“கலைஞர் ஐயா கோபாலபுரம் போகாம நான் திருவாரூர் போக மாட்டேன்!” - ஜெயாம்மா @காவேரி

“இந்த சீலத் துணி, இந்த வாழ்க்கை எல்லாமே அய்யா கொடுத்தது. குடுசையில் இருந்தவளுக்கு வீடு கட்டிக்கொடுத்து, மகன்களோட படிப்புக்கும் உதவி பண்ணினவரு. அவர் இன்னைக்கு படுத்த படுக்கையா கெடக்குறதைக் காதால் கேட்க முடியல”

காவேரி மருத்துவமனை

ள்ளிரவு 2.30 மணி... 

காவேரி மருத்துவமனை வளாகம் இன்னமும் பரபரப்பில், படபடப்பில் ஒரு துளியும் குறையாமல் இருக்கிறது. தொண்டர்களின் தொடர் கோஷம் காற்றில் பரவிவருகிறது. இரவு 11.30 மணி வரை கூட்டத்தில் பெண்களின் எண்ணிக்கையும் அதிகம் இருந்தன. அடுத்தடுத்து வந்த வதந்திகளால், தொண்டர்களின் கட்டுக்கடங்காத கூட்டம் ஆழ்வார்பேட்டையை அலறவைத்தது. ஒருகட்டத்தில், கூட்டத்தைக் கட்டுப்படுத்த காவல்துறையினர் கடுமையாகப் போராடினர். இந்தக் காட்சிகள் அரங்கேறியபோது, பெண்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் பத்திரமாக அங்கிருந்து கிளம்ப ஆரம்பித்தார்கள்.

''என்ன நடந்தாலும் இங்கிருந்து நகரப்போவதில்லை. எங்கள் தலைவரின் உடல்நிலையைப் பற்றித் தெளிவாகத் தெரிந்துகொண்டே வீட்டுக்குச் செல்வோம்' என உறுதியோடு சில பெண்கள் உட்கார்ந்துவிட்டார்கள். இந்தக் காட்சிகளை எல்லாம் அமைதியாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார், ஜெயலட்சுமி அம்மாள். வயோதிகத்தின் சுவடு அவர் முகத்தில் தெரிந்தது. சனிக்கிழமை காலை முதலே மருத்துவமனையின் வளாகத்தில் அவரைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம். திருவாரூரிலிருந்து வந்திருப்பதாகச் சொன்னார். இரண்டு நாள்கள் கடந்தும் ஊருக்குத் திரும்பாமல், அந்த நள்ளிரவிலும் கருணாநிதியின் உடல்நிலை குறித்துத் தெரிந்துகொள்ளும் கவலையுடன் உட்கார்ந்திருந்தார்.

ஜெயாம்மா

“என்னம்மா, இன்னும் ஊருக்குப் போகலையா?” என்று விசாரித்தேன். 

“வா கண்ணு. ஆயாவுக்கு ஒரு டீ வாங்கித் தர்றியா. தூக்கக் கலக்கமா இருக்கு. டீ குடிச்சா தெளிச்சலா இருக்கும்” என்றவர், டீயைக் குடித்தவாறு பேச ஆரம்பித்தார்.

“ரெண்டு நாளா நானும் டீ தண்ணியைக் குடிச்சுத்தான் உடம்பை தேத்திட்டிருக்கேன். நேத்து ராத்திரிகூட இந்த அளவுக்கு பதற்றம் இல்லே. இங்கனயேதான் சீலையை விரிச்சுப் படுத்துதிருந்தேன். இன்னைக்கு சாயந்திரத்திலிருந்து ஏதேதோ சொல்றாங்கய்யா. யார் பேச்சை நம்பறதுன்னே தெரியலே. மனசு கெடந்து தவியா தவிக்குது. தூக்கமே வரமாட்டேங்குது. தலையைச் சாச்சாலே அய்யா முகம்தான் கண்ணுக்குள்ள வந்து நிற்குது. திடீர் திடீர்னு எல்லாரும் கத்துறாங்கலா... என்ன ஆச்சோன்னு நெனச்சு அடிச்சுப் பெரண்டு எழுந்திருக்கிறேன். இப்புடியே உட்காந்துட்டே இருக்கேன். ஐயாவுக்காக என் உசுரையே கொடுப்பேன்யா. இந்தத் தூக்கத்தை விட்டுக்கொடுக்க மாட்டேனோ” என்கிறார் ஜெயலட்சுமி அம்மா.

கண்ணீர் விட்டு அழும் ஜெயாம்மா

 முதுமையைப் பொருட்படுத்தாமல், தன் தலைவருக்காக இரவு பகலாக விழித்திருக்கும் அவருக்கு எப்படி ஆறுதல் சொல்வது? உங்க  உடம்பைப் பார்த்துக்கங்கம்மா என்றால் சிரிக்கிறார்.

''எனக்கு இனிமே என்னவானா என்ன. வெவரம் தெரிஞ்ச வயசிலிருந்தே தி.மு.க-வும் கலைஞர் ஐயாவும்தான் என் உசுரா வாழ்ந்துட்டிருக்கேன். இந்த சீலத் துணி, இந்த வாழ்க்கை எல்லாமே அய்யா கொடுத்தது. குடிசையில் இருந்தவளுக்கு வீடு கட்டிக்கொடுத்து, மகன்களோட படிப்புக்கும் உதவி பண்ணினவரு. அவர் இன்னைக்குப் படுத்த படுக்கையா கெடக்குறதை காதால கேட்க முடியலே. நான் கும்பிடுற சாமி அவரு. உன் வயசுப் புள்ளைகளுக்கு என்னையப் பார்த்தா கிண்டலா தெரியலாம். ஆனா, என் வீட்டுக்காரரையும் புள்ளைகளையும்விட கலைஞர் அய்யாதான் எனக்கு முக்கியம். அவர் நல்லபடியா கோபாலபுரம் வீட்டுக்குப் போகாம நான் மூணு வேளையும் சாப்பிடவோ, தூங்கவோ, கிளம்பி திருவாரூருக்கோ போகமாட்டேன். என் உசுருக்குச் சமமான ஐயா, கண்ணு முழிப்பாரு. அந்த நம்பிக்கை எனக்கு இருக்கய்யா” 

தொண்டர்களின் கோஷங்களையும் தாண்டி, ஜெயாம்மாவின் குரல் தெளிவாக நம் காதுகளில் ஒலிக்கிறது.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!