Published:Updated:

பெண்கள் இறுதிச்சடங்குகள் செய்வதில் சிக்கல்... அறியாமையா, ஆணாதிக்க வெளிப்பாடா?

நடிகை மீனா
பிரீமியம் ஸ்டோரி
நடிகை மீனா

பழங்காலத்தில் குழந்தைகளைப் பெற்றுக்கொடுக்கும் சாதனமாகவே பெண்கள் கருதப்பட்டனர். இதனாலும், ஊட்டச்சத்துப் பற்றாக்குறையாலும் தாய்மார்கள் பலரும் உடலளவில் பலவீனமாக இருந்தனர்

பெண்கள் இறுதிச்சடங்குகள் செய்வதில் சிக்கல்... அறியாமையா, ஆணாதிக்க வெளிப்பாடா?

பழங்காலத்தில் குழந்தைகளைப் பெற்றுக்கொடுக்கும் சாதனமாகவே பெண்கள் கருதப்பட்டனர். இதனாலும், ஊட்டச்சத்துப் பற்றாக்குறையாலும் தாய்மார்கள் பலரும் உடலளவில் பலவீனமாக இருந்தனர்

Published:Updated:
நடிகை மீனா
பிரீமியம் ஸ்டோரி
நடிகை மீனா

நடிகை மீனா, தன் கணவரை இழந்த செய்தி, சமீபத்தில் எல்லா மீடியாக்களிலும் பிரதான பேசுபொருளானது. கூடவே, இறுதிச்சடங்கு களைச் செய்ய பெண்கள் அரிதாகவே அனுமதிக்கப்படும் சூழலில், தன் கணவருக் கான இறுதிச்சடங்குகளை மீனா செய்தது நல்ல மாற்றத்துக்கான விழிப்புணர்வாகவும் அமைந்தது. ஆனால், இறுதிச்சடங்குகளை ஓர் ஆணின் ஸ்தானத்தில் இருந்து செய்வதைக் குறிக்கும் வகையில், தனது தோளிலும் இடுப்பிலும் துண்டு அணிந்திருந்தார் மீனா. ‘தனது நியாயமான உரிமையைக்கூட ஓர் ஆணின் அடையாளங்களுடன்தான் பெண்கள் செய்ய வேண்டுமா? இன்னும் எத்தனை காலத்துக்குத்தான் ஆண்கள் தங்களின் விருப்பங்களைப் பெண்கள்மீது திணிப்பீர்கள்? ’ என்பன போன்ற கேள்விகளும் அப்போது இணையத்தில் விவாதங்களைக் கிளப்பின.

இறுதிச்சடங்கு சம்பிரதாயங்களில் பெண் களின் உணர்வுகளுக்கு எதிரான நடைமுறைகள் முற்றிலுமாக களையப்பட வேண்டும் என்கிறார்கள் நடுநிலையாளர்கள். அந்த மாற் றத்துக்கான நம்பிக்கையுடன், துறை சார்ந்த நிபுணர்கள் தங்களின் கருத்துகளை முன் வைக்கின்றனர்.

ஒவ்வொருவரின் உணர்வுக்கும் மதிப்பு தரப்பட வேண்டும்!

இறுதிச்சடங்குகளைச் செய்யப் பெண்களுக்கான அனுமதி மறுக்கப்பட்டதற் கான காரணம் தொடங்கி இந்த விஷயத்தில் பெண் களுக்கான உரிமை உறுதிசெய்யப்படுவதற் கான மாற்றங்கள் வரை அறிவியல் ரீதியான பார்வையில் அலசுகிறார், சென்னையைச் சேர்ந்த மனநல மருத்துவர் ஷாலினி.

“பழங்காலத்தில் குழந்தைகளைப் பெற்றுக்கொடுக்கும் சாதனமாகவே பெண்கள் கருதப்பட்டனர். இதனாலும், ஊட்டச்சத்துப் பற்றாக்குறையாலும் தாய்மார்கள் பலரும் உடலளவில் பலவீனமாக இருந்தனர். இந்த நிலையில், குடும்பத்தில் ஒருவர் இறந்துவிட்டால் சரியான தூக்கம், சாப்பாடு இன்றி அந்தப் பெண்கள் மேலும் சோர்வடைந்திருக்கலாம். அந்தக் காலகட்டத்தில் ஊருக்கு வெளியே இருக்கும் மயானத்துக்கு நீண்ட தூரம் பயணிக்க வேண்டும்; வீட்டில் குழந்தைகளைப் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்; நோய்த்தொற்று ஏற்பட வாய்ப்பிருப்பதுடன், அதன்மூலம் குழந்தைகளுக்கும் சிக்கல் ஏற்படக்கூடும் என்பன போன்ற காரணங்களால் மயானத் துக்குச் செல்ல பெண்கள் மறுக்கப்பட்டிருக்க லாம். ஒருவேளை உடன்கட்டை ஏற நிர்பந்திக்கப்படலாம் என்ற கண்ணோட்டத் திலும் பெண்கள் மயானத்துக்குச் செல்ல தயங்கியிருக்கலாம். கொள்ளி வைப்பவரே வீட்டிலும் இறுதிச்சடங்குகளைச் செய்ய வேண்டும்... அவருக்குத்தான் சொத்தில் முன்னுரிமை என்று சொல்லப்பட்டதாலும் பெண்கள் மயானத்துக்குச் செல்ல தடுக்கப் பட்டிருக்கலாம்.

பெண்கள் இறுதிச்சடங்குகள் 
செய்வதில்  சிக்கல்... அறியாமையா, ஆணாதிக்க வெளிப்பாடா?

இப்போது ஊருக்குள்ளேயே மயானங்கள் இருக்கின்றன. அவை மின் மயானங்களாக இருப்பதால், நோய்த்தொற்றுக்கான வாய்ப்பு களும் குறைவுதான். இதனால், பெண்கள் அச்சமின்றி மயானங்களுக்குச் செல்லலாம்; இறுதிச்சடங்குகளையும் உரிமையுடன் செய்யலாம்” என்கிற ஷாலினி, இந்த மாற்றத்தைச் சாத்தியப்படுத்துவதற்கான வழிமுறைகளையும் கூறுகிறார்.

“நகரங்களிலுள்ள மின் மயானங்களுக்குப் பெண்கள் செல்கின்றனர். ஆனால், பெரும் பாலான கிராமங்களில் இன்னும் ஊருக்கு ஒதுக்குப்புறத்தில்தான் மயானங்கள் இருக் கின்றன. அங்கு, இறுதிச்சடங்கு விஷயங் களில் சாதி, பாலின பேதங்கள் இன்றும் உறுதியாகக் கடைப்பிடிக்கப்படுகின்றன. பெண்களின் பங்களிப்பின்றி எந்த மத நம்பிக்கையும் உருவாகிவிடவில்லை. இந்தத் தெளிவே இல்லாமல் அல்லது இதை ஏற்க விருப்பமில்லாமல் இருப்பதாலேயே பலரும் அறிவியலை நம்ப மறுக்கின்றனர்.

ஷாலினி
ஷாலினி

‘என் கணவருக்கு / பெற்றோருக்கு / பிள்ளைக்கு இறுதிக்காரியங்களை நான்தான் செய்வேன்’ என்று பெண்கள் உறுதியாக இருக்க வேண்டும். அதைவிடவும், ‘ஆணின் பிரதிபலிப்பாக இல்லாமல், என் எண்ணத் துக்கு ஏற்பவே எனக்கான உரிமையைப் பெறு வேன்’ என்பதில் பெண்கள் உறுதியுடன் முனைப்பு காட்ட வேண்டும். தன் விருப்பம் போல எந்த உடையையும் அணிந்து இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்வேன் என்று பெண்கள் சொன்னாலும் அதையும் எல்லோரும் ஏற்றுக் கொள்ளத்தான் வேண்டும். ஒவ்வொருவரின் உணர்வுக்கும் கருத்துக்கும் மதிப்பு தரப்பட வேண்டும். எல்லா ஊர்களிலும் மின் மயானங்கள் அமைக்கப்பட்டு, இறுதிக்காரியங் களைச் செய்யப் பெண்களை ஊக்கப்படுத்த வேண்டும். எல்லாத் தரப்பு மக்களுக்கும் சினிமாவின் மூலமாக எந்தவொரு விஷயத்தை யும் விரைவாகக் கொண்டுசெல்ல முடியும். பெண்களும் இறுதிச்சடங்குகளைச் செய்ய லாம் என்பதை உணர்த்தும் வகையில் நல்ல சினிமா படைப்புகள் வெளியானால், நிச்சயம் மாற்றம் வரும்” என்கிறார் ஷாலினி.

பெண்களுக்கு மட்டும் தேவையில்லாத கட்டுப்பாடுகள் ஏன்?

ஒரு பெண்ணின் துணிச்சல், சமூகத்துக்கே முன்னுதாரண மாக மாறும் என்பதற்கு உதாரணம், நாமக்கல் மாவட் டத்தைச் சேர்ந்த ஜெயந்தியின் வைராக்கியம். பிராமணர் சமூகத்தைச் சேர்ந்த இவர், மின் மயானத்தில் சிதையூட்டும் பணியாளராக 8,000-க்கும் அதிகமான உடல் களைச் சிதையூட்டியிருப்பதுடன், தன் அம்மாவுக்கான இறுதிக் காரியத்தையும் போராடிச் செய்திருக்கிறார்.

ஜெயந்தி
ஜெயந்தி

“என் பெற்றோருக்கு மூணு பொண்ணுங்க. நான்தான் கடைசி. என் அப்பா இறந்ததும், அவருக்கான எல்லா சடங்குகளையும் செய்ய ஆசைப்பட்டேன். மாதவிடாய் காரணத்தைச் சொல்லி, என் விருப்பத்துக்கு எதிரா ஆண்கள் பலரும் குரல் எழுப்பினதால, அப்போ என்னால எதுவும் செய்ய முடியலை. ‘என் மறைவுக்குப் பிறகு, எனக்கான இறுதிக் காரியங்களை என் கடைசி பொண்ணுதான் செய்யணும்’னு சுய விருப்பத்தின் பேர்ல எங்கம்மா எழுதிவெச்சிருந்தாங்க. அவங்க தவறினப்போ, கர்ப்பப்பை நீக்கப்பட்டு, எனக்கு மாதவிடாய் நின்னுடுச்சு. அதனால, அம்மாவுக்கு நானே இறுதிச்சடங்குகளைச் செய்யுறேன்னு உறுதியா இருந்தேன். அதுக்கு சம்மதிச்ச குடும்பத்தினர், சடங்குகளைச் செய்ய நான் மொட்டை போடணும்னு சொன்னாங்க. அதெல்லாம் வேண்டாம்னு என் கணவர் எனக்கு ஆதரவா இருந்தார்” என்கிற ஜெயந்தி, மின் மயான வேலையைச் செய்யவும் ஏராளமான ஏளனப் பேச்சுகளை எதிர்கொண்டிருக்கிறார்.

“மின் மயானத்துக்கு இப்பல்லாம் ஆண் களுக்கு இணையா பெண்களும் வர்றாங்க. அதுல, கணவனைப் பறிகொடுத்த பெண்ணை, மணப்பெண் மாதிரி அலங்காரம் செஞ்சு ஊர்வலமா அழைச்சுகிட்டு வர்ற கொடுமை களெல்லாம் எப்போதான் மாறுமோன்னு ஆதங்கமா இருக்கும்.

கணவனை இழந்த கைம்பெண்களுக்கு மயானத்துல மாற்று உடை அல்லது வெள்ளை நிறப் புடவையை உடுத்த வெச்சு, கண்ணாடி வளையல்களை உடைச்சுவிட்டு, பூ மற்றும் பொட்டை நீக்கிறதுனு பழைய முறைப்படி சடங்குகளைப் பல சமூகத்தினரும் இப்ப வரைக்கும் தவறாம செய்யுறாங்க. சடங்கு, சம்பிரதாயம்னு சொல்லுறவங்க, அந்தப் பெண்ணின் உணர்வுகளைக் கொஞ்சமும் புரிஞ்சுக்கிறதேயில்லை.

மனைவியை இழந்த ஆண்களுக்கு எவ்வித கட்டுப்பாடுகளும் இல்லாதப்போ, பெண் களுக்கு மட்டும் ஏன் பிற்போக்குத்தனமான சடங்குகளைத் தொடரணும்? வாழ்க்கைத் துணையை இழந்தவங்களுக்கு, சம்பிரதாயம் என்கிற பேர்ல கூடுதலான மனக்கஷ்டங் களைக் கொடுக்காம, அடுத்த நகர்வை நம்பிக்கையுடன் எடுத்து வைக்கிற தைரியத்தைக் கொடுக்கிறதுதானே மனித நேயம்... அதே போல, ஆண் வாரிசு இல்லாத குடும்பத்துல இறுதிச்சடங்குகள் செய்ய பெண்களுக்கு ஓரளவுக்கு அனுமதி கிடைக் குது. எல்லாத் தரப்புப் பெண்களுக்கும் அவரவர் விருப்பத்தின் பேர்ல, முழு சுதந்திரத்துடன் இறுதிக் காரியங்களைச் செய்யும் உரிமை வழங்கப்படணும்” என்று ஆதங்கத்துடன் முடித்தார்.

அ.கா.பெருமாள்
அ.கா.பெருமாள்

அனைத்து சடங்குகளிலும் ஆண்களுக்குதான் முன்னுரிமை!

இந்தியாவின் பெரும் பாலான பண்பாடுகளில் நிகழ்த்தப்படும் சடங்குகள் ஆண்களை மையப்படுத் தியவைதான் என்கிறார், நாகர்கோவிலைச் சேர்ந்த பண்பாட்டு ஆய்வாளர் அ.கா.பெருமாள்.

``இறுதிச்சடங்கு செய்வதன் நோக்கம் இறந்தவர் சொர்க்கத்துக்குச் செல்ல வேண்டும் என்பதுதான். யாருக்கு ஆண் குழந்தை இருக்கிறதோ அவர்கள்தான் சொர்க்கத்துக்குச் செல்வார்கள், பெண் குழந்தை மட்டும் இருப்பவர் நரகம்தான் செல்வர் என்பது நம்பிக்கையாக இருந்திருக் கிறது. பெரும்பாலான சடங்குகள் செய்வதற் குண்டான உரிமை ஆணுக்குதான் இருக்கிறது.

பெண்கள் சடங்கு செய்வது ஒன்றும் இன்றைக்கு நடப்பதல்ல. நாற்பது ஆண்டு களுக்கு முன்பு நாகர்கோவில் மாவட்டம் குழித்துறையில் உள்ள தாமிரபரணி ஆற்றங் கரையில் பெண்கள் திதி கொடுப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன்.

கருணாநிதி ஆட்சிக் காலத்தில்தான் பெண்ணுக்கு சொத்துரிமை வந்தது. அதற்கு முன்பு பெண்களுக்கு சொத்துரிமை கிடையாது. சடங்கு செய்யும் உரிமையும் சொத்துரிமையோடு தொடர்புடையதுதான் என்பதால் அதிலும் ஆண்களுக்கு பிரதிநிதித் துவம் இருக்கிறது.

கேரளாவில் 1924 வரை பெண்களுக்கு மட்டும்தான் சொத்துரிமை இருந்திருக்கிறது. ஏனென்றால் கேரளாவின் குறிப்பிட்ட சமூகங்கள் தாய்வழிச்சமூகமாக இருந்திருக் கின்றன. அங்கு பெண்களுக்கான பிரதிநிதித் துவம் இருந்திருக்கிறது. தந்தை வழிச் சமூகத்தில் முழுவதும் ஆண்களுக்குதான் அனைத்து உரிமைகளும். அப்பா இறந்துவிட்டால் அம்மாவின் தாலியைக் கழற்றி, கொதிக்கும் பாலில் போடும் சடங்கு ஒன்றிருக்கிறது. ஆண்களை மையப்படுத்திய சமூக அமைப்பில் அனைத்து சடங்குகளிலும் ஆண்களுக்குதான் முன்னுரிமை அளிக்கப்பட்டது. இது நமது பண்பாட்டில் பாரம்பர்யமாகத் தொடர்ந்து வருவது. இதில் சரி தவறு என்கிற விவாதம் வேறு” என்கிறார் அ.கா.பெருமாள்.

கீதா நாராயணன்
கீதா நாராயணன்

பெற்றோரை கவனித்துக்கொள்ளும் மகள்கள் கொள்ளி போடக் கூடாதா?

பெண்களே இறுதிச் சடங்குகள் செய்தாலும் அவர்கள் ஆண்களின் ஸ்தானத்தில் இருந்து தான் செய்ய வேண்டியிருப்பதில் என்ன நியாயம் இருக்கிறது என்கிறார், சென்னையைச் சேர்ந்த சமூக செயற்பாட்டாளர்.

``2005-ம் ஆண்டு என் அப்பா இறந்தபோது நானும் என் அக்காவுமே இறுதிச் சடங்கு செய்ய முடிவெடுத் தோம். எங்களுக்கு அண்ணன், தம்பி கிடையாது. இருந்திருந் தால் அவர்கள்தான் செய் திருப்பார்கள். அன்றைக்கு பெண்கள் மயானத்துக்கு வருகிற வழக்கம் கிடையாது. நாங்கள் இறுதிச்சடங்கு செய்வதில், புரோகிதருக்குக் கூட தயக்கம் இருந்தது. இன்றைக்கு மின் மயானங்கள் வந்துவிட்ட பிறகு பெண்கள் வருகிறார்கள். கொள்ளி வைக்கிறார்கள். அந்தச் சடங்கில் பெண்களுக்கு இடுப்பில் வெள்ளைத்துணியை வேஷ்டி போல் கட்டிவிட்டு, துண்டு போட்டு தான் செய்யச் சொல்கிறார்கள். பெண்ணாக அந்தச் சடங்கைச் செய்ய முடிவதில்லை.

சென்னை போன்ற பெருநகரங்களில் பெண்கள் சடங்கு செய்யும் வழக்கம் அதிக மாக இருக்கிறது. அதை அவர்கள் பெண்ணாக இருந்தே செய்யலாமே... ‘ஆண் குழந்தைதான் காப்பாத்தும்… கொள்ளி வைக்கும்’ என்று சொல்வார்கள். இன்றைக்கு பெண்கள் வேலைக்குச் சென்று பெற்றோரை கவனித்துக் கொள்ளும்போது ஏன் கொள்ளி போடக் கூடாது?

நிலவுடைமைச் சமூகத்தில் ஆணை மையப்படுத்திக் கொண்டு வரப்பட்ட சடங்கு களே இவை. இதில் மாற்றம் கொண்டு வருவதில் எந்தத் தயக்கமும் தேவையில்லை” என்கிறார் கீதா நாராயணன்.

மக்கள் மனநிலை...

இறுதிச்சடங்குகள் ஆண்கள் செய்ய வேண்டியவை என கூறி, பெண்களை விலக்குவது குறித்து, அவள் விகடன் ட்விட்டர் பக்கத்தில் கருத்து கேட்டிருந்தோம். அதற்குக் கிடைத்த முடிவுகள் இங்கே...

பெண்கள் இறுதிச்சடங்குகள் 
செய்வதில்  சிக்கல்... அறியாமையா, ஆணாதிக்க வெளிப்பாடா?