Published:Updated:

என்னுள் மையம் கொண்ட புயல்! - கமல்ஹாசன் - 22 - “ ‘நீட்டுக்கு ஆதரவு இல்லை!”

என்னுள் மையம் கொண்ட புயல்! - கமல்ஹாசன் - 22 - “ ‘நீட்டுக்கு ஆதரவு இல்லை!”
பிரீமியம் ஸ்டோரி
என்னுள் மையம் கொண்ட புயல்! - கமல்ஹாசன் - 22 - “ ‘நீட்டுக்கு ஆதரவு இல்லை!”

என்னுள் மையம் கொண்ட புயல்! - கமல்ஹாசன் - 22 - “ ‘நீட்டுக்கு ஆதரவு இல்லை!”

என்னுள் மையம் கொண்ட புயல்! - கமல்ஹாசன் - 22 - “ ‘நீட்டுக்கு ஆதரவு இல்லை!”

என்னுள் மையம் கொண்ட புயல்! - கமல்ஹாசன் - 22 - “ ‘நீட்டுக்கு ஆதரவு இல்லை!”

Published:Updated:
என்னுள் மையம் கொண்ட புயல்! - கமல்ஹாசன் - 22 - “ ‘நீட்டுக்கு ஆதரவு இல்லை!”
பிரீமியம் ஸ்டோரி
என்னுள் மையம் கொண்ட புயல்! - கமல்ஹாசன் - 22 - “ ‘நீட்டுக்கு ஆதரவு இல்லை!”

‘என்னுள் மையம் கொண்ட புயல்’ கருவாகி,  ‘மக்கள் நீதி மய்யம்’ -ஆக உருவாகியிருக்கிறது. மதுரையில் கடைவிரித்தேன். வாரியணைக்க ஆயிரமாயிரம் கரங்கள் வந்ததில் அளவில்லா ஆனந்தம். அது, சினிமாக் கலைஞனுடன் புகைப்படம் எடுக்க வந்த கூட்டமன்று; புதிய தமிழகம் காணவேண்டும் என்ற ஆவலில் புறப்பட்டு வந்த படை. கலாம் இல்லத்தில் தொடங்கி, மதுரை மைதானத்தில் முடித்த அந்த முழுநாளை என் எஞ்சிய மொத்தக் காலத்துக்குமான எரிபொருள் என்பேன். புது அரசியல்வாதி என்பதால் அந்த வரவேற்பில் மதிமயங்கிச் சொல்கிறேன் என்று எண்ண வேண்டாம். காரணம், அது கூட்டப்பட்ட கூட்டமன்று; அழைக்காமல் வந்த அன்பலை!

பரமக்குடியில் சாலையோரக் கூட்டத்தில், தள்ளாத வயதில் கைகளை உயர்த்தி, ‘அப்பு, என்னைத் தெரியுதா?’ என்று கத்தியபடி அலைபாய்ந்துகொண்டிருந்த பெரியவரின் ஆர்வத்தால் ஈர்க்கப்பட்டு அருகே அழைத்தேன். மீண்டும்,  ‘அப்பு என்னைத் தெரியுதா?’ என்றவரின் கண்கள் நனைந்திருந்தன. ‘நான்தான்ப்பு ராமசாமி’ என்றார். என்னைத் தூக்கி வளர்த்த ராமசாமி என்ற பெரியவர் என்பது நினைவுக்கு வந்தது. ஏனெனில், நான் பரமக்குடியிலிருந்து சென்னைக்குப் புறப்படும்போது மூன்று வயது. அவரைப் பார்த்ததும் எனக்கும் கண்கள் கலங்கிவிட்டன. அவரைக் காருக்குள் இழுத்து மடியில் அமர்த்திக்கொண்டேன். ‘நீ என்னைக்கும் எனக்கு அப்புதான்’ என்றார். ‘ஆமாம்’ என்றேன். கட்டியணைத்துக் கொண்டார். 

என்னுள் மையம் கொண்ட புயல்! - கமல்ஹாசன் - 22 - “ ‘நீட்டுக்கு ஆதரவு இல்லை!”

அந்த ராமசாமி என்னைத் தூக்கி வளர்த்தார் என்றால், ஈரோட்டு ராமசாமியோ என்னை வழிநடத்திக் காத்தார். அப்படி என் வளர்ச்சியில் சாதனையாளர், சாமானியர் என்று ஒவ்வொரு தமிழனின் பங்கும் இருக்கிறது. அதை  அவர்களுக்குத் திருப்பித் தரவேண்டிய தருணம் இது. அந்த அன்பின், கடமையின் வெளிப்பாடே என் பயமற்ற இந்தப் பயணம். 

மாநாட்டுக்கு முன், ‘ உங்களை அசைக்க முடியாது. ம்ம்... புறப்படுங்கள்’  என்று சொன்னவர்கள்கூட, ‘கமல், கொள்கைனு எதுவும் சொல்லலையே’ என்று கேட்கிறார்கள். இது அவர்களுக்கான பதில். கொள்கை என்பது வேறு, திட்டம் என்பது வேறு. திட்டத்தின் பட்டியலே கொள்கை என்று நினைக்கிறார்கள். அது தவறு.  மக்கள் நலம், தமிழகத்தின் வளம். இவைதாம் கொள்கை என்று வைத்துக் கொண்டால் இதை நோக்கிய பயணத்தில் எத்தனை திட்டங்கள் வேண்டுமானாலும் போடலாம். அந்தத் திட்டங்கள் மாறும்போது கொள்கை மாறி விட்டதாகப் பதறவேண்டிய அவசியம் இல்லை.

மக்கள் நலம், தமிழக வளம் பற்றிய எங்களின் பார்வையைப் பதிகிறேன். முதலில் கிராமம்.  ‘மய்யம்’ என்றதும் டெல்லி என்று நினைக்கக் கூடாது. ஆம், மய்யத்தை நகர்த்த வேண்டும். விளிம்பருகில் கொண்டுபோனால் அதுவே மய்யமாகிவிடும். குளத்தில் கல்லெறியும் இடத்திலேதானே வட்டம் பெருகும். அந்தக் கல்லிடும் இடம் கிராமமாக இருக்க வேண்டும். அதை உணர்த்தும் வகையில் மாவட்டத்துக்கு ஒன்றென முதல்கட்டமாக நாங்கள் போகவுள்ள எட்டு மாவட்டங்களில் எட்டு கிராமங்களைத் தேர்வு செய்துள்ளோம். அதோடு இது முடிந்துவிடாது. அதன் வீச்சு அக்கம்பக்கக் கிராமங்களுக்கும் பரவும்.

இது முதல்கட்டம். எங்கள் சமையல் எப்படியிருக்கிறது என்று பார்க்க, அதன் சுவைகாட்ட ஒரு திறன் கணிப்பு. ‘இவர்களிடம் நம்பிக் கொடுக்கலாம்’ என்ற நம்பிக்கையை மக்களிடம் விதைக்க அவர்களுக்கு நாங்கள் காட்டும் மாதிரி. கிராம மேம்பாடு என்பது எங்கள் கொள்கை. அங்கு என்ன செய்யப்போகிறோம் என்பதே எங்கள் திட்டங்கள். இதேபோல் ‘விவசாய மேம்பாடு’ என்ற கொள்கையின்கீழ் பல திட்டங்கள் வைத்துள்ளோம். விவசாயத்தில் பல வகையான சோதனைகள் செய்யும் நண்பர்கள் கட்சியில் இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு உயர்மட்டக்குழுவில் உள்ள அருணாசலம் பொறுப்பு. அவருக்கு விவசாயி என்றே பெயர் வைத்துவிட்டோம்.

அடுத்து கல்வி, வேலைவாய்ப்பு. முதலில் கல்வி. தரமான கல்வி என்பதே கொள்கை. அது கடைநிலை வரையிலும்போய்ச் சேர வேண்டும். எந்த ஊரில் இருந்து படித்தாலும் நல்ல படிப்பு என்ற நிலை வேண்டும். நாம் உலகத்தில், வேறு மாநிலங்களில் வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும். அதற்கு நாம் தரத்தை உயர்த்திக்கொண்டே இருந்தால்தான் தமிழனின் மரியாதை உலகளவில் உயரும். வேலைக்குச் செல்லும் இடங்களில் நல்ல உத்தியோகம் கிடைக்க வேண்டும். நிறைய பேரைப் படிக்கவைத்தோம் என்பதைவிட நிறைய பேரை நல்ல படிப்பு படிக்கவைத்தோம் என்பதுதான் முக்கியம்.

வழக்கமாக, ‘அரசாங்க ஊழியர், அரசியல்வாதிகளின் பிள்ளைகள் அரசாங்கப் பள்ளிக்கூடத்தில்தான் படிக்க வேண்டும் என்ற சட்டம் கொண்டுவந்தால் பள்ளிகளின் நிலை உயரும்’ என்கிறார்கள். அதுவும் ஒரு வழி. அவர்களாக விரும்பி வந்து சேரும் அளவுக்கு அரசுப் பள்ளிகளைத் தரம் உயர்த்த வேண்டும். அதைப் பண்ணவும் முடியும் என்பது என் எண்ணம். இப்படி அரசுக் கல்வி நிறுவனங்களின் தரம் உயர்த்த வேண்டும் என்ற கொள்கையை நோக்கிய ஏகப்பட்ட திட்டங்கள் கைவசம் உள்ளன.

முதலில் இங்கு இரண்டு விஷயங்களை நான் தெளிவுபடுத்த விரும்புகிறேன். நம்மீது படக்கென  இந்தி மாதிரி நீட் தேர்வைத் திணித்துவிட்டுப் போய்விட்டார்கள். ‘நாடே அதைத் தழுவும்போது நாமும் தழுவிக்கொள்ளலாமே’ என்கிறார்கள் சிலர். அது தவறு. ஏற்கெனவே இருந்த சேர்க்கைமுறையில் மருத்துவம் படித்த எங்கள் மாணவர்களின் மூலம்தான் தமிழகம் மருத்துவத்தில் உயரிய தரத்தை அடைந்துள்ளது. அதுவும் அண்டை நாடுகளைச் சேர்ந்தவர்களே இங்கு வந்து வைத்தியம் பார்த்துச்செல்லும் அளவுக்கு உயர்ந்திருக்கிறோம். பிறகெதற்கு எங்கள் வருங்கால மருத்துவர்களைச் சோதிக்க நீட்?  ஆம், ‘நீட்’டுக்கு ஆதரவு இல்லை என்பதே ‘மக்கள் நீதி மய்யத்தின்’ நிலைப்பாடு.

இதேபோல் நம் கல்வியின் தரத்தையும் வளத்தையும் நமக்கேற்றபடி உருவாக்கிக்கொள்வதே சரி. அதற்குக் கல்வி மத்தியப் பட்டியலில் அடைக்கப்படுவது தவறு. அது எங்களுக்கு இடைஞ்சல். தயவுசெய்து மத்திய அரசு, கல்வியில் பின்தங்கி இருக்கும் மாநிலத்தில் இதுபோன்ற விஷயங்களை நீட்டி முழக்கி அவர்களை மேல்நோக்கிக் கொண்டுவரட்டும். முன்னோக்கி உள்ள எங்களைப் பின்னுக்கு இழுத்துச் சென்றுவிடாதீர்கள்.

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

என்னுள் மையம் கொண்ட புயல்! - கமல்ஹாசன் - 22 - “ ‘நீட்டுக்கு ஆதரவு இல்லை!”

அடுத்து வேலைவாய்ப்பு. இன்ஜினீயரிங்,  மருத்துவம் என்று எல்லோரும் ஓரிடத்தை நோக்கி ஓடும் மனநிலை மாறவேண்டும். ஊரில் அனைவரும் தென்னந்தோப்பு மட்டுமே வைத்திருந்தால் மாம்பழத்துக்குப் பக்கத்து மாநிலத்தின் உதவியைத்தான் நாடவேண்டியிருக்கும். அப்படித்தான் இருக்கின்றன வேலைவாய்ப்பை நோக்கிய நம் கல்வி முறை. உலகத்தில் ஒரு வருஷத்துக்கு 9 லட்சம் இன்ஜினீயர் தேவை என்றால், அவர்களை நாம் ஒரு மாநிலத்திலிருந்துமட்டுமே உருவாக்கிவருகிறோம். ‘என் பிள்ளையைப் படிக்கவைத்துவிட்டேன்’ என்பதைக் கடமைமாதிரி பண்ணுவதுதான் அதற்குக் காரணம். சாதி முதல் அவர்களின் சாதனை நோக்கிய ஆர்வம் வரை எதையும் நாம் அவர்களைக் கேட்டுச் செய்வதில்லை.

மதுவிலக்கு என்கிறார்கள், பிறகு மறுபடியும் மதுவைக் கொண்டுவருகிறார்கள். இது என்ன விளையாட்டு என்றே தெரியவில்லை. ஆனால், பள்ளிக்கூடம் பக்கமெல்லாம் டாஸ்மாக் கடையைத் திறந்தே தீருவேன் என்று இந்த விளையாட்டை இப்படி விளையாடுவதுதான் கவலை தருகிறது. ‘எங்களுக்கு இரண்டு பெரிய மது தயாரிக்கும் தொழிற்சாலைகள் உள்ளன. அவற்றை விற்க அவுட் லெட்டுகள் தேவை’ என்பதற்காகக் கடைகளைத் திறக்க, இது கார் விற்பது போன்ற வேலையன்று. பெண்களின் ஓட்டுகளை வாங்கப் ‘பூரண மதுவிலக்கு’ என்று அடிக்கடி பூச்சாண்டி காட்டுகிறார்கள். ஒட்டுமொத்தச் சமுதாயத்தையும் மதுவை விரும்பாதவர்களாக ஆக்க முடியாது என்பதே என் கருத்து. அப்படிப் பண்ணினால் அந்தக் கள்ளினால் வரும் கொடுமைகளைவிட பெரியதான கொலைகள் பல நடக்க ஆரம்பிக்கும்.

பூரண மதுவிலக்கு கொண்டுவந்தால் மாஃபியா ஒன்று உருவாகும். உலக சரித்திரத்தில் நடந்து பார்த்திருக்கிறோம். இது ரேஸ் போல இல்லை. சூதாட்டத்தை நிறுத்தலாம். ஆனால் இதை உடனடியாக நிறுத்த உடம்பு கேட்காது. இது உடம்பு கேட்கும் வியாதி. குடிப்பதைக் குறைக்கலாம். ஆனால், ஒட்டுமொத்தமாக நிறுத்த முடியுமா என்பது சந்தேகமாக இருக்கிறது. ஆனால், இவ்வளவு கடைகள் தேவையில்லை. அதுவும் ஊருக்கு ஊர் விரவிக்கிடக்க வேண்டுமா என்பதுதான் என் கேள்வி. போஸ்ட் ஆபீஸ் தேடிப்போக வேண்டியிருக்கிறது. ஆனால், டாஸ்மாக் தேடவேண்டியதில்லை. இந்த நிலையை மாற்ற வேண்டும்.

இப்படியான கொள்கைகள், அவற்றின் கீழ் வரும் ஏகப்பட்ட திட்டங்கள் அனைத்தையும்  நாங்கள் தத்தெடுக்கவுள்ள கிராமங்களில் நிகழ்த்தப்போகிறோம். இந்தமாதிரி கிராம மேம்பாட்டுக்கு அரசு இடைஞ்சல் பண்ணினால் எங்கள் மேடையை அவர்கள் வலுப்படுத்துகிறார்கள் என்றே அர்த்தம். உதவி பண்ணினால் எங்கள் மேடையில் பங்கெடுத்துக்கொள்கிறார்கள் என்று அர்த்தம். அவர்களுக்கு இரண்டு வாய்ப்புகள்தாம் இருக்கின்றன.

என்னுள் மையம் கொண்ட புயல்! - கமல்ஹாசன் - 22 - “ ‘நீட்டுக்கு ஆதரவு இல்லை!”

சரியில்லை என்ற எண்ணத்தில்தானே நான் அரசியலுக்கு வந்தேன். அப்படி வந்த என்னைத் தோற்கடிக்க அவர்களுக்கு உள்ள ஒரே வழி, அனைத்தும் சரியாக வேண்டும். அப்படி நல்லது செய்தால் என் வாதமே உடைந்துபோய்விடும். அந்த நாளைத்தான் நான் எதிர்நோக்கிக் காத்திருக்கிறேன். அதற்காக இலவசம் கொடுப்பது சரியே வராது. ‘பசிக்கிறது’ என்றால், ‘வீட்டுக்கு வா, விருந்து வைக்கிறேன். ஆனால் அடிக்கடி வராதீர்கள்’ என்று சொல்வதுபோல் இருக்கின்றன உங்கள் இலவசங்கள். ஆனால், தினப்பசிக்கு மீன்பிடிக்க, விவசாயம் செய்ய, பழம் பறித்துத் தின்ன என்று... நிரந்தர ஏற்பாட்டுக்கு வழி பண்ணித்தர வேண்டும். அதைச் செய்யத்தான் நான் கிராமம் நோக்கி நடக்கிறேன்.

இதற்காக ஹார்வர்டில் ஒன்று, உள்ளூரில் ஒன்று என இரண்டு குழுக்களை அமைத்துள்ளோம். இந்த இரண்டு வல்லுநர் குழுவில் உள்ளவர்களும் எங்கள் கட்சியில் சேராத பொதுவானவர்கள். எங்கள் திட்டங்களைச் சோதித்துப்பார்த்து, இது சரி, அது தவறு என்று எங்கள் பாதைகளை வடிவமைக்க உதவுவார்கள். உள்ளூரில் நாங்கள் அமைத்துள்ள வல்லுநர் குழுவில் சமூக  அந்தஸ்தும், மக்கள் ஆதரவும் பெற்ற நல்லவர்கள் பலர் இருக்கிறார்கள்.  ‘தலையைக் கொடுத்துவிட்டு தப்பிக்கவியலாது’ என்பதால், இவர்கள்  தங்களைக் காப்பாற்றிக்கொள்வதோடு எங்களையும் காப்பாற்றிவிடுவார்கள் என்ற நம்பிக்கை எங்களுக்கு உண்டு. இவர்களின் அறிவாயுதத்துடன், எங்களின் படையை முடுக்கிவிட்டுள்ளோம். வளமான தமிழகத்துக்கான விதையை விதைத்துள்ளோம். ‘மக்கள் நீதி மய்யம்’ நிச்சயம் இலக்கை அடையும். தமிழகம் சிறக்கும்.

- நிறைந்தது.

எழுத்தாக்கம்: ம.கா.செந்தில்குமார்

“ஸ்ரீதேவி என் தங்கச்சி!”

ன்று, மணமக்களைப் பார்க்கும்போது ‘கமல் - ஸ்ரீதேவிமாதிரி இருக்காங்கல்ல!’ என்பார்கள். காதல் பாட்டு பாடுவதும் கட்டியணைப்பதுமாக எங்களைப் பார்த்திருப்பார்கள். அந்தக் கனவைக் கலைக்கக்கூடாது என்பதால் நாங்கள் இருவருமே அந்த உண்மையை மறைத்தோம். இனிமேல் எனக்கு மார்க்கெட் கெட்டுப்போகாது என்பதால் அந்த உண்மையை தைரியமாகச் சொல்லலாம். ஆமாம், பண்டிகைக் காலங்களில் கிருஷ்ணர்-ருக்மணி வேஷம் போட்டு அமர்ந்திருக்கும் சிறுவர்களைப் பார்க்கலாம். ‘யாரது’ என்று ருக்மணியைக்காட்டி கிருஷ்ணனிடம் கேட்டால், ‘என் தங்கச்சி’ என்பான் அந்தச் சின்னப்பையன்.இதேபோல்தான் முருகன்-வள்ளி வேஷங்களும்.  கதைப்படி இருவரும் கணவன்-மனைவி. ஆனால், வேஷம்போட்டுக்கொண்டிருப்பவர்களோ அண்ணன்-தங்கை. அப்படி அண்ணன்-தங்கைபோல்தான் நானும் சதேவியும். ‘உங்களை அப்படி ஒரு ஜோடியா கொண்டாடிட்டிருக்கிறப்ப இதெல்லாம் வெளியில போய்ச் சொல்லாதீங்க’ என்பார்கள்.

என்னுள் மையம் கொண்ட புயல்! - கமல்ஹாசன் - 22 - “ ‘நீட்டுக்கு ஆதரவு இல்லை!”

முதல் மூன்று படங்களில், ‘ஐயய்ய, மறுபடியும் ஸ்ரீதேவி ஜோடியா’ என்ற நிலையில்தான் இருந்தேன். அவரும் அப்படி நினைத்திருக்கலாம். ஆனால், ‘வெற்றி ஜோடி’ என்று ஆன பிறகு எங்களை யார் கேட்டது. ‘நீங்க, அவங்க’ என்று அவர்களே ஃபிக்ஸ் பண்ணிக்கொண்டார்கள். ஒருகட்டத்தில் எல்லா ஹீரோக்களுக்குமே அவருடன் நடிக்கும் ஆசை வந்தது.

அப்போது நான் சிறுவன். என்னை நம்பி பாலசந்தர் சார் பெரிய வேலையைக் கொடுத்துவிட்டார். ஆமாம்... செட்டில் ஸ்ரீதேவிக்கு நான் காட்சிகளைச் சொல்லிக்கொடுப்பேன். ‘`ஷாட் ரெடியாகிடுச்சு, சீக்கிரம். அப்படி இல்லை, இப்படி...’’ என்று தலையில் குட்டிவிடுவேன். இப்படியெல்லாம் பண்ணக்கூடாது’ என்று பிறகுதான் உணர்ந்தேன். அப்போதே ஸ்ரீதேவி என்னை ‘`சார்’’ என்றுதான் அழைப்பார். அந்தளவு மிரட்டி வைத்திருந்தேன் என்றுகூடச் சொல்லலாம்.

`‘நான் நடிச்ச அந்தப் படம் பார்த்தீங்களா சார்’’ என்பார். `‘நல்லாவே இல்லை’’ எனும் என்னிடம், ‘`என்ன நல்லா இல்லை’’ என்று விமர்சனம் தெரிந்துகொள்வார். நகைச்சுவையாக ஒரு விஷயம் சொன்னால்கூட அப்படி ஆழமாக மனதில் ஏற்றிக்கொள்வார். என் நடிப்பில் பாலசந்தர் சாரின் சில மேனரிசங்கள் இருப்பதுபோல், எங்கள் இருவரின் நடிப்பையும் உற்று கவனித்தால்,   அண்ணன்-தங்கைபோல்தான் இருப்போம். அவரின் நடிப்பில் என் சாயல் தெரியும். அப்படி கிரகித்துக்கொள்ளும் தன்மை உள்ளவர்.

இத்தனைக்கும் ஸ்ரீதேவிக்குப் பள்ளிப்படிப்பு குறைவு. தமிழ் மட்டும் பேசிக்கொண்டிருந்த பெண். வீட்டில்கூட தெலுங்கு சுமாராகத்தான் பேசுவார். ஆனால், தெலுங்கு சினிமாவுக்குப் போகும்போது சுத்தமாகத் தெலுங்கு பேசக்கற்றுக்கொண்டார். இந்திக்குப்போகும்போது முதல் இரண்டு படங்களுக்கு அவருக்கு டப்பிங் பேசியது ரேகா. ‘`ஏன் நீ பேசலை’’ என்று கேட்டுக்கொண்டே இருப்பேன். `‘பயமா இருக்கு சார். ஆக்சன்ட் சரியா இருக்கணும்ல’’ என்பார். ஆனால், மூன்றாவது படத்தில் சொந்தக்குரலில் பேசிவிட்டார். நான் கடைசியாகப் பார்க்கும்போது இங்கிலீஷில்தான் பேசினார். ஆனால் இங்கிலீஷ் சரியாகப் பேச வராத காலத்திலிருந்தே என்னைத் தெரியும் என்பதால், என்னிடம் இங்கிலீஷில் பேசும்போது வெட்கப்பட்டு வெட்கப்பட்டுதான் பேசுவார்.

இரண்டு மாதங்களுக்கு முன் பிறந்தநாள் விழாவுக்காக  அவரின்  வீட்டுக்குப் போயிருந்தோம். எல்லோரும் சாப்பிட்டபடி சிரித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். வேறு ஒருவரைத் தேடி நடந்தேன். வீட்டின் ஒரு மூலையில் தனியாகத் தன் மகளை வைத்துக்கொண்டு ஏதோ நான்கு வயதுக் குழந்தையைக் கொஞ்சுவதுபோல் கன்னத்தைக் கிள்ளிக் கிள்ளிக் கொஞ்சிக்கொண்டிருந்தார். கொஞ்சநேரம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். நான் பார்ப்பதைப் பார்த்ததும் இருவருமே வெட்கப்பட்டு நாணிக்கோணி நின்றனர். ‘`ஜமாய்ங்க ஜமாய்ங்க’’ என்றபடி நகர்ந்தேன். அன்று அதைப் பார்க்கவே அவ்வளவு அழகாக இருந்தது.

அதைப் பார்த்ததும் ஸ்ரீதேவியை அவரின் அம்மா கொஞ்சுவதுதான் எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது. ஷூட்டிங் ஸ்பாட்டில் ஸ்ரீதேவிக்கு அவரின் அம்மாதான் சாப்பாடு ஊட்டிவிடுவார். ‘தாயில்லாமல் நானில்லை’ படத்தில் அவர் எனக்கு ஹீரோயின். ஆனால், தன் மடியில் உட்காரவைத்து அம்மா ஊட்டிவிடுவார். ‘`இறக்கிவிடுங்க அவளை’’ என்பேன். `‘பாவம்பா’’ என்பார் அவரின் அம்மா. ``இப்ப ஓ.கே. நாற்பது வயசுல?’’ என்பேன். `‘நான் நாற்பது வயசுலயும் இப்படித்தான் ஊட்டிப்பேன்’’ என்பார் ஸ்ரீதேவி. ‘`உனக்கு ஓகே. அவங்க இருக்கணும்ல’’ என்றேன். உடனே ஸ்ரீதேவிக்குக் கண் கலங்கிவிட்டது. அவரை சமாதானப்படுத்துவதுபோல், ‘`நான் இல்லைனா என்னப்பா, கட்டிக்கப்போறவன் உட்காரவெச்சு ஊட்டுவான்’’ என்றார் அவரின் அம்மா. அந்த  அம்மா இறந்துபோனபோது ஸ்ரீதேவி என் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு அழுதார். ஸ்ரீதேவியின் அம்மா சொன்னதுபோல்தான் அவரை போனியும் பார்த்துக்கொண்டார். எங்குபோனாலும் கூடவே நிற்பார்.

நானும் ஸ்ரீதேவியும் முதலில் எங்கு சந்தித்தோம் என்று நினைவில் இல்லை. குழந்தை நட்சத்திரமாகப் பார்த்திருப்போம். பாலசந்தர் சார் செட்டில் பார்த்ததுதான் நினைவிலிருக்கிறது. ஸ்ரீதேவி இருக்கும்போது  இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டிருந்தால், உடனே அவருக்கு போன்போட்டு, `‘இப்படிக் கேட்கிறார்கள், நாம் முதலில் எப்போது பார்த்தோம்’’ என்று கேட்டிருப்பேன். ஏனெனில், அவருக்கு அது நினைவிருக்கும். விளையும் பயிர் முளையில் தெரியும் என்பதையெல்லாம் நான் ஒப்புக்கொள்ளவே மாட்டேன். உழைத்து உழைத்து ஸ்ரீதேவியானார். ஸ்டைல், பேச்சு, நடை, உடை அனைத்துமே மாற்றிக்கொண்டார். எவ்வளவு பெரிய முனைப்பு. ஓவியம் நன்றாக வரைவார். பிறகு பாட்டுகூடக் கற்றுக்கொண்டார். கற்றுக்கொண்டால் அனைத்தும் வந்துவிடும் என்ற நம்பிக்கை.

அவருக்கு இன்ஜெக்ஷன் என்றால் பயம். ‘தாயில்லாமல் நானில்லை’ சமயத்தில் ஆஸ்பத்திரி செட்டில் கையில் ஊசியுடன் வரும் என்னையும் பார்த்தாலே பயந்து தன் அம்மா பின்னால் ஒளிந்துகொள்வார். அதையும் பார்த்தவன், இன்று இதையும் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறதே என்று நினைக்கையில் வருத்தமாக இருக்கிறது.

`மூன்றாம் பிறை’ படத்துக்குக் கவிஞர் சரியான பாடல் எழுதிக்கொடுத்துவிட்டார் என்றுதான் தோன்றுகிறது. இன்று அந்தப்பாடல் அனைவரின் காதுகளிலும் ரீங்கரிக்கிறது. ஊரே அவருக்கு அதைத் தாலாட்டாகப் பாடுகிறது. `நீயில்லாமல் எது நிம்மதி’ என்று அவரின் உடலுக்கருகில் நின்று பாடலாம். பல சீனியர் நடிகைகள் எனக்கு போன் செய்து அழுது தீர்த்துவிட்டார்கள். அது நியாயமும்கூட, ஒரே குடும்பம்தானே.