கழுவிப்போட்ட நெற்றியோடு பெருமாளை எப்படிப் போய் பார்ப்பது?

வாழ்க்கையில் நம்முடைய இருப்பைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள நாம்தான் போராடிக்கொண்டிருக்கின்றோம் என எண்ணுகிறோம். ஆனால், பகவானே தன் பக்தனுக்கு தனது இருப்பைத் தெரிவிக்க எப்படியெல்லாம் சிரமப்படுகின்றார் என்பதை நினைக்க நினைக்க கண்ணீர் மல்கி கைகட்டி நிற்பதைத் தவிர நம்மால் வேறென்ன செய்ய முடியும்.

வழக்கமாக திருமலைசெல்லும் போதெல்லாம் குடும்பத்தினருடன் அறையெடுத்து தங்கி தரிசனம் செய்துவிட்டு பொறுமையாகத்தான் வருவேன். திருமலை திருப்பதிக்குப் போகலாமென முயற்சிக்கும் போதெல்லாம் சின்னச்சின்ன தடைகள் வருவதும் பிறகு அவை அகலுவதும், அந்த மாயவனுக்கே உள்ளே லீலைகள். இந்த முறை நடந்த அற்புதத்தை எழுதினால், நம்புவதற்கு சற்று கடினமாகத்தானிருக்கும். ஆனால் ,உணமை!

இந்த பயண ஏற்பாட்டை முடிவு செய்ததிலிருந்தே ஏகப்பட்ட தடைகள். அனைத்தையும் தாண்டி ஒருவழியாக எங்கள் அறைக்கு வந்து சேர்ந்தோம். வழக்கமாக சென்னையிலிருக்கும்போது 'திரு மண்'  (நாமம்) அணிகிற வழக்கமில்லை. ஆனால், திருமலைக்குச் சென்று சாமி தரிசனம் செய்யச் செல்கின்றபோது நெற்றிக்கு 'திருமண்' இட்டுச்செல்வோம்.  இந்த முறை,  அறையிலிருந்து கிளம்பும்போதே திருமண் இட்டுக்கொள்ளவில்லை. வழியில் பலரும் திருமண் இடுவதற்காக இருப்பார்கள்...  அவர்களிடம் இட்டுக் கொள்ளலாமென கிளம்பிவிட்டோம்.

இந்த முறை 300 ரூபாய் சிறப்பு தரிசனம் என்பதால், காட்டேஜ் T-74 செல்ல வேண்டி இருந்தது. எங்கள் அறையிலிருந்து கிட்டத்தட்ட ஒரு கிலோமீட்டர் தூரம் வந்த பிறகும் 'திருமண்' இடுகின்ற பெரியவர்கள், சிறுவர்கள் எவரும் எதிர்ப்படவில்லை. எனக்கோ மனம் மிகவும் வியாகுலமாகிவிட்டது. மனைவியிடமும் பிள்ளைகளிடமும் சொல்லி வருந்திக்கொண்டே சென்றேன்.

கழுவிப்போட்ட நெற்றியோடு பெருமாளை எப்படிப் போய் பார்ப்பது என்று தாளமுடியாத வருத்தம். இப்போதெல்லாம் 300 ரூபாய் சிறப்பு தரிசனத்தை ரொம்பவே சுற்ற விடுகின்றார்கள். கிட்டத்தட்ட அது ஒருகிலோமீட்டர்  தூரம் இருக்கும். க்யூவிலும் நின்றாகி விட்டது. பொதுவாக க்யூ நுழையுமிடத்தில் திருமண் இடுபவர்கள்  நிச்சயம் இருப்பார்கள். அங்கும் இல்லை. எனக்கு பேரதிர்ச்சி. 'சரி இந்த முறை இப்படித்தான்' என க்யூவில் போய்விட்டோம். ஒரு பர்லாங் தூரம் சென்றிருப்போம்.

மலையில் மேலிருந்து பார்த்தால் சாலையில் போகிறவர்களைப் பார்க்க முடிந்தது. அப்போது கீழே இருந்து குடிநீர் பைப் குழாய் வழியாக யாரோ ஒரு சிறுவன் ஏறி வந்தான். கனத்த இரும்புக்கம்பிகள் போட்ட வேலியின் சிறிய இடைவெளியில் உள்ளே  நுழைந்தான். நம்பவே முடியவில்லை... கைகளில் திருமண் இடும் பொருட்கள். நாங்கள் அடைந்த மகிழ்ச்சிக்கு அளவே இல்லை. எங்கள் குடும்பத்தினருக்கு மட்டும் திருமண் இட்டு விட்டு கிடுகிடுவென போய்விட்டான். சில நிமிஷங்கள் எங்களால் எதுவும் பேசவும் முடியவில்லை.

- எஸ்.கதிரேசன்

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!