Published:Updated:

11 லட்சம் பழங்குடிகளுக்கு மத்திய அரசு இழைத்த மாபெரும் துரோகம் இது! #TribalEviction

இப்படி இத்தனை லட்சம் பழங்குடிகளை ஒரேயடியாக வெளியேற்றுவதற்கு உதவிய மத்திய அரசுக்கும், நம் `மாண்புமிகு' பிரதமருக்கும் நிச்சயம் பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் நன்றி சொல்லியே ஆகவேண்டும்!

11 லட்சம் பழங்குடிகளுக்கு மத்திய அரசு இழைத்த மாபெரும் துரோகம் இது! #TribalEviction
11 லட்சம் பழங்குடிகளுக்கு மத்திய அரசு இழைத்த மாபெரும் துரோகம் இது! #TribalEviction

னப்பகுதிகள் பல ஆண்டுகளாக ஆக்கிரமிப்பதற்கு மிக வசதியான பகுதிகளாகவே பார்க்கப்பட்டு வந்தன. பெருநிறுவனங்கள், தொழிற்சாலைகள், வளர்ச்சித் திட்டங்கள் என்று அனைத்துக்கும் வனப்பகுதிகளையே காவுகொடுத்துக் கொண்டிருந்தது இந்திய அரசு. இந்திய வனப் பாதுகாப்புச் சட்டத்தின்படி குறிப்பிட்ட இடத்தின் வனப்பகுதியை மனித செயற்பாடுகளுக்கு மாற்றிக்கொள்வது அவ்வளவு கடினமாக இருந்ததில்லை. தேவையெல்லாம் அப்போதைய ஆளும் அரசாங்கத்தின் அனுமதி மட்டுமே. தாங்கள் அனுமதி அளிக்கும் திட்டங்கள் யாரைப் பாதிக்குமோ அவர்களிடம் ஒரு வார்த்தைகூடக் கேட்காமல் காடுகளைவிட்டுத் துரத்தியடித்துக் கொண்டிருந்தது அரசாங்கம். மத்தியின் அனுமதியை மட்டுமே கையில் வைத்துக்கொண்டு பல நிறுவனங்கள் பழங்குடிகள் பலரையும் கட்டாயமாக வெளியேற்றிக் கொண்டிருந்தனர். அப்படித் துரத்தியடிக்கப் பட்டவர்கள் அனைவருமே காடு மற்றும் காடு சார்ந்த பொருள்களை நம்பி வாழும் பழங்குடியின மக்கள். அவர்களுக்கும் வனங்களுக்கும் இடையிலிருந்த பிணைப்பு அறுக்கப்பட்டு, உரிமைகள் பிடுங்கப்பட்டு விரட்டப்பட்டனர். 2001 முதல் 2006-ம் ஆண்டுகளுக்குள் மட்டுமே 5 லட்சம் ஹெக்டேர்கள் வனப்பகுதி ஆக்கிரமிக்கப்பட்டு அவற்றில் வாழ்ந்த பழங்குடியின மக்கள் அனைவரும் விரட்டப்பட்டனர். அந்த நிலங்கள் தனியார் நிறுவனங்களுக்கும் தொழிற்சாலைகளுக்கும் தாரைவார்க்கப்பட்டன. அதற்குப் பிறகு பல்வேறு முயற்சிகளுக்குப்பின் இந்திய வன உரிமைச் சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டது. 

இந்த வன உரிமைச் சட்டத்தின் அம்சங்களையும் அது சந்தித்து வரும் எதிர்ப்புகளையும் அதிலுள்ள அரசியலையும் நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அப்போதுதான், இதன் முக்கியத்துவம் இந்தச் சட்டம் தரும் உரிமைகளை இல்லாமல் செய்வதன் மூலம் ஆதாயமடைபவர்கள் யார் என்பவை நமக்குப் புலப்படத் தொடங்கும். நாட்டின் வனப்பகுதிகளை வளர்ச்சித் திட்டங்களுக்காக, தொழில் நிறுவனங்களுக்காக என்று பயன்படுத்த முடிவு செய்யும்போது மத்தியில் அனுமதி வாங்கினால் போதும். அந்த நிலையை மாற்றியது இந்தச் சட்டம். தேர்வு செய்யப்பட்டுள்ள நிலத்தில் வாழும் மக்களின் முடிவையும் அவர்களின் சம்மதத்தையும் பெற்றால் மட்டுமே அனுமதி வழங்க வேண்டுமென்ற நிலையை உண்டாக்கியது இந்தச் சட்டம். இது பல ஆக்கிரமிப்புகளைத் தடுத்து நிறுத்த மக்களின் கையில் அதிகாரத்தை வழங்கியது. தங்கள் நிலங்கள் அதன் வளங்கள் ஆபத்துக்கு அழிவுக்கு உள்ளாக்கப்படாது என்று தெரிந்தால் மட்டுமே மக்கள் அனுமதிப்பார்கள். அப்படியான அனுமதிகள் கிடைக்காமல் பல ஆக்கிரமிப்புகள் தவிர்க்கப்பட்டன.

இருந்தாலும் இந்தச் சட்டம் கொண்டுவரப்பட்ட பிறகும்கூடப் பல்வேறு விஷயங்களுக்கு வனங்களில் இருந்து பழங்குடிகள் கட்டாயமாக வெளியேற்றப்படுவது தொடர்ந்துகொண்டே இருந்தது. அதைக் கண்டித்து நாடு முழுவதும் பல்வேறு போராட்டங்கள் நடந்தன. அவற்றைத் தொடர்ந்து 2009-ம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் புதிய உத்தரவுகள் வன உரிமைகள் தொடர்பாக வழங்கப்பட்டன. அவை இன்று வரை பல்வேறு வழக்குகளில் மறுக்கப்படுவதும் போராடிப் பெறுவதும் தொடர்கிறது. இவர்களுக்கான உரிமைகளை மறுப்பதும் இவர்கள் போராடிப் பெறுவதும் என்று எத்தனை ஆண்டுகளுக்குத்தான் சிரமப்படுவது. அந்த உரிமைகளையே இல்லாமல் செய்துவிட்டால்!

அதற்கான முயற்சிகளும் நடந்தவண்ணம் இருக்கின்றன. இதுவரை 9 வழக்குகள் பழங்குடி மக்களின் வன உரிமைகளைப் பறிக்கும் நோக்கத்தில் போடப்பட்டுள்ளன. அந்த வழக்குகளைப் பதிவு செய்தவர்கள் பழைய ஜமீன்தார்களும் ஓய்வுபெற்ற வனத்துறை அதிகாரிகளும் சில தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்களும். காலம் காலமாகப் பழங்குடிகளின் உரிமைகளைப் பறித்துக் கொண்டிருந்தவர்கள் இப்போதும் அதையே செய்யத் துடிப்பதில் ஆச்சர்யம் ஏதுமில்லை. ஆனால், உச்சநீதிமன்றமும் அவர்களுக்கு ஆதரவான உத்தரவுகளை இந்திய வன உரிமைச் சட்டத்தை மறந்து பிறப்பித்துக் கொண்டிருப்பதுதான் அதிர்ச்சியளிக்கிறது. இந்தச் சட்டத்துக்கு எதிரான முயற்சிகள் நன்மைகளைப் பயப்பதைவிடக் கார்ப்பரேட்டுகளுக்குக் காடுகளைத் தாம்பூலத் தட்டில் வைத்துப் பரிசளிப்பதற்குச் செய்யும் முயற்சிகளே.

40 லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட மக்கள் பாதுகாக்கப்பட்ட வனங்களுக்குள் வாழ்கின்றனர். நாட்டின் 5 சதவிகித நிலப்பகுதியைக் கொண்ட அந்த நிலப்பரப்புகளில் அவர்கள் வாழ்கிறார்கள். அதில் 500 வனவிலங்கு சரணாலயங்களும் 90 தேசியப் பூங்காக்களும் அடக்கம். 2006-ம் ஆண்டு கொண்டுவரப்பட்ட வன உரிமைச் சட்டம் வனப்பகுதியில் மூன்று தலைமுறைக்கும் அதிகமாக வாழும் பழங்குடிகள் அல்லாதவர்களுக்கு அந்த நிலத்தின் மீதான உரிமையை உறுதிசெய்தது. அதே பழங்குடியாக இருப்பவர்களுக்கு அடிப்படையிலேயே அந்த உரிமைகள வழங்கப்பட வேண்டும். அவர்களுக்கு இந்த அளவீடுகள் கிடையாது. வாழ்வதற்கும், வனம் சார்ந்த சமூகக் கட்டமைப்பில் அவர்களின் வாழ்வை அமைத்துக்கொள்ளவும் தங்களுக்கான தொழிலைச் செய்யவும் உரிமைகள் வழங்கப்பட்டன. அவை மட்டுமல்ல, தாம் வாழும் வனத்தின் பாதுகாக்கும் பொறுப்பையும் அவர்களுக்கு அந்தச் சட்டம் வழங்குகிறது. காலங்காலமாக அந்தக் கடமையைச் செய்து கொண்டிருந்தவர்களுக்குச் சட்டமும் அந்த அங்கீகாரத்தை வழங்கியது. இப்போது அந்த உரிமைகள் பறிக்கப்படுகின்றன. அதுவும் நீதியைக் காக்கவேண்டிய நீதித்துறையின் தலைமைப் பீடத்தில் இருக்கும் உச்சநீதிமன்றத்தால்.

கடந்த 13-ம் தேதி நீதிபதி அருண் மிஸ்ரா தலைமையிலான மூன்று நீதிபதிகள் அடங்கிய அமர்வு மிக முக்கியமான உத்தரவைப் பிறப்பித்தது. அந்த உத்தரவு பழங்குடிகளின் வன உரிமைகளுக்கு எதிரானது. 17 மாநிலங்களில் அமைந்திருக்கும் காடுகளுக்குள் வாழும் சுமார் 11 லட்சம் பழங்குடிகளைக் காடுகளைவிட்டு உடனடியாக வெளியேறுமாறு கூறுகிறது அந்த உத்தரவு. இதுவரை சுமார் பதினெட்டு லட்சம் மக்களுக்கு வன உரிமைகள் வழங்கப்பட்டு அவர்களுக்காக 72,000 சதுர கிலோமீட்டர் அளவுக்கு நிலங்கள் வழங்கப்பட்டுள்ளன. ஆனால், மேலும் பல லட்சக்கணக்கான மக்களுக்கு அந்த உரிமைகள் மறுக்கப்பட்டுள்ளன. அதில் பெரும்பாலான மக்கள் இப்படியாக உரிமைகளைக் கேட்டுப் பெறவேண்டுமென்று தெரியாமலே வாழ்பவர்கள். அத்தனை பேரையும் காடுகளை விட்டு வெளியேற்றுமாறு கூறுகிறது இந்த உத்தரவு.

இந்தியக் காடுகளைச் சுற்றி எவ்வளவோ ஆக்கிரமிப்பு சதிவேலைகள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. அவற்றைக் கவனிக்காமல் அங்கு வாழும் தன்னிறைவுச் சமூகங்களான பழங்குடிகளை மட்டும் குறிவைத்து அப்புறப்படுத்தும் இந்த உத்தரவு மிகவும் ஆபத்தானது. இந்தச் சதிவேலையில் மத்திய ஆளும் அரசும் ஈடுபட்டிருப்பதில் ஆச்சர்யம் ஏதுமில்லை. தொழில் தொடங்குவதிலும் பன்னாட்டு முதலீடுகளிலும் இருந்த சூழலியல் அரண்களை உடைப்பதில் பெருமுனைப்பு காட்டிவரும் மத்திய அரசு இதுபோன்ற முயற்சிகளுக்கும் தன் ஆதரவைச் செவ்வனே வழங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. வன உரிமைச் சட்டத்தைப் பாதுகாப்பதற்கு மத்திய அரசு சார்பில் வாதாட வேண்டிய வழக்கறிஞர்கள் நான்காவது முறையாக மீண்டும் வழக்கில் ஆஜராகாமல் தவிர்த்துவிட்டதே இதற்குச் சாட்சி. எதிர் வாதம் செய்யவேண்டிய அவர்களே ஆஜராகாமல் போனதால் இந்த வழக்குகளில் வலுவான வாதங்களை முன்வைக்க முடியாத நிலை ஏற்பட்டது. அதன் விளைவு நீதிபதிகள் பிறப்பித்த மக்களின் உரிமைகளுக்கு எதிரான உத்தரவு. சட்டத்துக்கும் வனப் பாதுகாப்புக்கும் முரண்பட்டு நிற்கும் இந்த உத்தரவை நாடு முழுவதும் உள்ள சூழலியல் ஆர்வலர்களும் ஆய்வாளர்களும் கடுமையாக எதிர்த்து வருகின்றனர். இப்படி இத்தனை லட்சம் பழங்குடிகளை ஒரேயடியாக வெளியேற்றுவதற்கு உதவிய மத்திய அரசுக்கும், நம் `மாண்புமிகு' பிரதமருக்கும் நிச்சயம் பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் நன்றி சொல்லியே ஆக வேண்டும்!

சில மாநிலங்களில் தங்கள் நிலத்தின் மீதான உரிமைகளைக் கோரிய பழங்குடிகளுக்கு அது மறுக்கப்பட்டுள்ளது. அந்தக் கோரிக்கைகள் மறுபரிசீலனை செய்யப்பட வேண்டும். மொத்த சமூகங்களுக்குமான கோரிக்கையாக வைக்கப்பட்டவை அனைத்தும் அரசு நிர்வாகங்களால் மெத்தனமாகக் கவனிக்கப்படாமல் கிடக்கின்றன. இந்த உரிமையால் காடழிப்பு நடந்து வருவதாகவும், இந்த உரிமைகள் அரசியலமைப்புச் சட்டத்துக்கு எதிராக உள்ளதாகவும் இந்தச் சட்டத்துக்கு எதிராக வழக்கு தொடர்ந்துள்ளவர்கள் கூறுகிறார்கள். அந்தச் சட்டம் அமலில் இருந்தாலும்கூட உரிமைகள் மறுக்கப்பட்டவர்களும், உரிமைகளைக் கோராமலே வாழ்பவர்களும் வெளியேற்றப்பட வேண்டுமென்பதும் அவர்களின் வாதமாக இருக்கிறது. 

இந்த வழக்கை விசாரித்த நாளன்று மத்திய அரசு சார்பில் சட்டத்தைப் பாதுகாத்து வாதாட வேண்டிய வழக்கறிஞர்கள் ஆஜராகவில்லை. அதைக் குறிப்பிட்டு ஆளுங்கட்சியான பா.ஜ.க இந்தப் பிரச்னையில் மக்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாக்க எந்தவித முயற்சியும் எடுக்காமல் அமைதி காக்கிறது என்று விமர்சித்துள்ளார் காங்கிரஸ் தலைவர் ராகுல் காந்தி. உண்மையில், மத்திய அரசு அமைதி காத்ததன் மூலம் லட்சக்கணக்கான பழங்குடிகளுக்குத் துரோகம் செய்துள்ளது. ஜூலை 27-ம் தேதிக்குள் அந்த மக்களைக் காடுகளில் இருந்து வெளியேற்றியாக வேண்டுமென்று உச்சநீதிமன்றம் விதித்துள்ள இந்தக் கடுமையான உத்தரவுக்கு மத்திய பா.ஜ.க அரசும்தான் காரணம். கடந்த 20-ம் தேதி வெளியான எழுத்துப்பூர்வ உத்தரவும் இந்த வெளியேற்றத்தை உறுதி செய்கிறது. இதற்கு எதிர்வினை ஆற்றியாக வேண்டிய கட்டாயம் பா.ஜ.க-வுக்கு உள்ளது. இவ்வளவு பெரிய வெளியேற்றம் இந்திய வரலாற்றில் இதுவரை நிகழ்ந்ததில்லை. நீதித்துறையின் உதவியோடு நடக்கப்போகும் இந்த அநியாயத்தை மத்திய அரசு எதிர்த்தே ஆக வேண்டும். இல்லையேல் அரசியல்ரீதியாகப் பெரும் பின்னடைவைச் சந்திக்கும். இந்த நிலையிலும் எந்தவித எதிர்வினையும் ஆற்றாமல் மக்களின் உரிமைகளைப் பிடுங்கிக் கொண்டிருக்கிறது மத்திய அரசு.

``இந்த வழக்கு வன உரிமைச் சட்டத்தை அரசியலமைப்பு ரீதியாகக் கேள்விக்கு உள்ளாக்குகிறது. பாராளுமன்றத்துக்கு இம்மாதிரியான சட்டம் கொண்டுவர அதிகாரம் கிடையாது என்கிறார்கள். மூன்றாவதாக இந்தச் சட்டமே தேவையில்லாதது என்ற வாதமும் வைக்கப்படுகிறது. இதில் உரிமைகள் மறுக்கப்பட்ட பழங்குடிகள் வெளியேற்றப்பட வேண்டுமென்பதை இடைச் செருகலாகப் பின்னர் சேர்த்தார்கள். இந்தக் குழப்பத்தின் மூலமாக நீதிபதிகள் முறையான விசாரணையின்றிப் பிறப்பித்த உத்தரவு இது. தங்கள் உரிமைகளைக் கோராதவர்களையும் மறுக்கப்பட்டவர்களையும் வெளியேற்றும் அதிகாரம் அந்தச் சட்டத்தில் வழங்கப்படவே இல்லை. மறுக்கப்பட்ட உரிமைகளைப் பெறுவதற்காகவே இந்தச் சட்டத்தின் மூலமாகக் கேட்கிறோம். உச்சநீதிமன்றம் சட்டத்தையும், நடைமுறைச் சாத்தியங்களையும் கணக்கில் கொள்ளாமல் இந்த உத்தரவைத் தந்துள்ளது. இது மிகவும் ஆபத்தானது. மத்திய அரசு வலிமையான எதிர்வாதத்தை வைக்கத் தவறிய நிலையில், அனைத்து மாநில அரசுகளும் அந்த வேலையைக் கையிலெடுத்து இந்த வழக்கில் வாதாட வேண்டும்" என்கிறார் பழங்குடி மக்களுக்காகப் போராடி வருபவரும் ஆய்வாளருமான பிஜோய்.

முன்பு 2002-04 ஆண்டுகளுக்குள் இதேபோன்ற வெளியேற்றம் நிகழ்ந்தது. அதுவும் உச்சநீதிமன்ற உத்தரவின் பேரில்தான் நடைபெற்றது. அந்த உத்தரவால் உருவான போராட்டங்கள், வன்முறைகள், மரணங்களைப் பழங்குடிகள் இன்னும் மறக்கவில்லை. அந்த உத்தரவின் விளைவாகத் தன் தாய் நிலத்திலிருந்து துரத்தப்பட்ட 3 லட்சம் மக்களைப் போல, அவர்களைவிட இன்னும் அதிகமான சிக்கல்களை இந்த முறை வெளியேறும் மக்களும் அனுபவிப்பார்கள்.

கடந்த ஆண்டு மத்திய அரசு புதிய வனக்கொள்கை வரைவு ஒன்றைக் கொண்டு வந்தது. அந்த வரைவு காடுகளைத் தனியார்வசம் ஒப்படைப்பதற்கான சில அபத்தமான அம்சங்களையும் கொண்டிருந்தது. பல்வேறு விமர்சனங்களுக்கு உள்ளான அந்த வரைவுக்கும் தற்போது இந்த வழக்கில் மத்திய அரசு அமைதி காப்பதற்கும் தொடர்பில்லை என்று நம்பிக் கடந்துபோக முடியவில்லை. ஒடிசாவின் நியமகிரி மலைத்தொடரில் வேதாந்தா அமைக்கவிருந்த சுரங்கம் அப்பகுதியைச் சேர்ந்த பழங்குடிகளின் மறுப்பால் தடுக்கப்பட்டது. இதுபோன்ற முயற்சிகளில் மக்களின் குறுக்கீடு பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு இடைஞ்சலாக இருக்கிறது. இம்மாதிரியான போலி வழக்குகள் மூலமாகச் சட்டத்தையே இல்லாமல் செய்யும் முயற்சியாகக்கூட இது இருக்கலாம். தற்போது வந்துள்ள உத்தரவின்பேரில் வனப்பகுதிகளில் வாழும் பழங்குடிகள் வெளியேற்றப்பட்டால் வனங்களுக்குப் பாதுகாப்பின்றிப் போய்விடும். பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் மற்றும் ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் பல்லுயிர்ச்சூழல் மிக்க இந்தியக் காடுகளைக் கூறுபோட வழிவகை செய்துகொடுக்கிறது இந்த உத்தரவு.

பழங்குடிகள் காடுகளை அழிப்பதாகச் சொல்லிப் பழங்குடிகள் மீது வழக்கு தொடுத்துள்ளார்கள் சில 'சூழலியல் போராளிகள்'. வனத்தை சுரங்கச் சுரண்டல்களில் இருந்து முடிந்தவரைப் பாதுகாத்துப் பராமரிப்பதே தாம் வெளியேற்றத் துடிக்கும் இந்தப் பழங்குடிகள்தான் என்பதை அவர்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். நீங்கள் வனத்தின்மீது அக்கறை கொள்கிறீர்கள் என்றால் அந்த வனத்தின் ஆதி பிள்ளைகளான பழங்குடிகள்மீது அக்கறை கொள்ளுங்கள். அவர்களைத் தவிர்த்து உங்களால் வனப்பாதுகாப்பு குறித்துப் பேசவே முடியாது.