Published:Updated:

மனிதனே பயம்!

மனிதனே பயம்!

##~##

ரணத்துக்கு மரியாதை செய்பவர் நீலா. ஆதரவு இன்றி, அநாதையாக இறப்பவர்களின் உடல்களைப் பெற்று தாயாக, மகளாக, சகோதரியாக சொந்தச் செலவில் அடக்கம் செய்துவருகிறார்.

மனிதனே பயம்!

'என் வீட்டு வாசலில் ஒரு வயதான பாட்டி சுருண்டு படுத்திருந்தார். அவரை வீட்டுக்கு அழைத்து வந்து, சாப்பாடு போட்டு பக்கத்தில் உள்ள கோயில்ல படுக்கவெச்சேன். ரெண்டு நாள் கழிச்சுப் பார்த்தா அந்தப் பாட்டியைக் காணலை. அந்தப் பாட்டி ஞாபகமாகவே இருந்துச்சு. அநாதையா ஒரு பாட்டி ரோட்ல இறந்துகிடந்ததா நியூஸ் பேப்பர்ல படிச்சிட்டுப் போய்ப் பாத்தேன். அதே பாட்டி!

அந்தப் பாட்டியின் சொந்தக்காரங்க என்னைத் தேடி வந்து அவருடைய சடலத்தை வாங்கித் தரும்படி என்கிட்ட கேட்டாங்க. 'வாங்கித் தர்றேன். ஆனா, பாட்டியை என் கையால்தான் அடக்கம் பண்ணணும்’னு கேட்டேன். இப்படித்தான் சுடுகாட்டுக்கு முதல்முறையா போனேன். அன்னிக்கு ஆரம்பிச்ச பயணம் இன்னிக்கு வரை தொடருது. இது வரைக்கும் நூற்றுக் கணக்கான பிணங்களை அடக்கம் செஞ்சிருப்பேன். ஆதரவற்றவங்க மட்டும்தான்னு கிடையாது. சொந்தக்காரங்க இருந்தும் ஆதரவு இல்லாம இறந்துபோறவங்களுக்கும் உறவா இருந்து அவங்களை அடக்கம் பண்றேன்.

மனிதனே பயம்!

சமீபத்தில் சிறு வயசுப் பொண்ணு ஒண்ணு, ரெண்டு கிட்னியும் ஃபெயிலியர் ஆகித் தனியார் ஆஸ்பத்திரியில 7 லட்சம் செலவழிச்ச பிறகும் செத்துப்போச்சு. அப்ப அந்த ஆஸ்பத்திரியில ஒன்றரை லட்சம் கொடுத்தாத்தான் பொண்ணோட சடலத்தைக் கொடுப்போம்னு சொல்லி இருக்காங்க. இந்தப் பிரச்னை என் காதுக்கு வந்துச்சு. ''கொடுக்க முடியுமா முடியாதா?''னு நான் போய் நின்னதும் பதறிப்போய் பாடியைக் கொடுத்தாங்க'' என்பவரிடம், ''தன்னந்தனியா சடலங்களைப் புதைக்கிறீங்களே, உங்களுக்குப் பயம் இல்லையா?’ என்று கேட்டால், ''உயிர் இல்லாத சடலம் கிடக்கிற சுடுகாட்டைவிட உயிர் உள்ள மனுஷங்களோட வாழ்றதுதான் எனக்கு உண்மையிலேயே பயமா இருக்குதுனு எழுதிக்குங்கம்மா!'' என்கிறார் நீலா.

-எஸ்.அனுசத்யா

அடுத்த கட்டுரைக்கு