Published:Updated:

‘அடுத்தது நானா?’அடிவயிற்றைக் கலங்க வைக்கும் கேள்வி!

‘அடுத்தது நானா?’அடிவயிற்றைக் கலங்க வைக்கும் கேள்வி!
பிரீமியம் ஸ்டோரி
‘அடுத்தது நானா?’அடிவயிற்றைக் கலங்க வைக்கும் கேள்வி!

செய்திக்குப் பின்னேசுகிதா

‘அடுத்தது நானா?’அடிவயிற்றைக் கலங்க வைக்கும் கேள்வி!

செய்திக்குப் பின்னேசுகிதா

Published:Updated:
‘அடுத்தது நானா?’அடிவயிற்றைக் கலங்க வைக்கும் கேள்வி!
பிரீமியம் ஸ்டோரி
‘அடுத்தது நானா?’அடிவயிற்றைக் கலங்க வைக்கும் கேள்வி!

ந்தியாவில் கால்நடைகள் மேய்க்கும் இடங்களில், கோயில்களில், ரயில்களில், பேருந்துகளில், பள்ளிகளில் என எங்கு வேண்டுமானாலும் - ஏன் வீட்டுக்குள் இருக்கும்போதுகூட ஒரு குழந்தை பாலியல் வல்லுறவுக்கு ஆளாக்கப்பட்டுக் கொலையும் செய்யப்படலாம். பெண் பிள்ளைகளைப் பெற்றவர்களுக்கு இச்சமூகத்தில் யார் மீதும் நம்பிக்கைகொள்ளும் நிலை இன்று இல்லை. எங்கும் குழந்தைகளை நோக்கிப் பாலியல் குறியீடுகள் துரத்திக்கொண்டே இருக்கின்றன. காஷ்மீர், உத்தரப்பிரதேசம் உள்ளிட்ட மாநிலங்களில் சிறுமிகள் பாலியல் வல்லுறவு செய்யப்பட்டுக் கொலை செய்யப்பட்ட சம்பவங்கள் நாடு முழுவதும் பெரும் அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தியுள்ளன.  

‘அடுத்தது நானா?’அடிவயிற்றைக் கலங்க வைக்கும் கேள்வி!

இச்சூழலில் 12 வயதுக்குட்பட்ட பெண் குழந்தைகளைப் பாலியல் வல்லுறவு செய்பவர்களுக்கு மரண தண்டனை வழங்கும் சட்டத் திருத்தத்துக்கு மத்திய அமைச்சரவை ஒப்புதல் வழங்கியுள்ளது. கொடூரமான குற்றங்களைப் புரிந்தவர்களுக்கு, அரிதினும் அரிதான வழக்குகளில், ஏற்கெனவே இந்திய அரசியல் அமைப்பு சட்டம் மரண தண்டனை வழங்குகிறது. இதற்கு முன்பு 12 வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகள்மீதான பாலியல் வல்லுறவுக்கு மரண தண்டனை வழங்கச் சட்டத்தில் இடமில்லை. இந்நிலையில்தான் இப்போது மத்திய அமைச்சரவை இந்திய குற்றப் பிரிவு சட்டம், சாட்சிய சட்டம், குற்றவியல் நடைமுறை சட்டம், போக்சோ சட்டம் 2012 மற்றும் இந்திய தண்டனை சட்டம் 376-வது பிரிவில் திருத்தம் கொண்டுவர ஒப்புதல் வழங்கியுள்ளது. இச்சட்டத்தில் கொண்டுவரப்பட்டுள்ள திருத்தங்கள் என்ன?

 *பன்னிரண்டு வயதுக்கு உட்பட்ட பெண் குழந்தைகளைப் பாலியல் வல்லுறவு செய்வோருக்கு அதிகபட்சமாக மரண தண்டனை வழங்கப்படும்.

* குறைந்தபட்ச தண்டனையாக இருந்த ஏழாண்டுக் கடுங்காவல் இப்போது பத்தாண்டுகளாக அதிகரிக்கப்படுகிறது.

 *குற்றத்தின் தன்மைக்கு ஏற்ப இதை வாழ்நாள் சிறையாகவும் விரிவுபடுத்த இந்த அவசரச் சட்டம் வகை செய்கிறது.

* பதினாறு வயதுக்குட்பட்ட சிறுமிகளைப் பாலியல் வல்லுறவு செய்வோருக்கு வாழ்நாள் சிறைத் தண்டனை விதிக்கப்படும்.

*இதில் குறைந்தபட்ச தண்டனையான பத்தாண்டுச் சிறை, இருபதாண்டுகளாக உயர்த்தப்படுகிறது. இதிலும் வாழ்நாள் சிறைத் தண்டனையாக விரிவுபடுத்த வகை செய்யப்பட்டுள்ளது.

 *பாலியல் வல்லுறவுகள் தொடர்பான வழக்குகளின் விசாரணையை இரண்டு மாதங் களில் முடித்து, மேல்முறையீடு மனுக்கள் ஆறு மாதங்களுக்குள் முடித்துவைக்கப்பட வேண்டும்.

* பதினாறு வயதுக்குட்பட்ட சிறுமிகளைத் தனிநபர் அல்லது கூட்டு பலாத்காரம் செய்வோருக்கு முன்ஜாமீன் கிடையாது.

*இந்தச் சட்டம் குடியரசுத் தலைவர் ஒப்பு தலுடன் உடனடியாக அமலுக்கு வந்துள்ளது. 

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

‘அடுத்தது நானா?’அடிவயிற்றைக் கலங்க வைக்கும் கேள்வி!

கேள்விகள் எழுகின்றன

குழந்தைகளின் உரிமைகளை, பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்தும் சட்டம் ஒவ்வொன்றும் வெவ்வேறு வயது வரம்பைக் குழந்தைகளுக்கு  வரையறுக்கிறது. பதினெட்டு வயது வரை குழந்தைகள் என்கிறது ஒன்று. கட்டாயக் கல்வி உரிமை சட்டமோ பதினான்கு வயது வரை குழந்தைகள் என்கிறது. அப்படி இருக்க, புதிதாகத் திருத்தம் கொண்டுவந்துள்ள இந்தச் சட்டத்தில் பன்னிரண்டு வயதுக்குட்பட்ட சிறுமிகளுக்குப் பாலியல் வல்லுறவு நேர்ந்தால் குற்றவாளிக்கு மரண தண்டனை என்றால், பதிமூன்று வயதுச் சிறுமிக்கு நேர்ந்தால் அது சிறுமிக்கான பாலியல் வல்லுறவு இல்லையா? அதனால் இந்த வயது வரையறை முரணாக இருக்கிறது. மரண தண்டனை என்பது ஏற்கெனவே பல நாடுகளில் உள்ளது. அந்த நாடுகளில் எல்லாம் குழந்தைகள்மீதான குற்றங்கள் குறைந்துவிட்டனவா? இப்படிப் பல கேள்விகள் எழுவதைத் தவிர்க்க இயலாது.

நிர்வாக ரீதியான மெத்தனம்

தமிழக குழந்தைகள் உரிமை பாதுகாப்பு ஆணையத்தில் போதிய ஊழியர்கள் நியமிக்கப்படவில்லை. வழக்கறிஞர்களும் நியமிக்கப்படவில்லை. இந்த ஆணையம்தான் போக்சோ சட்டத்தின் செயல்பாடுகளைக் கண்காணிக்கும் அதிகாரம் கொண்டது. ஆனால், எந்தச் செயல்பாடுமின்றி முடங்கிப்போயுள்ளது.  இப்படியிருக்கையில் சட்டத்தில் மட்டுமே மாற்றம் கொண்டுவந்து என்ன பயன்?

2012-ம் ஆண்டு டெல்லி நிர்பயா சம்பவத்துக்குப் பிறகு, பதினெட்டு வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகள்மீதான பாலியல் வல்லுறவு இரண்டு மடங்காக அதிகரித்திருக்கிறது. அதனால் கடுமையான சட்டம் கொண்டுவருவது, மரண தண்டனை வழங்குவது, புதிய ஒரு கண்காணிப்பு அமைப்பை உருவாக்குவது மூலம் குற்றங்கள் குறையவில்லை. ஆளுங்கட்சியின் மீது படிந்துள்ள கறையைப் போக்க மட்டுமே இதுபோன்ற அவசரச் சட்டங்கள் உதவுகின்றன. உதாரணத்துக்கு... போரூர் சிறுமி கொலை வழக்கில் குற்றவாளி தஷ்வந்த் பெயில் கோரி மனு அளித்தார். அனைத்து அதிகாரங்களையும் கொண்ட குழந்தைகள் உரிமை பாதுகாப்பு ஆணையத்தில் வழக்கறிஞர் இல்லை என்பதால் இதை எதிர்த்து நீதிமன்றத்தில் வழக்குகூடத் தாக்கல் செய்ய முடியவில்லை. அதனால், நிர்வாக ரீதியாக எடுக்கக்கூடிய நடவடிக்கைகளில் தீவிரம் காட்டினால் ஒழிய, இவை அனைத்தும் வெறும் காகிதங்களாக மட்டுமே இருக்கும். பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளின் மறுவாழ்வு, அவர்களுக்கான உடல், உளவியல் தொடர்பான சிகிச்சைகள், பாரபட்சமின்றி அனைத்துத் தரப்பினருக்கும் விரைந்து கிடைக்க வேண்டிய நீதி ஆகியவற்றில் அரசு கவனம் செலுத்துவதே முதன்மை நோக்கமாக இருக்கவேண்டும்.

அரசியல் அழுத்தங்கள்

முன்பைவிட இப்போது பாலியல் வல்லுறவு தொடர்பாகப் பதிவு செய்யப் படும் வழக்குகளின் எண்ணிக்கை அதிகரித்துள்ளது. அதிகளவில் குழந்தைகளும் பெண்களும் பாலியல் வல்லுறவால் பாதிக்கப்படுவது ஒரு காரணம். விழிப்பு உணர்வு ஏற்பட்டு வருவது மற்றொரு காரணம். ஆனால், இந்த வழக்குகளில் முறையான விசாரணை நடைபெற்று உரிய காலத்தில் குற்றவாளிகளுக்குத் தண்டனை கிடைப்பது அரிதாகவே உள்ளது. பெரும்பாலான வழக்குகள் தேக்க நிலையிலேயே உள்ளன. முதலில் காவல்துறையில் புகார் பதிவு செய்வதில் தொடங்கி நீதிமன்றம் வரை பல்வேறு அரசியல் அழுத்தங்கள் உள்ளன. காஷ்மீர் சிறுமி விவகாரத்தில் சம்பந்தப்பட்டவர்களில், எம்.எல்.ஏ உட்பட பலரும் பா.ஜ.க-வைச் சேர்ந்தவர்கள். `இந்த அவசர சட்டத்திருத்தத்துக்கான விரைவு நடவடிக்கை போன்றே குற்றவாளிகள் தண்டனை பெறுவதற்கான நடவடிக்கையையும் பா.ஜ.க பங்கு வகிக்கும் மாநில அரசு விரைந்து எடுக்குமா' என்கிற ஐயம் உள்ளது. இதுபோன்ற சம்பவங்களில் கட்சி பேதமின்றி, எந்தக் கட்சி ஆட்சியில் இருந்தாலும் அரசியல் அழுத்தங்கள் மூலம் வழக்கை நேர்மையாகக் கொண்டு செல்வதற்குத் தடை ஏற்படுத்தப்படுகிறது. பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு நீதி கிடைக்கா மல் தடுக்கும் அனைத்து அரசியல் அழுத்தங்களுக்கும் கீழ்மட்டத்திலிருந்து அதிகார வர்க்க மேல் மட்டம் வரை ஆதரவு கொடுப்பதுதான் இந்தியாவின் சாபக்கேடு. பிறகு சட்டம் கொண்டுவந்து என்ன பயன்?

இந்தச் சட்டம் குறித்த செய்தி வரும்போதே ஈரோட்டில் ஓடும் ரயிலில் ஒன்பது வயதுச் சிறுமிக்குப் பாலியல் தொந்தரவு கொடுத்த குற்றத்துக்காக வழக்கறிஞர் ஒருவர் கைது செய்யப்பட்டார். நிர்வாக அமைப்பை வலுப்
படுத்தாமல், சட்டங்களை மட்டுமே இயற்றுவதால் குழந்தைகளுக்கான பாதுகாப்பை உறுதிசெய்ய முடியாது என்பதுதான் கடந்த காலங்களில் நாம் கண்டுணர்ந்தவை. காஷ்மீர் மற்றும் உ.பி சிறுமிகளுக்கான நீதி கேட்புப் போராட்டங்களில் 'Am I next?' என்கிற பதாகைகளைச் சிறுமிகளே வைத்துக் கொண்டு நின்றார்கள். இச்சூழலில்  ‘அடுத்து எந்தக் குழந்தை?’ என்ற கேள்வி மீண்டும் மீண்டும் வந்து போவதைத் தவிர்க்க இயலாது.

(கட்டுரையாளர் ஊடகவியலாளர், யுனிசெஃப் ஃபெலோஷிப் ஆய்வாளர்)

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism