவரைப் பார்த்துட்டு வந்துடு'னு எல்லாரும் சொல்றாங்க. அவரை காதலிச்ச பாவத்துக்கு ஒருமுறையாவது பார்த்துட்டு வரலாம்னு பாழாப்போன மனசு கெடந்து அடிச்சுக்குதுதான். ஆனா... இவ்ளோ நாளைக்குப் பெறவு, வயசுக்கு வந்த பொம்பள பிள்ளைகிட்டேயும், தோளுக்கு மேல வளர்ந்த பையன்கிட்டேயும் 'உங்க அப்பாவைப் பார்க்க ஜெயிலுக்கு வாங்க'னு கூப்பிடறது நல்லா இருக்குமா? தனியா போய் பார்த்துட்டு வரவே ஆயிரம் ரூவாய்க்கு மேலே பிடிக்கும். அந்தக் காசு இருந்தால், ஹாஸ்டல்ல தங்கி இருக்கும் மவளுக்கு ஏதாவது வாங்கிக் கொடுக்கலாம். எனக்குப் பிள்ளைங்கதான் தம்பி உலகம். இப்போ கொஞ்ச வருஷமாதான் எங்க வீட்ல மூணு வேளை சாப்பாடு. பிள்ளைங்க ரெண்டு பேரும் சின்னவங்களா இருந்தபோது அரை வயிறும் கால் வயிறுமா கெடப்போம். பசியில் துவண்டுபோகும் பிள்ளைங்க முகத்தைப் பார்க்கவே கஷ்டமா இருக்கும். எங்க வீட்ல டி.வி கிடையாது. கேபிளுக்குக் கட்டும் பணத்துல, டவுன்ல படிக்கும் பொண்ணுக்கு ஏதாச்சும் வாங்கித்தரலாமேனு டிவியே வேணாம்னு சொல்லிட்டேன். போக்கத்தவளுக்கு எதுக்குத் தம்பி பொழுதுபோக்கு?" 

சாந்தி

வார்த்தைக்கு வார்த்தை பிள்ளைகளைப் பற்றியே பேசும் சாந்தி, ஊட்டியின் லவ்டெல் பகுதியைச் சேர்ந்தவர். காதல் திருமணத்தில் ஏமாந்தவர். இப்போது, ஊட்டியில் ஒரு மணிப்பூர் தம்பதியின் வீட்டில் வேலை செய்கிறார். அந்த மணிப்பூர் தம்பதி, சிறை கைதிகளுக்குக் கைவினைப் பொருள்கள் கற்றுக்கொடுப்பவர்கள். கைதிகள் செய்த பொருள்களுக்கு வண்ணம் பூசி அழகு சேர்ப்பதுதான் சாந்தியின் அன்றாடப் பணி. 

"இப்போவரை எம் புள்ளைங்களுக்கு, அவங்க அப்பாவைப் பற்றி எதுவும் தெரியாது தம்பி. அவருக்குச் சொந்த ஊரு ஈரோடு. ஊட்டியிலேயே தங்கி கெடைக்கிற கூலி வேலைக்குப் போயிட்டிருந்தார். எங்களுக்குக் காதல் எப்டி வந்துச்சுனு உருகி சொல்ற மனநிலை இப்போ இல்லே. அந்த ஆளை கண்மூடித்தனமா காதலிச்சேன். வீட்டைவிட்டு ஓடிப்போய் ரெண்டு பேரும் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டோம். ரெண்டு மாசம் ஈரோட்டுல இருந்தோம். அங்கே பொழப்புக்கு வழி இல்லே. திரும்பவும் ஊட்டிக்கே வந்துட்டோம். ஆண் ஒண்ணு, பொண் ஒண்ணுனு ரெண்டு வருஷத்துல ரெண்டு பிள்ளைங்க ஆச்சு. போகப் போகதான் அவரோட சுயரூபம் தெரிஞ்சது. குடும்பத்தைக் காப்பத்தும் எண்ணமே இல்லே. வேலைக்குப் போகாமல் வீட்லயே கிடந்தார். எவ்வளவோ சொல்லியும் கேட்கலை. காதல் கரைஞ்சு கஷ்டம் மட்டுமே கையிருப்பா இருந்துச்சு. எனக்கும் எந்த வேலையும் தெரியாது. பிள்ளைங்களுக்குப் பால் வாங்கவும் கையில் காசு இல்லாத நிலைமை வந்ததும், தேயிலைத் தோட்டத்துக்கு இலை பறிக்கப் போனேன். கெடைக்கிற காசுல அடுப்பு எரிஞ்சுது. இதுதான் என் தலையெழுத்துனு காலத்தை ஓட்டிட்டு இருந்தேன். 

சாந்தி

திடீர்னு ஒருநாள் 'உன் புருஷன் எங்கே?'னு கேட்டுக்கிட்டு வீட்டு முன்னால போலீஸ் வந்து நின்னுச்சு. ஒண்ணுமே புரியாமல் நடுங்கிப் போயிட்டேன். 'உன் புருஷன் ஒரு கொலைக் குற்றவாளி'னு சொல்லி அரஸ்ட் பண்ணிட்டுப் போயிட்டாங்க. அப்போதான், அந்த ஆள் கொலை கேஸ்ல சம்பந்தப்பட்டவர்னு தெரிஞ்சது. அதுக்கு அப்புறம்  நான் அடைஞ்ச துன்பங்களை வார்த்தையில் சொல்ல முடியாது தம்பி'' என்கிற சாந்தியின் கண்களில் நிற்காமல் கொட்டுகிறது கண்ணீர். 

சற்று இடைவெளிவிட்டு தொடர்ந்தார். "கஷ்டப்பட்டு பையனை பன்னிரண்டாவது வரைக்கும் படிக்கவெச்சுட்டேன். அவன் கூலி வேலைக்குப் போறான். பொண்ணு கோயமுத்தூர்ல நர்ஸிங் படிக்கிறா. ரெண்டு பேரையும் நல்லபடியா கரை சேர்த்துட்டா போதும். நிம்மதியா கண்ணை மூடிடுவேன் தம்பி' திரளும் கண்ணீரை சேலையில் துடைத்துக்கொண்ட சாந்தி, கடைசியாக இப்படிக் கேட்டார்... 

''அந்த ஆளு உண்மையைச் சொல்லி காதலிச்சி, கல்யாணம் கட்டியிருந்தால், இவ்ளோ வருத்தப்பட்டிருக்க மாட்டேன் தம்பி. வறுமை ஒரு விஷயமே கெடையாது. நம்மை ஏமாத்திட்டானே என்கிற வலிதான் காலம் பூராவும் இருக்கு. அதைவிட வறுமை பெருசா தம்பி?'' 

சாந்தியின் வலியுள்ள வார்த்தைகள் ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கின்றன. 

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!