தேவை 3,600 கோடி; ஒதுக்கப்பட்டது 1,200 கோடி! - ஆரம்ப சுகாதார நிலையங்களின் நிலை என்ன? | Range of Primary Health Centre in india

வெளியிடப்பட்ட நேரம்: 16:40 (18/03/2019)

கடைசி தொடர்பு:16:40 (18/03/2019)

தேவை 3,600 கோடி; ஒதுக்கப்பட்டது 1,200 கோடி! - ஆரம்ப சுகாதார நிலையங்களின் நிலை என்ன?

`இந்தியாவில் உள்ள கிராமங்களில் சுகாதார மேம்பாடு குறைவாக உள்ளது' என்றும், `அரசியல் தலைவர்களைப் பொறுத்தவரை கிராமங்களை வெறும் வாக்குவங்கிகளாக மட்டுமே பார்க்கிறார்கள்' எனவும் கொதிக்கின்றனர் சூழலியல் ஆர்வலர்கள். 

சூழலியலுக்கான மருத்துவர்கள் சங்கத்தின் புகழேந்தியிடம் பேசினோம். “ இந்தியாவின் மக்கள் தொகையில் 69 சதவிகிதம் பேர் கிராமங்களில் வாழ்ந்தாலும், தேசிய நாளிதழ்களில் அவர்களது பிரச்னைகளைப் பற்றிய செய்திகள் 0.67 சதவிகிதம் மட்டுமே முதல் பக்கத்தில் பதிவுசெய்யப்படுகிறது. 1991-2011 ஆகியவற்றுக்கு இடைப்பட்ட 10 ஆண்டுகளில் அரசின் கணக்கின்படி, 150 லட்சம் விவசாயிகள் தங்களுடைய தொழிலை விட்டு வெளியேறிவிட்டனர். கடந்த 50 வருடங்களில், இந்தியாவிலுள்ள 225 மொழிகள் முற்றிலுமாக அழிக்கப்பட்டு, அம்மொழி சார்ந்த கலை, கலாசாரம், பாரம்பரிய அறிவு மற்றும் வரலாறு ஆகியவை முற்றிலுமாக மறைந்து போய்விட்டன. 

சுகாதாரத்திலும் கிராமப்புறங்கள் முற்றிலும் புறக்கணிக்கப்பட்டுவருகின்றன. 2011-ம் ஆண்டு, அரசால் நியமிக்கப்பட்ட உயர்மட்டக் குழு, சுகாதாரத்தில் 70 சதவிகித நிதி ஆரம்ப சுகாதாரத்தை பேணிக் காப்பதற்காக ஒதுக்கப்பட வேண்டும் எனப் பரிந்துரைத்தது.  2017-ம் ஆண்டு தேசிய சுகாதாரக் கொள்கையானது, ` ஏறத்தாழ மூன்றில் இரண்டு பங்கு ஆரம்ப சுகாதாரத்துக்காக ஒதுக்க வேண்டும்' எனக் கூறியது. ஆரம்ப சுகாதார சேவை என்பது, நோய் வந்தபின் சிகிச்சை அளிப்பது மட்டுமின்றி, நோய்த் தடுப்பு யுக்திகளையும் கையாள வேண்டும் என்பதுதான். அதன்மூலம் நல்ல சுகாதாரம் மக்களிடையே உறுதிப்படுத்தப்படும். ஆனால், அரசின் தற்போதைய நடவடிக்கைகள் வெறும் கனவாகவே இருக்குமோ என்ற அச்சத்தையும் ஏற்படுத்துகின்றது.

சுகாதார நிலையம்

` 2018-ம் ஆண்டு, அடித்தட்டு மக்களுக்கு அருகில் இருக்கும் 1.5 லட்சம் துணை சுகாதார மையங்களை மேம்படுத்த, 1,200 கோடி நிதி ஒதுக்க வேண்டும்' எனத் தீர்மானிக்கப்பட்டு, `2022-ம் ஆண்டுக்குள் இது நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்' எனவும் திட்டமிடப்பட்டது. அதன் பின்னர், ஒரு சுகாதார நிலையத்தை மேம்படுத்த 16 லட்சம் ரூபாய் தேவை என கணக்கிடப்பட்டது. ஒரு மையத்துக்கு 16 லட்சம் தேவை என்றால், அதற்கு ஆகும் மொத்தச் செலவு 3,600 கோடி ரூபாயை எட்டுகிறது. ஆனால், ஒதுக்கப்பட்ட தொகையான 1,200 கோடி என்பது தேவையானதைவிடக் குறைவாக உள்ளது. எனவே,  2022 -ம் ஆண்டுக்குள்  திட்டமிடப்பட்ட 1.5 லட்சம் சுகாதார நிலையங்களை மேம்படுத்த முடியாது என்பது திட்டவட்டமாகத் தெரிகிறது. 

2006-ம் ஆண்டு, தேசிய சுகாதாரத் திட்டத்தின் பங்கு 73 சதவிகிதம் என இருந்தது. இது, 2019-ம் ஆண்டு 50 சதவிகிதமாகச் சரிந்துள்ளது. இதனை ஈடுசெய்ய, மாநில அரசுகள் நிதி ஒதுக்கீட்டை அதிகரிக்கவில்லை எனில், சுகாதாரத்தின் நிலை மேலும் மோசமடையும்.  சுகாதாரத்துக்கென ஒதுக்கப்படும் பட்ஜெட்டில் 2019-20 ஆண்டுக்காக 17 சதவிகித நிதியைக் கூட்ட வேண்டும் எனப் பரிந்துரை செய்தாலும் அது 3.4 சதவிகித அளவுக்கு மட்டுமே கூட்டப்பட்டுள்ளது 

10,907 பிரசவ உதவியாளர்களும் 3,673 மருத்துவர்களும் சுகாதார நிலையங்களில்  பணியமர்த்தப்படாமல் உள்ளனர்.  சமூக மருத்துவமனை என எடுத்துக்கொண்டால், 18,422 சிறப்பு மருத்துவர்கள் பணியமர்த்தப்படாமல் உள்ளனர். இத்தகைய சூழலில் நல்ல சுகாதாரத்தைக் கிராமப்புற மக்களுக்கு எப்படி உறுதிப்படுத்த முடியும். ஆக, வெறும் திட்டமிடல்மூலம் போதிய நிதி ஒதுக்கீடு செய்யாமல் சுகாதாரத்தை ஏழை எளிய மக்களுக்கு உறுதிப்படுத்துவது சாத்தியமாகாது” என்றார்.