வெளியிடப்பட்ட நேரம்: 12:22 (24/05/2018)

கடைசி தொடர்பு:12:22 (24/05/2018)

"என் குலசாமியை வரச்சொல்லுன்னு சொல்ற அம்மாவுக்கு என்ன பதில் சொல்ல?!" கதறும் ரஞ்சித்தின் உறவினர்

மே 22... தமிழகத்தின் கறுப்பு நாள். தூத்துக்குடி ஸ்டெர்லைட்டை மூடக் கோரி 99 நாள்கள் அமைதியாக நடந்துகொண்டிருந்த போராட்டம், நூறாவது நாளில் சுக்குநூறாகும் என யாரும் நினைத்திருக்க வாய்ப்பில்லை. அப்பாவி மக்களை தங்களுடைய புல்லட்டுகளுக்கு இரையாக்கின காக்கிச் சட்டைகள். மக்களைக் காப்பாற்றுவதற்காக நியமிக்கப்பட்டவர்களுக்கு அம்மக்களின் உயிரைப் பறிக்கும் உரிமையை யார் கொடுத்தது? பலி எண்ணிக்கை 12 இல்லை... இல்லை 13 எனக் கூடிக்கொண்டே போகிறது. இன்னும் முழுமையாகத் தெரியவில்லை. 22-ம் தேதி நடந்த துப்பாக்கிச் சூட்டில் 10 பேர் பரிதாபமாக உயிரிழந்தனர். அவர்களுள் ஒருவர்தான், ரஞ்சித். பல தொண்டு நிறுவனங்களுடன் இணைந்து சமூக சேவை செய்துகொண்டிருந்த 22 வயது இளைஞன். தூத்துக்குடி பாரத மாதா ஃபவுண்டேஷன் அட்மினாகவும் இருந்துள்ளார். ரஞ்சித்துடன் நெருக்கமான அவரது உறவினரான மணியிடம் பேசினோம்.

ஸ்டெர்லைட் துப்பாக்கிச் சூட்டில் பலியான ரஞ்சித்

``ரஞ்சித் ஒரு பாக்ஸர். அப்பா, அம்மா, தங்கச்சிதான் அவனுக்கு எல்லாமே. அவன் அப்பா பாஸ்கர், கான்கிரீட் போடும் வேலை பார்க்கிறார். அவர் சுகர் பேஷன்ட். இவன்தான் அப்பாவுக்கு உதவியா எல்லா வேலைகளையும் செய்வான். வீட்டையும் பார்த்துக்கிட்டு சமூக சேவையும் செய்யறதிலும் அவ்வளவு ஆர்வமா இருந்தவங்க. ரத்தம் தேவைப்படும் நிறைய பேர் இவன்கிட்ட பேசுவாங்க. அடிச்சுப் பிடிச்சு ரத்தத்தை ரெடி பண்ணிக் கொடுப்பான். பலரின் உசுரக் காப்பாத்தினவன் இன்னைக்கு ரத்தம் வழிய இறந்துகிடக்கறதை எங்களால் தாங்கவே முடியலைம்மா'' எனக் கண் கலங்கியவரைத் தேற்ற வார்த்தையின்றி இருந்தேன். சில நிமிடங்களுகுப் பிறகு தொடர்ந்தார்.

``துறுதுறுன்னு இருப்பான்மா. ரொம்ப ஒழுக்கமான பையன். போகிற இடத்துல வீட்டுக்குள்ளே பொண்ணு இருந்தா, வாசலில் நின்னு பேசிட்டுக் கிளம்பிடுவான். ஃப்ரெண்ட்ஸுக்காக என்ன வேணும்னாலும் செய்வான். பாக்ஸரா இருக்கிறதால் நல்லா சாப்பிடுவான். இப்போ அவனுக்குப் பிடிச்ச சாப்பாட்டை ரெடி பண்ணி வெச்சிருக்கேன். அவனை வந்து ஒரு வாய் சாப்பிடச் சொல்லும்மா'' என மீண்டும் தேம்ப ஆரம்பித்தார். 

சற்றே மௌனத்துக்குப் பிறகு ``அன்றைக்கு என்ன நடந்தது? ரஞ்சித் ஏன் அங்கே போனார்?'' எனக் கேட்டேன்.

``99 நாள் நடந்த போராட்டத்தில் ரஞ்சித் கலந்துக்கவே இல்லை. உரிமைக்காகப் போராடணும்னு மனசுல விருப்பம் இருந்தாலும், அவனுடைய பணிச் சூழலால் போகமுடியாமல் இருந்துச்சு. கலெக்டர்கிட்ட மனு கொடுக்கப்போறோம்னு அவன் ஃப்ரெண்ட்ஸ் கூப்பிட்டு போயிருப்பான்னு நினைக்கிறேன். அன்னைக்கு நான் என் குடும்பத்தோட சாமி கும்பிட போயிருந்தேன். அதை முடிச்சுட்டுப் போராட்டத்துல கலந்துக்கக் கிளம்பினேன். அப்போ, ஒரு பையன் ஃபோன் பண்ணி, `அண்ணே ரஞ்சித்தை அடிச்சுட்டாங்க. நீங்க நேரா ஆஸ்பத்திரிக்கு வந்துடுங்க'னு சொன்னான். நானும் வேகமா அரசு மருத்துவமனைக்குப் போனேன். வண்டியை நிறுத்திட்டு ஆம்புலன்ஸ்கிட்ட பார்க்கும்போது, ஒரு பொண்ணைத் தூக்கிட்டுப் போனாங்க. `அடப் பாவிங்களா... சின்னப் பொண்ணை வாய்ல சுட்டுக் கொன்னுருக்கீங்களே'னு தலையில் அடிச்சு அழ ஆரம்பிச்சுட்டேன். அந்தப் பொண்ணுக்கு முன்னாடிதான் ரஞ்சித்தையும் தூக்கிட்டுப் போயிருக்காங்க போல. அது எனக்குத் தெரியலை. அவனுக்கு ஏதோ அடிபட்டிருக்கும்னு நினைச்சு வார்டு வார்டாக ஒரு மணி நேரமா தேடிட்டிருக்கேன்.

அவனைத் தேடிட்டு கீழே வரேன். அப்போ, ரஞ்சித் அம்மாவும் அப்பாவும் வந்துட்டாங்க. அப்போதான் `பிணவறையில் சில உடம்புங்க இருக்கு. அங்கே போய்ப் பாருங்க'னு சிலர் சொன்னாங்க. நானும் ரஞ்சித் அப்பாவும் பதறியடிச்சுப் போய்ப் பார்த்தோம். அங்கே இருக்கக் கூடாதுன்னு நினைச்சுக்கிட்டே போறோம். ஆனா, சுக்குநூறா நொறுங்கிப் போயிட்டோம்மா. அங்கேதான் எங்க ரஞ்சித் கிடந்தான். நான் ஓய்வுபெற்ற ராணுவ வீரன். என் கையில் குண்டு பாய்ஞ்சதாலதான் பணியிலிருந்து ஓய்வு வாங்கினேன். குண்டு வலியையும், வீரியமும் எனக்கு நல்லா தெரியும். என் தம்பிக்கு அந்த வலியைக் கொடுத்துட்டானுங்களே. வாழவேண்டிய சின்னப் பிள்ளையை இப்படி பொணமா ஆக்கிட்டானுங்களே. ரஞ்சித் உடம்பைப் பார்த்ததும் அவன் அம்மா மயங்கிட்டாங்க, ஆஸ்பத்திரியில் அட்மிட் பண்ணிருக்கோம். கண் முழுச்சு, `என் மவன் எனக்கு வேணும், என் குலசாமியை வரச்சொல்லுங்க'னு அவங்க கதறதை எங்களால் கேட்க முடியலைம்மா. குடும்பமே இப்போ நிலைகுலைந்து கிடக்கு.

ரஞ்சித்

என் பையன் சண்முகவேல். 30 கிலோமீட்டர் தூரத்தை 2.35 மணியில் ஓடிக்கடந்த 2-ம் வகுப்பு மாணவன்னு விகடன்ல ஒரு கட்டுரை போட்டுருந்தீங்களே... அது என் பையன்தான். அவனைத் தயார்பண்ணினது ரஞ்சித். அன்னைக்கு அவன் ஓடும்போது ரஞ்சித்தும் பின்னாடியே வண்டியில் போய் உற்சாகப்படுத்தினான். `சொன்ன நேரத்தைவிட சீக்கிரமே ஓடிட்டா என்ன கேட்டாலும் வாங்கித் தரேன்'னு ரஞ்சித் சொல்லிருந்தான். என் பையனும் சொன்ன நேரத்துக்கு முன்னாடியே இலக்கை அடைஞ்சுட்டான், அப்புறம், என் பையன் தொட்டியில் வளர்க்க மீன் கேட்டான். ரஞ்சித்தும் மூணு மீன்களை வாங்கிக்கொடுத்தான். அவன் வாங்கிக்கொடுத்த மீன்கள் உயிரோடு இருக்கு. அவன் இல்லையே. `ரஞ்சி மாமா எங்கே? வரச்சொல்லுப்பா'னு என் பையன் கேட்கறான்மா. நான் என்ன பதில் சொல்றது? ரஞ்சித் வீட்டுல ஆசையா வளர்த்த நாய் செத்துப்போச்சுன்னு ஒரு வாரம் அவங்க வீட்டுல யாருமே சாப்பிடலை. எல்லோருமே சோகத்துல இருந்தாங்க. ஒரு நாய் செத்ததையே தாங்காதவங்க, அந்தக் குடும்பத்துச் சொத்தையே இழந்துட்டு நிக்கறாங்க. எப்படி மீண்டுவரப் போறாங்களோ... பித்துப் பிடிச்சுத் தவிக்கும் அந்தக் குடும்பத்துக்கு என்னால் ஆறுதல் சொல்லவே முடியலைம்மா'' என்கிறவர் குரலில் கதறலைத் தாண்டி கொதிப்பு வெளிப்படுகிறது.

``நானும் ராணுவத்தில் வேலை பார்த்திருக்கேன். தூத்துக்குடியில் நிறைய தீயணைப்பு வண்டிகள் இருக்கு. ஒரு வண்டியிலிருந்து தண்ணீரை 10 நிமிஷம் நிறுத்தாமல் அடிச்சாலே எப்பேர்பட்ட கூட்டமும் கலைஞ்சுடும். போராட்டத்தைக் கலைக்க அந்த வழிமுறையைப் பயன்படுத்தியிருக்கலாம். ஒவ்வொரு போலீஸ் வண்டியிலும் ரெட் அலர்ட் கொடுத்திருக்கலாம். அதைப் பார்த்தாவது மக்கள் சுதாரிச்சிருப்பாங்க. ஒரு போராட்டத்தைக் கலைக்க துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தறதா இருந்தால், 303 ரகத் துப்பாக்கியைத்தான் பயன்படுத்தணும். அதுதான் விதிமுறை. வேற வழியே இல்லைன்னு ஆனாளும்கூட 5.56 ரகத் துப்பாக்கியைத்தான் பயன்படுத்தணும். ஆனால், இங்கே 7.62 ரகத் துப்பாக்கியைப் பயன்படுத்தியிருக்காங்க. இந்தத் துப்பாக்கியால் சுட்டால், பிழைக்கிறதுக்கு வாய்ப்பே இல்லை. இதெல்லாம் தெரிஞ்சும் போராட்டக் களத்தில் அந்தத் துப்பாக்கியைப் பயன்படுத்த யார் அனுமதி கொடுத்தாங்க? நீங்க எல்லாம் 10 பேர், 12 பேர் இறந்துட்டதா சொல்லிட்டிருக்கீங்க. ஆனா, எனக்குத் தெரிஞ்சே பதினைந்துக்கும் மேற்பட்டவங்க இறந்திருக்காங்க. எல்லாத்தையும் மூடி மறைக்கிறாங்க. 

ஒண்ணு மட்டும் சொல்றோம். இவங்க எத்தனை பேரை சுட்டாலும், ஸ்டெர்லைட்டை நிரந்தரமா மூடுற வரைக்கும் தூத்துக்குடி மக்கள் ஓய மாட்டோம். ஐந்து மாவட்ட போலீஸ் இங்கேதான் குவிஞ்சு கிடக்கு. அந்த ஐந்து மாவட்ட மக்களும் எங்களுக்காகப் போராடினால் போலீஸால் என்ன செய்யமுடியும்? எல்லா ஊரிலும் எல்லோரையும் சுடுவாங்களா? ஒவ்வொரு புல்லட்டுக்கும் சரியான காரணத்தை அவங்க சொல்லியே ஆகணும். இப்போ இறந்திருக்கிறவங்க உடம்புகளில் இருக்கும் எல்லா புல்லட்டுக்கும் சரியான காரணத்தை நிச்சயம் சொல்லியே ஆகணும்'' என்கிறார் ஆவேசமாக.

எங்கள் மரணம்

எங்கள் ஊருக்கான

வெளிச்சமாய் இருந்தால்

தினம் தினம்

சாவதற்கு நாங்கள்

தயாராக இருக்கிறோம்!

 

உயிர்ப் பயம் காட்டினால்

ஓடி ஒளிய நாங்கள்

என்ன அரசியல்வாதிகளா..?

 

முடிந்தால் புல்லட்டை 

முதுகில் சுடாமல்

நெஞ்சில் சுடு!

 

அந்த வடு 

நாளைய சந்ததியினருக்கு

புது விடியலாய் 

இருக்கட்டும்!

 

பணந்தின்னிகளிடம் ஆட்சியைக் 

கொடுத்த குற்றத்துக்கு

பிணந்தின்னிகளிடம் சிக்கி 

அலைகின்றோம்!

 

போராடுவோம்..!

போராடுவோம்..!

இப்பொழுதும்..

எப்பொழுதும்!

-வித்யா காயத்ரி

நீங்க எப்படி பீல் பண்றீங்க


டிரெண்டிங் @ விகடன்