வெளியிடப்பட்ட நேரம்: 12:00 (05/03/2018)

கடைசி தொடர்பு:12:16 (05/03/2018)

''அங்கிள்கள்தாம் அச்சம் தருகிறார்கள்!" #SpeakUp

பாலியல் வன்கொடுமைக்கு எதிராக விகடன் முன்னெடுத்திருக்கும் #SpeakUp முயற்சிக்கு, சகோதரிகளும் சில சகோதரர்களும் அனுப்பிவரும் அனுபவக் கடிதங்கள் நிறைய நிறைய. சிறிய அளவில் கலைக்கப்பட்டிருக்கும் பெருமௌனம் ஒன்று, குற்றங்களை வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டுவந்திருக்கிறது. சக பெண்களுக்கு, குற்றம் தடுப்பதற்கான தைரியத்தையும் ஆலோசனைகளையும் இந்தப் பெண்களின் வார்த்தைகள் தருகின்றன. உடைத்துப் பேசுவோம் தொடர்ந்து! 

நான் பாலியல் தொல்லைகளை அதிகமாக எதிர்கொள்வது பயணங்களில்தான். வார்த்தைகளால் சொல்ல முடியாத அளவுக்கு அவை கொடூரமானவையாக இருக்கும். அந்த நேரங்களிலெல்லாம், அவர்களின் உறுப்பை வெட்டி அவர்களைக் கொலைசெய்ய வேண்டும் எனுமளவுக்கு எனக்குள் ஆத்திரம் பொங்கும்.

SpeakUp


20 வயது பெண் நான். என் வயது பையன்களிடம் நான் உணரும் பாதுகாப்பு உணர்வை, 35 - 50 வயது 'அங்கிள்'களிடம் உணர்வதில்லை. அவர்களிடம் பேசுவதோ பழகுவதோ ஆபத்தானதாகவே படுகிறது. குறிப்பாக நெரிசலான பேருந்துப் பயணங்களில், அவர்கள் அருகில் நிற்க நேர்வது. பேருந்துகளில் இடம்கிடைத்து அமர்ந்தாலும்கூட, பெண்களுக்கு அது பாதுகாப்பற்றதாகவே இருக்கிறது. என் பின் சீட்டில் அமர்ந்திருந்த 'அங்கிள்', சீட்களுக்கு இடையிலிருந்த இடைவெளிக்குள் கைகளைவிட்டான். சீட்டுக்கு அடியிலிருந்த இடைவெளிக்குள்ளும் அவன் கைகள் நுழைந்து என்னைத் தீண்டின. இது ஒருநாள் அனுபவமல்ல. எப்போதெல்லாம் என் பேருந்துப் பயணத்தின் பின் இருக்கையில் ஓர் 'அங்கிள்' அமர நேர்கிறதோ அப்போதெல்லாம் 80% இது நடக்கத்தான் செய்கிறது. என் தோழிக்கும் இது நடந்திருக்கிறது. அவள் பேருந்தில் பயணித்தபோது, ஜன்னல் பக்க இடைவெளிக்குள் கையைவிட்டு அவளையே சில நொடிகள் அவள் உடலை வெறுக்கவைத்திருக்கிறான் ஓர் 'அங்கிள்'. அவள் துணிச்சலுடன் அதைக் கண்டக்டரிடம் சொல்லி, அவன்மீது நடவடிக்கை எடுக்கவைத்திருக்கிறாள். 

சில வாரங்களுக்கு முன் நடந்தது இது. பேருந்தில் அவ்வளவாகக் கூட்டம் இல்லை. அந்த இரவுப் பயணத்தில் நகரத்தைவிட்டு பேருந்து நகர்ந்ததும் விளக்குகள் அணைக்கப்பட்டு, இரண்டு விளக்குகள் மட்டுமே வெளிச்சத்தை உமிழ்ந்துகொண்டிருந்தன. திடீரென, என் இருக்கைக்கு எதிர் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தவன், masturbate செய்ய ஆரம்பித்துவிட்டான். எவ்வளவு வக்கிரம், வன்மம் இது?

இதுபோன்ற பாலியல் தொல்லைகள் எல்லாம் அந்நியர்களால் மட்டும் நடப்பதில்லை. பெண் இனத்தின் பலவீனமான சகிப்புத்தன்மையை, மௌனத்தை உறவினர்களும்கூட பயன்படுத்திக்கொள்ளத் தவறுவதில்லை. நான் என் சிறுவயதில், என் மாமாவால் பாலியல் தொந்தரவுக்கு உள்ளானேன், கோடை விடுமுறைக்காக அவர் வீட்டுக்குச் சென்றிருந்தபோது. இதுவரை இதைப் பற்றி நான் யாரிடமும், என் பெற்றோரிடம்கூட சொல்லாதது ஏன் என்று தெரியவில்லை. அதனால்தான் அவரால், இன்றுவரை என் வீட்டுக்கு எந்த அச்சமும் இன்றி வந்துபோக முடிகிறது, விருந்து சாப்பிட முடிகிறது. உச்சகட்டமாக, தன் மகனுக்கு என்னைத் திருமணம் செய்ய வேண்டி என் பெற்றோரிடம் எந்தக் குற்ற உணர்ச்சியும் இன்றி பேசமுடிகிறது. 

இதுபோன்ற தொல்லைகளை இங்கு ஒவ்வொரு பெண்ணும் கடந்துவந்துகொண்டுதான் இருக்கிறாள். நான் ஆண்கள் என்றாலே இப்படித்தான் என்று சொல்ல வரவில்லை. ஆனால், ஒவ்வொரு பெண்ணுக்கும் இப்படி ஒரு கசப்பான அனுபவத்தைக் கொடுக்கும் எண்ணிக்கையிலான ஆண்கள் நிரம்பியதே இந்த உலகம். இனி இவற்றையெல்லாம் அனுபவமாகப் பகிராமல், சம்பவமாக்குவோம். அந்த இடத்தில், அந்த நொடியிலேயே ரியாக்ட் செய்வோம்.

இதுவரை தன் மனதில் அழுத்திக்கொண்டிருந்த கனம் ஒன்றை முதன்முறையாக இங்கு இறக்கிவைத்திருக்கிறார், இந்தச் சகோதரி... இனியும் சகிக்க வேண்டாம் என்ற துணிவுடனும் இனியொருவருக்கு இது நேராக் கூடாது என்ற அக்கறையுடனும். இவர் யாரோ அல்ல, அம்மா, மனைவி, சகோதரி, மகள், தோழி என நாம் தினம் காணும் பெண்களின் பிரதி. அவர்மீது அநாகரிக வார்த்தைகள் உமிழ்ந்து, ‘இந்த உலகம் இப்படித்தான்' என்ற பிம்பம் தர வேண்டாம் ப்ளீஸ். இனி, இதுபோல நேராத உலகம் படைப்போம்!

Speak-Up

உங்கள் குரலைப் பதிவு செய்ய http://bit.ly/vikatanspeakup