வெளியிடப்பட்ட நேரம்: 10:44 (03/12/2018)

கடைசி தொடர்பு:07:22 (04/12/2018)

``யானை இல்லாம ஒரு கனவுகூட கண்டதில்ல!" - சுயம்பு யானையும் அதன் மாவூத்தும்

நமக்கு இதுதான் வாழ்க்கை, இதைத் தவிர யோசிக்க வேற ஒண்ணுமே இல்ல, அப்புறம் எப்படித் தம்பி கஷ்டமா இருக்கும், வேற சிந்தனைகள் இருந்தால்தானே செய்கிற வேலை கஷ்டமா இருக்கும்” என்றார்.

பொள்ளாச்சி அருகே மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைப் பகுதியில் உள்ள ஆனைமலை புலிகள் காப்பகத்துக்கு உட்பட்டது டாப்சிலிப். தமிழகத்தில் செயல்படும் மூன்று யானை முகாம்களில் இங்கிருக்கிற கோழிக்கமுத்தி முகாமும் ஒன்று. 25 யானைகள் முகாம்களில் வைத்துப் பராமரிக்கப்படுகின்றன. இவற்றில் கும்கி யானைகளும் அடங்கும். இங்குக் காட்டு யானைகளுக்குக் கும்கி பயிற்சியும் வழங்கப்படுகிறது. அப்படி இருக்கிற ஒரு கும்கி யானையும் அதனுடைய மாவூத் பற்றிய சிறிய அறிமுகமும்…..

யானை

12 வருடங்களுக்கு முன்பு கோவை தடாகம் பகுதியில் பிடிக்கப்பட்ட ஆண் யானை சுயம்பு. பிடிக்கப்பட்ட கையேடு டாப்சிலிப்  கொண்டுவரப்பட்டது. டாப்சிலிப் முகாமில் வைத்து சுயம்பு கும்கியாக மாற்றப்பட்டது. அதன் மாவூத்தாக பூனாச்சியனும் முருகனும் நியமிக்கப்பட்டார்கள். சுயம்புவின் மாவூத் 53 வயதாகும் பூனாட்சியன். அதன் காவடியாக இருப்பவர் முருகன். இருவரும் யானையைக் காலை 8 மணிக்கு யானைகள் முகாம் இருக்கும் கோழிகமுத்தி பகுதியிலிருந்து டாப்சிலிப் சுற்றுலா மையத்துக்கு அழைத்து வர வேண்டும். பூனாச்சியும், சுயம்புவின் காவடி முருகனும் மலைக் காடுகளின் வழியாக  தினமும் அழைத்து வருவார்கள். அப்படி டாப்சிலிப் கொண்டு வரப்படுகிற சுயம்புவுக்கு சவாரி செல்வதற்கான பயிற்சி கொடுக்கப்படும். 

அன்றைய தினம் ஆகஸ்ட் 17 அன்று காலை 8 மணிக்கு அவர்களைக் காட்டில் வைத்துச் சந்திக்க முடிந்தது. அடர்ந்த காட்டின் வழியே இருவரும் சுயம்புவை அழைத்துக் கொண்டு வந்தார்கள். பூனாட்சி சுயம்புவின் மீது அமர்ந்திருக்க முருகன் கையில் ஒரு குச்சியை வைத்துக் கொண்டு சுயம்புவுக்கு முன்பு நடந்து வந்தார். காலை நேர மிதமான வெயிலில் அவர்கள் 3 பேரும் காட்டில் உலா வருவதைத்தான் முன்னோர் ``அம்பாரி ஊர்வலம்” எனக் குறிப்பிட்டிருப்பார்கள் போல. சூரிய ஒளிக் கதிர்கள், இருக்கிற மரங்களை எல்லாம் ஊடுருவி சுயம்புவைத் தொடும்போது வெளிச்சம் எனப் பெயர்பெற்றன. உண்மையில் ரம்மியமான காட்சிகள் எல்லாம் காடுகளுக்குள்தாம் நிகழ்கின்றன. இருவரிடமும் அறிமுகமாக்கிவிட்டு அவர்களுக்குப் பின் நடக்க ஆரம்பித்தேன். 

டாப்சிலிப்

 

மூவரும் முன்னாள் செல்ல நான் பின் தொடர்ந்து சென்று கொண்டிருந்தேன். தினமும் 8 கிலோ மீட்டர்கள் நடைப்பயணம் என்பது சிரமமான ஒன்றாக அவர்களுக்கு இருந்ததே இல்லை என்கிறார் பூனாச்சி. காலையும் மாலையும் 8 கிலோ மீட்டர்கள் என்பது சிரமமான ஒன்றுதான். ஆனால், அலுப்பே இல்லாமல் தினம்தோறும் சுயம்புவைக் கூட்டிக் கொண்டு மலைப் பாதையில் நடக்கிறார்கள் இருவரும்.  அவ்வளவு எளிதில் யாரும் மனதுக்கு நெருக்கமான விஷயங்களை உடனடியாகப் பகிர்ந்து கொள்ள மாட்டார்கள் என்பதை நான் நன்கு அறிவேன். 30 நிமிடங்களுக்கு மேலாக பூனாச்சியையும் முருகனையும் கவனித்து கொண்டே அவர்களுக்குப் பின்னால் நடந்து வந்தேன். பேச ஆரம்பித்த 10 நிமிடங்களில் சுயம்பு குறித்துப் பேச வைத்து விட வேண்டுமென்று தீர்மானித்து பேச்சைத் தொடங்கினேன். நான் நினைத்தபடி 10 வது நிமிடத்தில் சுயம்பு குறித்தும் அவர்களின் வாழ்வியல் குறித்தும் பூனாச்சி பேச ஆரம்பித்தார். 

நான் முருகனோடு நடக்க, பூனாட்சி சுயம்பு மீது அமர்ந்தவாறே பேசிக் கொண்டு வந்தார்.``காட்டுல இருந்து கொண்டு வரும் போது எல்லா யானையும் முரண்டு பிடிக்கும், அதுதான் யானையோடு குணம். புதுசா இருக்கிற இடம் மனிதனுக்கே ஒத்து வராத போது யானைக்கு மட்டும் எப்படி உடனே ஒத்து வரும், ரொம்ப முரண்டு பிடிச்சது. ஆனா கொஞ்ச நாளில் எங்களோட  வழிக்கு வந்துருச்சு. என்ன சொன்னாலும் கேக்கும், பேசுனா தலைய ஆட்டிக்கிட்டே நிக்கும், எது குடுத்தாலும் சாப்பிடும், மனுசங்க மாதிரி இல்ல, நாம சோகமா இருந்தா கண்டுபிடிச்சிடும், தும்பிக்கையைத் தூக்கி என்னுடைய தோள்ல போட்டுக்கும். எங்க கூட்டிட்டுப் போனாலும் வரும். சொல்றதுக்கு நெறய இருக்கு என்றவரிடம் ``அண்ணா தெனமும் இப்படி 8 கிலோமீட்டர் காலைலையும் சாயந்திரமும் யானையைக் கூட்டிட்டுப்  போயிட்டு திரும்ப வருவது உங்களுக்கு கஷ்டமாக இல்லையா?” என்றேன்.

காவடி முருகன்

சுயம்பு மீது அமர்ந்தவாறே என்னைப் பார்த்துச் சிரித்தார். ``நமக்கு இதுதான் வாழ்க்கை, இத தவிர யோசிக்க வேற ஒண்ணுமே இல்ல, அப்புறம் எப்படித் தம்பி கஷ்டமா இருக்கும், வேற சிந்தனைகள் இருந்தால்தானே செய்கிற வேலை கஷ்டமா இருக்கும்” என்றார். அவர் சொன்னது உண்மையில் என் கேள்விக்கான சரியான பதிலாகவேபட்டது. இருந்தாலும் விடாமல் கேட்டுக் கொண்டே நடந்தேன்.  ``என்னோட பிள்ளைகளை எப்படிப் பாக்குறமோ அப்படித்தான் சுயம்புவையும் பாக்குறோம், 30 வருசமா இந்த வேலதான் பாக்குறேன், வேற வேல ஏதும் பாத்ததில்லை, எந்த வேலையா இருந்தாலும் அது யானையைச் சுத்திதான் இருக்கும், எங்க ஊர்ல மொத்தம் 140 வீடு இருக்கு, எல்லாருமே வனம் சார்ந்த வேலைதான் பாக்குறோம். வனச்சரகத்துல ஏதாவது கட்டடம் கட்டுறது, கரோல் கட்டுறதுனு எல்லாருக்குமே இந்த இடத்தைச் சுற்றித்தான் வேலை, எங்க பிள்ளைகள் எல்லாம் டாப்ஸ்லிப் ஸ்கூல்ல படிக்கிறாங்க, அவங்களுக்கு தெனமும் 8 கிலோ மீட்டர் நடந்து போயிட்டு வர முடியாது, அவங்க எல்லாரும் விடுதில தங்கிப் படிக்கிறாங்க, அடுத்த தலைமுறை இந்த வேலைல இருப்பாங்களானு தெரியாது, ஆனா காடு மீதும் யானைகள் மீதும் ஒரு ஈடுபாடோட இருப்பாங்க என்றார். சுயம்புவுக்கும் பூனாச்சிக்குமான தகவல் தொடர்புகளை நின்று நிதானமாக கவனித்தால் உடல் புல்லரித்துவிடும். 

சுயம்புவுக்கு காவடியாக இருப்பவர் முருகன். இவரும் கடந்த 12 ஆண்டுகளாக சுயம்புவோடுதான் இருக்கிறார். சுயம்புவைக் குளிப்பாட்டுவது, அதற்கு உணவளிப்பது பராமரிப்பது என எப்போதும் உடனிருப்பது முருகன்தான். ``மாவூத் இல்லாத நேரத்துல கூட நான் சுயம்பு கூடத்தான் இருப்பேன், சுயம்புவுக்கு எங்க ரெண்டு பேருடைய வாசனையும் நல்லா தெரியும், ஒரு கிலோ மீட்டர் தூரத்துல நாங்க இருந்தா கூட கண்டுபிடிச்சிடும், சுயம்பு இல்லாத ஒரு கனவை கூட அஞ்சு வருசமா நான் கண்டதில்லை, எங்க போனாலும் மனசு சுயம்புவச் சுத்திதான் இருக்கும். ரெண்டு நாள் லீவு போட்டுப் போனா கூட நம்மல அது தேடஆரம்பிச்சிடும் என்று சொல்லி சுயம்புவின் தந்தங்களைத் தடவிக் கொடுக்கிறார். சுயம்பு தும்பிக்கையைத் தூக்கி ஆமோதித்தது. காலை 10:20 க்கு டாப்ஸ்லிப் வந்து சேர்ந்தோம். டாப்ஸ்லிப் வந்ததும் சுயம்பின் முதுகில் மணல் நிரம்பிய பெரிய மூட்டையை எடுத்துக் கட்டினார்கள். சில நிமிடங்கள் பூனாட்சி சுயம்புவிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தார். அடுத்த பதினைந்து நிமிடங்களில் ``ஒரு ரவுண்ட் போயிட்டு வரோம்” என்று சொல்லிவிட்டு யானை  சவாரிக்குச் செல்லும் பாதையில் சுயம்புவை அழைத்துக் கொண்டு போனார்கள். சுயம்பு தவிர்த்து அன்றைய தினம் பரணி, வெங்கடேஷ் என்கிற இரண்டு கும்கி யானைகள் சவாரிக்குப் பயன்படுத்தப்பட்டன. 

டாப்சிலிப் யானை சவாரி

கும்கியாகப் பயன்படுத்தப்படும் எல்லா யானைகளும் சமயங்களில் சவாரிக்காகவும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. காலை பத்து மணியிலிருந்து மாலை 4 மணி வரை யானைச் சவாரி நடைபெறுகிறது. அருகிலேயே தண்ணீர்த் தொட்டி கட்டி வைத்திருக்கிறார்கள். யானைகள் சவாரி சென்று வந்ததும் அதில் நீராடவும் குளிக்கவும் செய்கின்றன. 

சரியாக 12 மணிக்குச் சவாரிக்குப் போன இரண்டு யானைகளையும் ஒவ்வொரு பக்கமாகக் கட்டி வைத்து விட்டு அவற்றிற்கு மரக் கிளைகளை உடைத்துப் போட்டார்கள். அதற்குள் சுயம்பு யானையும் தன்னுடைய பயிற்சியை முடித்துவிட்டுத் திரும்பி வந்திருந்தது, அதையும் அங்கிருந்த மரத்தில் கட்டி வைத்துவிட்டு முருகன் வந்து எல்லோருக்கும் தேநீர் தயார் செய்தார். யானைகள் கட்டப்பட்டிருந்த இடத்தில் பக்கத்தில் அடுப்பு இருந்தது. அடுப்பைத் தீ  மூட்டி அதில் தேநீர் வைத்தார். ஒட்டு மொத்த மாவூத்துகளும் காவடிகளும் அங்கு வந்து அமர்ந்து தேநீரை அருந்தி விட்டுச் சிறிது நேரம் ஓய்வெடுத்தார்கள். 

ஆறு பேர் அமர்ந்திருந்த அந்த இடத்தில் ஒருவர் சுற்றுலாப் பயணிகள் குறித்த சில கருத்துகளை இப்படிச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். “ காடுகள் குறித்த புரிதல் இல்லாதவர்களுக்குக் காட்டுக்குள் இருக்கும் பொழுது காடு குறித்த பயம் இருந்தாக வேண்டும். ஆனால் பெரும்பாலானவர்களுக்குக் காடு ஏதோ பொழுதுபோக்கு இடம் என நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். யானை மீது அமர்ந்து கொண்டு அவர்கள் காடுகள், விலங்குகள் குறித்துப் பேசுவதெல்லாம் அப்படித்தான் இருக்கிறது” என்றார். 

உண்மைதான்…..


டிரெண்டிங் @ விகடன்