Published:Updated:

பின் முள்ளிவாய்க்கால் திரைப்படங்கள்

பின் முள்ளிவாய்க்கால் திரைப்படங்கள்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
பின் முள்ளிவாய்க்கால் திரைப்படங்கள்

யமுனா ராஜேந்திரன்

பின் முள்ளிவாய்க்கால் திரைப்படங்கள்

யமுனா ராஜேந்திரன்

Published:Updated:
பின் முள்ளிவாய்க்கால் திரைப்படங்கள்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
பின் முள்ளிவாய்க்கால் திரைப்படங்கள்

2009, மே மாதம் 18-ம் திகதி, முள்ளிவாய்க்கால் சமரில் விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர் பிரபாகரன் இலங்கைப் படைகளால் கொல்லப்பட்ட செய்தியை இலங்கை அரசு அதிகாரபூர்வமாக அறிவித்தது. உலகின் தொலைக்காட்சித் திரைகளில் காட்டப்பட்ட அவரது மரணம், முள்ளிவாய்க்கால் பேரழிவின் அறுதி நாள்களின் பிம்பசாட்சி.

பின் முள்ளிவாய்க்கால் திரைப்படங்கள்

ஒரு தசாப்தத்தின் பின் 2019, மே 18-ம் திகதியும் உலகத் தமிழர்களின் நெஞ்சில் அந்தக் கனலின் வெம்மை இன்னும் தகித்துக்கொண்டிருக்கிறது. இலங்கையின் வடக்கிலும் கிழக்கிலும் தெற்கிலும் தமிழகத்தின் உள்ளும் புறமும், ஐரோப்பிய நாடுகளின் தலைநகர்களில் அதன் அதிர்வுகள் இன்னும் இருந்துகொண்டிருக்கின்றன.

முள்ளிவாய்க்கால் காலத்தின் முன்னும் பின்னுமான அனுபவங்கள் அரசியல் எழுத்துகளாக, நாவல்-சிறுகதை-கவிதைப் புனைவுகளாக, குறும்படம், ஆவணப்படம், முழுநீளப் படங்களாக இன்று வரையிலும் வெளியாகியபடியே இருக்கின்றன.

போராட்டங்கள் குறித்த படைப்புகள் இருவிதங்களாக உலகெங்கிலும் வெளிப் படுகின்றன. வெற்றிபெற்ற போராட்டங்கள் குறித்த படைப்புகள் என்பது, தாம் கனவு கண்ட சமூகங்களைக் கட்டமைக்கும் போக்கில், போரின்போது குலைந்துபோன சமூக நிறுவனங்களை, சிவில் சமூகக் கட்டுமானங்களை, குடும்பம், ஆண்-பெண் உறவு, சமூக அறம் என்பவற்றை அது எவ்வாறு மீள்கட்டமைக்கிறது என்பதாக அமைகிறது. தோல்வியுற்ற போராட்டம் குறித்த படைப்புகள் என்பது, தோல்வியுற்றதற்கான அரசியல் சுயவிசாரணைகள் ஒருபுறம் நிகழ, குலைந்துபோன குடும்பங்கள், ஆண்-பெண் உறவுகள், சமூக உறவுகள், கைவிடப்பட்ட, அங்கவீனர்களாக ஆக்கப்பட்ட போராளிகளாக ஆண்-பெண்களின் நிரந்தர அவல வாழ்வு என்பதாக அமைகிறது.

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

பின் முள்ளிவாய்க்கால் திரைப்படங்கள்

போராட்டம் வெற்றி பெற்ற கியூபப் புரட்சி குறித்த படைப்புகளுக்கும், போராட்டம் தோல்வியுற்ற ஈழப் போராட்டத்திற்கும் இடையிலான இந்த வித்தியாசங்கள்தாம் இந்த இரு நிலம் சார்ந்த படைப்புகளிலும் வெளிப்படுகின்றன.

முள்ளிவாய்க்காலுக்குப் பின்பான ஈழப்போராட்டம் சார்ந்த முழுநீளக் கதைப் படங்களிலும் ஆவணப்படங்களிலும் பேசப்படும் வாழ்வும் பிரச்னைகளும் எத்தகையதாக இருக்கின்றன? நடந்து முடிந்த நிகழ்வுகள் ஓர் இனக்கொலை எனக்கொண்டு மனித உரிமை குறித்த பிரச்னைகளாக, போராளிகளின் அரசியல் தவறுகளால் நேர்ந்ததே இந்தப் பேரழிவு எனக்கொண்டு அரசியல் விசாரணைகளாக, போரின் பின்னான ஈழத்தில் போராளிகளின் வாழ்க்கை பின் போர் நிலைமையில் கைவிடப்பட்ட - நிராகரிக்கப்பட்ட மனிதர்களின் அவல வாழ்வாக, இந்தப் போர் உற்பவத்தினால் இடம்பெயர்ந்து வேறு நாடுகளில் அடைக்காலம் தேடி அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் இருத்தலியல் பதற்றங் களாகவும் வெளிப்படுகின்றன.

ஐரோப்பாவின் ஆவணப்படமான ‘சிறிலங்காஸ் கில்லிங் ஃபீல்ட்ஸ்’ (Srilankas Killing Fields: 2011) மனித உரிமைப் பிரச்னையைப் பேசுகிறது எனில் ‘தீபன்’ படம், குடியேறிய நாடுகளில் ஈழத்தமிழர்களின் அவல வாழ்வைச் சித்திரிக்கிறது. இலங்கையில் ஈழத்தமிழர்களால் தயாரிக்கப்பட்ட ‘டீமன்ஸ் இன் பாரடைஸ்’, போராளி இயக்கங்களில் இருந்த மனித உரிமை மீறல் பிரச்னைகளைப் பேசுகிறது எனில், ‘சினம்கொள்’ ஈழச் சமூகத்தால் கைவிடப்பட்ட போராளிகளினிடையில் இன்றும் அவர்களினுள் உறையும் ஈழச் சமூகத்திற்கான அவர்களது கடப்பாட்டைப் பேசுகிறது. இந்தியாவில் இந்தி மொழிப் படமான ‘மெட்ராஸ் கபே’ (Madras Cafe : 2013) ஈழ மக்களுக்கு எதிரான இந்திய அமைதிப் படையின் குற்றங்களைப் பேசாமல், போராளிகளைக் கொச்சைப் படுத்துகிறபோது, தமிழகத்திலிருந்து ‘செங்கடல்’, ஈழ மக்களின் பாடுகளை தனுஷ்கோடி மீனவப் படுகொலைகளின் பின்னணியில் பேசுகிறது.

பின் முள்ளிவாய்க்கால் திரைப்படங்கள்

மிழக இயக்குநர் லீனா மணிமேகலையின்  ‘செங்கடல் (2011)’, முள்ளிவாய்க்கால் பேரழிவின் தருணத்தில் தனுஷ்கோடி மீனவ மக்கள் படுகொலை தொடர்பாக ஆவணப்படம் உருவாக்கச் செல்லும் ஒரு தமிழகப் பெண் இயக்குநர், இந்திய-தமிழக கடற்படை மற்றும் காவல்துறையினரிடம் எதிர்கொள்ளும் அடக்குமுறை அனுபவங்களைப் பேசுகிறது.

தமிழக மீனவர்கள் தமது அன்றாட ஜீவியத்திற்காகக் கடலுக்குச் செல்ல, ஈழ மக்கள் உயிர் தப்புவதற்காக தனுஷ்கோடிக்கு வந்தபடி இருக்கிறார்கள். தமிழக மீனவர்கள், எல்லை கடந்து வந்தவர்கள் என இலங்கைக் கடற்படை, தமிழக மீனவர்களைக் கடலில் சுட்டுக் கொல்கிறது. தமிழகப் படைகள் எல்லை கடந்து வந்தார்கள் என ஏதிலிகளான ஈழத்தமிழர்களை இழிவாக நடத்துகிறது. இந்த இருவிதமான அவலங்களையும் ஆவணப்பட இயக்குநர் பதிவுசெய்கிறார்.

டிரான்சிஸ்டர் ரேடியோவுடன் அலையும் மனச்சமநிலை குலைந்த ஈழத்தமிழர், ஈழத்தமிழ் அகதிகளுக்காகச் செயலாற்றும் கிறித்தவத் தொண்டார்வ நிறுவனப் பெண், இந்த இரு வகை மக்களது உரிமைகளுக்கான போராட்டங்களைப் பதிவுசெய்யும் ஆவணப்பட இயக்குநர் என இவர்தம் அனுபவங்களாக ‘செங்கடல்’ படம் விரிகிறது. ஆவணப்பட இயக்குநரது ஒளிப்பதிவுகளை காவல்துறை கைப்பற்றுகிறது. அதைத் திரும்பப் பெறுவதற்காகத் தன்னால் முடிந்தவரை ஆவணப்பட இயக்குநர் போராடுகிறார். திரும்பப் பெற முடியாத அவர், அது தொடர்பாக வழக்குத் தொடுப்பது என முடிவுசெய்ய, முள்ளிவாய்க்கால் பேரழிவின் இறுதி நாளில் காவல்துறையால் தனுஷ்கோடியிலிருந்து வெளியேற்றப் படுகிறார்.

ஆவணப்பட இயக்குநர் ரயில் நிலையத்தை அடையும் வழியில், தெருக்களில் கடைகளின் முன் கூடியிருக்கும் மக்கள், தொலைக் காட்சிகளில் விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர் பிரபாகரனின் மரணித்த உடலைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ரயில் பெட்டிக்குள் நுழையும் ஆவணப்பட இயக்குநர் கழிவறைக்குள் சென்று கதவைச் சாத்திக் கொண்டு ஆற்றமுடியாத நிலையில் கதறி அழத் தொடங்குகிறார்.

விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர் பிரபாகரனின் அந்த இறுதி மரணபிம்பம் முள்ளிவாய்க்கால் பேரழிவின் அறுதிப் பிம்பமாக மட்டுமல்ல, விடுதலையின் நிரந்தர பிம்பமாகவும் உறைந்துவிடுகிறது.

பின் முள்ளிவாய்க்கால் திரைப்படங்கள்

மிழகத்துக்குக் குடிபெயர்ந்த ஈழத்தமிழர் அவலத்தை லீனா மணிமேகலையின் செங்கடல் சொல்ல, பிரான்சுக்குக் குடிபெயர்ந்த ஈழத்தமிழர் எதிர்கொள்ளும் பிரச்னைகளை பிரெஞ்சு இயக்குநரான ழாக் ஒதியாரின் பிரெஞ்சு-தமிழ்மொழிப் படமான தீபன் (2015) சொல்கிறது. பிரித்தானியாவிற்குக் கல்வி கற்க வரும் ஓர் ஈழத்தமிழ் இளம்பெண் அடையும் துயர அனுபவங்களை இங்கிலாந்தில் வாழும் ஈழத்தமிழரான சுஜித்ஜீயின் ‘த லாஸ்ட் ஹால்ட்’ (The Last Halt -2016) சொல்கிறது. அல்லும் பகலும் கடும் வேலை செய்யும் ஈழத்தமிழ் பெற்றோர், தமது குழந்தைகளின் அன்றாடத்தின் மீதான கவனமின்மையால் நேரும் துன்பியலை நோர்வே நாட்டு ஈழத்தமிழரான பிரேம்ராஜ் இயக்கிய ‘என்னோற்றான் கொல்’ (2019) படம் சித்திரிக்கிறது.

குடியேறிய மக்களுக்கென, நகரத்திலிருந்து வெகுதொலைவுக்கு அப்பால் பிரெஞ்சு அரசாங்கம் அமைத்திருக்கும் ஏதிலிகளின் காலனியில், தீபன் படத்தின் கதை நடக்கிறது. வட ஆப்பிரிக்கச் சமூகத்தவர்கள் பெரும்பான்மையாக இருக்கும் அந்தக் குடியிருப்பில், முன்னாள் போராளியான தீபன் தனது ‘கட்டமைக்கப்பட்ட’ குடும்பத்துடன் குடியமர்த்தப்படுகிறான். அவனது கட்டமைக்கப்பட்ட குடும்பத்து மனைவியின் மீது அவனுக்குப் பாலியல் ஈர்ப்பு உருவாகிறது. மகளான சிறுமியின் மீது உருவாகும் பரிவு, அன்பாகப் பரிமாணம் பெறுகிறது.

வட ஆப்பிரிக்கர்கள் போதைமருந்துக் கும்பலாகவும் வன்முறையாளர்களாகவும் அவர்களுக்குள் குழுச்சண்டை போடுகிறவர் களாகவும் இருக்கிறார்கள். இவர்களால் இப்போது அமைதியாக வாழ நினைக்கும் தீபனின் குடும்பத்தவர்கள் பாதிப்புக்கு உள்ளாகிறார்கள். இப்போது, அவரது போராட்ட வாழ்வுக்குரிய குணங்களும் போராடத்திற்கான வியூகங்களும் அவனது புதிய வாழ்வை எதிர்கொள்ளத் தேவையாக இருக்கின்றன. வட ஆப்பிரிக்க வன்முறைக் கும்பலைத் தனியொரு மனிதனாக எதிர்கொள்கிறான் தீபன். பிற்பாடு, தீபனின் குடும்பம் இங்கிலாந்துக்குக் குடிபெயர்கிறது.

‘தி லாஸ்ட் ஹால்ட்’ தனது பெற்றோரை விட்டு இங்கிலாந்துக்குப் படிக்க வரும் ஒரு ஈழப்பெண் குறித்த படம். அடிக்கடி மாறும் குடியேற்றச் சட்டங்களாலும், கல்லூரியில் தான் கட்டிய கட்டணம் ஏமாற்றப்
பட்டதாலும், படிக்கவும் முடியாமல் வேலை செய்யவும் முடியாமல், அவருக்கு உதவி செய்த உறவினர்கள் அந்தப் பெண்ணை வீட்டைவிட்டு வெளியேற்றிய நிலைமையில், நாட்டில் இருக்கவும் முடியாத நிலையில் தவிக்கிறார் இளம்பெண்.

பின் முள்ளிவாய்க்கால் திரைப்படங்கள்

வேலை கேட்டுச் செல்லும் இடங்களில் பாலுறவு வேட்டைக்கு உள்ளாகிறார். தெருவில் திரியும் வம்பர்களின் விஷமங்களுக்கு ஆளாகிறார். பெண்ணுக்கு, அங்கு தங்கியிருக்க ஒரு காரணம் கண்டுபிடிக்க வேண்டும் அல்லது நாட்டுக்குத் திரும்ப வேண்டும். தனது தந்தையின் மருத்துவச் செலவுக்காவது சம்பாதிக்க, தான் இங்கு இருக்க வேண்டிய அவலநிலையில் இருக்கிறார்.

இந்தச் சூழலில், அந்த இளம்பெண்ணுக்கு ஒரு மத்தியதர வர்க்கத் தமிழர் உதவ முன்வருகிறார். அவருக்கு வதிவிட அனுமதி இருக்கிறது. அந்தப் பெண்ணை கன்வீனியன்ட் மாரேஜ் எனப்படுகிற தற்காலிகத் திருமணம் செய்துகொண்டு அவரை இங்கிலாந்தில் இருக்கச் செய்யமுடியும். பிற்பாடு வதிவிட உரிமை பெற்ற பின்னால், பெண் விவாகரத்து எனும் பெயரில் பிரிந்து சென்றுவிடலாம். பெண், இது தனக்குச் செய்யப்படும் உதவி என நினைத்து ஏற்றுக்கொள்கிறாள்.

உதவுவதாகத் தோன்றும் மத்தியதர வயதுக்காரருக்கு வேறு நோக்கம் இருப்பதை யதேச்சையாகத் தெரிந்து இளம்பெண் அதிர்ச்சிக்குள்ளாகிறார். மத்தியதர வயதுக்காரர் நெடுங்காலம் மணம் ஆகாதவர். சில மாதங்களின் பின், இளம்பெண்ணை திருமணத்திற்கு நிரந்தரமாக இணங்கச் செய்துவிடலாம் எனும் திட்டத்தை அவர் வைத்திருக்கிறார். இந்த நிலைமையில், கொழும்பிலிருந்து பெண்ணுக்குத் தொலைபேசி அழைப்பு வருகிறது. பெண்ணின் தந்தை இறந்துவிட்டார். இனி அவர் இங்கிலாந்தில் தங்கியிருக்க எந்த நியாயமும் இல்லை. அவர் தனது இறுதித் தங்குமிடமான இலங்கைக்குத் திரும்புவதுடன் படம் முடிகிறது.

நோர்வேயிலிருந்து இங்கிலாந்திலிருக்கும் தன் நண்பர்களைப் பார்க்கப் போவதாகத் தனது பெற்றோர்களிடம் சொல்லிவிட்டுப் போன ஓர் இளைஞன், சவூதி அரேபியாவில் போதைப்பொருள் கடத்தல் குற்றச்சாட்டில் கைதுசெய்யப்படுகிறான். பெரும் குடும்பக் கேளிக்கைகளில் கொண்டாட்டங்களில் குதூகலத்துடன் கலந்துகொள்ளும் அவனது பெற்றோரது நண்பர்கள் உறவினர்கள் என அனைவரும் இப்போது அவர்களிடமிருந்து விலகிவிடுகிறார்கள்.

பின் முள்ளிவாய்க்கால் திரைப்படங்கள்

தமிழ்ச் சமூகத்தினால் முற்றிலும் கைவிடப்பட்ட அவர்களிடம் ஒரேயொரு குடும்ப நண்பர் மட்டும் ஆறுதலாக இருக்கிறார். சவூதி அரேபியச் சட்டங்களின்படி மகன் கழுத்து வெட்டப்பட்டு இறந்த அதிர்ச்சி தாளாமல் அவனது தந்தை மரணமடைகிறார். நண்பர் களாலும் உறவினர்களாலும் கைவிடப்பட்ட நிலையில், தனது கணவரும் மரணமடைந்த நிலையில், குளியலறையில் தனது மணிக்கட்டை வெட்டிக்கொண்டு அவனது தாயும் தற்கொலை முயற்சியில் ஈடுபடுகிறார். தந்தையை இழந்த நிலையில், தாயும் தற்கொலை முயற்சி செய்துகொண்ட நிலையில், மகள் மட்டும் தனியே நிர்க்கதியாக நிற்கிறாள். மகனது வழக்கில் இவர்களுக்கு உதவிய வழக்குரைஞர் மருத்துவமனைக்கு வந்து, தற்கொலை செய்ய முயன்ற தாய்க்கு ஆறுதல் சொல்கிறார்.

“அல்லும் பகலும் மூன்று வேளைகளிலும் கடும் வேலைசெய்து வீட்டைக் கட்டியெழுப்பும் புலம்பெயர் தமிழர்களால், தமது குழந்தைகளுக்கு எனப் போதிய நேரம் ஒதுக்க முடிவதில்லை. நன்றும் தீதுமான எல்லாச் சமூகப் பழக்கங்களும் இருக்கும் நிலைமையில்தான் குழந்தைகள் வளர்கிறார்கள். அவர்கள் தீமைகளைத் தேரும்போது, அவர்களுக்கு நாம் அதைச் சுட்டிக்காட்டலாம். ஆலோசனை சொல்லலாம். அதையும் மீறி பிரச்னைகள் நிகழும்போது, இன்னும் வாழும் நமது குழந்தைகளை நாம் கவனம்கொண்டு நம் வாழ்வை அமைத்துக்கொள்ள வேண்டும். மகள் தனித்து விடப்பட்டிருக்கிறாள். மகளுக்காக நீங்கள் வாழ வேண்டும்” என்கிறார். உதவாத உறவுகளையும் நட்புகளையும் புறக்கணித்து, மகளுக்காக வாழ முடிவெடுக்கிறாள் தாய். மகள் தனது அன்றாட வாழ்வை இப்போது மறுபடி தொடங்குகிறாள்.

பின் முள்ளிவாய்க்கால் திரைப்படங்கள்

யிரக்கணக்கில் ஈழத்தமிழர்கள் இறுதிப்போரில் கொல்லப்பட்டார்கள். ஆயிரக்கணக்கில் போராளிகள் இலங்கைப் படைகளால் கைதுசெய்யப்பட்டார்கள். புனர்வாழ்வு முகாம்களில் அடைக்கப்
பட்டார்கள். ஆண் - பெண் போராளிகளான அவர்கள், பிற்பாடு சிறையிலிருந்து விடுதலை செய்யப்பட்டார்கள். அவர்கள் தமது வீடுகளுக்கும் உறவுகளிடமும் திரும்ப லானார்கள். அவர்களுக்கு என்ன ஆனது? இன்றைய ஈழச் சமூகத்தில் அவர்களது இடம் என்ன? இந்தப் பிரச்னைகள்தான் இலங்கை ஈழத்தமிழ் இயக்குநரான கேசவராஜன் நவரத்தினம் இயக்கிய ‘பனைமரக்காடு’ (2018) படத்திலும், பிரித்தானிய ஈழத்தமிழ் இயக்குநரான புதியவன் இயக்கிய ‘ஒற்றைப் பனைமரம்’ (2019) படத்திலும் கனடிய ஈழத்தமிழ் இயக்குநரான ரஞ்ஜித் ஜோசப்பின்  ‘சினம்கொள்’ (2019) படத்திலும் பேசப்படுகின்றன.

‘பனைமரக்காடு’ படத்தில், போராளி தனது தாயைத் தேடி வீட்டுக்குத் திரும்புகிறான். போராளியாவதற்கு முன்பாக சிலம்பச் சண்டைப் போட்டியில் ஏற்பட்டக் குடும்ப மோதலால், தான் மணக்க முடியாதுபோன தனது காதலியைச் சந்திக்கிறான். காதலி இப்போது விதவை. அவளது கணவன் போர்க்காலத்தில் ஒருவருக்கு உதவப்போனதால் காயம்பட்டு மரணித்தவன். இப்போது, தன் காதலியை மறுமணம்செய்ய போராளி விரும்புகிறான்.

பின் முள்ளிவாய்க்கால் திரைப்படங்கள்

போராளியின் காதலியினது தகப்பனார் போராளியின் சொந்தத் தாய்மாமன். அவரது ஆசையெல்லாம் தனது இழந்த பூர்வீக நிலத்தையும் அந்த நிலத்தில் இருந்த தனது சொந்த பூர்வீகக் கோவிலையும், மரணமுற்ற தனது தகப்பனது அஸ்தியையும் மீட்பதுதான். போருக்குப் பிந்திய நான்கு ஆண்டுகளின் பின் இது சாத்தியமாகிறது.

சமவேளையில், பாராளுமன்ற அரசியல் வாதிகளும் புதிய தொழில் முனைவர்களும் அங்கு தோன்றியிருக்கிறார்கள். இவர்கள் உள்ளூர் ரௌடிகளின் ஆதரவுடன் போராளியின் மாமனால் மீட்கப்பட்ட நிலத்தில் ஒரு நட்சத்திர ஹோட்டல் கட்டத் திட்டமிடுகிறார்கள். பலவந்தமாக நிலத்தைக் கையகப்படுத்த முயல்கிறார்கள். இந்த வன்முறையின் பின், போராளியின் மாமனார் மரணமடைகிறார். போராளிக்கு உதவும் பெரியவர் ஒருவரும் குண்டர்களால் கொல்லப்படுகிறார்.

இறுதிக் காட்சிக்கு வருகிறோம். போராளியும் அவனது காதலியின் குழந்தையான சிறுமியும் அரசியல்வாதி-தொழில்முனைவர் குண்டர் படையினரால் கடத்தப்படுகிறார்கள். இவர்களை வெளியே விட வேண்டுமானால் நிலத்தை எழுதித் தரவேண்டும் எனப் போராளியின் காதலியை மிரட்டுகிறார்கள். தொழில் முனைவரை, போராளியின் காதலி தேடிச் செல்கிறாள். போராளியின் நண்பர்களான முன்னாள் போராளிகளும் அங்கு வருகிறார்கள். சண்டை மூள்கிறது. போராளியும் அவனது காதலியும் சிறுமியும் மீட்கப்படுகிறார்கள். பனைமரக் காட்டின் ஊடே அவர்கள் நடந்து மறைவதுடன் படம் முடிகிறது.

‘ஒற்றைப் பனைமரம்’ படத்தில், வேறு வேறு இயக்கங்களில் இயங்க நேர்ந்தவர்களான ஒரு பெண் விடுதலைப்புலிப் போராளியும், புலிகள் இயக்கம் அல்லாத ஓர் ஆண் போராளியும் போரின் இறுதிநாளில் சந்திக்கிறார்கள். பெண் போராளி, தனது சக போராளிகள் மரணித்த நிலையில் தானும் சயனைடு அருந்தி மரணமுற இருந்த நிலையில், அத்தருணத்தில் அங்கு வரும் ஆண் போராளியால் தடுக்கப்படுகிறாள். இவர்கள் இருவரும் போரில் கைவிடப்பட்ட ஒரு சிறுமியுடன் அகதி முகாமில் கொஞ்ச காலம் இருந்து, பிற்பாடு பெயரளவில் ஒரு தற்காலிகக் குடும்பமாக வாழத் தலைப்படுகிறார்கள்.

இப்போது இவர்கள் போருக்குப் பின்னான சமூகத்தின் பல்வேறு பிரச்னைகளை எதிர்கொள்ள வேண்டி யிருக்கிறது. வேலை இல்லை, பொதுச் சமூகம் இவர்களை ஏற்பது இல்லை. இருப்பிடமும் இல்லை. இழப்புகளிலிருந்து மீள முடியவில்லை. பெண் போராளியைக் குடும்பத்தவர் எவரும் ஏற்பது இல்லை. வல்லுறவும் பெண்களது உடலைப் பாவிப்பதுமான ஒரு சமூகம் இப்போது உருவாகியிருக்கிறது. மேற்கத்திய நாடுகளிலிருந்து ஈழத்திற்கு வருபவர்கள் அதை போகங்கள் அனுபவிக்கும் நிலமாக மாற்றிவிட்டார்கள்.

இது ஒருபுறம் எனில், இயக்கங்களுக்கு இடையிலான முரண்பாடுகளும் பகைமையும் இன்னும் முழுதுமாக முடிந்துபோய்விட வில்லை. இலங்கை அரசின் ஒற்றர்கள் எங்கெங்கும் நிறைந்திருக்கிறார்கள். இப்போதும் அரச வன்முறையும் சித்ரவதைகளும் வல்லுறவுகளும் நிறைந்திருக்கின்றன. பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறைகளுக்கு எதிராக ஓர் இயக்கத்தைக் கட்டும் இணைந்த ஆண் பெண் போராளிகள், ஒரு கூட்டுப் பண்ணையையும் உருவாக்க முனைகிறார்கள். இருவரது இந்தச் சமூகமாற்ற நடவடிக்கைகளை முறியடிக்க, அரசும் வன்முறையும் இயக்க முரண்களும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.உறங்கிக் கொண்டிருந்த நிலையில், தனது நம்பிக்கைக்கு உரிய பிறிதொரு முன்னாள் போராளியினால் சுட்டுக் கொல்லப்படுகிறான். அவனது உடலின் முன்பு அவனை நேசித்த அனைவரும் கதறுவதுடன் படம் முடிகிறது. திரை முழுக்க ரத்த நிறம் பரவுகிறது.

‘சினம்கொள்’ திரைப்படத்தில், புனர்வாழ்வு முகாமிலிருந்து விடுதலையாகும் ஒரு போராளி, தான் விட்டுப்போன தனது கர்ப்பிணியான துணையைத் தேடி அலைகிறான். பலர் அவனோடு தொடர்பு கொள்ளவே மறுக்கிறார்கள். இப்போதும் பலத்த ராணுவத்தின் பிரசன்னம் நிலமெங்கும் நிறைந்திருக்கிறது. மிகுந்த தேடுதலின் பின், லாட்டரிச் சீட்டு விற்கும் தன் சகப் பெண் போராளி ஒருவரைச் சந்திக்கிறான். அவளது உதவியினால் ஒரு தோட்டத்தில் தனது மனைவி கூலிவேலை செய்துவருவதை அறிகிறான். அவர்களுக்கு இப்போது வளர்ந்த மகளும் உண்டு. அவளது தலையில் சிதிறிய உலோகத்துண்டு தைத்திருப்பதால், அவளுக்கு ஓர் அறுவை சிகிச்சை செய்யவேண்டிய நிலைமையில் இருக்கிறாள். இவனுக்கு உதவிய பெண் போராளியினது கணவர், ஒரு கையை இழந்தவர். இரண்டு பெண் குழந்தைகளுக்குத் தாயான பெண் போராளி, புற்றுநோயால் பாதிக்கப்பட்டு மருத்துவச் சிகிச்சைக்குச் செலவுசெய்யப் பணமில்லாமல் மருத்துவமனையில் மரணமுறுகிறார்.

இப்போது நமது போராளிக்கு, ஒரு வாடகை டாக்சி ஓட்ட ஒரு முன்னாள் தோழர் ஏற்பாடு செய்கிறார். லைசென்ஸ் இல்லாமல் அந்த வேலையை அவர் செய்கிறார். அவரது வாகனத்தில் வரும் ஓர் இளம்பெண் ஆயுதமேந்திய முகம் மூடியவர்களால் துப்பாக்கி முனையில் கடத்தப்படுகிறார். இவரால் காவல்நிலையம் சென்று வழக்குப் பதிய முடியவில்லை. வாகன லைசென்ஸ் பிரச்னை.

பெண்ணைக் கடத்தியவர்கள் போதைமருந்து கடத்தும் கும்பலைச் சேர்ந்தவர்கள். இப்படிப் பெண்களைக் கடத்தி, பெரும் தொகையாகக் கப்பமும் வாங்கிவிட்டு பெண்களை விலைமகளிராக விற்பதும் அவர்களது திட்டமாக இருக்கிறது. இந்தப் பெண்ணை மீட்க வெண்டும். அல்லவெனில் அவர் கைதுசெய்யப்படுவார். போராளி, தனது முன்னாள் போராளி நண்பர்களைத் தொடர்புகொண்டு அவர்களை ஒன்றுதிரட்டுகிறார்.

எந்த வழிகளில் இந்தப் பெண் யாழ் தீபகற்பத்திற்கு வெளியில் கடத்திச் செல்லப்பட முடியும் என்பதை, முன்னரான போர் அனுபவத்திலிருந்து அவர்கள் திட்டமிட்டுக் கண்டடைய முனைகிறார்கள். வரைபடத்தை வைத்துத் திட்டமிடுகிறார்கள். பல படகுகளுடன் கடலில் கடத்தல்காரர்களை மடக்கத் திட்டமிடுகிறார்கள். திட்டமிட்டபடி, வன்முறையில்லாமல் துப்பாக்கிகளை மறுத்து, கடத்தல்காரர்களை மடக்கி, பெண்ணை மீட்கிறார்கள்.

பெண், கனடாவிலிருந்து வந்த முன்னாள் போராளிகள் இயக்கம் சார்ந்த ஒருவரின் மகள். அவரிடம் புலிகள் அமைப்புக்காகச் சேர்த்த நிதி உண்டு. அவரிடம் சக போராளிப் பெண்ணின் புற்றுநோய் சிகிச்சைக்குப் பணம் கேட்டபோது மறுத்தவர் அவர். தன் மகளைக் கடத்தியதாகப் போராளிமீது புகார் செய்தவர். இப்போது தமது மகள் விடுவிக்கப் பட்டதற்காகப் போராளிகளுக்கு நன்றி சொல்கிறார். போராளிகள், தமது மக்களின் பாதுகாப்பில் தமக்கு இருக்கும் கடமையை எந்தச் சூழ்நிலையிலும் தமது அத்தனைத் துயர்களுக்கு இடையிலும் மறுஉறுதி செய்கிறார்கள் என்பதைப் படம் சொல்கிறது. அந்தப் பெருமிதம் அவர்களது முகங்களைப் பிரகாசமாக்குகிறது. படத்தின் இறுதியில் தமது மக்களுக்குக் கடமையாற்றிய போராளி, தனது மனைவியையும் மகளையும் நிராதரவாக விட்டு மரணமடைகிறார்.

ஹாலும் மக்ரே இயக்கிய இங்கிலாந்தின் ‘சேனல் நான்கு’ தொலைக்காட்சிப் படமான ‘சிறிலங்காஸ் கில்லிங் பீல்ட்ஸ்’ படத்தையடுத்து, மேற்குலக நாடுகளில் 25-க்கும் குறையாத, ‘இலங்கை மனித உரிமை’ குறித்த ஆவணப்படங்கள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. மனித உரிமை எனும் கருத்தாக்கம், உலக அரசியலில் தீவிரமான விவாதத்திற்கு உரிய விஷயமாக இருந்துவருகிறது. தமது பொருளியல் வேட்டைக்கு உகந்தவாறு மனிதஉரிமை அரசியலை அமெரிக்காவும் மேற்கத்திய நாடுகளும் பாவித்துவருகின்றன. மேற்கல்லாத நாடுகளில், ராணுவத் தலையீட்டை நிகழ்த்தும்போது, அதை மனிதாபிமான யுத்தம் எனவும் இந்த நாடுகள் அழைத்துக் கொள்கின்றன. இலங்கையில் அரசபடைகளால் திட்டமிட்டு ஆயிரக்
கணக்கான தமிழ்மக்கள் இனக்கொலை புரியப்பட்ட போதும், அமெரிக்க-மேற்கத்திய அரசுகள் ஐக்கிய நாடுகள் சபையில் இலங்கை அரசைக் காத்துவருகின்றன.

இலங்கை அரசு, இரு காலகட்டங்களில் ஆயிரக் கணக்கான இளைஞர்களைப் படுகொலை புரிந்தது. எழுபதுகளில் ஜனதா விமுக்தி பெரமுனா எனும் ஆயுதம் தாங்கிய சிங்கள இளைஞர்களின் அரசுக்கு எதிரான எழுச்சியை அது ரத்தவெள்ளத்தில் மூழ்கடித்தது. எண்பதுகளில் தொடங்கி  2009-ம் ஆண்டு வரை ஈழத்தமிழ் மக்கள் மீதும் இளைஞர்களின் மீதும் அது படுகொலைகளை நிகழ்த்தியது. எழுபதுகளின் கொலை பற்றிய நிகழ்வுகளைச் சுற்றி ஜேவிபி தலைவர் ரோஹன விஜே வீராவின் வாழ்வு குறித்த ‘த புரொஷன் ஃபயர்’ படம் 2019-ம் ஆண்டு வெளியாகியிருக்கிறது.

இச்சூழலில், தமிழக இயக்குநர் லீனா மணிமேகலை இயக்கிய ‘வொயிட் வேன் ஸ்டோரீஸ்’ (White Van Stories - 2013) இலங்கைத் தமிழ் இயக்குநரான ஜூட் ரட்னம் இயக்கிய தமிழ்-சிங்கள-ஆங்கிலப் படமான ‘டீமன்ஸ் இன் பாரடைஸ்’ (Demons in Paradise’ 2017) என இரு ஆவணப்படங்களும், இலங்கையில் நடைபெற்ற மனித உரிமை மீறல்களைத் தமிழர்கள் தரப்பில் நின்று பார்க்கின்றன.

லீனா மணிமேகலையின் ஆவணப்படம், இலங்கையின் வடக்கிலும் கிழக்கிலும் தெற்கிலும் வெள்ளை வேன்களில் அகாலத்தில் வருபவர்களால் கடத்தப்பட்டுக் கொல்லப்படும் அல்லது காணாமல் போகச் செய்யப்படுபவர்களின் பிரச்னையைப் பேசுகிறது. இந்தப் படத்தின் தனித்தன்மை என்பது, இப்பிரச்னையைப் பாதிக்கப்பட்ட பெண்களின் தரப்பிலிருந்து பார்க்கிறது என்பதுதான்.

கடத்தப்பட்ட, காணாமல்போன, கொல்லப்பட்ட தமது உறவுகளைப் பற்றிய நினைவுகளை, அவர்கள் குறித்த தமது இடையறாத தேடல்களை, தமது அன்றாட வாழ்வுப் பாடுகளை, அவர்கள் திரும்ப வருவார்கள் எனும் நம்பிக்கையை இந்தப் பெண்கள் வெளியிடுகிறார்கள். அதற்காக நெடிய போராட்டங்களையும் நடத்தி வருகிறார்கள்.

ஜூட் ரத்தினத்தின் ‘டீமன்ஸ் இன் பாரடைஸ்’ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம், பிற போராளி இயக்கத்தவர்கள்மீது நிகழ்த்திய வன்முறைகளை, படுகொலைகளை முன்வைத்து இவை நிகழ்ந்ததற்கான வெகுஜன உளவியலைக் கேள்விக்குட்
படுத்துகிறது. இன்று கனடாவில் வாழும் ஒரு முன்னாள் என்.எல்.எப்.டி போராளி, இலங்கை செல்கிறார். தமது உறவினர்களையும் வடக்கிலும் தெற்கிலும் வாழும் தமது நண்பர்களையும் அவர் சந்திக்கிறார். அந்தச் செயல்போக்கில், விடுதலைப் புலிகள் பிற போராளி இயக்கங்கள்மீது நிகழ்த்திய வேட்டைகளின் அனுபவங்களைச் சம்பந்தப்பட்டவர்கள் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள். வேறுபட்ட போராளி இயக்கம் சார்ந்தவர்கள், ஓரிடத்தில் அமர்ந்து தமது அனுபவங்களைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள். மாற்று இயக்கப் போராளிகள், விடுதலைப் புலிகளால் உயிருடன் ‘டயர்’ போட்டுக் கொல்லப்பட்டபோது, படுகொலை நிகழ்த்தியவர்களுக்குக் குளிர்பானங்கள் கொடுத்த (யாழ்ப்பாண) வெகுமக்களின் உளவியல் குறித்த கேள்விகளைப் படம் எழுப்புகிறது. இயக்கங்களுக்குள் நிகழ்ந்த உட்கொலைகள் குறித்த கேள்விகளையும் படம் எழுப்புகிறது. அரசின் மனித உரிமைகள் மீறல் ஒருபுறம் எனில், மக்களுக்காகப் போராடப் புறப்பட்ட இயக்க அரசியலில் இருந்த மனித உரிமை மீறல்களை ‘த டீமன்ஸ் இன் பாரடைஸ்’ ஆவணப்படம் விசாரணை செய்கிறது.

லங்கை சிங்கள மொழி இயக்குநர்களான பிரசன்ன விதானகே, விமுக்தி ஜயசுந்தரா மற்றும் அசோக ஹந்தஹமா என மூவரும் இணைந்து இயக்கிய மூன்று தமிழ்-சிங்கள மொழிப் படங்களின் தொகுதியான ‘ஹெர் ஹிம் த அதர்’ (Her Him the other’ 2018) படத்தில், போருக்குப் பின்னான மூன்று பேரின் அனுபவங்களைச் சித்திரிக்கிறார்கள். தமிழில் படத்தின் பெயர் மூவர். மூவர் என்பதை மூன்று மனிதர்களின் கதை என்பதாகவும் மூன்று இயக்குநர்களின் படம் என்பதாகவும் இரு விதங்களில் புரிந்துகொள்ளலாம்.

முதல் படத்தை பிரசன்ன விதானகே இயக்கியிருக்கிறார். போருக்குப் போன சிங்கள ராணுவத்தைச் சேர்ந்த வீரன் ஒருவனது கர்ப்பிணிக் காதலியின் கதை இப்படம். படம் துவங்குகிறபோது, விடுதலைப் புலிகளின் பிரதேசத்தில் இரு தரப்புக்குமான மோதலில் இறந்துகிடக்கும் இலங்கை ராணுவத்தினரின் சடலங்களை புலிகள் அமைப்பைச் சேர்ந்த ஒரு ஒளிப்பதிவாளர் தனது கேமராவில் பதிவு செய்துகொண்டிருக்கிறார். அவர் பதிவுசெய்ததைக் கணினியில் இறக்கிக் கொண்டிருக்கும்போது, அங்கு வரும் விடுதலைப் புலிகளின் போராளி ஒருவர், ராணுவத்தினரிடமிருந்து கைப்பற்றப்பட்ட பொதிகளிலிருக்கும் பொருள்களினிடையில் ஏதாவது தகவல் இருக்கிறதா எனப் பார்க்குமாறு சொல்லிவிட்டுப் போகிறார். அதைப் பார்வையிடும் ஒளிப்பதிவாளர், ஒரு பொதியில் ஒரு பர்ஸ் இருக்கக் காண்கிறார். அதனுள் ஒரு ராணுவவீரர் தனது காதலிக்கு எழுதிய கடிதமும் அவரது காதலியின் புகைப்படமும் அந்தப் படத்தின் பின்பக்கத்தில் அவரது தொலைபேசி எண்ணும் இருப்பதைக் கண்டுபிடிக்கிறார். ராணுவ வீரன் இறந்துவிட்டான். காதலிக்கு ஒரு கடிதம் விட்டுச் சென்றிருக்கிறான். அவளது தொலைபேசி எண்ணும் இருக்கிறது எனும் நிலையில், அதைக் காதலிக்கு அறிவிப்பது என ஒளிப்பதிவாளர் யோசிக்கிறார். எப்படி எந்தவிதத்தில் இதைச் சொல்வது? தயக்கங்கள் மிகுந்த பற்பல உரையாடல்களின்போது, ராணுவவீரன் காயம்பட்டு உயிரோடு இருப்பதாக அவர் காதலிக்கு அறிவிக்கிறார். இதன் போக்கில் காதலி கர்ப்பமாக இருக்கிறார் என்பதையும், ராணுவவீரனின் வருகைக்கு அவள் காத்திருக்கிறாள் என்பதையும் தெரிந்து கொள்கிறார். அவர்கள், குடும்பத்தை மீறி பதிவுத் திருமணம் செய்துகொண்டவர்கள். குழந்தை பிறப்புக்காக அவள் காத்திருக்கிறாள். அவளது காதலனது வருகைக்காகவும் அவள் காத்திருக்கிறாள். ஒரு தருணத்தில், இனி தன்னோடு அந்தப் பெண் தொடர்புகொள்ளக் கூடாது என அந்தப் பெண்ணிடம் ஒளிப்பதிவாளர் சொல்லிவிடுகிறார். என்றாலும், அந்தப் பெண்ணின் படத்தை அவர் உடன்கொண்டு திரிகிறார்.

2009, மே 18 போர் முடிவுக்கு வருகிறது. இப்போது படப்பிடிப்பிற்காக வந்த சிங்கள இயக்குநர் அசோக ஹந்தகமாவை அந்த ஒளிப்பதிவாளர் சந்திக்கிறார். அவர்களது யூனிட்டில் உதவியாளராகச் சேர்ந்து
கொள்கிறார். படப்பிடிப்பு முடிந்து செல்லும் ஹந்தஹமாவை அப்பெண்ணைக் கண்டுபிடிக்க உதவுமாறு கோருகிறார். பல்வேறு தேடுதலின் பின், அந்தப் பெண் ஒரு மலைப்பிரதேசப் பண்ணையில் இருப்பதாக அறிகிறார்கள். குடிசை வீட்டிலிருந்து வெளியே ஓடிவரும் ஒரு குழந்தையை பெயர் சொல்லி அழைத்தபடி இப்போதும் கர்ப்பிணியாக இருக்கும் பெண்ணைக் கண்டுபிடிக்கிறார்கள். அவர், இப்போது வேறு ஒருவரை மணந்திருக்கிறார். இவர்கள் செய்தியைச் சொல்கிறார்கள். அவள் இப்போது, மரணமுற்ற ராணுவவீரனின் நண்பரை மணந்திருக்கிறாள். நெடுங்காலம் அவனுக்காகக் காத்திருந்ததாகச் சொல்லும் பெண், இப்போது ராணுவ வீரனின் மரணத்தைச் சாதாரணமாக ஏற்கிறாள். இப்போது அவளது வாழ்வு மாறிவிட்டது. இப்போது அவள் ஒரு குழந்தையின் தாய். இன்னொரு குழந்தைக்காகக் காத்திருப்பவள் அவள். அவளது கணவன், இவர்களுக்குச் சோளக்கதிர்களை வழியில் சாப்பிடத் தருகிறான். கர்ப்பிணித் தாய் இவர்களைப் பார்த்து சோர்வாகப் புன்னகைக்கிறாள்.

இரண்டாவது, ‘Him’ படத்தை இயக்கியிருப்பவர் விமுக்தி ஜயசுந்தர. இப்படம் மரணமுற்ற ஒரு விடுதலைப்புலிப் போராளி பற்றிய படம். ஒரு சிங்களத் தாயின் இரண்டாவது மகனான சிறுவன், தீடிரெனத் தனது தாயை ‘தனது தாய் இல்லை’ என்கிறான். தனது சகோதரனை ‘தனது சகோதரன் இல்லை’ என்கிறான். அவனது தாய் வேறு என்கிறான். அவன் போர்முனை பற்றியும் துப்பாக்கிகள் பற்றியும் பேசுகிறான். ஏழைத்தாயின் அந்த மகனை இரு சிங்களப் பள்ளி ஆசிரியர்கள் சிறுவன் கூட்டிச் செல்லும் இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறார்கள்.

செல்லுமிடம், போரில் மரணமுற்ற விடுதலைப்புலிப் போராளி ஒருவரின் வீடு. அந்த வீட்டின் முதிய தாய், அந்தச் சிறுவனது முகஜாடை தன் மகன்போலவே இருப்பதாகச் சொல்கிறாள். சிறுவனை மார்புடன் அனைத்துக்கொண்டு அவனது தலையைக் கோதுகிறாள். பௌத்த மரபில் அவதாரம் என்பதை நம்புவது நம்பாமல் விடுவது குறித்து உரையாடும் ஆசிரியர்கள் இருவரும் சிறுவன் மற்றும் அவனது தாயுடன் வீடு திரும்புகிறார்கள். அவர்களது கவனத்தையும் மீறி இச்செய்தி பத்திரிகைகளில் செய்தியாக வந்துவிடுகிறது. இப்போது அந்தச் சிறுவன், அவனது தாய் இருவரின் பாதுகாப்பும் பிரச்னையாகிவிடுகிறது. விடுதலைப்புலிப்  ‘பயங்கரவாதி’ ஒருவன் சிங்களத் தாய்க்கு அவதாரமாகப் பிறந்திருப்பதை அறிந்தால் அரசால்-பிறரால் அவர்கள் வேட்டையாடப் படலாம் என அஞ்சும் ஆசிரியர்கள், அவர்களை நள்ளிரவில் ஒரு வாகனத்தை ஏற்பாடு செய்து அங்கிருந்து பாதுகாப்பான ஓர் இடத்துக்கு அனுப்பிவைக்கிறார்கள்.

தொகுதியின் இறுதிப்படமான ‘Other’ படத்தை இயக்கியிருப்பவர் அசோக ஹந்தகமா. படம் துவங்கும்போது, போரின் இறுதிக்கட்டத்தில் காணாமல்போன விடுதலைப்புலிப் போராளியான தனது கணவனைத் தேடிவரும் ஓர் இளம் மனைவியும், அதேவகையில் போருக்குப்போய் காணால்போன தனது இளம் மகனைத் தேடிவரும் முதிய தாயும் காணாமல் போனவர்கள் குறித்த போராட்டத்தில் பங்குபெறுவதைக் காண்பிக்கிறது.

ஆர்ப்பாட்டம் முடிந்தவுடன் அந்தத் தாயும் இளம்பெண்ணும் ஒரு உணவு விடுதிக்கு வருகிறார்கள். தாயை அமரச் சொல்லிவிட்டு இளம்பெண், கழிவறைக்குப் போகிறாள். திரும்பி வந்து பார்க்கும்போது அந்தத் தாயைக் காணவில்லை. தெருவில் கண்ட காலிழந்த ஒரு வாலிபனைத் தனது மகன் என நம்பும் தாய், அவனைத் தேடிக்கொண்டு செல்கிறாள். ஆட்டோவில் ஏறும் அவனைப் பிறிதொரு ஆட்டோவில் ஏறித் தொட்கிறாள். வாலிபனை ஏற்றிச்சென்ற ஆட்டோ மறைந்துவிட்டது. காவல் நிலையத்திற்கு வரும் தாயும் இளம் பெண்ணும் தத்தமது காணாமல் போனவர் பற்றி விசாரிக்கிறார்கள். காவல்துறை இருவரையும் புலிகளுடன் தொடர்புபடுத்த முயல்கிறது. அறுதியில் தம்மால் ஏதும் செய்ய இயலாது எனக் கைவிரித்துவிடுகிறது. ஆட்டோ ஓட்டுநர் அந்த வாலிபன் ஏறிப்போன ஆட்டோவைக் கண்டுபிடிக்கிறான். இரவு முழுக்க பேருந்து நிலையத்தில் கழிக்கும் தாயும் இளம்பெண்ணும் அந்த வாலிபனைத் தேடிச் செல்கிறார்கள். அந்த வாலிபன் உண்மையில் இலங்கை ராணுவத்தினன். காலிழந்த அவன், ராணுவ மருத்துவ மனையிலிருந்து வீடு வந்துவிட்டு அன்று மாலையே திரும்பிப் போய்விட்டான். தாய் இதனைக் கேட்டு ஒரு நிமிடம் வெறித்துப் பார்க்கிறாள். மறுநிமிடம் அங்கிருந்து தெருவில் இறங்கி நடக்கத் தொடங்குகிறாள். ஆட்டோ ஓட்டுநர், தாய்க்கு மூளை சுகமில்லை என்கிறான். இளம்பெண், அவளைத் தொடர்ந்து செல்கிறாள். இருவரும் யாழ்பாணத் தடத்திற்கு பேருந்து ஏறுகிறார்கள். பேருந்தில் போய்க்கொண்டி ருக்கும்போது ஆட்டோ ஓட்டுநர், அந்தப் பெண்ணுக்குத் தொலைபேசி செய்கிறார். பெண் அதை எடுப்பதில்லை. பேருந்து போய்க்கொண்டிருக்கிறது. பெண், அந்த தாய்க்கு முன்பின் தெரிந்தவர் இல்லை. அவர், தாய்க்கு மற்றவர். ஆட்டோ ஓட்டுநர் இருவருக்கு முன்பின் தெரிந்தவர் இல்லை. தமிழ் அறியாத சிங்களவர் அவர். அவர் பிறருக்கு மற்றவர். இந்த ஆட்டோ ஓட்டுநரும் அந்த இளம்பெண்ணும் ஒரு தருணத்தில் சலிப்பில் தாயை நடுரோட்டில் கைவிட்டுச் செல்கின்றனர். மறுபடி மனம்மாறி இருவரும் தாய்க்கு உதவ முன்வருகின்றனர்.

குறிப்பிட்ட பத்து திரைப்படங்களில், ஐரோப்பாவில் எடுக்கப்பட்ட ‘தீபன்’, நெடுங்காலமாக பிரெஞ்சுத் திரைப்படத் துறையில் இயங்கிவரும் ஒரு பிரபலமான பிரெஞ்சு இயக்குநரால் எடுக்கப்பட்டது. தொழில்முறை நடிகர்கள் அல்லாதவர்கள் படத்திற்காகப் பயிற்றுவிக்கப்பட்டிருக்கின்றனர். ‘செங்கடல்’, திரைபடத் துறையில் அனுபவமுள்ளவர்களாலும் தொழில்முறை நடிகர்களாக இல்லாதவர்களாலும் உருவானது. ‘டீமன்ஸ் இன் பாரடைஸ்’, மேற்கத்திய தொழில்நுட்பக் கலைஞர்களின் பங்குபெறலில் உருவானது. ‘வொயிட் வேன் ஸ்டோரிஸ்’ தொழில்நுட்ப மேதைமையுடனும் அன்றாட மனிதரின் ஒத்துழைப்புடனும் உருவானது. ‘சினம்கொள்’, ‘ஒற்றைப் பனைமரம்’, ‘த லாஸ்ட் ஹால்ட்’ போன்ற படங்கள், தொழில்நுட்பத் தேர்ச்சி பெற்றவர்களாலும் தொழில்முறை அல்லாத நடிகர்களாலும் உருவானது. ‘பனைமரக்காடு’ மற்றும் ‘என்னோற்றான் கொல்’ படமும் தொழில்முறை நடிகர்கள் அல்லாதவர் களாலும் தொழில்நுட்பத் தேர்ச்சி கொண்டிராத கலைஞர்களாலும் உருவாக்கப்பட்ட படங்கள்.

திரைப்பட உருவாக்கம் என்பது, திறன்வாய்ந்த கதைத்தெரிவு என்பதற்கு அப்பால் எப்போதுமே அது தொழில்நுட்பக் கச்சிதத்தையும் நடிப்பு, படத்தொகுப்பு, காட்சியமைப்பு, பின்னணி இசை போன்ற கலைகளின் ஒருங்கிணைவையும் கோருபவை. எனவே, ஒரு திரைப்படம் என்பது நிதி வளத்தையும் சார்ந்ததாகவே இருக்கிறது. நிதிச் சமபலம் இல்லை என்பது, வேறு வேறு நிலங்களிலிருந்து உருவாகும் கலைஞர்களின் திரைப்படத் தயாரிப்புகளிலும் பிரதிபலிக்கவே செய்யும். எனவே, தொழில்நுட்பக் கச்சிதம் என்பதற்கு அப்பால், கதைக்கருவின் நேர்த்தி என்பதைவைத்து ஈழப்படங்களை மதிப்பிட வேண்டும் என நினைக்கிறேன்.

கதைக்கருக்கள், எளிமையான நேரடியான வெளிப்பாட்டு வடிவம் எனும் அளவில்  ‘செங்கடல்’, ‘த லாஸ்ட் ஹால்ட்’, ‘ஒற்றைப் பனைமரம்’, ‘வொயிட் வேன் ஸ்டோரீஸ்’ போன்ற படங்கள் நேர்த்தியான படங்களாக இருக்கின்றன. ‘தீபன்’, ‘பனைமரக்காடு’,  ‘சினம்கொள்’ போன்ற மூன்று படங்களும் குறிப்பிட்ட நிலப்பரப்பு மிகுபுனைவும் சாகசப் பண்புகளும் கொண்ட கதைப்படங்கள் என மதிப்பிடலாம். ‘தீபன்’ தனிநபர் சாகச சினிமாவாக இருக்க,  ‘பனைமரக்காடு’ம் ‘சினம்கொள்’ படமும் போராளிகளின் கூட்டுப்பிரக்ஞை வெளிப்படும் சாகசப் படங்களாக இருக்கின்றன. தமிழக வெகுஜன சினிமாப் பார்வையாளர்களின் எதிர்பார்ப்புகளை இந்த மூன்று படங்களும் நிறைவுசெய்யும்.

‘என்னோற்றான் கொல்’ திரைப்படம் நாடக பாணியும் அறிவுரை சொல்லும் கலைப்பண்பும் கொண்ட படம். அதன் படத்தொகுப்பு, சமகாலத் தொழில்நுட்பத்தின் அடிப்படைகளை சுவீகரித்துக் கொள்ளாததாக உருவாகியிருக்கிறது.

‘தீபன்’ திரைப்படம், மேற்குலகில் நிலவிவரும் இனங்களுக்கு இடையிலான வித்தியாசங்கள், மேற்குலகின் குடியேற்றச் சட்டங்கள் எனும் பிரச்னையில் வட ஆப்பிரிக்க இஸ்லாமியக் குடியேற்ற மக்களுக்கு எதிரான ஒரு மனநிலையை ஈழத்தமிழர்களை முன்வைத்துக் கட்டமைத்திருக்கிறது.

‘டீமன்ஸ் இன் பாரடைஸ்’ மிகுந்த தொழில்நுட்பத் தேர்ச்சிகொண்டதாக இருக்கிறது. கருத்தேர்வு எனும் அடிப்படையில் அது, போராளிகளின் மனித உரிமை மீறல்களைப் பேசிய அளவு குறைந்தபட்சம்கூட அரசின் இனக்கொலை வன்முறையை, மனித உரிமை மீறல்களை விசாரணை செய்யவில்லை.

‘வொயிட்வேன் ஸ்டோரீஸ்’ சிங்களப் பகுதிகளில் நடந்த மனித உரிமை மீறல்களையும், எண்பதுகள் முதல் முள்ளிவாய்க்கால் பேரழிவு வரையிலான மனித உரிமை மீறல்களையும் ஒருசேரப் பேசுகிறது. ஈழத்தமிழர் மீதான அரசின் வன்முறை என்பது, இனக்கொலை எனும் பிரச்னையுடன் வைத்துப்பார்க்க வேண்டிய ஒரு பிரச்னை. அது வெறுமனே மனித உரிமை மீறல் அல்ல.

இலங்கையின் சத்யஜித் ரே என அழைக்கப்பெறும் லெஸ்ட்டர் ஜேம்ஸ் பிரீஸ் முதல் பிரசன்ன விதானகே வரை சிங்கள சினிமாவின் தீவிரமான திரைக்கலைஞர்கள் மனிதானிமானம்கொண்ட ஒரு திரைமரபை முன்னெடுத்து வருகிறார்கள். போருக்குப் பின்னான இலங்கையில் இரு இனங்களிலும், மனிதாபிமானமும் கருணையுணர்வும் மனசாட்சியும் நீதிக்கான தேடலும் பரிவணர்வும் கொண்ட மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள் என்பதை மூன்று சிங்கள திரைக்கலைஞர்கள் இணைந்து அளித்த மூவர் படத்தொகுதி வழியாக மீளவும் அவர்கள் நிறுவியிருக்கிறார்கள்.