Published:Updated:

இன்று உலக உழவர்கள் தினமாம்... கொஞ்சம் விஸ்வாசத்தோடு இதை யோசிப்போமா?

கடன் தள்ளுபடி அவசியமே; ஆனால், அது நிவாரணம் மட்டுமே. நிரந்தர தீர்வென்பது 'நியாயமான கொள்முதல் விலை' நிர்ணயித்து அரசே அதிகளவில் கொள்முதல் செய்வதே.

இன்று உலக உழவர்கள் தினமாம்... கொஞ்சம் விஸ்வாசத்தோடு இதை யோசிப்போமா?
இன்று உலக உழவர்கள் தினமாம்... கொஞ்சம் விஸ்வாசத்தோடு இதை யோசிப்போமா?

 "சுழன்றும்ஏர்ப் பின்னது உலகம் அதனால் உழந்தும் உழவே தலை" (குறள்) - எனச் சங்ககாலம் தொட்டு இக்காலம் வரையிலும் உழவர்கள் மற்றும் உழவின் பெருமையைப் பாடுகிறோம். உழவுத் தொழில்தான் உலகின் அனைத்து தொழில்களிலும் சிறந்தது. உண்டிக் கொடுத்தோர்; உயிர் கொடுத்தோரே என உழவர்களைச் சிறப்பிக்க நாம் தவறியதில்லை. இன்று வரை நம் மனதில் விவசாயிகள் பற்றிய உயர்ந்த எண்ணமே மேலோங்கியிருக்கிறது. ஆனால், இவையெல்லாம் செயலாக அல்லாமல், சொல்லாக மட்டுமே குறுகி நிற்கின்றன. இன்று உலக விவசாயிகள் தினம், அவர்களின் உண்மை நிலையை அலசுகிறது இக்கட்டுரை. 

விவசாயிகள் தற்கொலை : 

விவசாயிகளின் தற்கொலை என்பது மிகச் சாதாரண செய்தியாகிவிட்டது. செய்தி கேட்டுப் பதறும் முகங்களைக் காண்பது அரிதாகிவிட்டது. அன்றாட நிகழ்வுகளைக் கடந்து செல்வது போல், இதனையும் கடந்து செல்லப் பழகிவிட்டோம். ஆண்டுக்கு ஆண்டு தற்கொலை எண்ணிக்கை அதிகரித்துக் கொண்டே செல்கிறது. தேசிய குற்றப்பதிவுகளின் தரவுகளின் படி 1995-லிருந்து 2015 வரையிலான 20 ஆண்டுகளில் 3,10,000 விவசாயிகள் தற்கொலை செய்துகொண்டுள்ளனர். போதாக்குறைக்குப் போராட்டம் நடத்தும் விவசாயிகளை அரசே தண்டிக்கிறது, கைது செய்கிறது. இது வேறெந்த ஒரு தொழில்துறையிலும் நடக்காத ஒரு துயரம். இயற்கைப் பேரிடர், வறட்சி, போதிய நீர் வசதி இல்லாமை, வங்கிக் கடன் இன்னும் இத்யாதி இத்யாதி காரணங்களால் அனைத்து விதங்களிலும் இடிபட்டுப் பட்டு உயிர் விடுவதைத் தவிர வேறென்ன ஓர் உழவன் செய்துவிட முடியும். கடந்த 25 ஆண்டுகளில் சுமார் 2 இலட்சம் விவசாயிகள் வேளாண் தொழிலை விட்டுப் போய்விட்டனர். காரணம் என்ன?   

'பொருளாதார கூட்டுறவு மற்றும் மேம்பாட்டு நிறுவனம்' வெளியிட்ட அறிக்கையின் படி கடந்த 20 ஆண்டுகளாகவே விவசாயம் இலாபகரமான தொழிலாக இல்லை. 26 நாடுகளில் மேற்கொள்ளப்பட்ட இந்த ஆய்வில் இந்திய விவசாயிகளின் நிலை மோசமானதாக உள்ளது. கடந்த 10 ஆண்டுகளாகச் சர்வதேச சந்தை நிலவரத்தை உற்று நோக்குகையில் இந்திய விவசாயிகள் தாங்கள் உற்பத்தி செய்த பொருட்களுக்காக மிகக் குறைவான விலையையே பெற்றுள்ளனர். விவசாய பொருட்களுக்காக நுகர்வோர் தரும் விலையும், விவசாயிகள் பெறும் விலைக்கும் இடையே மிகப் பெரிய வேறுபாடு உள்ளது. மொத்த விவசாய வருமானம் 2000-ம் ஆண்டிலிருந்து 2016-ம் ஆண்டு வரை சராசரியாக 14 சதவிகித அளவுக்கு சரிவைச் சந்தித்துள்ளது. 2014 மற்றும் 2016-ம் ஆண்டில் இது ஆண்டுக்கு 6 சதவீத சரிவைச் சந்தித்துள்ளது. விவசாயத்தில் புதிய முதலீடுகளைச் செய்யாமை , பணவீக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்த உணவுப் பொருட்களின் விலையைக் கட்டுக்குள் வைத்தது, தவறான வர்த்தக கொள்கை... இவைதான் இந்த நிலைக்குக் காரணமாக உள்ளதாக அறிக்கைத் தெரிவிக்கிறது.  

இன்று உலக உழவர்கள் தினமாம்... கொஞ்சம் விஸ்வாசத்தோடு இதை யோசிப்போமா?

1960ல், மாநில அரசின் ஒரு மாத குறைந்தபட்ச ஊதியம் ரூ.60. ஒன்றரை மூட்டை நெல்லின் விலையும் ரூ.60 தான். இன்று 7வது ஊதியக்குழு குறைந்தபட்ச ஊதியமாகப் பரிந்துரைத்திருப்பது ரூ.16,000. ஒன்றரை மூட்டை நெல்லின் விலை ரூ.1350. இன்று வரை உணவிற்கு மாற்று இல்லை. எனில், 130 கோடி பேர் கொண்ட நாட்டில் உணவு உற்பத்தி செய்யும் விவசாயம் எப்படி இலாபகரமான தொழிலாக இல்லாமல் போனது? வேளாண்மையை விட வேறு எதற்கு முக்கியத்துவம் தர வேண்டிய அவசியம் உள்ளது? 

வங்கிகள் தேசியமயமாக்கலுக்கு பிறகு சிறு, குறு விவசாயிகளுக்குத் தரப்பட்ட பயிர்க் கடன்களே விவசாயத்தை வளர்த்தெடுக்க ஒரு காரணியாக அமைந்தன. ஆனால், இன்று கடன் வாங்கிப் பயிரிட்டும் முதலுக்கே மோசமானதால் மானத்திற்கு அஞ்சி இறந்து விடுகிறான் விவசாயி. கோடிக்கணக்கில் கடன் வாங்கிவிட்டே ஓடியவர்களின் சொத்துகளை பறிமுதல் செய்யாத வங்கிகள், விவசாயியிடம் இருக்கும் ஒரே டிராக்டரையும் பறிமுதல் செய்துவிடுகின்றன. கடன் வாங்கினால் கட்ட வேண்டும்தான். ஆனால், சமமான நீதி இங்கே நிலவுகிறதா?  

தள்ளுபடி நிவாரணமே; நிரந்தரத் தீர்வல்ல : 

விவசாயிகள் வாழ்வாதாரம் பாதிக்கப்பட்டு, அவர்களின் போராட்டம் தலை தூக்கும் போதெல்லாம் பதவியேற்கும் புதிய அரசு 'விவசாய கடனை' தள்ளுபடி செய்துவிட்டு பிரச்னையை தீர்த்துவிட்டதாகப் பெருமை கொண்டுவிடுகிறார்கள். கடன் தள்ளுபடி அவசியமே; ஆனால், அது நிவாரணம் மட்டுமே. நிரந்தர தீர்வென்பது 'நியாயமான கொள்முதல் விலை' நிர்ணயித்து அரசே அதிகளவில் கொள்முதல் செய்வதே. இன்னும் எத்தனை ஆண்டுகள் இதையே முழங்குவது எனத் தெரியவில்லை. செருப்பு விற்பவன் கூட தான் உற்பத்தி செய்த பொருளுக்கான விலையைத் தானே நிர்ணயிக்கிறான். உணவு உற்பத்தி செய்யும் விவசாயிக்கே அந்த உரிமை இல்லாமல் போனது.  முதல், செலவு எதனையும் கணக்கில் கொள்ளாது ஏதோ ஒரு விலையை நிர்ணயிப்பதை இன்னும் எத்தனைக் காலத்திற்குத்தான் பொறுத்துக் கொண்டிருக்க முடியும். 2022க்குள் விவசாயிகளின் வருமானத்தை இரண்டு மடங்காக உயர்த்துவோம். 'நாங்கள் ஆட்சிக்கு வந்தால் சுவாமிநாதன் கமிட்டி பரிந்துரையை  நடைமுறைக்குக் கொண்டு வருவோம்' எனக்கூறி மோடி அரசு ஆட்சிக்கு வந்து  நான்காண்டுகள் முடிந்துவிட்டன. என்ன சொல்கிறது அந்த அறிக்கை? "விவசாயிகளின் விளைபொருட்களுக்குக் கட்டுபடியாகும் விலை கிடைக்க வேண்டும் என்றால், உற்பத்திச் செலவோடு, 50 சதவீதம் சேர்த்து ஆதாரவிலையாகத் தர வேண்டும்" என்று மத்திய அரசுக்குப் பரிந்துரைத்தது. பன்னிரண்டு ஆண்டுகளாக அந்த அறிக்கை தூசிபடிந்து கிடக்கிறது. பின் எவ்வாறு விவசாயம் லாபகரமான தொழிலாக இருக்கும்?

காவிரி என்பது வேளாண்மையின் மூலாதாரமாக இருந்த நிலை மாறி, அரசியலின் மூலாதாரமாகிவிட்டது. இந்தியாவில் போதுமான நீர்ப்பாசன வசதி கொண்ட நிலங்கள் 35% மட்டுமே. இதில் எப்போதும் அதிக நீர்த்தேவை கொண்ட பயிர்களையே பயிரிட வேண்டிய சூழ்நிலையில் விவசாயிகள் உள்ளனர். காரணம், அதிக இலாபம் தரும் காய்கறி, பழப்பயிர்களை பயிரிடத் தேவையான தொழில்நுட்ப வசதிகள் ஏற்படுத்தப்படவில்லை. அவ்வாறு பயிரிடும்போது பழங்களை, காய்கறிகளைப் பாதுகாக்க குளிரூட்டப்பட்ட வசதி கொண்ட கிடங்குகள் இருப்பதில்லை. நவீன தொழில்நுட்பத்தை இதுபோன்ற செயல்பாடுகளில் செலுத்தாமல் வேதி உரங்களை மட்டும் தெளித்து மண்ணை மலடாக்குகிறோம். அந்தந்த மண்ணிற்குரிய பாரம்பர்யமான பயிர்களைப் பயிரிடுவதற்காக வசதிகளை அரசு ஏற்படுத்தி தரவேண்டும். அவை மண்ணின் நீர்தன்மைக்கேற்ற பயிர்களாக அமையும். உலக வங்கி அளித்துள்ள தகவலின்படி இந்தியாவில் 80%க்கும் அதிகமான விவசாயிகள் ஓர் ஏக்கருக்கும் குறைவான நிலம் கொண்டோர். எனவே, விளைப்பொருட்களின் விலை குறித்த பேரங்களில் அவர்களால் ஈடுபட முடிவதில்லை. ஆகவே, அவர்களின் பயிர்களை சந்தைப்படுத்த உள்ளாட்சி அமைப்புகள்  விவசாயிகளுக்கான சந்தைக் கூட்டமைப்புகளை உருவாக்கித் தருதல் வேண்டும். இந்தக் கூட்டுறவு முறையில்தான் அமுல் நிறுவனம் மிகச்சிறப்பாக செயல்பட்டுக் கொண்டு இருக்கிறது.

8 வழிச்சாலை, மீத்தேன், ஹைட்ரோ கார்பன், பெட்ரோலிய மண்டலம் என விவசாய நிலங்களைக் கூறு போடாமல் காவிரி டெல்டா பகுதிகளை வேளாண் மண்டலங்களாக அறிவித்து, விவசாய நிலங்களைக் கபளீகரம் செய்யும் திட்டங்களில் இருந்து அவற்றைப் பாதுகாக்க வேண்டும். தொலைநோக்கு பார்வையிலான சிறப்பான திட்டங்களை தீவிரமாக முன்னெடுத்தால் இருப்பதைக் காக்கலாம்; இழந்ததை மீட்கலாம். அரசிற்கு மட்டுமல்ல; இதை அனைத்தையும் கண்டும் காணாமல் கடந்து போகும் உணவுண்ணும் ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் இதில் கடமை உண்டு.

"இருந்தோம்பி இல்வாழ்வு எல்லாம் விருந்தோம்பி 

வேளாண்மை செய்தல் பொருட்டு."