Published:Updated:

காட்டிலிருந்து ஒரு குரல்-கலை மூலம் தன்னைச் செதுக்கிக்கொண்ட போராளித் தோழர் அன்புராஜ்|இவர்கள்|பகுதி 25

அன்புராஜ்

அன்புராஜும் சிறுவயது முதல் இது போன்ற வன்முறைகளையெல்லாம் பார்த்து வந்தவர்தான். படித்து, காவல்துறை அதிகாரியாக வேண்டுமென சிறுவயதில் ஆசைகொண்டிருந்த அவரின் எதிர்காலம் அந்த காவல்துறையினராலேயே திசைதிரும்பியதுதான் நகைமுரண்.

காட்டிலிருந்து ஒரு குரல்-கலை மூலம் தன்னைச் செதுக்கிக்கொண்ட போராளித் தோழர் அன்புராஜ்|இவர்கள்|பகுதி 25

அன்புராஜும் சிறுவயது முதல் இது போன்ற வன்முறைகளையெல்லாம் பார்த்து வந்தவர்தான். படித்து, காவல்துறை அதிகாரியாக வேண்டுமென சிறுவயதில் ஆசைகொண்டிருந்த அவரின் எதிர்காலம் அந்த காவல்துறையினராலேயே திசைதிரும்பியதுதான் நகைமுரண்.

Published:Updated:
அன்புராஜ்
இந்தக் கட்டுரையில் இடம்பெற்றுள்ள கருத்துகள் அனைத்தும், கட்டுரையாளரின் தனிப்பட்ட கருத்துகள். விகடன் கருத்துகள் அல்ல! - ஆசிரியர்.

`ஒரு துண்டு வானம்’ என்ற சிறுகதையில் இப்படியொரு வரியை எழுதியிருப்பேன், `எங்கு நம்பிக்கை உள்ளதோ, அங்கு அற்புதம் நிகழும்.’ இந்த வரிகளுக்கு வாழும் உதாரணமாக நான் நினைப்பது தோழர் அன்புராஜைத்தான். மனிதன், துயரங்களின் வழியாகவும், போராட்டங்களின் வழியாகவும்தான் தன்னையும் தனது பலத்தையும் அடையாளம் கண்டுகொள்கிறான். தீமைகள் சூழ்ந்த இவ்வுலகின் கடும் நஞ்சிலிருந்து தன்னைத் தற்காத்துக்கொள்வதோடு மட்டுமல்லாமல், சமூகத்தையும் காத்து நிற்க ஒரு மனிதனுக்கு அசாத்தியமான மனவுறுதியும் துணிச்சலும் தேவைப்படுகின்றன.

அந்தியூர் வனப்பகுதியிலிருக்கும் பழங்குடி மக்களோடு ஒருவராக, அவர்களின் வாழ்வாதாரத் தேவைகளுக்காக

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

அமைதியான வழியில் போராடிவரும் தோழர் அன்புராஜின் கடந்தகாலமும், அவர் கடந்துவந்த பாதையும் அசாதாரணமானவை.

தமிழ்நாடு, கர்நாடக மாநில காவல்துறையினருக்கும் வனத்துறையினருக்கும் வீரப்பன் சிம்மசொப்பனமாக இருந்த காலமது. வீரப்பனும், அவரின் கூட்டாளிகளும் அதிகம் புழங்கியது சத்தியமங்கலம் மற்றும் பர்கூர் மலைப்பகுதியைச் சுற்றியுள்ள காட்டில்தான். வனத்துறையும் காவல்துறையும் அவரை வேட்டையாடத் துரத்துவதற்கு எத்தனை காரணங்களிருந்தனவோ அதேயளவு காரணங்கள் இந்த வனப்பகுதி மக்கள் அவருக்கு உதவுவதற்கும் இருந்தன. இன்றளவும் சமவெளி மக்களால் அவர்கள் துரோகிக்கப்படுகிறார்கள். அரசாங்கம் தங்களது புதிய சட்டங்களின் மூலமாக வனத்துக்கும் அவர்களுக்குமான உறவை சிதைப்பதோடு அவர்களை அந்த வனத்தைவிட்டு துரத்துவதை முக்கியக் குறிக்கோளாகக் கொண்டிருக்கிறது. வனங்கள்தான் இப்பூமியின் சூழலியல் இயக்கத்தின் ஆதாரம். அந்த வனங்களை, அதன் ஒழுங்கு கெடாமல் பராமரிப்பதில் பழங்குடிகளுக்கு முக்கியப் பங்குண்டு.

பிரிட்டிஷ் காலத்தில் தொடங்கப்பட்ட வனப்பாதுகாப்புச் சட்டம்தான் பழங்குடி மக்களின் மீது தொடுக்கப்பட்ட முதல் யுத்தம்.

அன்றுமுதல் இன்றுவரையிலும் இந்த யுத்தம் முடிவதாகயில்லை.

பழங்குடி மக்கள் சூழ்ந்த கிராமப் பகுதியில் பிறந்து வளர்ந்த அன்புராஜுக்கு பதினாறு வயதில் வீரப்பனோடு அறிமுகம் கிடைக்கிறது. ஒவ்வொரு நாளும் வெவ்வேறு இடங்களை நோக்கி நகர்ந்துகொண்டிருந்த வீரப்பன் குழுவினர், தங்களுக்குத் தேவையான அத்யாவசியப் பொருள்களை வாங்க கிராம மக்களின் உதவியை நாடிவருவார்கள். அப்படி ஒருநாள் அன்புராஜ் தனது சகோதரர்களோடு மாடு மேய்த்துக்கொண்டிருக்கையில் வீரப்பனின் கூட்டாளிகளைப் பார்க்கிறார்கள்.

அவர்கள் அன்புராஜையும், அவரின் சகோதரர்களையும் வீரப்பனிடம் அழைத்துச் செல்கிறார்கள்.
இவர்கள்
இவர்கள்

வீரப்பன் குழுவினருக்குத் தேவையான அத்தியாவசியப் பொருள்களை வாங்கித்தரச் சம்மதிக்கிறார்கள். ஆனால், அந்த அறிமுகம் பொருள்களை வாங்கிக் கொடுப்பதோடு நின்றுவிடாமல், வீரப்பன் குழுவினரோடு தங்களை இணைத்துக்கொள்ளவும் வழிசெய்தது.

உங்கள் அன்றாட தேவைகளின் அனைத்து பொருட்களையும் சிறந்த தள்ளுபடியில் வாங்க

VIKATAN DEALS
விகடனின் அதிரடி ஆஃபர்!
தற்பொழுது ரூ.750 சேமியுங்கள்! ரூ.1749 மதிப்புள்ள 1 வருட டிஜிட்டல் சந்தா999 மட்டுமே! மிஸ் பண்ணிடாதீங்க!Get Offer

வீரப்பன் தேடுதல் வேட்டையைக் காரணமாகவைத்து, அதிரடிப்படையினரும் வனத்துறையினரும் பழங்குடி மக்களின் மீது நிகழ்த்திய வன்முறைகள் மன்னிக்க முடியாதவை. எழுத்தாளர் ச.பாலமுருகனின் `சோளகர் தொட்டி’ நாவலை வாசித்தவர்களுக்கு அந்தச் சித்ரவதைகளின் வீர்யம் புரியும். இதனாலேயே பழங்குடி மக்கள் தங்களைக் காத்துக்கொள்ள வீரப்பனை நாடிச் செல்லவேண்டியதாயிருந்தது. உண்மையில், அம்மக்களுக்கான நியாயம் பல சமயங்களில் வீரப்பன் மூலமாகவே கிடைத்தது. அன்புராஜும் சிறுவயது முதல் இது போன்ற வன்முறைகளையெல்லாம் பார்த்துவந்தவர்தான். படித்து, காவல்துறை அதிகாரியாக வேண்டுமென சிறுவயதில் ஆசைகொண்டிருந்த அவரின் எதிர்காலம் அந்தக் காவல்துறையினராலேயே திசைதிரும்பியதுதான் நகைமுரண். அந்தியூர் வனப்பகுதியில் வெவ்வேறு இடங்களில் அதிரடிப்படையினர் தங்களது முகாம்களை அமைத்தனர். இந்த முகாம்கள் பெரும்பாலும் பள்ளிக்கூடங்களாக இருந்ததால், அந்தப் பகுதி மாணவர்களின் கல்வி சீர்குலைந்தது. அவர்கள் விளையாடுவதற்கான மைதானங்கள் இல்லாமல் போயின. எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக அவர்களது இயல்பு வாழ்க்கை முற்றிலும் சிதையத் தொடங்கியது.

தோழர் அன்புராஜ்
தோழர் அன்புராஜ்

திடுமென ஊருக்குள் நுழைந்து கண்ணில்பட்ட ஆண்களையெல்லாம் அடித்து உதைப்பதும், விசாரணை என்கிற பெயரில் அழைத்துச் செல்லப்பட்ட பெண்கள் பாலியல் வன்முறைக்கு உள்ளாவதும் ஒரு தொடர்கதையாக இருந்ததைப் பார்த்து கொதித்துப்போயிருந்தார். இப்படியான தருணத்தில் வீரப்பனோடு இணைந்தவர் இரண்டு வருட காலம் அவரோடு பயணிக்கத் தொடங்குகிறார். வாழ்வின் பெரும்பாலான பகுதியை காட்டிலேயே கழித்த வீரப்பனுக்கு, காடு குறித்த அபரிதமான புரிதலும் அறிவும் உண்டு. தன்னோடு இருப்பவர்களுக்கும் வீரப்பன் அந்த ஞானத்தைக் கற்றுக்கொடுப்பதுண்டு.

அன்புராஜும் வீரப்பனைப்போலவே காட்டைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குகிறார்.

வயதில் இளையவர் என்பதோடு, துடிப்பானவராகவும் இருந்ததால் வீரப்பனுக்கு அன்புராஜிடம் நல்ல நெருக்கம் இருந்திருக்கிறது. இன்றளவும் அவரின் மீது மரியாதையான எண்ணங்களைக் கொண்டிருக்கும் அன்புராஜுக்கு வீரப்பனின் சில செயல்கள், எண்ணங்களின் மீது கடுமையான விமர்சனம் அப்போதும் இருந்திருக்கிறது. இப்போதும் இருக்கிறது.

1998-ம் வாக்கில் வீரப்பனையும், அவரின் குழுவினரையும் சரணடைய வைப்பதற்கான முயற்சிகள் நடந்துகொண்டிருந்தன. இரு மாநில அரசுகளின் மீதும் முழுமையான நம்பிக்கை வராத வீரப்பன், முதலில் தனது கூட்டாளிகள் மூவரை சரணடையச் செய்வதாகச் சொல்லி அன்புராஜையும், அவருடைய சகோதரர்களையும் சரணடையவைக்கிறார்.

இவர்கள்
இவர்கள்

காட்டிலிருந்து நகரத்துக்கு வந்த நாளிலயே தாங்கள் வஞ்சிக்கப்படப் போகிறோமென்பது அன்புராஜுக்கும், அவருடைய சகோதரர்களுக்கும் புரிந்துவிடுகிறது. அவர்களுக்குக் கொடுத்த எந்த வாக்குறுதியையும் அரசுத் தரப்பில் நிறைவேற்றத் தயாராக இல்லை என்பதும், அவர்களுக்கு ஆதரவாக இருந்தவர்களே துரோகமிழைத்ததும் கண் முன்னால் அரங்கேற, கசப்போடு எல்லாவற்றையும் எதிர்கொண்டார்கள். வீரப்பனோடு அவர்களிருந்தது குறைவான காலகட்டம் என்றபோதும், இரு மாநில அரசுகளும் அவர்களின் மீது ஏராளமான வழக்குகளைப் போட்டிருந்தன. வழக்கு விசாரணைகளுக்காக இரண்டு மாநிலங்களுக்கும் அலைந்தவருக்கு, தமிழ்நாட்டு நீதிமன்றம் முதலில் வழக்கை முடித்து தண்டனை வழங்க, சேலம் மத்திய சிறையில் அடைக்கப்படுகிறார்.

இந்த சிறைச்சாலைதான் அவரது வாழ்வின் புதிய அத்யாத்தை எழுதத் தொடங்குகிறது.

Follow @ Google News: கூகுள் செய்திகள் பக்கத்தில் விகடன் இணையதளத்தை இங்கே கிளிக் செய்து ஃபாலோ செய்யுங்கள்... செய்திகளை உடனுக்குடன் பெறுங்கள்.

சிறைச்சாலையில் அப்போது முறையான கழிவறை வசதிகள் இருந்திருக்கவில்லை. சிறைக்கு வரும் குற்றவாளிகள் சுகாதாரச் சீர்கேட்டால் கடும் நோய்த்தொற்றுகளுக்கு உள்ளாவது சாதாரணமாக நடக்கக்கூடியதொன்று. அன்புராஜ் முறையான கழிவறை வசதி செய்து தர வேண்டுமென சேலம் மத்தியச் சிறையில் தனது முதல் போராட்டத்தைத் தொடங்குகிறார். இதன் காரணமாக சிறைக் காவலர்களால் கடுமையான தாக்குதலுக்கு உள்ளானபோதும் அவர் தனது உறுதியைக் கைவிடவில்லை. இதற்குமேல் அவரைத் துன்புறுத்த ஒன்றுமில்லையென்கிற நிலையில், காயங்களோடு உடலில் துணியுமில்லாமல், மனநலம் பாதிக்கப்பட்டோருக்கான தனிப்பிரிவில் அடைத்துவிடுகிறார்கள்.

நாம் கற்பனை செய்து பார்க்க முடியாத அளவுக்கு பயங்கரமான அந்த தனிச்சிறைக்குச் செல்லும் பெரும்பாலனவர்கள் திரும்பி வந்ததில்லை.

அன்புராஜ் அங்கும் உறுதியோடு இருந்தார். மனநலம் பாதிக்கப்பட்ட பிற கைதிகளைத் தூய்மைப்படுத்தி, அவர்களை அடைத்துவைத்திருந்த தனிச்சிறையையும் தூய்மைப்படுத்தினார். சில மாதங்களுக்குப் பிறகு அவர் மீண்டும் பொதுச் சிறைக்கு மாற்றப்பட்டபோது, சிறையிலிருந்த இடதுசாரி தோழர் ஒருவரின் அறிமுகம் கிடைக்கிறது. அவரின் வழியாகத்தான் புத்தக வாசிப்புக்குள் நுழைகிறார். சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்ளவும், தமது உரிமைகளுக்காக போராடவும் புத்தகங்கள் அவருக்குப் புதிய நம்பிக்கைகளையும் உறுதியையும் தருகின்றன. அதோடு அவரின் நீண்டகாலப் போராட்டம் வெற்றியடையும்விதமாக, சிறை நிர்வாகம் கழிவறை கட்டித்தரச் சம்மதிக்கிறது.

போராட்டத்தின் வெற்றியை ருசிக்கிறபோதுதான் போராளிகளுக்கு நூறு மடங்கு உத்வேகம் பிறக்கிறது.

அன்புராஜுக்கும் அந்த உத்வேகம் பிறந்தது. மனிதன் ஒவ்வொரு நாளையும் முந்தைய நாளைவிட சிறந்த மனிதனாக வாழ வேண்டுமென்கிற விருப்பத்துடனும் நம்பிக்கையுடனும் தொடங்குகிறபோது, இயற்கை அவன் முயற்சிகளுக்கு துணை நிற்கிறது.

சேலம் சிறைச்சாலையிலிருந்த ஆறு வருட காலத்தில் தன்னைத் தானே செதுக்கிக்கொண்ட அன்புராஜ், தண்டனைக் காலம் முடிந்து விடுதலையானதுமே கர்நாடக காவல்துறை அவரைக் கைதுசெய்தது. கர்நாடகாவில் முடிக்கவேண்டிய வழக்குகளுக்காக அவர் அழைக்கழிக்கப்பட்டார். சொந்தக் கிராமத்தில் தனது புதிய வாழ்வை நம்பிக்கையோடு தொடங்க வேண்டுமெனக் காத்திருந்த அந்த மனிதருக்கு கர்நாடக உயர் நீதிமன்றம் ஆயுள் தண்டனை வழங்கி தீர்ப்பளித்தது. கனவுகளும் நம்பிக்கைகளும் நொறுங்கிப்போய் சிதறுண்டவராக மைசூர் மத்திய சிறைச்சாலையில் அடைக்கப்பட்டவருக்கு, தனது வாழ்க்கை முழுக்க சிறைச்சாலையிலேயே கழிந்துவிடுமோ என்கிற அச்சம் உருவாகிறது. அந்த அச்சம் சிறையிலிருந்து தப்பிக்கும் எண்ணத்தை அவருக்குள் உருவாக்க, அவர் அதற்கான வழிகளைக் குறித்து யோசிக்கத் தொடங்குகிறார். சிறைச்சாலையில் காவல் அமைப்பு முறை, காவலர் பணி நேரம் என எல்லாத் தகவல்களையும் துல்லியமாகத் திரட்டத் தொடங்குகிறார். சிறையிலிருந்து தப்பிக்கும் செயலானது சட்ட அமைப்பைத் தகர்க்கும் அபாயகரமான செயல்பாடு என்கிற தயக்கமெல்லாம் அப்போது அவரிடமிருந்து காணாமல்போய்விட்டிருந்தது.

இந்தச் சமயத்தில்தான் கர்நாடகாவின் மிகப்பெரும் நாடக ஆசிரியர்களுள் ஒருவரான சங்கல்பா அமைப்பின் ஹலுகப்பா கட்டிமணி அவர்களை சிறையில் தற்செயலாகச் சந்திக்கிறார்.

கட்டிமணி அவர்கள் சிறைச்சாலையிலிருக்கும் கைதிகளை ஒருங்கிணைத்து, நாடகங்களை உருவாக்குவதை வழக்கமாகக்கொண்டவர்.

இவர்கள்
இவர்கள்

நாடக ஆசிரியர் கட்டிமணியுடனான சந்திப்பு அன்புராஜை நாடகக் களத்துக்கு இழுத்துவருகிறது. `இந்த நாடகங்களை எங்கு அரங்கேற்றுவீர்கள்?’ என கட்டிமணி அவர்களிடம் அன்புராஜ் கேட்கும்போது, `பெங்களூரிலும், கர்நாடகத்தில் வேறு நகரங்களிலும்’ என பதிலுரைக்கிறார். அன்புராஜால் அதை நம்ப முடியவில்லை. பெரும் பிரமுகர்களெல்லாம் பார்க்கும் அரங்கில் சிறைக் கைதிகளின் நாடக அரங்கேற்றம். அவருக்கிருந்த இலக்கிய வாசிப்பும், தேடலும் அவரை கட்டிமணியின் நாடகக்குழுவில் இணைத்துவிடுகிறது. ஆனால் கன்னட மொழியை எழுதப் படிக்கத் தெரியாதது ஒரு குறையாக இருந்தது. சிறைக்கு வரும் கன்னட நாளிதழ்கள், பத்திரிக்கைகள் எல்லாவற்றையும் நண்பர்களின் உதவியோடு வாசிக்கப் பழகுகிறார். நாடகத்தின் மீதிருந்த ஆர்வத்தில் மிகக் குறுகிய காலத்திலேயே அவரால் கன்னட மொழியைக் கற்றுக்கொள்ள முடிந்தது. நாடக அரங்கில் கதாப்பாத்திரங்களாக உருமாறும்போது அந்த மாற்றம் தனக்குள்ளும் நிகழ்வதை அந்தரங்கமாக உணர்ந்துகொண்டவர், தனது மனதின் குரலுக்கு செவிசாய்க்கத் தொடங்கினார்.

கலை, அவரது கடந்தகாலத்தின் எல்லாத் துயரங்களுக்கும் ஆறுதலாகவும் மருந்தாகவும் மாறத் தொடங்கியபோது பண்பட்ட மனிதராக உருவானார்.

இந்தச் சூழலில்தான் நாடகத்தில் நடிக்கவந்த ரோஹினியின் மீது அவருக்கு நேசம் பிறக்கிறது. வாழ்க்கை நம்ப முடியாத ஆச்சர்யங்களை நமக்கு எப்போதும் பரிசளித்தபடியே இருக்கும். தோழர் அன்புராஜுக்கு அப்படிக் கிடைத்த ஆச்சர்யமான பரிசு ரோஹினி அவர்கள். செய்யாத குற்றத்துக்காக தண்டனை பெற்று பெங்களூர் சிறையிலிருந்த ரோஹினி, நாடக ஒத்திகைக்காக மைசூர் வருவார், பின்பு ஒத்திகை முடிந்ததும் சென்றுவிடுவார். அந்த சின்னஞ்சிறிய அவகாசம் அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் புரிந்துகொள்வதற்குப் போதுமானதாயிருந்தது.

மனைவியுடன் தோழர் அன்புராஜ்
மனைவியுடன் தோழர் அன்புராஜ்

வாழ்வின் மீதான பற்றும் பிடிப்பும் அதிகரிக்க அதிகரிக்க, அந்தச் சிறைச்சாலையிலிருந்து தப்பித்துவிட வேண்டுமென்கிற தூண்டுதலும் அவருக்கு அதிகமாகிறது. நாடக அரங்கேற்றத்துக்காக அந்தக் குழு பெங்களூர் செல்கிறார்கள். அதுவரை பார்க்காத கூட்டம். அந்த அரங்கமும் மக்கள் திரளும் புதிய பரவசத்தைக் கொடுத்த அதேவேளையில் மனம் அங்கிருந்து தப்பிச் செல்வதற்கான சந்தர்ப்பத்துக்குக் காத்திருந்தது. பெரும் கரகோஷத்தோடும் ஆராவாரத்தோடும் நாடகம் முடிந்த பின் வந்திருந்த பத்திரிக்கையாளர்கள் நாடகத்தில் நடித்தவர்களிடம் நிறைய கேள்விகளைக் கேட்கிறார்கள். ஒரு பத்திரிக்கையாளர் வேடிக்கையாக ஒரு நடிகரிடம், ‘உங்களை சிறைல இருந்து வெளியில கூட்டிட்டு வந்திருக்காங்களே... இதை வாய்ப்பா வெச்சுக்கிட்டு தப்பிச்சுரலாம்னு உங்களுக்கு தோணியிருக்கா?’ எனக் கேட்கிறார். அந்த நடிகர் சிரித்தபடியே, ‘நான் தப்பிச்சுட்டா நாளைக்கு என் கேரக்டரை வேற யார் பண்ணுவாங்க?’ என்று சொல்லியிருக்கிறார்.

பெரும் குழப்பத்தில் உழன்றுகொண்டிருந்த அன்புராஜைப் பிடித்து நிறுத்தி, புதிய வெளிச்சத்தைக் காணச் செய்தது அந்த பதில்தான்.

தான் தப்பிக்க நினைத்தது சிறையிலிருந்து மட்டுமல்ல, தன்னை புதிய மனிதனாகச் செதுக்கிக்கொண்டிருக்கும் கலையிலிருந்தும்தான் என்ற உண்மை புரிந்த நொடியே இனி ஒருபோதும் தப்பித்தல் குறித்து யோசிக்கப்போவதில்லையென முடிவெடுக்கிறார்.

தோழர் அன்புராஜ் குடும்பம்
தோழர் அன்புராஜ் குடும்பம்

எந்த நிலையிலிருந்தாலும் வாழ்வின் நோக்கம் பிடிபட்ட பின் ஒரு மனிதன் தனக்குள்ளிருக்கும் முழுமையை நோக்கி பயணிக்கத் தொடங்கிவிடுகிறான். எவையெல்லாம் பிசிறுகளாகவும் துயரங்களாகவும் தோன்றினவோ, அவற்றிலிருந்தெல்லாம் வாழ்வதற்கான உத்வேகங்களைப் பெற்றுக்கொள்கிறார். கட்டிமணியின் நாடகக்குழுவில் முக்கியமான நபராக மாறுவதோடு, சிறைச்சாலையிலிருந்து ஒரு பத்திரிக்கை நடத்த வேண்டுமென்கிற உந்துதலும் அவருக்கு வருகிறது. கர்நாடகச் சிறை வரலாற்றில் அதுவொரு புரட்சி. ஜெயிலரின் அனுமதியோடு பத்திரிகை தொடங்குகிறவர், கர்நாடகாவின் முக்கிய ஆளுமைகள் அத்தனை பேருக்கும் அந்தப் பத்திரிகையை அனுப்புவதோடு, அவர்களையும் தங்களது பத்திரிகையில் எழுதச் சொல்லிக் கேட்கிறார்.

கிரிஷ் கர்னாட், கெளரி லங்கேஷ் போன்ற மிகப்பெரிய ஆளுமைகளுடன் அவருக்குத் தொடர்பும் நட்பும் கிடைக்கிறது.

சேலத்தில் ஆறு வருடங்கள், மைசூரில் பதினான்கு வருடங்களென ஏறக்குறைய இருபது வருடங்களைச் சிறையில் கழித்தவருக்கு விடுதலையும் நீண்ட போராட்டத்துக்குப் பிறகே கிடைத்தது. கர்நாடகத்தின் முக்கிய எழுத்தாளர்களும், கலைஞர்களும் அவரை விடுவிக்கச் சொல்லி கையெழுத்து இயக்கங்கள் நடத்தினார்கள். இருபது வருட காலத்துக்குப் பிறகு விடுதலையானவர், சிறையில் பழக்கமான ரோஹினியைத் திருமணம் செய்துகொண்டு சொந்த ஊரிலேயே வாழ்வைத் தொடங்குகிறார். இன்று பழங்குடி மக்களின் வாழ்வாதாரத்துக்கான போராட்டங்களை நடத்துவதோடு, தனது ஆசிரியர் கட்டிமணியின் வழியில் சிறைக் கைதிகளை ஒருங்கிணைத்து நாடகங்களை நடத்திக்கொண்டிருக்கிறார். ஏராளமான மக்கள் செயற்பாட்டிலும் தன்னை ஒருங்கிணைத்து இயங்கிவருகிறார். வாழ்வின் பெரும் பகுதியை சிறைச்சாலைகளுக்குக் காவு கொடுத்த பலரும் தங்களது பிற்பகுதி வாழ்க்கையைக் கசப்புடனும் சோர்வுடனுமே கழிப்பார்கள். அபூர்வமாக ஓரிருவர்தான் அந்தப் பிற்பகுதி வாழ்வை அர்த்தபூர்வமாக, சமூகத்துக்கானதாக மாற்றிக்கொள்வார்கள். தோழர் அன்புராஜ் அபூர்வத்திலும் அபூர்வமான மனிதர்.

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism