"இது அவர்களின் சந்தோஷத்திற்காகவே...?!" - ஃபூசிக் எனும் புரட்சிக்காரன்

“என் மக்கள் வாழ்வில் மகிழ்ச்சியும், களிப்பும், ஆடலும், பாடலும், நிலைக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே நான் இந்தப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தேன்!”

ரலாற்றில் அரசாங்க அடக்குமுறைகளுக்கு எதிரானக் குரல்கள் முதலில் எழுத்தாளர்களிடம் இருந்தும், சிந்தனையாளர்களிடம் இருந்தும்தான் வந்திருக்கின்றன. அதிகாரத்திற்கு எதிராக அப்படிப்பட்ட ஒரு குரலை எழுப்பியவர்தான் பத்திரிகையாளர் ஜூலியஸ் ஃபூசிக். ஜெர்மனிய நாஜி அரசின் கொடுங்கோல் ஆட்சிக்கு எதிராகத் தொடர்ந்து எழுதி, பேசிக் களமாடியதற்காக அவருக்குக் கிடைத்தப் பரிசு 'மரண தண்டனை'. இன்றைய தினம் செப்டம்பர் 8ம் தேதி 1943ம் ஆண்டு, எழுபத்து ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஹிட்லரின் அரசாங்கத்தால் தூக்கிலிடப்பட்டார் ஃபூசிக்!

செக் குடியரசில் பிறந்த ஜுலியஸ் ஃபூசிக், சிறு வயதிலிருந்தே பொதுவுடைமை சிந்தனைகளால் ஈர்க்கப்பட்டார். 1938ம் ஆண்டு ஜெர்மனியில் பொதுவுடைமை கட்சியும், அதன் பத்திரிகைகளும் தடை செய்யப்பட்டன. அப்போது, சிறிதும் அஞ்சாத ஃபூசிக், தலைமறைவு வாழ்க்கை வாழ்ந்து கொண்டே தொடர்ந்து பொதுவுடைமை பத்திரிகை ஒன்றை வெளியிட்டு வந்தார். இது சர்வாதிகாரி ஹிட்லர் தலைமையிலான நாஜி அரசாங்கத்திற்குப் பெரும் தலைவலியை ஏற்படுத்தியது. தலைமறைவாக இருந்த ஃபூசிக்கையும், அவரது மனைவியையும் தேடிக் கண்டுபிடித்துச் சிறையில் அடைத்தது நாஜிப் படை. தான் தூக்கிலிடப்பட இருப்பதை உணர்ந்து கொண்ட ஃபூசிக், ‘Notes From The Gallows’ (‘தூக்குமேடைக் குறிப்புகள்’) எனும் புத்தகத்தைச் சிறையில் இருந்தே எழுதினார். அந்தப் புத்தகத்தை அவர் எழுதி முடித்தச் சில நாட்களிலேயே அவர் தூக்கிலிடப்பட்டார். மனித உடலுக்குத்தானே மரணம்.. சிந்தனைகளுக்கேது மரணம். அவர் எழுதிய அந்தப் புத்தகத்தில் பின்வரும் வரிகளை அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார்...

“இன்பத்திற்காகவே வாழ்ந்தோம்
இன்பத்திற்காகவே போர்க்களம் புகுந்தோம்
இன்பத்திற்காகவே
இப்போது இறந்து கொண்டிருக்கிறோம்
ஆகவே,
துன்பம் எம் பெயர்களோடு
ஒருபோதும் இணைக்கப்பட வேண்டாம்!”

ஜூலியஸ் ஃபூசிக்ஜூலியஸ் ஃபூசிக்கைக் கைது செய்து சிறைக்கு அழைத்துச் சென்ற காவலர் ஒருவர், வழியெங்கும் மகிழ்ச்சியோடு உலா வந்துகொண்டிருந்த மக்களை ஃபூசிக்கிடம் காட்டினார். அந்தக் காவல்துறை அதிகாரி ஃபூசிக்கைப் பார்த்து, “உனக்காக இங்கு யாரும் அழுது கொண்டிருக்கவில்லை. தங்களுக்கு விருப்பமான வழியில் வாழ்ந்து பார்க்கவே மக்கள் விரும்புகிறார்கள். நீ ஏன் சாவைத் தேர்ந்தெடுத்து வாழ்க்கையைத் தொலைக்கிறாய்?” எனக் கேட்டார். அந்தக் கேள்விக்கு ஜூலியஸ் ஃபூசிக் அளித்த பதில், அவர் எப்பேர்ப்பட்ட
ஆளுமை என்பதற்கான சான்று:

“என் மக்கள் வாழ்வில் மகிழ்ச்சியும், களிப்பும், ஆடலும், பாடலும், நிலைக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே நான் இந்தப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தேன்!”

இந்த மகத்தான எழுத்தாளருக்குத் தூக்கு தண்டனை வழங்கப்பட்டதற்கு ஒரே ஒரு காரணம்தான். அவர் அரசாங்கத்தை விமர்சித்து எழுதினார் என்பதே அது. அவர் கொல்லப்பட்டதற்குப் பிறகு அவர் மாபெரும் ஆளுமையாக உலகெங்கிலும் கொண்டாடப்பட்டார். குறிப்பாக ஃபூசிக் பிறந்த மண்ணான செக் குடியரசில், அவர் ஃபிடல் காஸ்ட்ரோவுக்கு இணையான ஆளுமையாக இன்றளவும் மதிக்கப்படுகிறார். என்னதான் இருந்தாலும், அவர் வாழ்ந்த காலத்தில் அவர் சந்தித்த இன்னல்கள் கொஞ்ச நஞ்சமல்ல. அவர் கொல்லப்பட்டு இத்தனை ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன.

இன்னமும் எழுத்தாளர்களின், சிந்தனையாளர்களின் நிலைமை உலகெங்கும் அப்படியேதான் இருக்கிறது. இதற்கு இந்தியாவும் விதிவிலக்கல்ல. சுட்டு வீழ்த்தப்படுவதும், கட்டம் கட்டி கைது செய்யப்படுவதும், அடக்குமுறைகளுக்கு ஆளாவதும் தொடர்ந்துகொண்டேதான் இருக்கின்றன. ஆனால், பொது வெளியில் மக்களுக்காக இயங்குபவர்கள் அச்சுறுத்தல்களுக்கு அஞ்சக் கூடாது என்பதற்கு ஜூலியஸ் ஃபூசிக்கின் வீரம் நிறைந்த வாழ்வு ஒரு பெரும் சான்று!

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!