வெளியிடப்பட்ட நேரம்: 17:08 (01/08/2018)

கடைசி தொடர்பு:17:08 (01/08/2018)

``பதற்றம், வருத்தம், மகிழ்ச்சி..!’’ காவிரியில் கருணாநிதி பற்றி அருள்மொழி

"என் பெயரைக் குறிப்பிடும்போது, வழக்கறிஞர், செல்வி என்று சற்று நிறுத்தியவுடன், அருகில் இருந்தவர்கள் `அவங்க திருமதி' எனச் சொன்னார்கள். அவர் பதறவில்லை. நிதானமாகத் திரும்பி என்னைப் பார்த்து. `என் செல்வி அருள்மொழி அவர்களே' என்றதை என்னால் மறக்கவே முடியாது."

``பதற்றம், வருத்தம், மகிழ்ச்சி..!’’  காவிரியில் கருணாநிதி பற்றி அருள்மொழி

 ``இப்போதுதான் நிம்மதியாக இருக்கிறது'' என்றவாறே பேசத்தொடங்குகிறார் வழக்கறிஞர் அருள்மொழி. திராவிடர் கழகத்தின் பிரசாரச் செயலாளர். திமுக தலைவர் கலைஞர் கருணாநிதி உடல்நலக்குறைவால், சென்னைக் காவேரி மருத்துவமனையில் சிகிச்சைப் பெற்றுவருகிறார். அவரின் உடல்நிலை இயல்புக்குத் திரும்ப, திமுக தொண்டர்கள் மருத்துவமனை வாசலில் காத்திருக்கின்றனர். கருணாநிதியின் உடல்நிலை சீரடைந்து வருவதாக மருத்துவமனையும் அறிக்கைகளை வெளியிட்டு தொண்டர்களை ஆசுவாசப்படுத்தி  வருகிறது. இந்நிலையில், வழக்கறிஞர் அருள்மொழி மருத்துவமனைக்குச் சென்றுவந்துள்ளார். அவரிடம் கலைஞரை முதன்முதலாகச் சந்தித்தது பற்றிக் கேட்டோம். 

கலைஞர் அருள்மொழி

``நான் பள்ளியில் படிக்கும்போது கலைஞர் பேசும் கூட்டங்களுக்கு அண்ணன்களுடன் செல்வேன். 1984-ம் ஆண்டு, வேலூரில் நடந்த பொதுக்கூட்டத்தில் கலைஞர் முன்னிலையில் பேசினேன். தொடர்ந்து, கூட்டங்களில் பார்வையாளராக நான் இருப்பதைப் பார்த்துவிட்டால், பேசுபவர்களின் பட்டியலில் என்னையும் சேர்க்கச் சொல்வார். அப்படிப் பல கூட்டங்களில் பேசியிருக்கிறேன். அவரின் செயல்பாடுகளில் எனக்கு உடன்பாடு இல்லாததையும் பேசிவிடுவேன். அவற்றைக் குறிப்பெடுத்து, அவரின் உரையின்போது பதில் சொல்வார். பேராசிரியர் இளவரசு, சுப.வீரபாண்டியன் ஆகியோருடன் சேர்ந்து, இளங்கோ இலக்கியக் கழகத்தைத் தொடங்கினோம். அதில், கலைஞர் கலந்துகொண்டார். என் தலைமையில் அவர் பேசுகிறார் என்பதே ஆச்சர்யமானதுதான். அந்தக் கூட்டத்தில் எல்லோரின் பெயரைச் சொல்லித் தொடங்கினார். என் பெயரைக் குறிப்பிடும்போது, வழக்கறிஞர், செல்வி என்று சற்று நிறுத்தியவுடன், அருகில் இருந்தவர்கள் `அவங்க திருமதி' எனச் சொன்னார்கள். அவர் பதறவில்லை. நிதானமாகத் திரும்பி என்னைப் பார்த்து. `என் செல்வி அருள்மொழி அவர்களே' என்றதை என்னால் மறக்கவே முடியாது. அவருடன் இயல்பாகப் பேசவும் சண்டை போடவும் உரிமை அளித்திருந்தார்" என நெகிழ்கிறார் அருள்மொழி.

சமீபத்தில் காவேரி மருத்துவமனைக்குச் சென்றுவந்தது பற்றிக் கேட்டதும், ``கலைஞரை வீட்டிலிருந்து மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச்சென்றபோதே எல்லோரையும்போல எனக்கும் பதற்றம்தான். இரண்டு நாளாகச் சிகிச்சை சென்றுகொண்டிருந்தது. மூன்றாம் நாள்தான் மோசமான நிலையில் இருப்பதாகச் செய்திகள் வந்தன. பல தலைவர்களும் சென்று பார்க்கப் பார்க்க `என்னவானதோ?' என்ற பயம் தொற்றிக்கொண்டது. வெளியூரிலிருக்கும் தோழர்கள் இடைவிடாமல் தொலைபேசியில் அழைத்து விசாரிக்கிறார்கள். ஐசியூவில் சிகிச்சை பெறும்போது சென்று பார்ப்பது சிகிச்சைக்கு இடையூறாக இருக்குமே என யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன். இந்நிலையில்தான் கலைஞரைப் பற்றி இருதரப்பில் எழுதப்பட்டவற்றைக் கவனித்தேன். 

ஒன்று, `கட்டுமரம் எப்போது கரை சேரும்' என்ற சில விஷமிகள். `எங்க வீட்டுல வடை பாயசம் ரெடி' என்ற ஒரு சிலரின் எழுத்துகள். 'தீபாவளி' மாதிரி கொண்டாட நினைப்பவர்களின் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. ஏனென்றால், எல்லாமே எங்களுடையது என நினைப்பவர்கள் அவர்கள். படிப்பு, அறிவு எல்லாமே எங்களுக்குரியது என்பவர்கள். அதை மறுத்து, அவை எல்லோருக்குமானது எனச் சமத்துவத்தைச் சொன்னவர் பெரியார். அவற்றைத் தமிழ்நாட்டு அரசியலில் சாதித்துக் காட்டியவர் கலைஞர். பிறப்பில் ஏற்றத்தாழ்வு இல்லை என்பதை அனைத்திலும் அழுத்தமாகப் பதிவுசெய்தவர். எல்லோரும் கோயிலுக்குள் நுழையலாம், அனைவரும் அர்ச்சகர் ஆகலாம், மத்திய அரசு ஊழியர்களுக்கு இணையாக மாநில அரசு ஊழியர்களுக்கும் சம்பளம் என எல்லாவற்றிலுமே சமத்துவத்தை நோக்கியே கலைஞரின் செயல்பாடுகள் இருந்தன. கிராமப்புற, தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கு, குறிப்பாக பட்டியலினத்தவர்களுக்கு  உள் ஒதுக்கீடு என, உரிமைகள் கிடைக்கவே கிடைக்காது என்றிருந்த இடங்களுக்கும் கொண்டுசேர்த்தார். இந்தச் செயல்பாடுகளை இந்தியாவின் எந்த மாநிலத்திலும் நீங்கள் பார்க்க முடியாது. 

கலைஞர்

இவற்றையெல்லாம் இதற்கு முன் கையில் வைத்திருந்தவர்கள் கலைஞரின் முடிவுக்காகக் காத்திருப்பதும், அதைக் கொண்டாடவும் நினைப்பார்கள். இது தெரிந்ததுதான். ஆனால், கலைஞரின் சமூகநீதி செயல்பாடுகளால் பயன்பெற்றவர்களும் இப்படி ஏசுவதைப் பார்க்குபோது, சமூகத்துக்காகப் பணியாற்றுவது எவ்வளவு சிரமமான காரியம் என்பது இப்போதுதான் புரிகிறது. `நான் பார்ப்பனர்களிடம் நல்ல பெயர் வாங்குவது எளிது; யாருக்காக நாம் போராடுகிறமோ அவர்களிடம் நல்ல பெயர் வாங்குவது சிரமம். அது அவர்களுக்கு எளிதாகப் புரியாது' என்பார் பெரியார். அந்த வரிகள்தாம் என் நினைவில்தான் வந்தன. கலைஞர் உடல் நலிவுற்ற நிலையில் இருக்கும்போதே, இந்த வசவுகள் வீசப்படுகின்றன என்றால், வாழ்நாளில் எவ்வளவு வசவுகளை எதிர்கொண்டிருப்பார் என நினைத்துப் பார்க்கிறேன். இப்படிப் பல விஷயங்கள் நினைவுகளில் வர, கலைஞரை உடனே பார்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் வந்தது.

கலைஞர் என்றதுமே அவர் பேசுவதை டேப் ரெக்கார்டுகளில் பதிவுசெய்ய பெரிய கூட்டமே காத்திருப்பதுதான் நினைவுக்கு வருகிறது. எப்போதும் வெளிப்படையாகவும் மக்களோடு சேர்ந்து வாழ்வது என்பதையே தன் வாழ்க்கை முறையாகக் கொண்டிருந்தார். ஒப்பீட்டளவுக்கு மட்டுமே இதைச் சொல்கிறேன். ஜெயலலிதா தன்னைத் தனிமைப்படுத்திக்கொண்டதும் நினைவில் வருகிறது. ஜெயலலிதா நினைத்திருந்தால், அந்த வட்டத்திலிருந்து வெளியே வந்திருக்க முடியும். அவர் விரும்பியவர்களை மட்டுமே அருகில் வைத்துக்கொண்டு மற்றவர்களை விலக்கிவைத்தார். அதற்கு சில காரணங்களைக் கற்பித்துகொண்டாலும் இந்திரா காந்தி, மம்தா பானர்ஜி, மாயாவதி, உமா பாரதி எனப் பொதுவாகப் பெண் தலைவர்கள் பொதுமக்களோடு தொடர்பில் இருக்கும் வாழ்க்கை முறையைத்தான் தேர்ந்தெடுத்தார்கள். ஆனால், ஜெயலலிதாவை மனதார நேசித்தவர்களுக்கே அவரைப் பற்றிய தகவல்கள் சென்று சேரவில்லை என்பது வருத்தமான விஷயம்தானே. கலைஞர் விஷயத்தில், அவரை வீட்டிலிருந்து ஆம்புலன்ஸில் எளிதில் ஏற்ற முடியாத அளவுக்கு நெருக்கமாகத் தொண்டர்கள் சூழ்ந்திருந்ததைப் பார்க்க முடிந்தது.

திங்கள் கிழமை காலையில் மருத்துவமனைக்குச் சென்றேன். ஆனால், அதற்கு முதல்நாள் இரவின் மனநிலையை வார்த்தைகளால் சொல்ல இயலாது. 95 வயதானவர், உடல் உறுப்புகள் நலிவடைந்திருக்கின்றன. சிறுநீரகத் தொற்று வேறு... இவற்றையெல்லாம் கடந்து இயற்கை தன் நியதியைக் காட்டும் என்று புரிந்தாலும், அவர் மீது வெறுப்பைக் கக்கிய இந்தக் கும்பல்களின் முகத்தில் கரியைப் பூசுவதற்காகவாது அவர் மீண்டுவர வேண்டும் என நினைத்தேன். அந்த இரவில் இயல்பாகிவிட்டார் எனச் செய்திகள் வருகின்றன. அவை உண்மையாகவே இருக்க வேண்டும் என விரும்பினேன். அடுத்த நாள், மருத்துவமனையின் காத்திருப்பு பகுதியில் இருந்தபோது, சிலர் கையில் மெடிக்கல் ரிப்போர்ட்டை, மருத்துவமனை ஊழியர்களிடம் காட்டினார்கள். அவர்களை, மருத்துவமனைக்குள் வேறு வழியில் அனுப்பிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஆக, பிற நோயாளிகளின் சிகிச்சைக்கு எந்தவிதத் தொந்தரவும் இல்லாமல் மருத்துவமனை இயங்கியதைப் பார்த்தேன். பிறகு, அழைப்பு வந்ததும் நான்காவது மாடிக்குச் சென்றேன். அங்கே பார்வையாளராக வருபவர்கள் விசாரிப்பதற்காக ஓரிரு அறைகள் இருந்தன. திமுக செயல்தலைவர் ஸ்டாலினும் முதன்மைச் செயலாளர் துரைமுருகனும் செய்திகளைப் பகிர்ந்துகொள்கின்றனர். தொடர்ச்சியாகப் பலரும் வந்து விசாரிக்கும் சூழ்நிலையில் இது பெரும் வேலை. அதைப் பற்றி ஸ்டாலினிடம் கேட்டபோது, `அப்பா மீது அன்பு வைத்திருப்பவர்கள்தானே வருகிறார்கள். அப்பா இவ்வளவு விரைவாக மீண்டது ஆச்சர்யம். மருத்துவர்களே சோர்ந்துவிட்டார்கள். பிறகு, ஒவ்வொரு உடலுறுப்பும் மருந்தை ஏற்று இயல்புக்கு வந்தன' என மகிழ்ச்சியோடு சொன்னார். நம் வீட்டில் ஒரு தாத்தா இருந்து, அவர் இப்படியான சூழலிலிருந்து மீண்டுவந்தால் ஒரு மகிழ்ச்சி வரும் இல்லையா. அதுபோன்ற ஆசுவாசமும் மகிழ்ச்சியும். கலைஞர் இருக்கும் ஐ.சி.யூ அருகே வந்ததும், மருத்துவரின் அனுமதியோடு உள்ளே ஒருமுறை எட்டிப் பார்க்கும் எண்ணம் வந்தது. ஆனால், நம்மைப் போலவே எல்லோரும் வந்துவிட்டால், சிகிச்சைக்குப் பெரும் இடையூறாக அமைந்துவிடும் என்பதால், என் ஆவலை அடக்கிக்கொண்டேன். ஒருவேளை உள்ளே சென்று அவரைப் பார்த்து, `அய்யா, வணக்கம் என்று சொல்லியிருந்தால், `என்ன வடை பாயசம் எல்லாம் ஊசிப்போயிடுச்சா' எனக் கேட்டிருப்பாரோ என்று ஒரு கற்பனை வந்தது'' என ஆசுவாசமாகச் சிரிக்கிறார் அருள்மொழி.

கலைஞர்

``ஐ.சி.யூ அறையிலிருந்து கனிமொழி சிரித்துக்கொண்டே வெளியே வந்தார். அந்தச் சிரிப்பே, கலைஞர் நலமுடன் இருக்கிறார் என்பதைக் காட்டியது. எதிர்ப்பு, அவதூறு, நம்மை அறிந்தவர்களே புறம்பேசுவது, எடுக்கும் முடிவுகள் சிக்கலாவது, எதிர்பாராது தோல்விகள், நாம் யாருக்காக ஒரு வேலையைச் செய்கிறோமோ அவரே நம்மை நம்பாமல் இருப்பது அல்லது சந்தேகப்படுவது இவையெல்லாம் நம் வாழ்வில் நம்பிக்கை இழக்கச் செய்யும். இதெல்லாம் கலைஞரின் வாழ்வில் பலமுறை வந்துள்ளன. அவற்றைத் தோல்வி எனக் கருதாமல், எதிர்த்தே போரிட்டிருக்கிறார். இந்த இயல்பையே இப்போதும் செய்துவருகிறார். அவர் என்பது அவரின் உடல் உறுப்புகளையும் சேர்த்துத்தானே! உறுப்புகளை மூளைதானே இயக்குகிறது. வயது முதிர்வின் தேய்மானம் இருந்தும், மூளை போராடும் திறனைக் கொடுத்து வருவது வியப்பளிக்கிறது. இதை இளைஞர்களுக்கு முன்னுதாரணமாகச் சொல்ல வேண்டும். நெகிழ்ச்சியுடன் மருத்துவமனையைவிட்டு வெளியே வந்தபோது, உள்ளன்போடு தொண்டர்கள் கலைஞர் மீண்டு வரவேண்டும் என முழக்கமிட்டுகொண்டிருந்தனர்" என்கிறார் நம்பிக்கையுடன்.

``சிகிச்சை பெற்றுவருபவருக்கு, இப்போது ஒரு வாழ்த்துச் செய்தி அனுப்புவதாக இருந்தால் என்ன எழுதுவீர்கள்?" எனக் கேட்டதும், அரை நிமிட யோசனைக்குப் பிறகு சொன்னார்.

``உங்கள் உறுதிதான் எங்களின் தன்னம்பிக்கை!"


டிரெண்டிங் @ விகடன்