வெளியிடப்பட்ட நேரம்: 15:50 (19/09/2016)

கடைசி தொடர்பு:15:50 (19/09/2016)

பல்கலைக்கழகத்தில் போராடி சீட் வாங்கிய திருநங்கை!

பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு பொதுதேர்வுக்கு ஒரு மாதம் இருக்கும் நிலையில், பரீட்சையில் கவனம் செலுத்தி படித்துக்கொண்டு இருந்தார் சுமனா. ஆனாலும், சில மாதங்களாகவே உறவினர்கள் தன்னை வெறுத்து ஒதுக்கும் வேதனையும் மனதை அரித்துக்கொண்டிருந்தது. ஒருநாள் இரவில் தன் உறவினர்களால், வீட்டில் இருந்து சுமனா துரத்தப்படுகிறார். சுமனாவுடன் அவரின் பாட புத்தகங்களும், உடைகளும் வெளியே தூக்கி எறிப்படுகிறது. தனக்கான மனிதர்கள் என நம்பியவர்கள் கைவிட்டார்கள் என்ற அதிர்ச்சியை சுமனாவால் நம்பவே முடியவில்லை.



மேற்கு வங்காளத்தில், கிருஷ்ணனா நகரம்தான் சுமனாவின் ஊர். அந்த ஊரிலிருந்த மக்கள் கூட்டத்தில் ஓர் ஆள் கூட தனக்கு ஆதரவாக இல்லையென்று அதிர்ச்சியிலும், வேதனையிலும் சாலை ஓரத்தில் அமர்கிறார் சுமனா. வீடு, பள்ளி இவற்றைத் தவிர வேறு எதுவும் தெரியாத சுமனாவுக்கு எங்கு செல்வது, என்ன செய்வது என எதுவும் புரிப்பட வில்லை. ஆனால் ’வாழ்க்கையில் இன்னொரு முறை எங்கேயும் தான், இதுபோன்று தூக்கி எறியப்படவோ, புறக்கணிக்கப்பட கூடாது. வாழ்க்கையில் தோற்றுபோயிவிட கூடாது' என்று திடமான எண்ணம் மட்டும் சுமனாவின் மனதில் ஆழமாக பதிந்துப்போகிறது.

பின்பு, ஆதரவற்ற இல்லம் ஒன்றில் சேர்ந்து, தன் கல்வியைத் தொடர்க்கிறார். பல போராட்டங்களைச் சமாளித்து, கல்லூரி படிப்பை முடிக்கிறார் சுமனா. முதுநிலை கல்வியைத் தொடர நினைக்கும்போது திருநங்கைகளுக்கு இடம் இல்லை என்கிறது கல்லூரிகள். 

ஆம்.. சுமன் என்பவர் சுமனாவாக மாற ஆரம்பிக்கும்போது தான், உறவினர்களால் ஒதுக்கப்பட்டார். பள்ளி பருவத்துக்கு பின், சில பேராசிரியர்களின் உதவியால் கஷ்டப்பட்டு கல்லூரி படித்தவருக்கு, முதுநிலை படிப்பைத் தொடர முடிய வில்லை. 

வாய்ப்பு தேடிச் செல்லும் எல்லா இடங்களிலும் கேலி, கிண்டல், சீண்டல், புறக்கணிப்பு, அவமானம் ஆகியவையே கிடைக்கிறது சுமனாவுக்கு. பெரும்பாலும் திருநங்கைகளை எப்படி இந்தச் சமூகம் கையாள்கிறதோ, அப்படித்தான் சுமனாவுக்கு ஆனது. ஆனால், சுமானா மற்றவர்களைப் போல ஒதுங்கி செல்பவராக இருக்க விரும்ப வில்லை.

 



வங்காளத்தில் திருநங்கைகளுக்கென எந்தக் கல்வியில் எந்த இட ஒதுக்கீடும் கிடையாது. அதனால் முதுநிலைப் படிப்புகாக தொடர்ந்து போராடி, இப்போது வங்காளத்தில் கல்யாணி பல்கலைக் கழகத்தில் கணிதத்தில் முதுநிலை படிக்க அனுமதி கிடைத்து இருக்கிறது. 

இதைப்பற்றி கல்யாணி பல்கலைக் கழகத்தின் ஆசிரியக் குழுவின் செயலாளரான டாக்டர் பினாக்கி சட்டோபாத்யாய, ‘’திருநங்கைகளுக்கு இட ஒதுக்கீடு தரவேண்டும் என்று உச்சநீதிமன்றம் அளித்த தீர்ப்பின் அடிப்படையில், சுமனாவின் விசயத்தை பரீசலனை செய்தோம். பல்கலைக்கழத்தில் சுமனா தேர்வு செய்யும் கோர்ஸை படிக்க அவரிடம் போதிய மதிபெண்கள் இல்லை. இருப்பினும் அரசின் சிறப்பு இட ஒதுக்கீட்டின் கீழ் சேர்த்திருக்கிறோம். இதுபோல எந்தப் பல்கலைக்கழகமும் திருநங்கைகளுக்கு இடம் கொடுத்தாக தெரியவில்லை“ என்றார்.

மேற்கல்வியைத் தொட்டுவிட்டுவிட்ட மகிழ்ச்சியில் இருக்கும் சுமனா, "எல்லா திருநங்கைகளும் கல்வி கிடைப்பது இல்லை. கிடைக்கும் சிலரால் தொடர முடியவில்லை. பல்கலைக்கழத்தில் என் பெயர் சுமன் என்று இருக்கிறது அதை விரைவில் சுமனா என்று மாற்றவேண்டும். இதற்கான நான் தனி ஒருவராக இந்தப் போராட்டத்தை முன்னெடுக்க வில்லை. எனக்கு உதவியாக சில பேராசிரியர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களின் உதவிக்கு என்றும் நான் கடமைப்பட்டு இருக்கிறேன்.

என்னைப் புறக்கணித்த என் குடும்பத்தை பற்றி நான் குறைகூற விரும்பவில்லை. காரணம் சிறிய கிராமங்களில், ஒருவர் திருநங்கையாக மாறுவது குறித்து சரியான புரிதல் இல்லை. அதனால்தான் அவர்கள், என்னைப் போன்றவர்களிடம் இரக்கமற்று நடந்துக்கொள்கிறார்கள். பள்ளிநாட்களில் என் ஆசிரியர்களுக்கு நான் ஏன் பெண் போல் நடந்துக்கொள்கிறேன் எனப் புரியாமல் எரிச்சலாகினர். சக மாணவர்கள் என்னுடன் உட்கார மறுத்தார்கள். பல்வேறு அவஸ்தகளோடுதான் அதை கடந்தேன். வீட்டை விட்டு வெளியேற்றப்பட்ட போது, வாடகைக்கு வீட்டு கிடைக்காது. அதுக்கு தனிப் போராட்டம். திருநங்கைகளை கேலி, கிண்டல் செய்வதில் ஆண், பெண் எனப் பாகுப்பாடு கிடையாது.  

நான் போராடிப் பெற்ற இந்த வாய்ப்பு எல்லா திருநங்கைகளுக்கும் கிடைக்காது என்பது நான் அறிவேன். ஆனால் எனக்கு கிடைத்த வாய்ப்பை முன்னுதாரணாக காட்டி, எதாவது ஒரு  திருநங்கையின் கல்விக்கான கதவு திறந்தால் கூட போதும், நான் சந்தோசமடைவேன்! “ என்கிறார் 21 வயது திருநங்கை சுமனா.

நாட்டின் முதல் திருநங்கை பேராசிரியரும், வங்காளத்தின் திருநங்கைகள் முன்னேற்ற அமைப்பின் துணைத் தலைவருமான முனாபி பானர்ஜி சொல்வது, ‘’சுமனாவின் மதிப்பெண்கள் போதுமானதாக இருக்காது என எனக்கு தெரியும். அதேபோல், திருநங்கைகள் கல்வியைத் தொடர்வது எவ்வளவு சிரமம் என்பது எனக்கு தெரியும். அவர்களில் பெரும்பானவர்களுக்கு கல்வி கிடைப்பது இல்லை. வங்காளத்தில் இன்றும் கல்வியில் திருநங்கைகளுக்கு இடஒதுக்கீடு இல்லை. சுமனாவுக்கு பல்கலைகழகத்தில் இடம் கிடைத்தது, சமூக முன்னேற்றத்திற்காக படிக்கல்லாக இருக்கிறது” என்றார்.

தமிழகத்தைச் சேர்ந்த திருநங்கை பிரித்திகா யாஷினி பல போராட்டங்களுக்கு நாட்டின் முதல் திருநங்கை எஸ்.ஐ ஆனார். திரைப்படங்களில், செய்திகளில் திருநங்கைகளின் நிலையைப் பார்த்து பரிதாப்படும் நாம். அன்றாட வாழ்க்கையில் அவர்களை ஒதுக்கி வைக்கிறோம். எப்போதுமே திருநங்கைகளின் போராட்ட வாழ்க்கையைக் கவனமாக தவிர்த்துவருகிறோம். ஆனால் அவர்களில் சிலர் முன்னேறி வருபவர்களை வரவேற்று கொண்டாடுவது நம் கடமை.

மூன்றாம் பாலினத்தவர்களும் சமஉரிமை உறுதி செய்வது அரசின் கடமை. முதலில் திருநங்கைகளும் சமஉரிமைக்கு உரியவர்கள் என்ற புரிதல் மக்களிடத்தில் அவசியம்.

-கே. அபிநயா

நீங்க எப்படி பீல் பண்றீங்க


டிரெண்டிங் @ விகடன்