Published:Updated:

`கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு ஹோட்டலுக்குள் நுழைஞ்சோம்; உள்ளே விடலை!' - மாற்றுத்திறனாளி வெங்கடேஷின் கதை

வெங்கடேஷன், சத்யா
வெங்கடேஷன், சத்யா

`கோயிலுக்குப் போய் மாலைமாற்றி கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு நல்ல ஹோட்டலுக்குப் போய் சாப்பிடப்போனோம். எங்களை உள்ளே விடலை.’

``நீயும் அநாதை நானும் அநாதை... நாம் இருவரும் திருமணம் பண்ணிக்கலாமா?'னு கேட்டேன். சம்மதம் தெரிவித்ததையடுத்து அருகில் உள்ள கோயிலுக்குப் போய் மாலை மாற்றி கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு நல்ல ஹோட்டலுக்குப் போய் சாப்பிடப் போனோம். எங்களை உள்ளே விடலை. எனக்குக் கண்பார்வை இல்லாததாலும், என் மனைவி வயதானவர்போல இருப்பதாலும் யாரும் வீடு கொடுக்கவில்லை...''

வெங்கடேஷ் குடும்பம்
வெங்கடேஷ் குடும்பம்

குப்பையில் கிடக்கும் தங்கப் பொம்மைகளைப்போல அழுக்கு படிந்த அழகிய மூன்று குழந்தைகள் துறுதுறுவென விளையாடுகிறார்கள். பிறகு விளையாடிய இடத்திலேயே தூங்குகிறார்கள். வீட்டுக்குள் தூங்கும் குழந்தைகளுக்கே பாதுகாப்பு இல்லாத இன்றைய சூழலில், பள்ளிப்பாளையம் சந்தைப்பேட்டைப் பேருந்து நிழற்கூடத்தில் தூங்கும் இந்தக் குழந்தைகளைப் பார்க்கும்போது நெஞ்சம் பதறுகிறது. இந்தக் குழந்தைகளுக்கு வறுமை மட்டுமல்ல, இங்கிருக்கும் ஒவ்வொரு நொடியும் ஆபத்து காத்திருக்கிறது என்பதை நம்மால் அறிய முடிகிறது.

''கண் பார்வையற்ற தந்தை, வயோதிகத் தோற்றத்தில் தாய், அவர்களின் குழந்தைகளே இவர்கள். பெற்றோர்கள் உணவைத் தேடிச் சென்றிருப்பார்கள். குழந்தைகள் யாராவது கொடுக்கும் தின்பண்டத்தை வாங்கிச் சாப்பிட்டுவிட்டுத் தூங்குகிறார்கள். ரெண்டு மாசமாக இவர்கள் இங்குதான் இருக்கிறார்கள்'' என்கிறார்கள் அக்கம் பக்கத்தினர்.

இந்தக் குழந்தைகளின் பெற்றோர்கள் வரும்வரை காத்திருந்தோம். பறவைகளைப்போல உணவைச் சேகரித்து வந்து குழந்தைகளை எழுப்பி பகிர்ந்துசாப்பிட்டார்கள். அதன் பிறகு குழந்தைகளின் தந்தை வெங்கடேஷிடம் பேசினோம், ''எனக்கு ஆந்திரா மாநிலம் அனந்தபூர் சொந்த ஊரு. பிறவியிலேயே எனக்குக் கண் பார்வை கிடையாது. எங்க அப்பா பேரு கிருஷ்ணய்யா, அம்மா நான் சின்ன வயதாக இருக்கும்போதே இறந்துட்டாங்க. அப்பா வேறு ஒரு பெண்ணைத் திருமணம் பண்ணிக்கிட்டு போயிட்டார். என்னை அம்மா வழி தாத்தா, பாட்டி வளர்த்தாங்க. அவங்களும் இறந்துபோக நான் ஊரைவிட்டு வெளியேறி தமிழ்நாட்டுக்கு வந்து ரயில்களில் பொம்மைகள் விற்று அதில் கிடைக்கும் சொற்ப வருமானத்தில் வாழ்க்கையை ரயிலிலேயே ஓட்டினேன்.

குழந்தை
குழந்தை
எம். விஜயகுமார்

பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு ரயிலில் பொம்மை விற்றுக்கொண்டிருக்கையில், ஈரோடு ரயில்வே ஸ்டேஷனில் இறங்கினேன். அப்போதுதான் இந்தப் பெண்ணை சந்தித்தேன்'' என்றவர் சிறிது நேரம் கழித்துத் தொடர்ந்தார், ''மதிய நேரம் பசி வயிற்றைக் கிள்ளியது, ஹோட்டலுக்குப் போக வழி கேட்டேன். இந்தப் பெண் என் கையைப் பிடித்து ஹோட்டலுக்குக் கூட்டிப் போனது. அப்போது அவங்க பேரு சத்யா என்றும், பெங்களூரைச் சேர்ந்தவர் என்பதும் தெரிஞ்சது. அவங்களுக்கு அப்பா, அம்மா கிடையாது. அநாதையாக ஈரோடு ரயில்வே பிளாட்பாரத்தில் வாழ்ந்து வருவதையும் தெரிந்துகொண்டேன்.

பிறகு, இருவரும் ஹோட்டலில் சாப்பிட்டுவிட்டு ரயில்வே ஸ்டேஷனுக்கு வந்தோம். நான் மீண்டும் ரயில் ஏறி பொம்மை விற்கச் சென்றுவிட்டேன். இரவெல்லாம் தூக்கம் வரவில்லை. இந்தப் பெண் ஒரு அநாதை என்று சொன்னது என் மனதை வாட்டியது. மீண்டும் ரயிலேறி ஈரோடு ரயில்வே ஸ்டேஷனுக்கு வந்து இந்தப் பெண்ணைச் சந்தித்து இருவரும் சேர்ந்து பொம்மை விற்கத்தொடங்கினோம்.

எங்களுக்குள் காதல் மலர்ந்தது. நீயும் அநாதை நானும் அநாதை நாம் இருவரும் திருமணம் பண்ணிக்கலாமா?'னு கேட்டேன். சம்மதம் சொன்னதும், அருகில் உள்ள கோயிலுக்குப் போய் மாலைமாற்றி கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு நல்ல ஹோட்டலுக்குப் போய் சாப்பிடப்போனோம். எங்களை உள்ளே விடலை. பிறகு, சாதாரண ஹோட்டலுக்குப் போய், சாப்பிட்டுவிட்டு எங்க இல்லற வாழ்க்கையைத் தொடங்கினோம். எனக்குக் கண்பார்வை இல்லாததாலும், என் மனைவி வயதானவர்போல இருப்பதாலும் யாரும் வீடு கொடுக்கவில்லை. பல இடங்களில் அலைந்து பவானி அருகே ரெண்டு மூணு இடத்துல குடியிருந்தோம். எங்களுக்கு உறவென்று சொல்லிக்க சங்கீதா, பிரகாஷ், வசந்த் என மூணு குழந்தைகள் பிறந்தன.

தம்பதி
தம்பதி
எம்.விஜயகுமார்

குமாரபாளையம் பக்கத்தில் எம்.ஜி.ஆர் நகரில் 8,000 ரூபாய் முன்பணம் கொடுத்து 2,500 ரூபாய் மாத வாடகையில் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்து வந்தோம். திடீரென என் மனைவிக்கு உடல் நிலை சரியில்லாமல் போனது. குமாரபாளையம் அரசு மருத்துவமனையில் சேர்த்தேன். கையில் இருந்த பணமெல்லாம் செலவாயிடுச்சு. மூணு மாசமாக நாங்க குடியிருந்த வீட்டுக்கு வாடகை கொடுக்கவில்லை. முன்பணம் வாடகையில் கழிந்து விட்டது. குணமாகி வீட்டுக்குப் போய் ஒரு வாரம் இருந்தோம். வீட்டைப் புதுப்பிப்பதாகச் சொல்லி எங்களைக் காலிபண்ண சொல்லிட்டாங்க. பொம்மை வாங்கி விற்பதற்கும் கையில் காசு இல்லை.

எனக்கு 37 வயதாகிறது. என் மனைவி சத்யாவுக்கு 36 வயதாகிறது. மூத்த மகள் சங்கீதாவிற்கு 9 வயதும், பிரகாஷ்க்கு 5 வயதும், கடைசி மகன் வசந்த்துக்கு 3 வயதும் ஆகிறது. இவர்களை எங்கே கூட்டிக்கிட்டு போவதென்று தெரியாமல் பள்ளிப்பாளையம் சந்தைப்பேட்டைக்கு வந்துட்டேன். பகலில் பிச்சை எடுத்தும், இரவில் இங்கிருக்கும் நிழற்கூடத்தில் படுத்துத் தூங்குகிறோம். குளிப்பதற்கோ, கழிப்பிடம் செல்வதற்கோ போக முடியாமல் தவிக்கிறோம். எனக்கென்று இந்த மூன்று குழந்தைகளைத் தவிர வேறு எந்தச் சொத்தும் கிடையாது. இந்தக் குழந்தைகள் கூட்டிக்கொண்டு அலைய முடியவில்லை. குழந்தைகளைப் படிக்க வைக்க ஆசை. ஆனால், நிரந்தர முகவரி இல்லாததால் பள்ளிக்கூடத்தில் சேர்க்க முடியவில்லை. யாராவது சின்ன உதவி செய்தால்கூட முன்னுக்கு வந்திடுவேன். அவர்களை என் காலம் உள்ளவரை மறக்க மாட்டேன்'' என்று கண்கலங்கினார்.

அடுத்த கட்டுரைக்கு