Published:Updated:

மார்க்ஸ் 200, சினிமா 123, இயேசு 2018 - யமுனா ராஜேந்திரன்

மார்க்ஸ் 200, சினிமா 123, இயேசு 2018 - யமுனா ராஜேந்திரன்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
மார்க்ஸ் 200, சினிமா 123, இயேசு 2018 - யமுனா ராஜேந்திரன்

மார்க்ஸ் 200, சினிமா 123, இயேசு 2018 - யமுனா ராஜேந்திரன்

மார்க்ஸ் 200, சினிமா 123, இயேசு 2018 - யமுனா ராஜேந்திரன்

மார்க்ஸ் 200, சினிமா 123, இயேசு 2018 - யமுனா ராஜேந்திரன்

Published:Updated:
மார்க்ஸ் 200, சினிமா 123, இயேசு 2018 - யமுனா ராஜேந்திரன்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
மார்க்ஸ் 200, சினிமா 123, இயேசு 2018 - யமுனா ராஜேந்திரன்

சினிமா வரலாறு, 123 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தங்களுடைய 10 குறும்படங்களைத் திரையிட்ட பிரெஞ்சுக்காரர்கள் லூமியர் சகோதரர்களுடன் ஐரோப்பாவிலிருந்து தொடங்குகிறது. உலகைப் புரட்டிய முதன்மைத் தத்துவவாதியான கார்ல் மார்க்ஸின் வாழ்வு 200 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தொடங்கியது. மேற்கின் காலக் கணக்கின் தொடக்கம் 2018 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இயேசு கிறிஸ்துவின் பிறப்பிலிருந்து தொடங்குகிறது. இந்த மூன்றும் மேற்குலக நிகழ்வுகள் என்றாலும், இன்றும் பரந்துபட்டு உலகெங்கிலும் மிகப் பெரும் பாதிப்பை அனைத்துவகையிலும் ஏற்படுத்திக் கொண்டிருப்பவை. இந்த மூன்று ஐரோப்பிய நிகழ்வுகள்தான். உலகில் அதிகம் விற்ற புத்தகங்கள் இரண்டில் ஒன்று ‘வேதாகமம்’ மற்றது கார்ல் மார்க்ஸ் - பிரடெரிக் எங்கெல்ஸ் எழுதிய ‘கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அறிக்கை’.

மார்க்ஸ் 200, சினிமா 123, இயேசு 2018 - யமுனா ராஜேந்திரன்

உலக சினிமாவின் கொடுமுடிகளாகத் துலங்கிவரும் கலைஞர்களில் பெரும்பாலானோர் மார்க்ஸின் ஆதர்சத்திற்குட்பட்டோரே. கோட்பாடு, திரைநுட்பம், திரைக்கலைப் பிரகடனங்கள், காலத்தால் அழியாத திரைக்காவியங்கள் என மார்க்ஸியர்களின் உலகளாவிய திரைக்கலைசார் பங்களிப்பு அளப்பரியது. 1917-ம் ஆண்டு அக்டோபர் புரட்சிக்குப் பின் ஆட்சிக்கு வந்த லெனினினுடைய அமைச்சரவை, திரைப்பட வளர்ச்சி நிறுவனத்தைத் தொடங்கியது. 1959 கியூபப் புரட்சி வெற்றி பெற்றவுடன் ஃபிடல் காஸ்ட்ரோ அமைத்த கியூப அரசு,  திரைப்படக் கழகத்தைத் தொடங்கியது. ‘எல்லாக் கலைகளையும்விட வெகுமக்களுக்கு மிக அருகிலான கலை, திரைப்படக் கலைதான்’ என்றார் ரஷ்யப் புரட்சியாளர் லெனின்.

உலக சினிமாவுக்கு ரஷ்யா வழங்கிய ஒரு திரைப்படக் கருத்தாக்கம் ‘மான்டேஜ்’ அல்லது படத்தொகுப்பு என்பதாகும். இரண்டு பிம்பங்களை வேறு வேறு வகைகளில் தொகுக்கும்போது, வெளிப்படுவது இருவேறுபட்ட கருத்தியல்கள் என்றார் ஐசன்ஸ்டீன். பிம்பங்களைத் தொகுத்தலின் மூலம் வேகத்தை, உத்வேகத்தை, கிளர்ச்சியை ஊட்ட முடிவதுபோலவே சோர்வையும் இழப்புஉணர்வையும் உருவாக்க முடியும் என்பது மான்டேஜ் எனும் கருத்தாக்கம். ஐசன்ஸ்டீனும் சிகா வெர்ட்டாவும் தாம் உருவாக்கிய திரைப்படங்களில் இதைப் பிரயோகித்தார்கள.

பிரான்ஸின் ரெனுவார் சகோதரர்கள் எடுத்த ‘எக்சிட்டிங் த பேக்டரி’, ‘அரைவல் ஆஃப் எ டிரெயின் அட் லா சியோடாட்’ என்கிற ஒரு நிமிடத்திற்கும் குறைவான இரு ஆவணப்படங்களும் வெறுமனே தகவலைப் பதிவுசெய்யும் முயற்சிகள்தான். சோவியத் பட இயக்குநரான சிகோ வேர்ட்டோவின் ‘எ மேன் வித் எ மூவி கேமரா’ திரைப்படம் கேமரா எவ்வாறாக ஒரு மனிதனின் அவஸ்தைகளுக்கும் அவதானங்களுக்கும் ஒப்ப உணர்ச்சிகரமாகத் தன்னைச் சுற்றிலுமான உலகின் மனிதர்களின் அசைவுகளைப் பார்க்கிறது என்பதைப் பதிவுசெய்கிறது. அமெரிக்க மார்க்ஸியரான ஜான் ரீடின் ‘உலகைக் குலுக்கிய பத்து நாள்கள்’ என்கிற ரஷ்யப் புரட்சிப் புத்தகம், செர்ஜி ஐசன்ஸ்டீனால் 1927-ம் ஆண்டு புரட்சியின் பத்து ஆண்டுகளின்பின் ‘அக்டோபர்’ எனும் ஆவணப்படமாக ஆனது. அந்தப் பத்து ஆண்டுகளில் புரட்சி நடைபெற்ற தெருக்களும் கட்டடங்களும் மாறாததாக இருந்ததாலும், அதில் நிஜத்தில் பங்காற்றிய பலர் அக்டோபர் ஆவணப்படத்தில் பங்கு பெற்றதாலும் அப்படம் கூடுதலாக யதார்த்தத்தின் அருகில் வந்திருக்கிறது என்பதை ஆவணப்பட வரலாறு பதிவுசெய்கிறது.

மார்க்ஸ் 200, சினிமா 123, இயேசு 2018 - யமுனா ராஜேந்திரன்

‘எ மேன் வித் எ மூவி கேமரா’வைக் கொடுத்த சிகா வோர்ட்டாவும், ‘அக்டோபர்’ஐக் கொடுத்த ஐசன்ஸ்டீனும்தான் என்றென்றும் ஆவணப்பட வரலாற்றின் முன்னோடிகள். பார்வையாளரிடம் விமர்சனபூர்வமான சிந்தனையைத் தூண்டியதிலும், உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்தும் இதயத் துடிப்பின் வேகத்தை அதீதப்படுத்துவதுமான ‘மான்டேஜ்’ என்கிற படத்தொகுப்பை முன்வைத்ததிலும் அவர்களே ஆரம்பப் பாய்ச்சல்களை நிகழ்த்தினார்கள். சிகா வேர்ட்டோவின் ‘எ மேன் வித் எ மூவி கேமரா’, காலத்தின் சுழற்சியை, மனித வாழ்வின் இடையறாத இயக்கத்தை, வாகனங்களின் எதிரெதிர்த்திசை இயக்கமாக, குறுக்கும் நெடுக்குமாகக் கடந்து செல்லும் மனிதர்களின் வேகத்திலும், தத்துவார்த்தமாகத் தன்னெழுச்சியாகப் பதிவுசெய்ததாக இருக்க - ஐசன்ஸ்டீனின் படத்தொகுப்பு, யதார்த்த வாழ்வின் நாடகீயமான தருணங்களையும் கொண்டதாக இருந்தது.

தொழிலாளர்களையும் மாஸ்கோ நகரத்தையும் துண்டிப்பதற்காக எழும் பாலத்தில் சிக்கி, தலை தொங்கி வீழும் குதிரையின் பிம்பம், செங்குத்தாக எழும் பாலத்தில் கீழ்நோக்கி நழுவும் நான்கு சக்கரத் தள்ளுவண்டி அதலபாதாளத்தில் வீழும் பதற்றம், மென்ஸ்விக்குகளின் கோரிக்கையைத் திரும்பத் திரும்பத் தலையசைத்து மறுக்கும் போல்ஸ்விக் வீரன் எனக் காவியப்பாங்கிலான ஐசன்ஸ்டீனின் படத்தொகுப்பைக்கொண்டிருந்தது ‘அக்டோபர்’ ஆவணப்படம். வேகமாகச் சுழலும் சைக்கிள் சக்கரங்கள், தொடர்ந்து நிகழும் அதிரடியான மனித நகர்வுகள், கப்பல் இயக்க இயந்திரத்தின் சுழற்சி என இந்த இரண்டு ஆவணப்படங்களும் உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பின் உச்சத்திற்கு நம்மை ஏற்றிவைத்தன.

‘தி மேன் வித் எ மூவி கேமரா’, தனிமனிதர்கள் எனும் மக்கள் கூட்டத்தின் செயல்பாடுகளை - சுழல்வட்டம்போல் தொடக்கம், மெதுவானசெயல், வேகம் அல்லது முடிவு எனச் செயல்படும் அவர்களது அன்றாடத்தை - ஜனனம், காதல் வாழ்வு, பிரிவு, மரணம் என்கிற காட்சிப்படுத்தலுடன் ஒப்பிட்டுக் காட்டுகிறது. கேமரா, இங்கு பிற மனிதரைக் கண்காணித்துச் சொல்கிறது. அவர்களது நடத்தைக்கு ஏற்ப உணர்ச்சிவசத்தை வெளியிடுகிறது. மனிதனது கண்களின் பாத்திரத்தை எடுத்துக்கொள்கிறது. இதேவிதமான உணர்ச்சியேற்றும் கேமராதான் ‘அக்டோபரி’லும் செயல்படுகிறது. கூட்டுப்பெருமிதம், இலட்சியம், மக்கள் கூட்டத்தின் உணர்ச்சிப்பெருக்கு, போன்றவற்றையும் பிரமாண்டமான நகரச் சதுக்கங்களையும் வெளிச்சமும் நிழலும் படிய கிலியூட்டும் கற்சிலைகளையும் இப்படங்கள் காட்டுகின்றன. தலைமை ஏற்கும் தனிநபர்களின் உணர்ச்சியேற்றும் உரைகள் ‘அக்டோபரில்’ இருந்தாலும், அப்படத்தில் மாபெரும் மக்கள் சக்தியே தீர்மானமானதாகக் காட்சிகளில் இடம்பெறுகிறது.

மார்க்ஸ் 200, சினிமா 123, இயேசு 2018 - யமுனா ராஜேந்திரன்

இலத்தீன் அமெரிக்காவிலிருந்து ஆக்டேவியோ ஜெட்டினோவும் ஃபெர்னான்டோ சொலானாஸும் ‘தி ஹவர் ஆஃப் த ஃபர்னசஸ்’ ஆவணப்படத்தை 1968-ம் ஆண்டு வெளியிடுகிறார்கள். சே குவேரா கொல்லப்பட்டுவிட்ட, அர்ஜன்டீனாவில் பெரோனிஸ்ட்டுகள் அமெரிக்க ஏகாதிபத்திய ஏவலாள்களால் தோற்கடிக்கப்பட்ட காலம். நவகாலனியம் இலத்தீன் அமெரிக்க நாடுகளின் பொருளாதாரத்தையும் வெகுமக்களின் உளவியலையும் ஆட்சி செலுத்திய காலம். மக்களிடமிருந்து விலகிய நவகாலனிய அறிவுஜீவிகள் ஆட்சி செலுத்திய காலம். வறுமையும் சாவுமே நிரந்தர உண்மையாகிய காலம். போராடி மடிதலும் அந்த மரணத்தின் மூலம் வாழ்தலும் எனும் தேர்வு மட்டுமே அவர்களுக்கு மிஞ்சியிருக்கிறது. இலத்தீன் அமெரிக்க மக்கள் அனைவரும் ஆயுதமேந்த வேண்டும் என்பதை ‘தி ஹவர் ஆஃப் த ஃப்ர்னசஸ்’ படம் சொல்லி முடிக்கிறது.

பத்திரிகைச் செய்திகள், கடைத்தெருக் காட்சிகள், அரசியல்வாதிகளின் உரைகள், போராளிகளின் மறம், வெகுமக்களின் சாவுகள் என அமெரிக்காவாலும் ஐரோப்பிய நவகாலனிய ஆதிக்கத்தினாலும் சுரண்டப்படும் முழு இலத்தீன் அமெரிக்கக் கண்டம் பற்றி ஓர் இருண்ட சித்திரத்தைத் தரும் இப்படம், இறுதியில் ஆயுதமேந்திய புரட்சிகரப் போராட்டத்தைத் தவிர இலத்தீன் அமெரிக்க மக்களுக்கு வேறு தேர்வுகள் இல்லை என்பதை முன்வைக்கிறது. மரணத்தைத் தேர்ந்துகொள்வதன் மூலமே வாழ்வைத் தேர்ந்துகொள்ள முடியும் எனச் சொல்லும் இந்த ஆவணப்படத்தின் இறுதியில் ஐந்து நிமிடங்களுக்கு பொலிவியாவில் சுட்டுக்கொல்லப்பட்ட
சே குவேராவின் உறைந்த, கண்கள் வெறித்த, முகத்தின் அண்மைப் பிம்பம் நிலைத்திருக்கிறது.

லத்தீன் அமெரிக்க இயக்குநர்களான ஆகஸ்டேர் ஜெட்டினொவும் ஃபெர்னான்டோ சொலானாஸும் புரட்சிகர சினிமாவைக் கோட்பாட்டு வடிவுக்குள் கொணர்ந்து ‘மூன்றாவது சினிமா’ எனும் கருத்தாக்கத்தை முன்வைத்தார்கள். ஆர்ஜன்டீன இயக்குநரான ஃபெர்னாண்டோ சொலானஸ் மூன்றாவது சினிமாவைப் பின்வருமாறு வரையறுக்கிறார்.

“முதல் சினிமா ஏகாதிபத்தியம் மற்றும் முதலாளித்துவக் கருத்துக்களை வெளியிடுகிறது. அதிமிகு ஏகபோக மூலதனம், பிரமாண்டமான சினிமாவுக்கு முதலீடு செய்கிறது. அது படைப்பாளி சினிமாவானாலும் சரி... செய்தி சொல்லும் சினிமாவானாலும் சரி... இந்த வர்க்கத்தின் நலன்களுக்காக சினிமா காட்சிரூபத்தை வெளியிடும், இந்த வர்க்கத்தின் அபிலாசைகளைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும், எதையும் ‘முதல் சினிமா’ என்று நாங்கள் குறிப்பிடுகிறோம். இரண்டாவது சினிமாவானது, சமூகத்தின் மத்தியதரப் பகுதியினரின் அல்லது குட்டி முதலாளித்துவ வாதிகளின் அபிலாசைகளை வெளியிடும் சினிமா என வரையறைப்படுத்துகிறோம். இரண்டாவது சினிமா, அவநம்பிக்கை தருவதாகவும் பூடகத்தன்மை கொண்டதாகவும் இருக்கும். படைப்பாளி சினிமா என்று சொல்லப்படுபவை, பெரும்பாலும் இரண்டாவது சினிமா சார்ந்தவைதான். ஆனால், இரண்டாவது சினிமாவில் மோசமான சினிமா படைப்பாளிகளும் நல்ல சினிமா படைப்பாளிகளும் உண்டு. மூன்றாவது சினிமாவிலும் மோசமான சினிமா படைப்பாளிகளும் நல்ல சினிமா படைப்பாளிகளும் உண்டு.

மூன்றாவது சினிமா என்பது, நம்மைப் பொறுத்து புதிய கலாசார மதிப்பீடுகளையும சமூக மாற்றத்தையும் வெளியிடும் சினிமாவாகும். பொதுவாகச் சொல்வதானால் மூன்றாவது சினிமா, வரலாற்றையும் வரலாற்று யதார்த்தத்தையும் வெளியிடும் சினிமா ஆகும். மூன்றாவது சினிமா, தேசியக் கலாசாரத்தோடு பிணைப்புகொண்டது. உலகத்தைக் கருத்துருவமயப்படுத்துவது பற்றியதே மூன்றாவது சினிமா. குறிப்பிட்ட சினிமா வகைமாதிரியோ விஸ்திரமான அரசியல் குணாம்சப்படுத்தல் மட்டுமோ மூன்றாவது சினிமா ஆகாது. மூன்றாவது சினிமா, ஒரு சுதந்திரமான சிறந்தவகை சினிமா. முடிவுறாதது, முழுமைபெறாதது, முடிந்துபோகாதது. அது ஓர் ஆய்வு வகை. ஜனநாயகத்தன்மைகொண்ட, தேசியப்பண்புகொண்ட வெகுஜனங்களின் சினிமா. மூன்றாவது சினிமா சோதனைபூர்வமான சினிமா. அது தனிமையிலிருந்து ஒருவரது இருப்பிடத்திலோ ஒரு சினிமா லாபரட்டரியில் இருந்தோ உருவாக்கப்படுவதில்லை. மூன்றாவது சினிமா தொடர்புகொள்வதன் மூலம் ஆய்வை மேற்கொள்கிறது. இப்போதைய தேவை யாதெனில், மூன்றாவது சினிமா அதற்கென செயல்படும் வெளியைப் பெற வேண்டும். எங்கெங்கும் சாத்தியமான அதன் எல்லா வடிவங்களிலும் செயல்படும் இடம் உருவாக்கப்பட வேண்டும். இங்கு நான் ஒன்றை வலியுறுத்திச் சொல்ல வேண்டும். ஒருவகையில் 36 வகையான மூன்றாவது சினிமாக்கள் இருக்கின்றன என்பதுதான் அது”.

மார்க்ஸ் 200, சினிமா 123, இயேசு 2018 - யமுனா ராஜேந்திரன்

இந்த வகையிலான புரட்சிகர சினிமாக்களை உலகெங்கிலும் மார்க்ஸியத்தினால் ஆதர்ஷம்பெற்ற திரைப்பட இயக்குநர்கள் உருவாக்கினார்கள். பிரான்சில் ழான் லுக் கோதார்த், இங்கிலாந்தில் கென்லொச், இத்தாலியில் ஜில்லோ பொன்டே கார்வோ, ஸ்பெயினில் ஃபெர்னார்டோ பெர்ட்டுலூசி, ஜெர்மனியில் மார்கரட் வாக் ட்ரோட்டா, ஆப்ரிக்காவில் செம்பேன் ஒஸ்மான், ஹெய்லே கெரீமா, இலத்தீன் அமெரிக்காவில் கியூபரான தோமஸ் கித்தராஸ் அலியா, அர்ஜன்டீனரான ஃபெர்னாண்டோ சொலானஸ், கிரேக்கத்தில் தியோ ஆஞ்ஜலபெலோஸ், துருக்கியில் இல்மஸ் குணே, இந்தியாவில் மேற்குவங்கத்தில் ரித்விக் கட்டக், நிமாய் கோஷ், மிருணாள் சென், கேரளத்தில் பி.ஏ.பேக்கர் போன்றவர்கள் இவ்வாறான கடப்பாடுள்ள மார்க்ஸிய இயக்குநர்கள். இதுவன்றி, மார்க்ஸியத்தின் உலகப் பார்வையினால் உந்துதல் பெற்ற திரைக்கலைஞர்களும் தோன்றினர். இந்தியாவில் கோவிந்த் நிஹலானி, சியாம் பெனிகல், அமெரிக்காவில் ஆலிவர் ஸ்டோன், கேரளத்தில் அடூர் கோபால கிருஷ்ணன், மகாராஷ்டிரத்தில் எம்.எஸ்.சத்யூ, டென்மார்க்சில் லார்ஸ் வான் ட்ரையர் போன்ற இயக்குநர்கள் இவ்வாறு தோன்றினர்.

துருக்கியின் இல்மஸ் குணே தனது படங்களில் தானே நடித்து இயக்கினார். அவர் தனது வெகுமக்கள் படங்களில் ‘தோல்வியுறும் கதாநாயகனை’ முன்வைத்து மக்களைச் சிந்திக்கச் செய்தார். கலையும், பிரசாரமும், கலையின் மொழியும் குறித்த திட்டவட்டமான பார்வையை இல்மஸ் குணே கொண்டிருந்தார். அவர் தனது கலை சார்ந்த கடப்பாட்டைப் பின்வருமாறு முன்வைக்கிறார் :

“கலை அதனளவில் புரட்சி செய்யாது. உலகு பற்றிச் சரியான அரசியல் நிலைப்பாடுள்ள கலைஞன், தனது படைப்புமூலம் பரந்துபட்ட பலமான உறவை மக்களோடு கொள்ளமுடியும். அந்தக் கண்ணி அரசியல்தன்மை வாய்ந்ததாகலாம். அந்த அர்த்தத்தில் அரசியல் பிரசாரத்துக்கு, அரசியல் எழுச்சிக்கு  கலை உபயோகமாகும். அதன் வறட்டு அர்த்தத்தில், ‘பிரசாரத்திற்கும் போராட்டத்துக்கும் பயன்பட வேண்டுவது கலை’ என்று சொல்வதை நான் மறுதலிக்கிறேன். கலை தனக்கே உரிய தனிமொழிகொண்டது. முழுமையாக முற்றுமுழுதாக, அந்த மொழியை எவரும் மதிக்க வேண்டும். இதை நீங்கள் மதிக்கவில்லையானால் பிறகு, அந்த ஆயுதம் உங்களைக் கொல்லும்படி அது திருப்பித் தாக்கும் வலுகொண்டது.

புரட்சிகர இயக்கத்தில் உங்கள் கலையின் பங்கு என்ன என்பது ஒரு கேள்வி. எனது நோக்கம், ‘தொழிலாளி வர்க்கம் அரசியல் அதிகாரத்தை வென்றெடுப்பது’. இதற்கு அரசியல், பொருளாதாரம், கருத்துருவக் கலாசாரக் களம் என்று மூன்று உண்டு. கலாசாரப் போராட்டம் என்பது கருத்துருவப் போராட்டமும்தான். ஒருவகையில் அரசியல் போராட்டமும்தான். ஆனால், அரசியலின் எல்லாக் கூறுகளையும் அது கொண்டிருக்க வேண்டும் எனப் பாசாங்கு செய்ய முடியாது. கலையின் பங்களிப்பை அரசியல் போராட்டம் நிறைவு செய்ய வேண்டும். கலையின் வீச்சை, அதோடு சேர்ந்த அரசியல் வேலை நிறைவு செய்ய வேண்டும். கலைப் படைப்புக்குள் அரசியல் போராட்டத்தின் அனைத்துக் கூறுகளையும் அனைத்து இலட்சியங்களையும் தேடிக்கொண்டிருப்பது சரியல்ல. கலைப்படைப்பு அரசியல் இயக்கத்தை எளிமையானதாக்கும். அரசியலின் முழு வேலையையும் கலைப்படைப்பின் மீது ஒருவர் சுமத்த முடியாது”.

லகப் புரட்சிகர சினிமாவின் கொடுமுடிகள் எனச் சில படங்கள் உண்டு. இதிலிருந்து ஒரு தேர்ந்தேடுத்த பட்டியலை நான் இங்கு தருகிறேன். ரஸ்யாவிலிருந்து ஐசன்ஸ்டீனின் ‘பேட்டல் ஷிப் போடம்கின்’ மற்றும் ‘அக்டோபர்’. சிகா வெர்ட்டேவின் ‘எ மேன் வித் எ மூவி கேமரா’, இத்தாலியின் பொன்டோ கார்வோ உருவாக்கிய ‘த பாட்டில் ஆஃப் அல்ஜியர்ஸ்’, ஃபெர்னார்டோ பெர்ட்டுலூசி உருவாக்கிய ‘1900’, கிரேக்கத்திலிருந்து தியோ ஆஞ்ஜல பெலோஸ் உருவாக்கிய ‘த டிராவலிங் பிளேயர்ஸ்’, பிரான்ஸிலிருந்து கோதார்த் உருவாக்கிய ‘லா சைனீஸ்’, ஜெர்மனியிலிருந்து மார்க்ரட் வான் ட்ரோட்டா உருவாக்கிய ‘ரோஸா லுக்சம்பர்க்’, கியூபாவிலிருந்து தோமஸ் கிதராஸ் உருவாக்கிய ‘த மெமரீஸ் ஆஃப் அன்டர் டெவலப்மென்ட்’, இலத்தீன் அமெரிக்காவிலிருந்து ஜெட்டினோ மற்றும் சொலானஸ் உருவக்கிய ‘த ஹவர் ஆஃப் த ஃப்ர்னசஸ்’, ஆப்ரிக்காவிலிருந்து செம்பென் ஒஸ்மான் உருவாக்கிய ‘க்சாலா’, ராவுல் பெக் உருவாக்கிய ‘லுமும்பா’ மற்றும் ‘யங் கார்ல் மார்க்ஸ்’, துருக்கியிலிருந்து இல்மஸ் குணே உருவாக்கிய ‘த வால்’ மற்றும் ‘யோல்’.  இங்கிலாந்திலிருந்து கென்லோச் உருவாக்கிய  ‘த லேன்ட் அன்ட் ஃபிரீடம்’ மற்றும் ‘த வின்ட் தெட் ஷேக்கிங் பார்லி’. இந்தியாவில் ரித்விக் கட்டக் உருவாக்கிய  ‘ஜூக்தி அவுர் கப்போ’, சீனாவிலிருந்து ஷாங் இமுவின் ‘ரெட் சொர்கம்’ மற்றும் ‘டு லிவ்’, மிருணாள் சென்னின் ‘பதாதிக்’, கௌதம் கோஷின் ‘மாபூமி’, நிஹ்லானியின் ‘மதர் ஆஃப் 1984’, பி.ஏ.பேக்கரின் ‘கபினி நதி சுவன்னப்போல்’, ஜான் ஆப்ரஹாமின் ‘அம்ம அறியான்’, சியாம் பெனிகலின் ‘நிஷாந்த்’ மற்றும் ‘ஆங்கூர்’, தமிழகத்திலிருந்து கோமல் சுவாமிநாதனின ‘அனல்காற்று’ என இந்தப் பட்டியில் மிக விரிந்தது.

இதுவன்றி, மார்க்ஸிய ஆசான்களான கார்ல் மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ், லெனின், டிராட்ஸ்கி, மாவோ, ஸ்டாலின், ரோஸா லுக்சம்பர்க் மற்றும் மார்க்ஸியக் கலைஞர்களான பிக்காசோ, நெருதா, ஃபிரைடா காலோ என இவர்கள் அனைவர் குறித்த வாழ்க்கை வரலாறுகள் திரைப்படங்கள் ஆகியிருக்கினறன.

மகத்தான அக்டோபர் புரட்சியில் வெளிப்பட்ட உழைக்கும் மக்களின் ஆற்றல்கள், சீனாவின் கலாசாரப் புரட்சி அனுபவங்கள், பாசிசத்திற்கு எதிரான கம்யூனிஸ்ட்டுகளின் வீரஞ்செறிந்த தியாகப் போராட்டங்கள், தொழிலாளி-விவசாயி-மாணவர்களின் ஒற்றுமை கட்டவிழ்த்துவிட்ட புதிய ஆற்றல்கள், புரட்சியில் பெண்களின் பங்களிப்புகள், காலனியாதிக்கத்துக்கு எதிரான மூன்றாம் உலக மக்களின் வீரஞ்செறிந்த போராட்டங்கள், ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எதிரான எழுச்சிகள், மார்க்ஸிய ஆசான்களின், கலைஞர்களின் உன்னதமான மகோன்னத வாழ்வு என அத்தனையையும் சித்திரித்ததாக இந்தப் படங்கள் இருந்தன. மார்க்ஸியத் திரைப்பட அழகியலின் இந்த வரலாற்றில் தொழிற்பட்ட, இந்த நுண்ணுணர்வை பிரான்ஸின் ழான் லுக் கோதார்த் இவ்வாறு வெளிப்படுத்துகிறார்:

“லெனின் அல்லது சே குவேராவின் ஒரு புகைப்படத்தையும் அவர்களது ஒரு வாக்கியத்தையும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். வாக்கியத்தைப் பத்து பகுதிகளாகப் பிரித்துக்கொள்ளுங்கள். ஒரு பிம்பத்திற்கு ஒரு வார்த்தை. பிற்பாடு அதற்குப் பொருந்தும் மாதிரி அல்லது மாறுபடுகிற மாதிரி அர்த்தப்படுமாறு அந்தப் புகைப்படத்தைப் போடுங்கள். திரைப்படம் என்பது யதார்த்தம் அல்ல. அது வெறுமனே ஒரு பிரதிபலிப்பு. முதலாளித்துவத் திரைப்பட இயக்குநர்கள், யதார்த்தத்தைப் பிரதிபலிப்பதில் கவனம்கொள்கிறார்கள். நாம், அந்தப் பிரதிபலிப்பின் யதார்த்தம் குறித்துக் கவனம் குவிக்கிறோம்”.

இன்று தொகையான படங்களை உருவாக்கி, உலகின் புரட்சிகர சினிமாவின் கொடுமுடிகள் என நிலைத்த சில ஆளுமைகள் உண்டு. ஐசன்ஸ்டீன், தியோ ஆஞ்ஜல பெலோஸ், ழான் லுக் கோதார்த், கிதராஸ் அலியா, செம்பேன் ஒஸ்மான் போன்றவர்கள் இத்தகைய கலைஞர்கள். இந்தியாவில் அத்தகைய ஓர் ஆளுமை வங்கத்தின் புதல்வன் ரித்விக் கட்டக். தான் வாழ்ந்த சமூகத்தினோடு இடையறாது முரண்பட்டு, குடும்பத்தையும் உறவுகளையும் இழந்து, அசலான மூன்றாம் உலக வெகுமக்கள் திரைக்கலை வடிவத்தைத் தேடி, அதில் சாதனைகளும் புரிந்து, தன் கலைவாழ்வு முழுவதிலும் குடித்துக் குடித்து மரணத்தைத் தழுவினான் அந்தக் கலைஞன். இந்தியப் பிரிவினையும் இந்தியாவை அன்று எதிர்கொண்ட பாசிசமும் அவரது வாழ்நாள் முழுவதும் அவரையும் அவரது படைப்புகளையும் தொடர்ந்து அலைக்கழித்தன. 1976-ம் ஆண்டு பிப்ரவரி 26-ம் தேதி மரணமுற்ற மாபெரும் மார்க்சியக் கலைஞன் ரித்விக் கட்டக் சொல்லிச் சென்றது இன்றையை இந்திய நிலைமைக்கு அச்சொட்டாகப் பொருந்துகிறது. இவை அவரது தீர்க்கதரிசனமான சொற்கள்:

“எது சரியான பாதை? சமூகம் என்பது மிகவும் சிக்கலான ஒரு நிகழ்வு. அதைக் கூர்மதியுடன் முன்கவனத்துடன் எதிர்கொள்ள வேண்டும். பல்வேறு அடுக்குகளிலான நிகழ்வுப் போக்குகள், அணுகுமுறைகள், தொடர்ந்து ஒன்றை ஒன்று ஊடாடிப் போகிறது. பிரச்னை என்னவெனில், எந்த ஒன்றை நாம் தேர்ந்துகொள்வது, எப்படி அதனுடன் நாம் தொடர்ந்து செல்வது என்பதுதான். இன்றைய தினத்தின் எல்லாப் பிரச்னைகளுக்குமான அடிப்படை வேர்கள், அந்த மாபெரும் துரோகத்தில் - தேச சுதந்திரம் என்று சொல்லப்படுவதில்தான் இருக்கிறது. சமகாலத்தை நான் புதிய காலனியம் என்று மட்டும் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல மாட்டேன். என்னால் இரண்டு மாற்றுவழிகளைத்தான் காட்சிப்படுத்திப் பார்க்க முடிகிறது. நேரடியான பாசிஸம் அல்லது அதனின்று எப்படியேனும் விலகி லெனினியக் கருத்தியலுக்குப் போவது. 1923-33-ம் ஆண்டுகளில் ஜெர்மானிய இளைஞர்களுக்கிடையில் இருந்த பதற்றத்தை நீங்கள் புரிந்துகொள்ள முடியுமானால், இன்றைய நாளின் இளைஞர்களை நீங்கள் புரிந்துகொள்ள முடியும். அவர்கள் வேகவேகமாக லும்பன்களாகி வருகிறார்கள். முழு அமைப்பும் சரிந்துகொண்டிருக்கிறது. கடுமையான மாற்றமொன்று சீக்கிரமே வரப்போகிறதென்று நான் நம்புகிறேன்”.