Published:Updated:

கவிதை, தனிமை, தற்கொலை... புதிர் வாழ்க்கை சில்வியா பிளாத்! #SylviaPlathMemories

கவிதை, தனிமை, தற்கொலை... புதிர் வாழ்க்கை சில்வியா பிளாத்! #SylviaPlathMemories
கவிதை, தனிமை, தற்கொலை... புதிர் வாழ்க்கை சில்வியா பிளாத்! #SylviaPlathMemories

அன்புள்ள என் சக உயிர்களுக்கு,

இன்று, பிப்ரவரி 11. எனக்கு ஓர் அழகான பறவையைத் தெரியும், பெண் பறவை! அந்தப் பறவையைக் குறித்து உங்களிடம் கொஞ்சம் பேச வேண்டும் போலிருக்கிறது. அதனால்தான் இந்தக் கடிதத்தை எழுதுகிறேன். அந்தப் பறவைக்கு நிறைய சந்தோஷங்கள் உண்டு, நிறைய சோகங்களும் உண்டு. மற்றவர்களுக்கு அதிகமாகக் கொடுக்கத் தெரிந்த அந்தப் பறவை, சில விஷயங்களை ஏற்றுக்கொள்ள அதிகம் கஷ்டப்பட்டது. மற்றபடி, அந்தப் பறவையைச் சிரிக்க வைப்பது ரொம்ப எளிது. அந்தப் பறவைக்கு ஒரு பிரச்னை இருந்தது, கடைசி வரை அந்தப் பிரச்னையுடன் அது போராடிக்கொண்டே இருந்தது. அதனிடம் சொல்வதற்கு நிறைய கதைகள் இருந்தன, தான் சின்னதாகச் சிரித்ததைக் கூட பெரிய கதையாகச் சொல்ல ஆசைப்பட்டது, ரசித்து ரசித்து சொல்லி, மறுபடி சிரிக்கவும் சிரிக்க வைக்கவும் ஆசைப்பட்டது. அது சிரித்ததை மட்டுமல்ல, இன்னும் ரசித்த, பார்த்த எல்லாவற்றையும் அதன் பாணியில் பகிர்ந்துகொள்ள ஆசைப்பட்டது. ஆனால், அதன் ஆசை எல்லா நேரமும் நடக்கும் சூழல் வாய்க்கவில்லை! அதனால், அது எழுத்தின் பக்கம் கொஞ்சம் கவனத்தைத் திருப்பியது. தான் உணர்வதை எல்லாம், தனக்கே உரிய பாணியில் எழுதத் தொடங்கியது. அவை எல்லாமே அழகான கவிதைகளாக இருந்தன. அப்போதுதான் அந்தப் பறவைக்குக் கொஞ்சமேனும் திருப்தி கிடைத்தது.

இப்படி அனைத்தையும் பகிர்ந்து கொள்ளலாம் என்று நிறைய எழுத ஆரம்பித்தது, கொஞ்சம் வரையவும் செய்தது. ஆனால், தனக்கான பிரச்னை இப்போது இன்னமும் வளர்ந்துவிட்டதை அந்தப் பறவை கவனிக்கவில்லை. அழகான கவிதைகளில், எழுத்து நடைகளில் மூழ்கி இருந்த அந்தப் பறவை, முன்பை விட அதிகம் தனிமைப்பட்டிருந்தது. அந்தத் தனிமை அதை ரொம்ப வருத்தியது. அதற்குப் பிரியமான அதன் அப்பாவும் இறந்து விட, என்ன செய்வது என்று அது கலங்கி நின்றது. நாள்கள் ஏற ஏற சுமை அதிகம் சுமந்த அந்தப் பறவை மெள்ள மெள்ள மனச்சோர்வுக்குள் விழுந்தது. அப்புறம், மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டு சிகிச்சை எடுத்துக்கொண்டு திரும்பியது. திரும்பி வந்து, நிறைய எழுதும் ஆசை விஸ்வரூபம் எடுத்தது. அதற்கேயுரிய பாணியில், எழுதப்பட்டவற்றைப் பெண்ணின் குரலாய் ஒலிக்கும் கவிதைகள் என எல்லோரும் சிலாகித்தார்கள். 

அந்தப் பறவையின் வழக்கமான ஒரு நாள்களில் ஒன்றில்தான் அது, ஓர் ஆண் பறவையைச் சந்தித்தது; காதல் கொண்டது. அந்தக் காதல் அதன் பாரங்களை மறக்கச் செய்தது, ரொம்ப சந்தோஷமாக உணர்ந்தது அந்தப் பறவை. தன் காதலனுக்கு நிறைய கவிதைகள் எழுதிக் கொடுத்தது, தன் கவிதைகளில் அந்தக் காதலைக் கொண்டாடியது. ஏதோ ஒரு வகையில், அதன் தனிமைப் பாரங்களுக்கு அந்தக் காதல் பெரும் மருந்தாய் அமைந்தது. அதனாலேயே, அந்தக் காதலுக்காகப் பெரும் நன்றியுணர்வை அந்தப் பறவை கொண்டிருந்தது. அந்த ஆண் பறவைமீது அளவிட முடியாத நேசம் கொண்டிருந்தது. முதல் குழந்தை பிறந்த சில மாதங்களுக்குள்ளாகவே அந்த உறவில் சின்னச் சின்ன விரிசல்கள் வர ஆரம்பித்தன. அந்த விரிசல்களைச் சரி செய்ய அந்தப் பறவை முயன்று கொண்டே இருந்தது. இரண்டாவது குழந்தை பிறந்த சில நாள்களிலேயே இரண்டு பறவைகளும் பிரிந்தன. உடைந்துகொண்டிருந்த தன்னை இழுத்துப் பிடித்துக்கொண்டு ஒரு தனி வீட்டில் தன் குழந்தைகளுடன் வசிக்கத் தொடங்கியது பறவை. அப்போது கடும் குளிர் காலம். 100 வருடங்களுக்கு ஒருமுறை வரும் உக்கிரமான பனிக்காலம் அது. குழந்தைகள் இருவருக்கும் அடிக்கடி உடல்நிலை சரியில்லாமல் போக, இந்தக் கவலை வேறு அந்தப் பறவையைத் துன்புறுத்தியது. காலம் முழுவதும் நிழலாய்த் தொடர்ந்த அந்தத் தனிமை இப்போது அந்தப் பறவையை உறிஞ்சத் தொடங்கியிருந்தது.

உச்சி முகர்ந்த காதல், ஏக்கம், வலி, கோபம், இயலாமை, ஆசைகள் என உணர்வுகள் அந்தப் பறவையைப் பிடித்து ஆட்டத் தொடங்க, பறவை செய்வதறியாமல் அந்த வலிக்குத் தன்னை ஒப்புக்கொடுத்தது. தன்னுள் ஊற்றெடுக்கும் அத்தனை உணர்வுகளையும் அற்புதமான கவிதைகளாய் எழுதியது. இப்போதுவரை `ஏரியல்’ என்ற அந்தக் கவிதை தொகுப்பினைப் படிக்க வாய்ப்பு கிடைத்த யாரும், ஒரு முறையாவது அதிசயமாய் அந்தப் பறவையின் பெயரை உச்சரிக்காமல் இருக்க மாட்டார்கள். கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் எடை குறைந்து, தூக்கமின்மைக்கு ஆட்பட்டு, தோற்றம் மாறி மனச் சிதைவுக்கு அருகில் நின்று கொண்டிருந்தது அந்தப் பறவை. மனச்சோர்வு அழுத்த அழுத்த, அதன் அத்தனை பாரங்களையும் எழுத்துகளாய் வடித்தது. அருகில் வசித்த மருத்துவரின் பரிந்துரையின் படி ஆன்டி-டிப்ரசன்ட் மாத்திரைகளையும் எடுத்துக்கொண்டது. அவர் எவ்வளவோ வற்புறுத்தியும், மருத்துவமனையில் தங்கிச் சிகிச்சைப் பெறும் யோசனையை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. இந்தக் காலகட்டத்தில், `பெல் ஜார்’ எனும் நாவலை எழுதி முடித்தது. (பின்னாளில், இந்த நாவலுக்குப் புலிட்சர் விருது கிடைத்தது.) அந்த நாவலை எழுதிய சில நாள்களுக்குள் ஒரு நாள் அதிகாலை அந்தப் பறவை தன் இரு குழந்தைகளுக்கும் சாப்பாடு எடுத்து வைத்துவிட்டு, சமையலறைக்குள் புகுந்தது. கதவைத் தாழ் போட்டுவிட்டு, கதவின் அத்தனை இண்டு இடுக்குகளையும் கிடைத்த துணிகள், டேப் முதலியவற்றால் கவனமாய் அடைத்தது. பின்பு, மைக்ரோவேவ் அவனைத் திறந்து தன் தலையை உள்ளே வைத்து கார்பன் மோனாக்சைடு வாயுவை மெள்ள மெள்ள சுவாசித்தது. அன்று பிப்ரவரி 11, அந்தப் பறவை சாகும்போது அநேகமாக மணி 04:30 இருக்கலாம் என்று கூறப்பட்டது. அந்தப் பறவையின் பெயர் சில்வியா பிளாத். சில்வியா பிளாத் தற்கொலை செய்துகொண்ட போது அவருக்கு வயது 30.

இந்தப் பறவைக்கு என்னதான் பிரச்னை? தன் கவிதைகளில் அவ்வளவு பேசியிருக்கும், தன்னை வெளிப்படுத்தியிருக்கும் பறவை, அதையெல்லாம் யாரிடமாவது சொல்லி அழுதிருக்கக்கூடாதா? எதற்குத் தனியாக இருந்தே தன்னைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் தற்கொலை செய்தது? யோசித்துப் பார்த்தால், அந்தப் பறவைக்கு, தன் சிக்கலை முழுமையாகச் சொல்லத் தெரியவில்லை என்றே தோன்றுகிறது. எனக்கு ஏன் வலிக்கிறது, எனக்கு ஏன் புரிய மாட்டேனென்கிறது, என்னால் ஏன் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை, நான் ஏன் இப்படி இருக்கிறேன், என்னால் ஏன் சொல்ல முடியவில்லை, எனக்கு என்னதான் ஆயிற்று, ஏன் எனக்கு இப்படி இருக்கிறது, ஏன் என்னால் தாங்க முடியவில்லை, ஏன் என்னால் தூங்க முடியவில்லை, ஏன் என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை, எத்தனையோ `ஏன்’களுக்கு விடை கண்டுபிடிக்க முடியாமல் `நான் ஏன் இப்படி இருக்கிறேன்?’ என்ற ஒற்றைக் கேள்வியில் தன்னைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கொன்றுகொண்டு இருந்திருக்கிறது.

அதிகமான உணர்வுகள் உள்ளே கிளர்ந்தெழ, அதனால் எதையும் வார்த்தைகளில் போட்டு மற்றவர்களுக்குப் புரிய வைக்க முடியவில்லை. இதை நன்கு புரிந்து வைத்திருந்ததனாலேயே, மற்றவர்களின் நேரத்தை உறிஞ்சிக் கொள்வது போலவும், மற்றவர்களுக்குத்தான் சொல்வதைக் கேட்க ரொம்ப கடினமாய் இருப்பதாகவும் கற்பனை செய்துகொண்டு, அதை உறுதியாய் நம்பத் தொடங்கி இருக்கிறது. இந்த தாழ்வுணர்ச்சி சில பாசாங்கு வேலிகளிட்டு, மற்றவர்களிடமிருந்து தன்னை மறைத்துக்கொள்ள பெரிதும் உதவியிருக்கிறது. அந்த வேலிக்குள் தன் நிஜ உணர்வுகளைப் பதுக்கிய பறவை ஒருநாள் பாரம் தாங்காமல், மொத்தமாய்த் திரும்பி வர முடியாத தூரத்திற்குப் பறந்துபோய் விடுகிறது. `ஏன் பறவையே? உன் பாரம் எவ்வளவு சுமையாக இருக்கிறது என்று நன்றாகவே தெரிகிறது! ஆனால், நீ போன மாதம் தானே அந்தச் சின்ன விஷயத்திற்குப் போய் அப்படி விழுந்து விழுந்து சிரித்தாய்! நீ அப்படிச் சிரித்த விஷயம் இன்னமும் இதே உலகத்தில்தானே இருக்கிறது? அப்புறம் ஏன் இந்த வலி மட்டும் மிஞ்சி இருப்பதாய் நினைத்துக் கொள்கிறாய்? நீ சிரித்த போது அந்தச் சந்தோசம் மட்டும் தானே மனதில் இருந்தது! இப்போது ஒரு வலி மட்டும் மனதில் இருக்கிறது! திரும்பி சிரிக்க ஆயிரம் விஷயம் இருக்கின்றன என்று தெரிந்தும் உன் பொறுமையை நீ இழக்கலாமா பறவையே!’ என்று எல்லா பறவைகளையும் பார்த்துக் கேட்க வேண்டும் போலிருக்கிறது. ஆனால், கேட்பதற்குள் பறவைகள் கூடுகளிலிருந்து காணாமல் போய்விடுகின்றன.

மனச்சிதைவு, மனச் சோர்வுக்கு ஆட்படுபவர்களின் எண்ணிக்கையையும், அது உலக மக்கள் தொகையில் எவ்வளவு சதவீதம் என்பதையும் உங்களிடம் சொல்லலாம்தான்! ஆனால், அதெல்லாம் தேவையில்லை. எனக்கு எண்ணிக்கைகளில் பெரிதாக நம்பிக்கை கிடையாது. உங்களால் இந்தப் பறவையைப் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்று மட்டும் எனக்குத் தெரியும். ஏனென்றால்,  நீங்கள் எல்லோருமே இந்தப் பறவையைப் போல கொஞ்ச காலமாவது வாழ்ந்திருப்பீர்கள். நீங்கள் திருப்பிப் பறக்க ஆரம்பித்தும்கூட, சில பறவைகள் உள்ளேயே அடைந்து கிடக்கின்றன. எக்கச்சக்க தாழ்வுணர்ச்சிகளில் இந்தப் பறவைகளால் வாய் திறந்து சொல்லவும் முடியவில்லை. ஆனால், நமது சிறகுகளின் அணைப்புதான் இந்தப் பறவைகளை மறுபடி பறக்க வைக்க முடியும்.

நான் இந்தப் பறவைகளிடமே மறுபடி வருகிறேன். பறவைகளே! உங்களைப் புரிந்து கொள்வதற்கு யாருமில்லை என்று நீங்கள் நினைப்பது கொஞ்சம் உண்மைதான். ஆனால், உங்களைப் புரிந்துகொள்ள முடியாதது போலவே உங்களாலும் மற்றவர்களைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது என்பதை உணருங்கள். இங்கு ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு மாதிரிதானே? நீங்கள் எதிர்பார்ப்பவை வாய் திறந்து சொல்லப்படாமலேயே மற்றவர்களுக்குப் புரிய வேண்டும் என்று நினைத்தால் எப்படி? அதுவும் வன்முறைதானே? சற்று உங்கள் பாரங்களை இறக்கி வைக்க முன்வரலாமே! உங்களுக்கான அன்பு உங்களுக்குக் கிடைக்காமல் எங்கே போய்விடப் போகிறது? உங்கள் தனிமையிலிருந்து வெளிவந்து மறுபடி பறப்பீர்களா? இத்தனை கோடி பேர் இருக்கும் இவ்வளவு பெரிய உலகில், நீங்கள் மறுபடி சிரிக்க சில நூறு விஷயங்களா இல்லாமல் போய்விடும்? சொல்லுங்கள், பார்க்கலாம்.

இப்படிக்கு,

இன்னொரு பறவை.