Published:Updated:

உயிர் பிழை - 19

மருத்துவர் கு.சிவராமன்

பிரீமியம் ஸ்டோரி

சின்னச்சின்ன அக்கறைகள், பல நேரங்களில் நம்மை பெரும் ஆபத்தில் இருந்து பாதுகாக்கும் என்பதை, நம் தமிழ்ச் சமூகம் பல ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே பழகியிருந்தது. அந்த அக்கறைகளைப் பழக்கமாக்குவதற்கு, அவற்றை ஒழுக்கத்தின்கீழ் வகைப்படுத்திவைத்தது. சித்த மருத்துவக் கல்லூரியில் படித்த 18 - 19 வயதில், பாடத் திட்டத்தில் சிரிப்பாகவும் நகைப்பாகவும் தெரிந்த பல விஷயங்கள், இப்போது வியப்பாக இருக்கின்றன. அப்படியான விஷயங்களுள் ஒன்று, மலம் கழிப்பதும் அதன் பின்னர் சுத்தப்படுத்துவதும் குறித்து `பதார்த்த குண சிந்தாமணி' சொன்ன தகவல்கள்.

இன்றைக்கு திறந்தவெளி மலம் கழித்தலைத் தடுக்க, `ச்சீய்' என ஒரு விளம்பரம் மூலம் பல ஆயிரம் கோடி செலவில் மத்திய - மாநில அரசுகள் பொது சுகாதாரத்துக்கு முனைப்பெடுத்துவருகின்றன. அதன் நோக்கை சில ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே நவீனக் கழிப்பறை தெரியாத நம் முன்னோர்கள் சூழல் அக்கறையுடன் செயல்படுத்தியிருந்தனர். பதார்த்த குண சிந்தாமணி நூல், `ஊருணி, ஆற்றுநீர், அருவி நீர், ஆற்றங்கரை, கேணி, இல்லம் என எவற்றின் அருகிலும் மலம் கழிக்காதே' எனச் சொல்கிறது. `ஒரு நாளைக்கு இருமுறை மலம் கழிப்பது ஆரோக்கியம்’ எனச் சொன்னது, உலகத்திலேயே தமிழ்ச் சமூகம் ஒன்றுதான்.

உயிர் பிழை - 19

`இரு மலம், உடலின் மூன்று குற்றத்தைச் சரியாக வைத்திருக்கும்' என சூசகமாகப் பாடினார்கள் சித்தர்கள். உடலின் `மூன்று குற்றங்கள்' என்பது வள்ளுவன் பாடிய `மிகினுங் குறையினு நோய்செய்யு நூலோர் வளிமுதலா வெண்ணிய மூன்று' எனும் வளி, அழல், ஐயம் என்ற மூன்றைத்தான். `இந்த மூன்றும் கூடியும் குறைந்தும் நோய் வராமல் இருக்க வேண்டும் என்றால், இரு முறை மலம் கழித்தல் அவசியம்’ என்கிறது தமிழன் அறிவியல். மலம் கழித்த பின்னர் இடதுகையின் நடுவிரலால் ஐந்து முறையேனும் சுத்தம் செய்ய வேண்டும். அதற்கும் ஆரோக்கியமான நீரைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதை, நோயில்லா வாழ்வின் நெறியாகச் சொன்னது அந்தக் காலம். `வரும்போது போய்க்கோ' என்கிறது நவீன அட்டாச்டு டாய்லெட் காலம்.

மலக்கட்டு, சாதாரணமான விஷயம் அல்ல. வரும்போது வெளியேற்ற அது வாந்தியும் அல்ல. தினமும் வெளியேற்றப்பட வேண்டிய விஷயம். நாட்பட்ட மலக்கட்டு அல்லது இடையிடையே பேதியும் மலக்கட்டும் மாறி மாறி வருவது, மலவாயில் இருந்து வெளிவரும் சில துளி ரத்தம் போன்றவை பெரும்பாலும் மலச்சிக்கலின் வெளிப்பாடாகவோ, ஆசனவாயின் வெடிப்பாகவோ, மூலநோயாகவோ இருக்கக்கூடும். இந்த அறிகுறிகள் முதுமையில் ஏற்படுமானால் அதன் தாக்கம் இன்னும் அதிகமாகும்.

பெருங்குடல் மலக்குடல் புற்று, நெடுங்காலம் நம்மை அதிகம் சீண்டாத நோயாகத்தான் இருந்தது. யூதர்களில் சில பிரிவினருக்குத்தான் இந்த வகை புற்று அதிகம் வந்துகொண்டிருந்தது. மணமூட்டிகளும் வகை வகையான காய்கனிகளும் நிறைந்த நம் இந்திய உணவுகள், குறிப்பாக மஞ்சள் நிறைந்த உணவுகள் இந்தியனுக்கு அதிக எண்ணிக்கையில் மலக்குடல் புற்று வராதபடி காத்தன. நம் உணவு மரபு அறியாத வெளுத்த மைதா, கூவாத - பறக்காத - காலம் முழுக்க குத்தவைத்தே வளர்க்கப்படும் பிராய்லர் கோழிக்குழம்பு, இன்னும் ஏதேதோ ரசாயனத்தில் உப்பிய ரொட்டி, அதில் தடவப்படும் மாஞ்சா மாதிரியான பொருட்கள், பேரிடர் நிவாரணத்தைவிட வேகமாக வரும் பீட்சா இவை எல்லாமே ஏதோ ஒருவகையில் புற்று என்னும் பேரிடருக்கான காரணக் கூறுகளைக் கொண்டிருக்கின்றன. இவற்றை எல்லாம் தூவி, தடவி, மகிழும் நவீன மனிதன் இன்று கழிப்பறைக்குள் கலவரப்படுவதும், நாளை மருத்துவமனையில் கலவரப்படுவதும் சாத்தியம் என்கிறது நவீன மருத்துவம்.

மலக்குடல் புற்று என்பது, வழக்கில் பெருங்குடல் மற்றும் மலக்குடல் இரண்டிலும் ஏற்படும் புற்றைத்தான் குறிக்கும். பிற புற்றுக்கள்போல் மலக்குடல் புற்று பெரும்பாலும் வம்சாவழி மரபணுக்களால் வருவது இல்லை. `எப்பிஜெனடிக்ஸ்’ எனும் மரபணுவை நம் வாழ்வியலால் உரசி, உசுப்பேற்றுவதுதான் இங்கு அதிகமாம். அதனால்தான் நீண்ட மரபு, வரலாறு, இலக்கியம், கலாசாரம் இல்லாத வளர்ந்த நாடுகளில் இந்தப் புற்று இன்றும் அதிகம். `உணவு எனப்படுவது நிலத்தோடு நீரே' எனப் பேசி `யாக்கைக்கு அருந்தியது அற்றது போற்றி உண்' என அறிவுறுத்தி, சாப்பிடவைத்து வளர்ந்த நம் போன்ற மரபு, வளர்ந்த நாடுகளில் இதுகாறும் கொஞ்சம் குறைவாக இருந்தது.

உயிர் பிழை - 19

`பிளாஸ்டிக், மண்ணுக்கும் உனக்கும் கேடு' என்பது புரியத் தொடங்கிவிட்டது. புகைபிடிப்பவரை வெறுத்து ஒதுக்கும் மனநிலையும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வளர்ந்துவருகிறது. இரண்டுக்கும் காரணம் சமூக அக்கறை அல்ல. நிறையப் பயம்... புற்று பயம். அந்தப் பயம் இன்னும் குடிவெறிக்கு வராததுதான் வேதனை. நிக்கோட்டினும் டயாக்சினும் தரும் அதே அளவு பயங்கரத்தை அதைவிடச் சீக்கிரமாக எத்தனால் அரக்கன் தரும் என்பதில் கொஞ்சமும் சந்தேகம் வேண்டாம். இருந்தாலும் `பென்சில் தொலைஞ்சுப்போச்சு; பேனாவில் இங்க் இல்லை' என எல்லா விஷயத்துக்கும் இளசுகளைக் குடிக்கவைக்கிறது சினிமா. `எல்லா இழப்புக்கும் குடியே மருந்து’ எனக் குதர்க்கச் சிந்தனையைப் பரப்பி, மது வணிகத்தை வளர்க்கின்றன நிறைய சினிமாக்கள். குடித்து குடலைப்பிடித்தபடி வாழ்வின் விளிம்பில் நிற்கும் புற்றுநோயர் பற்றிய விழிப்பு உணர்வு விளம்பரங்களை இதே சினிமாவில் இன்னும் கொஞ்ச நாட்களில் இடைவேளை நேரத்திலோ, படம் தொடங்கும் நேரத்திலோ பார்க்கலாம். அதை விழித்துப்பார்க்க டாஸ்மாக்கை லாபமீட்டச் செய்த குடிமகன்களில் கணிசம் பேர் இருக்க மாட்டார்கள். எத்தனால், மலக்குடல் புற்றை நேரடியாகக் கொண்டுவந்து சேர்க்கும் கொடூர வஸ்து.
உடல் எடை அதிகமாக இருப்பது, நாட்பட்ட குடல் அழற்சி நோய்களான இரிடபிள் பவல் சிண்ட்ரோம் அல்லது க்ரான்ஸ் நோயினருக்கு மலக் குடல் புற்று வரும் வாய்ப்பு அதிகம். இரண்டிலும் அலட்சியமாக இல்லாமல் மருத்துவம் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம். 50 வயதை ஒட்டிய வர்களுக்கு அடிக்கடி மலச் சிக்கல் இருந்தாலோ, மலவாயில் ரத்தம் கசிதல் இருந்தாலோ மருத்துவரைப் பார்த்து ஆலோசிப்பது அவசியம்.

ஒரு வேதனையான விஷயம்... அந்த இடத்தை மருத்துவரிடம் காட்டி சோதிக்க நோயாளிக்கு இருக்கும் தயக்கம். பல மருத்துவர்களுக்கும்கூட நேரடியாக அதைப் பார்த்து நோயைக் கணிக்கத் தயக்கம். பல நேரங்களில் நேரடியாகப் பார்த்து அல்லது புராக்டோஸ் கோப் மாதிரியான உபகரணங் களில் லேசாக உள்நோக்கிச் சோதிப்பதே பிரச்னை என்ன என்பதைப் புரியவைத்துவிடும். ஐயம் வந்தால், இன்னும் கொஞ்சம் மலக்குடலின் உள்ளே கொலனோஸ்கோப் மூலம் பார்த்து நோய் அறிவது தவறு அல்ல.

கொலனோஸ்கோப் உபகரணம் மூலம் மலக்குடலில் எதுவும் கட்டி, வளர்ச்சி இருக்கிறதா என இப்போது துல்லியமாக அறிய முடியும். வளர்ந்த பல நாடுகளில் 50 வயதுக்கு மேல் இந்தச் சோதனை செய்துகொள்வதைக் கட்டாயமாக்கியுள்ளனர். மலக்குடலினுள் சிறிய `பாலிப்' போன்ற வளர்ச்சியில், ஒருசில அடினோமா வகைகள் பின்னாளில் புற்றாக மாறக்கூடும். அதை முளையிலேயே கிள்ளி எறிந்து அல்லது சரியான சிகிச்சை மூலம் அதன் வளர்ச்சியை நிறுத்தி விட்டால் உயிர் குடிக்கும் பிழையாக, அடினோ கார்சினோமாவாக, அது உருவாகாமல் நிச்சயம் தடுக்க முடியும்.

தமிழர் உணவில் இருக்கும் பலவகை மணமூட்டிகள் குறிப்பாக மஞ்சள், லவங்கப் பட்டை, சீரகம், வெந்தயம், அன்னாசிப்பூ, கறிவேப்பிலை, பெருங்காயம் இவை எல்லாம் அதற்கு எனப் பிரத்யேகமான மணம் மட்டும் கொண்டிருப்பது இல்லை. மருத்துவக் குணத்தையும் கொண்டிருக்கின்றன. குடல் ஒரு கூட்டுக்குடித்தன வீடு. இன்னொரு வகையில் கேட்டட் கம்யூனிட்டி. அந்தக் குடியிருப்பில் மனிதராக நாமும் இன்னும் பல லட்சம் பாக்டீரியா, சில கோடி வைரஸ்களும் சேர்ந்துதான் குடியிருக்கிறோம். அந்த மொத்தக் குடியிருப்பில் எல்லோருக்கும் என்ன சாப்பாடு, என்ன விளையாட்டு, என்ன ஓய்வு... என்பதற்கு சில பல லட்ச ஆண்டுகளாக ஒரு பழக்கம் இருக்கிறது. `செம்பரம்பாக்கம் தண்ணீர் என் அசோக் நகர் பிளாட்டுக்கு எப்படி வந்தது?' என மிரண்ட மாதிரி குடலுக்குள் குடித்தனம் இருக்கும் லக்டோபாசிலஸ் குடும்பத்துக்கு, `இது என்ன எத்தனால் இங்கே வருது, மில்க் சாக்லேட்டின் லெசிதின் ஏன் என் மேல ஒட்டுது?' என மிரளும். வெள்ளத்தை வேகமாக மறந்து சேற்றுப்புண்ணுக்கு பூஞ்சை மருந்து போட்டு, தண்ணீரைக் காய்ச்சிக் குடித்து, `போன மாசம் பீஃப் பிரச்னை... இந்த மாசம் பீப் பிரச்னை' என நாம் கடக்க ஆரம்பிப்பதுபோல, நாம் அளிக்கும் பேரிடர்களை குடல் அவ்வளவு எளிதில் கடந்துவிடாது. நின்று, அந்தச் சாராயம், சாக்லேட் சங்கதிகளோடு சண்டைபோடும். அந்தச் சண்டை வருடக்கணக் காக நடக்கும்போது ஏற்படும் அழற்சியில், கொஞ்சம் பேருக்கு முதலில் அதிகமா `ஆய்' வரும். அது பரவாயில்லை. மலக்குடல் புற்று எனும் `பேய்' வரும்போதுதான் பிரச்னை பூதாகரம் ஆகும்.

உயிர் பிழை - 19

`புகைத்தது இல்லை; மது அருந்தவில்லை. எவ்வளவு கற்பனைகளோடு ஓடிக்கொண்டிருக் கிறேன். எப்படி, ஏன் எனக்கு?' எனக் குமுறி அழும் புதிய இளம் புற்று நோயாளிகளுக்கு, மலம் துடைத்து எறியும் காகிதம் ஏற்படுத்தும் சூழல்கேடும்கூட இதற்குக் காரணம் எனத் தெரியாது. ஒரு குடும்பம் தினமும் `அதை'க் கழுவ, வருடத்துக்கு இரண்டு மரத்தை வெட்டி, Soft toilet tissue paper-ஐ தயாரிக்கும் சூழல் விரோதிகள் கற்றுத்தரும் உணவுக் கலாசாரம், நம் மரபுக்கு அவசியம் இல்லாதது. `மரம்சார் மருந்தும் கொளார்' என புறநானூற்றில் பொங்கிய கூட்டம் நாம். `என் உயிரைக் காக்க மரத்தை வெட்டியா மருந்து?' என அதில் கேட்டோம். மலம் கழுவவே மரத்தை வெட்டும் கூட்டம் அவர்கள். நாம் எங்கே... அவர்கள் எங்கே?

- உயிர்ப்போம்...

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism
அடுத்த கட்டுரைக்கு