வெளியிடப்பட்ட நேரம்: 10:58 (18/05/2018)

கடைசி தொடர்பு:11:07 (18/05/2018)

தமிழகத்தைத் துணைக்கு அழைத்த மைசூரு! காவிரி கைவிரிக்கப்பட்ட கதை! அத்தியாயம் - 9

காவிரி கடந்து வந்த பாதை குறித்து தொடர் கட்டுரை...

தமிழகத்தைத் துணைக்கு அழைத்த மைசூரு! காவிரி கைவிரிக்கப்பட்ட கதை! அத்தியாயம் - 9

1924 -ம் ஆண்டு போடப்பட்ட காவிரி நதிநீர் ஒப்பந்தத்தின் வழியாகக் கிடைத்த உரிமைகளைக் கொண்டு தத்தமது நீர்ப்பாசனத் திட்டங்களைச் செயல்படுத்துவதில் இரு மாநில (சென்னை - மைசூரு) அரசுகளும் தீவிரம் காட்டின. 

காவிரி

இந்தக் கட்டுரையின் முந்தைய அத்தியாயத்தைப் படிக்க இங்கு க்ளிக் செய்யவும்...

‘வரம்பு நீரோட்டம்’!  

இதனிடையே, 1921 ஜூலை 26-ம் தேதி இருதரப்பாலும் கொள்கையளவில், உடன்பாடு காணப்பட்ட கிருஷ்ணராஜ சாகர் ஒழுங்குமுறை விதிகள் 1929-ம் ஆண்டு ஏற்பட்ட இருதரப்பு உடன்பாட்டின் மூலம் ஒப்பந்தமாக உருவாக்கப்பட்டது. அந்த விதிமுறைகளின்படி கிருஷ்ணராஜ சாகர் அணையில் மாதந்தோறும் தண்ணீரைத் திறந்துவிட்டால்தான் மேலணையில்  குறிப்பிட்ட உயரத்துக்குத் தண்ணீர் ஓடும்; தமிழகப் பாசனப் பரப்புக்குரிய தண்ணீர் கிடைக்கும். இதற்கு, ‘வரம்பு நீரோட்டம்’  (Limit Flow) என்று பெயர். கிருஷ்ணராஜ சாகர் அணையிலிருந்து இந்த அளவு தண்ணீரை, முன்னுரிமை அடிப்படையில் தமிழ்நாட்டுக்குத் திறந்துவிட்ட பிறகு, அதற்குமேல் அதிகமாக உள்ள நீரைத்தான் கர்நாடகம் கிருஷ்ணராஜ சாகர் அணையில் தேக்க வேண்டும். 1921-ம் ஆண்டே இந்தக் கொள்கை இருதரப்பு உடன்பாட்டில் வகுக்கப்பட்டு, 1924 ஒப்பந்தத்தில் குறிப்பிட்ட அளவுகளோடு வரம்பு நீரோட்டம் இணைக்கப்பட்டிருந்தாலும், பின்னர் 1926-ல் மைசூரு அரசாங்கம் இதில் சிக்கல்களை எழுப்பியது.   

1924-ம் ஆண்டு காவிரி நதிநீர் ஒப்பந்தத்தின்படி 1931-இல் கிருஷ்ணராஜ சாகர் அணையைத் திறந்த மைசூரு அரசாங்கம், அதன்பிறகு 1940-களில் கன்வா, பைரமங்கலம், மார்க்கெனகள்ளி, சிம்சா போன்ற மேலும் சில நடுத்தர நீர்த்தேக்கங்களைக் கட்டியது. 1934-இல் மேட்டூர் அணை கட்டி முடிக்கப்பட்டதும், சென்னை அரசாங்கம் ஆயக்கட்டுத் திட்டங்களை விரிவுபடுத்தியது. குறிப்பாக, 2.1 லட்சம் ஏக்கருக்கான கீழ்ப்பவானி திட்டம், 50,000 ஏக்கருக்கான  மேட்டூர் கால்வாய் திட்டம், அமராவதி திட்டம், புதிய கட்டளை திட்டம் உயர்மட்டக் கால்வாய் திட்டம், புள்ளம்பாடி கால்வாய் திட்டம் ஆகியன அடுத்தடுத்து செயல்வடிவம் பெறத் தொடங்கின. 

காவிரி

சென்னை - மைசூரு மோதல்!

இந்த நிலையில், “சென்னை அரசாங்கம் செயல்படுத்தும் திட்டங்கள் எல்லாம் 1924-ம் ஆண்டு காவிரி நதிநீர் ஒப்பந்தத்துக்கு எதிரானது” என்றது மைசூரு அரசாங்கம். அத்துடன், அவற்றை கடுமையாகவும் எதிர்த்தது. ஆனால் சென்னை மாகாண அரசோ, “காவிரி மேட்டூர் திட்டத்துக்கான வரையறுக்கப்பட்ட பகுதியிலேயே மேட்டூர் கால்வாய் திட்டம் செயல்படுத்தப்படுகிறது என்றும், ஏனைய திட்டங்கள் யாவும் உபரிநீரிலிருந்தும், சிக்கனம் காரணமாகச் சேமிக்கப்படும் நீரிலிருந்துமே செயல்படுத்தப்பட உள்ளது” என்றும் விளக்கம் கொடுத்தது. நீண்ட யுத்தத்துக்குப் பின் பவானி ஆற்றில் கீழ்ப்பவானி அணைக்கட்டுத் திட்டத்தைச் சென்னை அரசாங்கம் 1954-இல் நிறைவு செய்தது. இதனைத் தொடர்ந்து 1954-55-இல் அமராவதியின் குறுக்கே 4 ஆயிரம் மில்லியன் கனஅளவு கொள்ளளவு உடைய சிறிய நீர்த்தேக்கத்தையும் சென்னை மாகாண அரசு கட்டியது.

மாநிலங்களின் மறுசீரமைப்பு!

இதையடுத்து, சென்னை அரசாங்கத்துக்குப் பதிலடி கொடுக்கும் விதமாகச் சில புதிய திட்டங்களை ஆரம்பித்தது மைசூரு அரசு. அதற்குச் சென்னை அரசாங்கம், “புதிய திட்டத்துக்கான செயல்திட்டக் குறிப்புகள் பற்றி அனுப்பவும்” என்று கோரிக்கை வைத்தது. அதற்கு மைசூரு அரசாங்கம், “புள்ளம்பாடி, புதிய கட்டளைத் திட்டங்கள் தொடர்பாக எவ்வித குறிப்புகளும் மைசூரு அரசுக்கு அனுப்பப்படாத நிலையில், புதிய திட்டங்கள் குறித்த எவ்விதக் குறிப்புகளையும் சென்னைக்கு அனுப்ப வேண்டிய அவசியம் எங்களுக்கு இல்லை” என்று கடுமையாகச் சொன்னது. 

இப்படி இரு மாநில அரசுகளுக்கிடையே தொடர்கதையாகிப் போன காவிரி நதிநீர்ப் பங்கீட்டு விவகாரம், தொடர்ந்து இழுபறியிலேயே நீடித்துவந்தது. இந்தச் சூழ்நிலையில், 1956-இல் செய்யப்பட்ட மாநிலங்களின் மறுசீரமைப்பினால், மைசூரு அரசாங்கத்தில் அரசியல் எல்லைகள் எல்லாப் பக்கங்களிலும் விரிவடைந்தன. தனி மாநிலமாக இருந்த குடகும், சென்னை மாகாணத்துடன் இருந்த தென் கன்னட மாவட்டமும், கொள்ளேகால் பகுதியும் மைசூருடன் இணைந்து கர்நாடகமாக மாறியது. அதேபோல், சென்னை மாகாணத்துடன் இணைந்திருந்த கபினி, பவானி ஆறுகளின் தலைப்பகுதிகளை உள்ளடக்கியிருந்த மலபார் மாவட்டமும், அமராவதியின் தலைப்பகுதியை உள்ளடக்கியிருந்த திருவாங்கூரும் கேரளத்துடன் இணைந்தது. 

காவிரி

தமிழகத்தைத் துணைக்கு அழைத்த மைசூரு!

குறிப்பாகக் காவிரி உற்பத்தியாகும் குடகு, 1834-க்கு முன் தனி மாநிலமாக இருந்தது. இதற்கு, தலைநகராக இருந்ததாகவும் குறிப்புகள் காணப்படுகின்றன. இங்கு வசித்த மக்கள் பேசிய மொழி குடகு. 1834-க்கு முன்புவரை பல மன்னர்களின் ஆட்சியின் கீழிருந்த குடகு, நெடுங்காலம் மின் ஒளியின்றி இருண்டே கிடந்திருக்கிறது. சோழ மன்னர்களும் குடகுப் பகுதியை ஆட்சி செய்திருக்கிறார்கள் என்றும், சோழ வனம் என்று அப்பகுதி அழைக்கப்பட்டது என்றும் வரலாற்றுக் குறிப்புகள் கூறுகின்றன. 1834-ம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் 4-ம் தேதி முதல் ஆகஸ்ட் 15, 1947 வரை குடகுப் பகுதி ஆங்கிலேயரின் ஆளுகையில் இருந்தது. 1952-ம் ஆண்டு செப்புடிர பூனச்சாவின் தலைமையில் இரண்டு அமைச்சர்களின் மந்திரி சபையும் இருந்துள்ளது. 

குடகு மக்களின் பலத்த எதிர்ப்புக்குப் பிறகுதான் 1956-இல், மாநிலங்களின் மறுசீரமைப்பினால் அப்பகுதி மைசூருடன் இணைந்தது. குடகுப் பகுதி மைசூருடன் இணைவதற்கு முன் சர்வே ஒன்று நடத்தப்பட்டது. அப்போது, ``வெறும் 80 அடி உயரத்தில் ஹாரங்கி என்னும் இடத்தில் ஓர் அணை கட்டினால், போதிய மின்சாரம் கிடைக்கும். 6,000 ஏக்கருக்கு நீர்ப்பாசனம் கிடைக்கும்”என்று சொல்லப்பட்டது. இதற்கு முதலில் எதிர்ப்புத் தெரிவித்தது மைசூரு அரசாங்கம்தான். இதேபோல், குடகு மாநிலத்தில் லட்சுமண தீர்த்தம் என்ற அணைக்கட்டுத் திட்டத்தைக் குடகு மாநிலத்தினர் நிறைவேற்ற முயற்சி செய்தனர். இதற்குப் பலத்த ஆட்சேபனையைத் தெரிவித்தது மைசூரு அரசாங்கம். அத்துடன், சென்னை மாகாணத்தையும் லட்சுண தீர்த்தத்துக்கு எதிராகத் துணைக்கு அழைத்தது. ஆனால், 1956-க்குப் பின் மைசூருடன் குடகு இணைந்தபிறகு நிலைமை தலைகீழாய் மாறியது. குடகு போட்ட திட்டங்களை எல்லாம் கர்நாடக அரசு தன்னுடைய திட்டங்களாக வகுத்துக்கொண்டது.

- காவிரி பாயும்...

நீங்க எப்படி பீல் பண்றீங்க


டிரெண்டிங் @ விகடன்