Published:Updated:

மன்னிக்க முடியாத மருத்துவக் குற்றம்!

மன்னிக்க முடியாத மருத்துவக் குற்றம்!
பிரீமியம் ஸ்டோரி
மன்னிக்க முடியாத மருத்துவக் குற்றம்!

மன்னிக்க முடியாத மருத்துவக் குற்றம்!

மன்னிக்க முடியாத மருத்துவக் குற்றம்!

மன்னிக்க முடியாத மருத்துவக் குற்றம்!

Published:Updated:
மன்னிக்க முடியாத மருத்துவக் குற்றம்!
பிரீமியம் ஸ்டோரி
மன்னிக்க முடியாத மருத்துவக் குற்றம்!

`உலகின் மருத்துவத் தலைநகரம்’ என்று சொல்லும் அளவுக்கு  வளர்ந்திருக்கிறது தமிழகம். சிறிது, பெரிதென்ற வேறுபாடு இல்லாமல் எல்லா நகரங்களிலும் தனியார் மருத்துவமனைகள் வளர்ந்து நிற்கின்றன. ஆயினும், லட்சக்கணக்கான அடித்தட்டு மக்களுக்கு நம்பிக்கையாக இருப்பது அரசு மருத்துவமனைகள்தாம். சமீபகாலமாக வெளிவரும் அதிர்ச்சிகரமான செய்திகள் அரசு மருத்துவமனைகள் மீது மக்கள் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையைத் தகர்த்துக்கொண்டிருக்கின்றன. 

மன்னிக்க முடியாத மருத்துவக் குற்றம்!

ஹெச்.ஐ.வி தொற்றுள்ள ரத்தத்தை, சோதிக்காமல் இரண்டு அப்பாவி கர்ப்பிணிகளுக்கு ஏற்றி, அவர்களைத் தீரா நோயாளிகளாக்கிய அவலம் சமீபத்தில் நடந்தது. சில தினங்களுக்கு முன்னர் பிரசவத்துக்காக வந்த ஒரு கர்ப்பிணியை அலட்சியமாக அணுகியதால் சிசுவின் தலை மட்டும் வெளியே வந்தது. இதோ இப்போது, கெட்டுப்போன ரத்தத்தை ஏற்றியதால், அரசு மருத்துவமனையில் பிரசவசத்துக்காக வந்திருந்த 15 கர்ப்பிணிகள் உயிரிழப்பு! ‘மருத்துவ வரலாற்றில் இது போன்ற சம்பவத்தைக் கேள்விப்பட்டதே இல்லை’ என்று மருத்துவர்களே அதிர்ந்துபோகிறார்கள்.

பிரசவ நேரத்தில் இரண்டு காரணங்களால் கர்ப்பிணிகளுக்கு ரத்தம் தேவைப்படலாம்.  ரத்தச்சோகையால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தால், பிரசவத்துக்கு முன்னர் ரத்தத்தில் ஹீமோகுளோபின் அளவை அதிகரிப்பதற்காக ரத்தம்  ஏற்றப்படும். பிரசவத்துக்குப் பின்னர், அதிக ரத்த இழப்பு ஏற்பட்டால், அதை ஈடுகட்ட ரத்தம் ஏற்றப்படும்.

ரத்தச்சோகை என்பது இந்தியப் பெண்களுக்கான பொதுநோயாக மாறிவிட்டது. 55 சதவிகிதம் பெண்கள் இங்கு ரத்தச்சோகையால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். கர்ப்பிணிகளைப் பொறுத்தவரை, 70 சதவிகிதம் பேருக்கு இந்த பாதிப்பு ஏற்படுகிறது. பிரசவத்துக்குப் பிறகு, ரத்தப்போக்கு அதிகரித்து, உயிரிழப்பு ஏற்படுவதற்கும் ரத்தச்சோகைதான் முக்கியக் காரணமாக இருக்கிறது.

ரத்தத்தை ஒருவரிடமிருந்து தானம் பெற்றதும், அதிலிருந்து பிளாஸ்மா, ரத்தத் தட்டணுக்கள் உள்ளிட்ட கூறுகள் பிரித்தெடுக்கப்பட்டு  அதை 2 முதல் 6 டிகிரி வெப்பநிலையில் பாதுகாக்க வேண்டும். மூலக்கூறுகள் பிரித்தெடுக்கப்படாத ரத்தம் 35 நாள்கள், தட்டணுக்கள் ஐந்து நாள்கள், சிவப்பணுக்கள் 42 நாள்கள், பிளாஸ்மா ஓராண்டு... என சேமித்துவைக்கும் காலவரையறைகள் வகுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அந்தக் காலகட்டத்துக்குப் பிறகு அவை கெட்டுப்போன ரத்தமாகக் கருதப்படும்.

`சிலருக்கு இன்னொருவரின் ரத்தத்தை ஏற்றும்போது, ஒரே வகை ரத்தமாக இருந்தாலும்கூட ஒவ்வாமை ஏற்படும். மருந்து, மாத்திரைகளால் அதைச் சரிசெய்துவிட முடியும். ஆனால், கெட்டுப்போன ரத்தத்தை ஏற்றினால், நிச்சயம் உயிரிழப்பு ஏற்படும்’ என்று  மகப்பேறு மருத்துவர்கள் சொல்கிறார்கள்.

கெட்டுப்போன ரத்தத்தை யாருக்கு ஏற்றினாலும் தீவிர ஒவ்வாமை ஏற்பட்டு, உடலுறுப்புகள் செயலிழந்து இறப்பு நிகழ வாய்ப்பிருக்கிறது. ஒருவரிடம் தானம் பெற்று ரத்தத்தைச் சேகரிக்கும் பையில், ரத்தம்  சேகரிக்கப்பட்ட நாள், அதன் காலாவதி தேதி ஆகியவை குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும். மேலும், அந்தப் பைக்கு ஓர் எண்ணும் தரப்பட்டிருக்கும். ஒரு நோயாளிக்குப் புதிய ரத்தத்தை ஏற்றும்போது இந்த மூன்று விஷயங்களையும் அங்கிருக்கும் மருத்துவர்கள் மிகவும் கவனமாகச் சரிபார்க்க வேண்டும். தவிர, அந்த ரத்தம் நோயாளிக்குப் பொருந்துமா என்பதையும் ஆய்வுசெய்து, உறுதிசெய்ய வேண்டும். பெரும்பாலும் இந்தப் பணிகள் சரியாகவே நடக்கும். ஆனால், ‘அந்த ரத்தம் எவ்வளவு வெப்பநிலையில் பராமரிக்கப்பட்டது’, ‘அது கெட்டுப்போன ரத்தமா’ என்பதை அங்கிருக்கும் மருத்துவர்களால் உறுதிசெய்ய முடியாது. அவசரமான அந்தச் சூழலில் அதற்குச் சாத்தியமும் இல்லை.  

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

மன்னிக்க முடியாத மருத்துவக் குற்றம்!

`அரசு மருத்துவமனைகளில் சேகரிக்கப்பட்ட ரத்தத்தை முறையாகப் பராமரிக்கவும், கண்காணிக்கவும் போதிய அளவுக்கு ஊழியர்கள் இல்லை’ என்கிறார்கள் அக்கறையுள்ள மருத்துவர்கள். அரசு மருத்துவக் கல்லூரி  மருத்துவமனைகள், மாவட்ட தலைமை மருத்துவமனைகளில் மட்டுமே அனைத்து வசதிகளுடன்கூடிய ரத்த வங்கிகள்  செயல்படுகின்றன.  பிற அரசு மருத்துவமனைகளில் `கருவிகள், தொழில்நுட்பங்கள், மருந்துகள் போதிய அளவுக்கு இல்லை’ என்றும் குற்றம் சாட்டப்படுகிறது. `இதுவும் உயிரிழப்புகளுக்குக் காரணமாக இருக்கலாம்’ என்கிறார்கள். ஆனால், இது மாதிரி சம்பவங்கள் நடக்கிறபோது, சில மருத்துவர்கள் மீது பெயருக்கு நடவடிக்கை எடுத்துவிட்டு ஊற்றி மூடிவிடுகிறார்கள். அண்மையில்,  சாத்தூர் மருத்துவமனையில் ஒரு கர்ப்பிணிக்கு ஹெச்.ஐ.வி தொற்றுள்ள ரத்தத்தை ஏற்றிய சம்பவத்தில் சிலர் மீது நிர்வாகரீதியான நடவடிக்கை எடுத்ததோடு விட்டுவிட்டார்கள். ஓர் அப்பாவிப் பெண்ணை தீராத நோயில் தள்ளக் காரணமான பலர் சத்தமேயில்லாமல் தப்பிவிட்டார்கள். இந்த விவகாரத்திலும் அதுவே நடக்கிறது என்கிறார்கள்.

மத்திய சுகாதாரத் துறையின் தரவுகளின்படி, ஓராண்டில் 1.2 கோடி யூனிட் ரத்தம் இந்தியாவுக்குத் தேவைப்படுகிறது. ஆனால் 1.09 கோடி யூனிட் ரத்தம்தான் தானத்தின் மூலம் கிடைக்கிறது. 11 லட்சம் யூனிட் பற்றாக்குறை நீடிக்கிறது. உயிர்களைக் காப்பாற்றுவதற்கு  போதிய அளவுக்கு ரத்தம் கிடைக்காத நிலையில், மற்றொருபுறம் தானம் அளித்த ரத்தம் கெட்டுப்போகும் அளவுக்கு அலட்சியமாகக்  கையாளப்படுகிறது. தமிழகத்தில் தானமாகக் கிடைக்கும் ரத்தத்தில் 99 சதவிகிதம் தன்னார்வமாக தானம் அளிப்பவர்கள் மூலமே கிடைக்கிறது. உயிர்களைக்  காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற உன்னதமான நோக்கத்தில் நேரம், காலம் பார்க்காமல் ரத்தானம் வழங்குபவர்கள் அதிகம்.

“இப்போ எனக்கு 31 வயசு. பத்து வருஷத்துக்கு மேல ரத்த தானமும் தட்டணுக்கள் தானமும் கொடுத்துக்கிட்டிருக்கேன். அவசர நேரத்துல வேலைக்கு லீவ் போட்டு, 50 கிலோமீட்டர் பயணம் செஞ்செல்லாம் ரத்தம் கொடுத்திருக்கேன். கெட்டுப்போன ரத்தத்தை ஏற்றி, கர்ப்பிணிகள் இறந்த செய்தியைக் கேள்விப்பட்டதிலிருந்தே மனசு சரியில்லை.  உயிரைக் காப்பாத்தணுங்கிற நோக்கத்துல எங்களை மாதிரி ஆட்கள் கொடுக்கிற ரத்தம் உயிரைப் பறிக்குதுனு கேள்விப்படுறப்போ வேதனையா இருக்கு. இந்த  விவகாரத்தில் அலட்சியம் காட்டிய அனைவரின் மீதும் நடவடிக்கை எடுக்கணும். என்ன ஆனாலும் நான் ரத்த தானம் பண்றதை நிறுத்த மாட்டேன்... என் உடம்புல தெம்பு இருக்கிறவரை தொடருவேன்” என்கிறார், சென்னை, ராஜா அண்ணாமலைபுரத்தைச் சேர்ந்த கோபால்.

ஏற்கெனவே, `காப்பீட்டுத் திட்டம்’ என்ற பெயரில் பெரும்பகுதி மக்களை, தனியார் மருத்துவமனைகள் பக்கம் திருப்பி விட்டுவிட்டார்கள். அதையும் தாண்டி அரசு மருத்துவமனைகளை நம்பியிருக்கும் கொஞ்சம் பேரையும் இது போன்ற சம்பவங்கள் திசைமாற்றிவிடும். ரத்தம் ஏற்றுவதென்பது ஒரு முக்கிய அவசர சிகிச்சை. அதன்மீது மக்கள் நம்பிக்கையிழக்கத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். சமீபத்தில் பழநி அருகே நெஞ்சுவலிக்காக அரசு மருத்துவமனையில் சேர்ந்திருக்கிறார் 30 வயது இளைஞர் ஒருவர்.  ‘மாரடைப்பு ஏற்பட்டிருக்கலாம்’ என்று சந்தேகித்த மருத்துவர்கள், இசிஜி பரிசோதனை செய்யத் தீர்மானித்தார்கள். ஆனால், தொலைக்காட்சியில் மருத்துவர்களின்  நம்பகத்தன்மை தொடர்பான விவாத நிகழ்ச்சியைப் பார்த்திருந்த அந்த இளைஞர், இசிஜி பரிசோதனைக்குச் சம்மதிக்காமல் மருத்துவமனையைவிட்டு வெளியேறி இருக்கிறார். சில நிமிடங்களில், மருத்துவமனை  வளாகத்திலேயே மாரடைப்பு ஏற்பட்டு உயிரிழந்திருக்கிறார். இது போன்ற பல உதாரணங்களைச் சொல்ல முடியும். என்னதான் இதற்குத் தீர்வு? பொது சுகாதாரத் துறை இயக்குநர் டாக்டர் குழந்தைசாமியிடம் பேசினேன்.

“அரசு மருத்துவமனைகளில் ஏற்படும் பிரசவகால உயிரிழப்புகள் பற்றி ஆய்வுசெய்ய இரண்டுவிதமான குழுக்கள் இருக்கின்றன. ஒரு குழு, அந்தந்த மாவட்ட ஆட்சியர் தலைமையில் செயல்படும். இன்னொரு குழு, துறைரீதியாக இயங்கும். அவ்வாறு துறைரீதியாக வீடியோ கான்ஃபரன்ஸ் மூலம் நடைபெற்ற ஆய்வின்போது, `கிருஷ்ணகிரி, ஓசூர், தர்மபுரி அரசு மருத்துவமனைகளில் ஏற்பட்ட உயிரிழப்புகள் கெட்டுப்போன ரத்தம் ஏற்றப்பட்டதால் ஏற்பட்டிருக்கலாம்’ என்ற சந்தேகம் ஏற்பட்டது. இது தொடர்பாக ஒரு நிபுணர்கள் குழுவை அமைத்து ஆய்வு செய்யும்படி அரசுக்குப் பரிந்துரை செய்யப்பட்டது. ஆனால், 15 கர்ப்பிணிகளும் கெட்டுப்போன ரத்தம் ஏற்றப்பட்டதால்தான் உயிரிழந்தார்கள் என்பது உண்மையல்ல.

விபத்துகள், தொற்றுநோய்களால் ஏற்படும் உயிரிழப்புகளையும் பிரசவகால உயிரிழப்புகளையும் ஒப்பிட முடியாது. ஒரு சமுதாயத்தின் முக்கியக் கட்டமைப்பான பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளின் உயிரைக் காப்பாற்றவேண்டிய பொறுப்பு, அரசுக்கு இருக்கிறது. அதனால்தான் பிரசவகால உயிரிழப்புகள் விவகாரத்தில் அதிக கவனம் எடுத்துக்கொள்கிறோம். இந்த விவகாரத்தை ஆரம்பத்திலேயே கண்டறிந்துவிட்டதால், மேலும் அதிக உயிரிழப்புகள் நிகழாமல் தடுக்கப்பட்டுவிட்டது. நிபுணர் குழு விசாரணைக்குப் பிறகு இறப்புக்கான காரணங்கள் தெரியவரும்” என்றார் குழந்தைசாமி.

15 கர்ப்பிணிகளின் மரணம் என்பது எளிதாகக் கடந்து செல்லக்கூடிய நிகழ்வல்ல. 15 சிசுக்களின் மரணமும்கூட. இந்த அலட்சியத்துக்குக் காரணமானவர்கள், பொறுப்பானவர்கள் அனைவரைம் வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டுவர வேண்டும். இனியும் இப்படியோர் அவலம் நிகழாமல் தடுக்க வேண்டும்!

ஜெனி ஃப்ரீடா - ஓவியம்: ஹாசிப்கான்  

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism